📌 حمله‌ی پهپادی به امارات: از کدام سو و با چه هدفی؟

پریسا نصرآبادی



🔻 مقابله با سه پهپادِ درحال عبور از رینگ پدافندی قدرتمند نیروگاه «براکه»، با الگوی یک حمله‌ی پهپادی مهارشده هم‌خوانی دارد؛ هرچند یکی از سه پهپاد به تأسیسات رسیده اما به قلب راکتور یا سامانه‌های ایمنی نفوذ نکرده است.

🔻 با توجه به این‌که نه هیچ طرفی مسئولیت این حادثه را پذیرفته و نه مقامات اماراتی به‌صورت علنی طرفی را مقصر اعلام کرده‌اند، لذا نسبت‌دادن این حمله به ایران تنها یک فرضیه است، نه یک واقعیت تأییدشده.


🔻 انگیزه‌های احتمالی ایران

اگر ایران پشت این حمله بوده باشد، محتمل‌ترین انگیزه، ارسال یک سیگنال بازدارنده بوده است: یعنی نشان دادن این‌که زیرساخت‌های حیاتی امارات در صورت کمک ابوظبی به آمریکا‌ــ‌اسرائیل و مشارکت فعال در فشار علیه ایران، آسیب‌پذیر است.


🔻 منطق راهبردی

از منظر راهبردی، یک «حمله محدود» به «براکه» می‌تواند راهی برای بالا بردن هزینه‌های هم‌دستی با آمریکا و اسرائیل برای امارات باشد، بدون آن‌که تلفات گسترده یا فاجعه‌ی ایجاد تشعشعات هسته‌ای ایجاد کند. همین امر، این حمله را را بیش از هر چیز با «منطق بازدارندگی» سازگار می‌کند تا با «تشدید آشکار به سوی جنگ تمام‌عیار».
این منطق فقط در معنای محدودِ «ارسال پیام در میدان نبرد» با هدف جلوگیری از جنگی گسترده‌تر معقول است و نه در معنای تشدید پیش‌دستانه.

🔻 اگر ایران به این جمع‌بندی رسیده باشد که جنگی گسترده در حال بارگیری مجدًد است، یک «حمله پیش‌دستانه» می‌تواند با هدف تحمیل آسیب‌پذیری دفعتی و افزایش هزینه‌های هم‌سویی با ائتلاف ضد ایرانی، برای بازداشتن امارات از همکاری بیشتر طراحی شده باشد. اما مشکل این منطق آن است که حمله به زیرساخت هسته‌ای ممکن است عزم طرف مقابل را جزم‌تر کند، ضربات تلافی‌جویانه را برانگیزد، و عقب‌نشینی سیاسی را نیز دشوارتر سازد.

🔻بنابراین با فرض دخیل بودن ایران در رویداد گزارش‌شده در براکه، محتمل‌تر آن است که ایران با انگیزه‌ی راهبردیِ ایجاد «بازدارندگی قهری» و نه «تشدید پیش‌دستانه»، اقدام به این حمله کرده باشد.

🔻 طبق بیانیه‌ای که وزارت دفاع امارات منتشر کرده، پهپادهایی که تأسیسات هسته‌ای براکه را هدف قرار داده‌اند، از سمت غرب امارات آمده‌اند.

این ما را در برابر چهار سناریو قرار می‌دهد:

۱. پهپادهای مقاومت عراق یا مقاومت یمن با عبور از حریم هوایی عربستان سعودی (از سمت غرب امارات) این عملیات را انجام داده‌اند و عربستان سعودی نیز بر عبور این پهپادها از آسمان خود چشم بسته است.

۲. پهپادهای ایران به جای استفاده از یک مسیر مستقیم‌تر از سمت شرق یا شمال، این حمله را از مسیری انحرافی انجام داده و عربستان سعودی نیز به پهپادهای ایران اجازه داده تا از حریم هوایی‌ آن عبور کنند و به امارات ضربه بزنند.

۳. خودِ عربستان این حمله را علیه امارات انجام داده است. این گزینه نیز با توجه به افزایش تنش‌ها در روابط دو دولت و حتی احتمال وقوع درگیری میان آن دو، دور از ذهن نیست.

۴. این یک عملیات پرچم دروغین بوده که از سوی آمریکا یا اسرائیل هدایت شده و هدف از آن، تقویت اراده‌ی امارات برای همکاری موثرتر در دور تازه‌ی نبرد علیه ایران و ایجاد شکاف در مناسبات رو به تحوّل منطقه بوده است.


🔻 موقعیت هدف

نیروگاه هسته‌ای براکه تقریباً در غربی‌ترین نقطه‌ی امارات و در حدود ۵۰ کیلومتری با مرز عربستان قرار دارد.
اگر ایران می‌خواست مستقیماً از سمت شرق یا از شمال این نیروگاه را هدف بگیرد، پهپادها ناچار بودند مسافت طولانی‌ای را بر فراز خلیج‌فارس طی کنند و همین امر احتمال کشف و رهگیری آن را به‌شدت افزایش می‌داد.

اما اگر پهپادها از حریم هوایی عربستان وارد شده باشند، از جهتی غیرمنتظره به هدف نزدیک شده و توانسته‌اند پیش از ورود به آسمان امارات، بخش عمده‌ای از مسیر را کوتاه کنند. این انتخاب، طبعاً فرایند رصد و شناسایی را پیچیده‌تر می‌سازد.

🔻 بعید به نظر می‌رسد که عربستان این حمله را انجام داده باشد (سناریوی شماره ۳)؛ چرا که اگر امارات نشانه‌های مستقیمی از این موضوع در دست داشت، با توجه به سطح تنش‌ میان دو دولت، آن را علناً اعلام می‌کرد.

🔻 نکته‌ی مهم دیگر این است که وزارت دفاع عربستان سعودی نیز طی بیانیه‌ای اعلام کرد که تقریباً هم‌زمان با حمله‌ی پهپادی به نیروگاه هسته‌ای امارات، سه پهپاد که از عراق وارد حریم هوایی عربستان شده بودند را رهگیری کر‌ده‌است. این موضوع، احتمال سناریوی چهارم یعنی عملیات پرچم دروغین را افزایش می‌دهد. عملیاتی برای تشدید شکاف میان عربستان و ایران از یک سو و عربستان سعودی با امارات از سوی دیگر.

اما اگر همکاری پنهانی ایران و عربستان در جریان بوده باشد، این موضوع امارات را با بحرانی بزرگ‌تر و پیچیده‌تر روبه‌رو خواهد کرد.//

📌 کابوس نیروی دریایی آمریکا: زیردریایی‌های ایران می‌توانند ناوگروه‌های ضربت آمریکایی را غرق کنند!


🔻 ایران به‌تازگی تنگه‌ی هرمز را با زیردریایی‌های تهاجمی کلاس «غدیر» اشباع کرده است؛ درحالی که شبیه‌سازی‌های جدید نیروی دریایی آمریکا در تقابل با زیردریایی‌های دیزل‌ــ‌الکتریک مشابه زیردریایی‌های ایران، آسیب‌پذیری‌های جدی در سیستم پدافندی ناوهای هواپیمابر آمریکایی را آشکار کرده است:

▪️ زیردریایی‌های کلاس «کالینز» استرالیا در رزمایش ریم‌پَک (RIMPAC) ناو هواپیمابر فوق‌سنگین یو.اس.اس آبراهام لینکلن و دو زیردریایی هسته‌ای آمریکا را «غرق» کردند؛ آن هم در حالی که آمریکایی‌ها از موقعیت زیردریایی مطلع بودند.

▪️ همین زیردریایی‌های کالینز، تنها در عمق ۷۰ تا ۸۰ متری کمین کردند و ناوهای آبی‌ــ‌خاکی آمریکا را به دام انداختند و نشان دادند تاکتیک‌های معطوف به آب‌های کم‌عمق (زیر ۳۰۰ متر) می‌توانند بسیار سریع‌تر بر شناورهای هسته‌ای غلبه کنند.

▪️ زیردریایی دیزل‌ــ‌الکتریک «هالاند» سوئد در رزمایشی، زیردریایی پیشرفته‌ی یو.اس.اس آناپولیس را منهدم کرد؛ زیردریایی‌های ژاپنی و شیلیایی نیز بارها از سونار آمریکا (تجهیزات ناوبری و فاصله‌یابی صوتی برای ردیابی شناورهای زیرسطحی) گریختند و ناوهای جنگی آمریکایی را «منهدم» کردند.

▪️ ایران بین ۱۴ تا ۲۰ فروند زیردریایی کلاس «غدیر» در اختیار دارد که به اژدر و موشک‌های کروز مجهز هستند، و برای آب‌های کم‌عمق و پرسر‌وصدای تنگه‌ی هرمز بهینه‌‌سازی شده‌اند.

▪️ زیردریایی غدیر، با حدود ۲۹ متر طول و عرض بدنه‌‌ی حدود ۲.۷ متر، قابلیت شلیک «اژدر» از ۲ مقر جلویی، رهاسازی انواع مین دریایی، حمل نیروهای تکاور و موشک‌های دوش پرتاب را داشته و امکانات لازم برای خروج نیروهای غواص در زیر آب برای اجرای عملیات نیز برای آن پیش‌بینی شده است.

🔻 با این تفاسیر، آمریکا می‌تواند با زیردریایی‌های کلاس غدیرِ ایران در محیط بومی تنگه‌ی هرمز مقابله کند؟

📌 نیویورک‌تایمز، اکسیوس، و دیگران:
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش اول

پریسا نصرآبادی


🔻 در روز هشتاد و دوم جنگ رمضان و آغاز تجاوز نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل علیه ایران، روزنامه‌ی نیویورک‌تایمز گزارشی منتشر کرده است که باید آن را بیش از هرچیز به‌عنوان یک عملیات روانی و پیوست جنگ ترکیبی جاری علیه ایران ارزیابی کرد.

🔻نویسندگان نام‌آشنای این گزارش، خود از متغیّرهای مهمی هستند که فهم دقیق اهداف و پس‌زمینه‌‌های تحریر این متن در لحظه‌ی کنونی را ضروری می‌سازند.
فرناز فصیحی، از مهم‌ترین نویسندگان این متن است که در نوشتن گزارش‌های به‌اصطلاح دست اول سفارشی درباره‌ی ایران شهرت دارد و علی‌رغم ادعای وی مبنی بر دسترسی به کانال‌های پنهانی قدرت و دریافت اخبار دست اول از مقامات و چهره‌های شاخص حکومت ایران، بارها سستی ادعاهای خلاف واقع او آشکار شده است.
اما نویسنده‌ی شاخص دیگری که نام وی ذیل این گزارش توجه را جلب می‌کند، رونین برگمن است که در نیویورک‌تایمز، نوشته‌های مشترک بسیاری با فرناز فصیحی دارد.
برگمن، یک افسرــ‌ژورنالیست امنیتی اسرائیلی است که در نیویورک‌تایمز و روزنامه‌های اسرائیلی نظیر یدیعوت آحارانوت قلم می‌زند و به دلیل دسترسی‌های گسترده‌ای که به مقامات عالی امنیتی، نظامی، و سیاسی در ایالات متحده و اسرائیل دارد، نوشته‌های او غالباً در معماری امنیتی جنگ‌های هیبریدی منطقه، مورد توجه قرار می‌گیرد.


🔻 ادعای آشکار این گزارش چیست؟

نویسندگان به اظهارات برخی مقامات آمریکایی اشاره می‌کنند و می‌گویند رژیم اسرائیل، یک طرح چندمرحله‌ای برای «تغییر رژیم» در ایران داشته و در این راستا، محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور اسبق ایران را به‌عنوان گزینه‌ای برای رهبری پس از جنگ در نظر گرفته بوده است.
فصیحی، برگمن و سایرین، به مدعای یکی از نزدیکان احمدی‌نژاد استناد می‌کنند که حمله به منزل او را تلاشی برای آزادسازی از حصر خانگی تلقی کرده است.
گزارش می‌گوید رژیم اسرائیل با حمله‌ به محل اقامت احمدی‌نژاد، در واقع محافظان وی و نگهبانان اطراف خانه‌ی او و نیز یک پایگاه امنیتی را هدف قرار داده است؛ رویدادی که به زعم نویسندگان گزارش، با یک عملیات نجات سازگارتر است تا مأموریتی با هدف ترور احمدی‌نژاد.
الگوی گسترده‌تر جنگ که در گزارش آمده، از جمله ترور رهبر ایران، هدف قرار دادن مقامات ارشد سیاسی، امنیتی و نظامی، و متعاقباً انتظار بی‌ثباتی داخلی در کشور نیز به‌عنوان زمینه‌ای برای تقویت این ادعا ارائه می‌شود.

▪️این گزارش بر چه شواهد و اسنادی استوار است؟

این گزارش بر پایه‌ی چند روایت هم‌گرا از «مقامات ناشناس آمریکایی»، «یک فرد نزدیک به احمدی‌نژاد»، و «تفسیر خبرنگاران» از آثار میدانی حمله‌ی مذکور تدوین شده است.

▪️اما گزارش چه مستنداتی را ارائه نمی‌دهد؟

- یک سند راهبردی طبقه‌بندی‌زدایی‌شده یا نشت‌کرده از درون دولت اسرائیل.
- تأیید مستقیم و علنی از سوی مقامات اسرائیلی.
- شواهد قابل راستی‌آزمایی عمومی مبنی بر اینکه به احمدی‌نژاد مراجعه شده و او رسماً با پذیرش نقش رهبری پس از جنگ موافقت کرده است.
- مدارک و شواهد مستقل مبتنی بر تکنیک‌های تحقیق و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها (فارنزیک) که نشان دهد هدف اصلی حمله، «آزادسازی» بوده نه «حذف».

لذا فقدان منابع و مستندات ضروری، بر سست و ضعیف بودن این گزارش صحّه می‌گذارد.


ادامه 👇🏼

📌 نیویورک‌تایمز، اکسیوس، و دیگران:
بازوهای عملیات روانی دشمنان در «ساعت صفر» | بخش پایانی

پریسا نصرآبادی


🔻 نکاتی درباره‌ی این روایت‌سازی در لحظه‌ی کنونی


🔸 تکرار یک روایت پیش‌ساخته

آن‌چه برگمن، فصیحی و دیگران در این گزارش طرح کرده‌اند، یک روایت تکراری است که حدود ده روز پس از آغاز جنگ رمضان، در «آتلانتیک» منتشر شده بود.
در روایت آتلانتیک نیز، گزاره‌ها و پرسش‌های مشابهی مطرح شده بود:

- «حکومت ایران نمی‌داند با احمدی‌نژاد چه کند. زیرا او همچنان در ایران محبوب است و به‌عنوان رئیس‌جمهور سابقی که زمانی به حلقه‌های درونی قدرت نزدیک بوده به‌طرز خطرناکی از سازوکارهای دولت آگاه است.»

- «بازداشت احمدی‌نژاد می‌تواند رژیم را بی‌ثبات کند. او اطلاعات بسیار زیادی دارد.»

- «چرا اسرائیل یا ایالات متحده قصد ترور احمدی‌نژاد را داشته‌اند، درحالی که دیگر متحد رژیم ایران محسوب نمی‌شود؟»
یا
«اساساً چرا او را آزاد کنند، با توجه به این‌که سال‌هاست از قدرت کنار رفته است؟»

- «اگر رژیم کنونی ایران باقی بماند، هر دولتی پس از جنگ برای کسب حمایت مردمی به حضور احمدی‌نژاد نیاز خواهد داشت. وجود او هم‌چنان برای رژیم مفید است.»

از این رو، به نظر می‌رسد که تکرار این روایت بدون افزودن هیچ سند یا نشانه‌ی متقن، اهداف معیّن دیگری به جز خود انتشار این روایت را دنبال می‌کند.


🔸 انتخاب ابزاری «احمدی‌نژاد» برای روایت‌سازی

محمود احمدی‌نژاد، که سال‌ها در رسانه‌های محور غربی‌ــ‌عبری‌ــ‌عربی چهره‌ای «مسلّح به الهیات فاشیسم» در ایران تصویر می‌شد، به مثابه یک شخص حقیقی، هیچ ارزش مستقلی در این روایت‌سازی ندارد؛ بلکه انتخاب او بر مبنای دو ویژگی مناقشه‌برانگیز او است:

▪️ احمدی‌نژاد از یک سو، یادآور «ترومای ۸۸» برای بخش‌هایی از طبقه‌ی متوسط است که به ویژه‌ در سال‌های اخیر و پس از غائله‌ی «زن، زندگی، ازادی» به سمت براندازی حکومت جهت‌گیری کرده و پس از وقایع دی‌ماه سال گذشته، موضعی سرسختانه‌تر پیدا کرده است. این بخش از طبقه‌ی متوسط که نمایندگانی نیز در لایه‌هایی از حاکمیت دارد، قطعاً با احتمال برکشیده‌شدن احمدی‌نژاد از سوی رژیم اسرائیل و آمریکا کنار نمی‌آید و این انتخاب خود به تلاطم‌های درونی در سطح حاکمیت دامن می‌زند.

▪️ از سوی دیگر اما، احمدی‌نژاد هم‌چنان می‌تواند برای بخش‌هایی از لایه‌های فرودست جامعه که به ویژه از اواسط دهه‌ی نود شمسی فقیرتر نیز شده‌اند، چهره‌ای مقبول باشد. به علاوه، بسیاری اذعان دارند مردمان حاضر در میادین و خیابان‌ها که بیش از هشتاد شب استقامت و استواری خود را به نمایش گذاشته‌اند، غالباً برآمده از همان طبقات تحتانی جامعه هستند که علی‌رغم تمام دشواری‌های معیشتی و مصائب اقتصادی جاری، علیه عقب‌نشینی و تسلیم‌طلبی صف‌آرایی کرده‌اند. بنابراین، اگر ارزیابی دشمنان این باشد که با طرح چنین روایتی، ممکن است بتوانند در بدنه‌ی مردمان حاضر در میدان‌ها تَرَکی بیاندازند و به ایجاد التهاب در جامعه دامن بزنند، در انجام آن تردید نمی‌کنند.


🔸 قطبی‌سازی جامعه و تنفّس مصنوعی به سرنگونی‌طلبی

شواهد و قرائن نشان می‌دهد که احتمالاً مهم‌ترین هدف از انتشار این مقاله در لحظه‌ی کنونی، بازیابی این تلقی عمومی در میان جریان‌های اپوزسیون برانداز و لایه‌هایی از معترضان هوادار آن‌ها است که ایده‌ی «تغییر رژیم» برای اسرائیل هم‌چنان یک «ایده‌ی مرکزی»، «یک پروژه‌ی اصلی»، و یک «هدف معتبر» است که با ادامه یافتن جنگ، به دنبال تحقق آن است.
با توجه به سرخوردگی آن گروه از براندازان داخلی که بیش از چهل روز جنگ مستقیم و چهل روز جنگ غیرمستقیم علیه ایران را ناتوان از سرنگونی حکومت یافته‌اند، تولید چنین گزارشی عملاً به مثابه یک «تنفس مصنوعی» برای ایجاد امید کاذب در این لایه‌های معترضان است، تا در صورت از سرگیری حملات نظامی ایالات متحده‌ــ‌اسرائیل به ایران، مانند حوادث دی‌ماه، وارد صحنه شده و پیاده‌نظام دشمنان ایران شوند.
جلب همراهی این لایه‌ها، برای دامن‌زدن به هر شکلی از آشوب و بی‌ثباتی داخلی در ایران، برای اسرائیل و آمریکا مطلوبیت دارد.


🔸 قریب‌الوقوع بودن پایان توقف تبادل آتش

نشانه‌های میدانی فراوانی بر تشدید دوباره‌ی تنش‌ها و بازــ‌آغاز جنگ دلالت می‌کنند:

افزایش سطح هشدارها به بالاترین درجه‌ و آماده‌باش کامل نیروهای در هر دو جبهه، آخرین تغییرات در آرایش نظامی دشمنان در منطقه، پربسامد شدن رجزخوانی‌ها و تهدیدات کلامی، و کامل شدن چرخه‌ی بازتولید یک الگوی تکراری (تداوم مذاکرات، ‌بالاگرفتن تهدیدها، انتشار اخبار امیدوارکننده ناظر بر در دسترس بودن توافق، تمدید مهلت پایانی و به تعویق افتادن از سرگیری جنگ، حمله‌ی نظامی) همگی حکایت از کِش‌آمدن ساعت صفر حمله‌ی نظامی دارد. از این رو، بازتولید روایت‌هایی از این دست را باید در خدمت پروژه‌های مهندسی وضعیت ملتهب جنگی ارزیابی کرد.//


پایان متن