روز پنجم فروردین، لری فینک، رئیس بلک راک و از غولهای بازارهای مالی جهانی، زنگ خطر را برای آمریکا به صدا درآورد و گفت اگر قیمت نفت به ۱۵۰ دلار در بشکه برسد جهان با یک رکود اقتصادی جدی روبرو خواهد بود. او همچنین گفت با ادامه تنش با ایران، حتی در صورت پایان جنگ باید با نفت زیر صد دلار برای سالها خداحافظی کرد. استدلال فینک مثل بسیاری دیگر در آن روزها، مبنی براختلال جدی در زنجیره تامین جهانی و ضربات بازگشت‌ناپذیر ایران به تاسیسات نفتی و گازی منطقه بود. ضرباتی که بازگشت آنها به مدار را برای چندسالی به تاخیر می‌انداخت.

حالا اما در روز دهم اتش بس و با اعلام رسمی باز شدن تنگه هرمز توسط عراقچی، قیمت نفت به نزدیکی قیمت پیش از جنگ رسیده. این یعنی از دید بازار مجموعه ضرباتی که ایران به بازار نفت و گاز جهانی زده ترمیم پذیر و بازگشت‌پذیر بوده. این مساله دو خطر جدی دارد:

یک اینکه ایران در آستانه دور دوم مذاکرات اسلام‌آباد، یکی از اهرم‌های مهم فشار خود را از دست داده. امری که باعث افزایش اعتماد به نفس دولت آمریکا از یکسو و ترمیم رابطه اعتماد بین بازارهای امریکا و ترامپ از سوی دیگر می‌شود. از این منظر مذاکره کنند‌گان ایرانی باید منتظر درخواستهایی حداکثری‌تر و عدم انعطاف بیشتر از سوی آمریکایی‌ها در روز یکشنبه باشند.

خطر دوم و بسیار جدی‌تر اینکه آمریکا حالا از آغاز دوباره جنگ ترس کمتری دارد چرا که جنگ را مترادف با یک تنش اقتصادی در بازه‌ای محدود می‌بیند نه آغاز دومینوی افزایش غیرقابل کنترل قیمتها و تورمی که حتی برغم پایان جنگ به رکود اقتصادی و چه بسا بحران اقتصادی در میان مدت بیانجامد. این امر، یعنی هزینه نسبتا پایین جنگ در دوره‌ای محدود، باعث خواهد شد سایه جنگ حتی برغم توافق، از سر ایران برداشته نشود و ترامپ بنابر اقتضائات داخلی امریکا یا فشار صهیونیست‌ها باز هوس حمله به ایران کند.

دو سوال جدی باید از سیاست گذاران ایرانی پرسید:
اول اینکه بر چه اساسی آتش‌بس را پیش از آنکه ضرباتی غیرقابل بازگشت به بازار نفت بزنید پذیرفتید؟ چرا فرایند انباشت فشار بر بازار مالی امریکا را که می‌توانست بحرانی غیرقابل درمان ایجاد کند ناگهان متوقف کردید؟

دوم اینکه چرا در ده روز گذشته مدیریت فضای آتش‌بس را یکسره به ترامپ واگذار و سعی در تنش زدایی و اعتمادسازی کردید؟ تنش زدایی که باعث خالی شدن دست ایران شد؟ چرا مدیریت فضا را از دست سید مجید موسوی‌ها گرفتید تا طرف مقابل بتواند ذهنیت بازارهایش را تا این حد التیام ببخشد؟
انها که می‌دانند در سیاست آمریکا بازار چه نقشی دارد می‌فهمند ما با قبل از آنکه به اسلام‌آباد برویم و در میز مذاکره دور دوم بنشینیم تا همین‌جا در همین ده روز عملا و احتمالا ناخواسته امتیازات زیادی واگذار کرده‌ایم. امتیازاتی که در چارت‌ قیمت‌های نفت خودش را صریح فریاد میزند. سوال این است که چرا؟