اطلاعاتی درباره علت حادثه داری؟ نه. چیزی از جزییاتش میدونی؟ نه. تا حالا تو ارتشی که یه آبراه استراتژیک رو محاصره کرده خدمت کردی؟ نه. اصلا میدونی ارتش چطور کار میکنه؟ نه. چیزی از مکانیک هلی‌کوپتر میدونی؟ نه. چیزی از چالش‌های تعمیر نگهداری بزرگترین و فعالترین ناوگان‌های هوایی و دریایی دنیا می‌دونی؟ نه. اما یه کیبورد برای تایپ کردن داری. و به نظرت همین کافیه.

پوتین رفته بود چین. یه یارویی تو ساب‌استک یه مقاله نوشت که «ایران رفت چین. ترامپ رفت چین. پوتین رفت چین. ایران رفت که بگه تا کجا ادامه میده. ترامپ رفت که بگه تا کجا ول نمی‌کنه. پوتین رفت که بگه تا کجا دخالت نمی‌کنه. این برنامه ملاقات تصادفی نیست. در پکن دمای جنگ را اندازه می‌گیرند!». قشنگ نیست انصافا؟ یارو شعر نوشته درباره چندتا رفت آمد دیپلماتیک. حتی وزن و قافیه داره (تو انگلیسیش ریتمش رو حس میکردی). حالا چیزی از محتوای صحبت‌ها میدونه؟ نه. هیچ. لازم هم نداره. ساب‌استکش اشتراک داره. یه عده سالی یه مبلغی میدن این اشعار رو بخونن. یه پولی داره گیرش میاد. انگیزه داره شعر بگه. از هزاران سال پیش شاعران برای پول شعر میگفتن. تو که چیزی درنمیاری برای چی شعر میخونی ایرانی معاصر؟

این دو پست فوق را چند بار خوب بخوانید، و هرگاه تحلیل‌جات عالمانه خیل عظیم تحلیل‌گران (ورورگران ) را خواندید، این دو پست را به یاد بیاورید و سوالات مشابهی از خود بپرسید!

چنین گفت پادشاه ایران در سال ۱۹۷۳ در مورد روابط ایران، لبنان و شیعیان
(واقعا محمدرضاشاه، در مقایسه با جمهوری اسلامی و حتی در مقایسه با پدرش، در سیاست خارجی خوب و عاقل بود. بعضی وقت‌ها به خودم می‌گویم که ای‌کاش به جای شاه مملکت وزیر امور خارجه آن بود!)

و وضعیت الان:

در شرایط فعلی، به جای اینکه حزب‌الله بازوی ج.ا در دفع تهدید اسرائیل باشد، این ج.ا است که برای دفاع از حزب‌الله هزینه می‌پردازد و به نوعی دست و پا زدن ناشی از درماندگی افتاده است.

یعنی گروهی که قرار بود هزینه جنگ با اسرائیل را برای ج.ا متقبل شود و میدان درگیری را از مرز های ایران دور کند، خود به منبعی برای هزینه‌کرد امنیتی و نظامی برای ج.ا تبدیل شده است. و این یعنی شکست در هدف ثانویه تشکیل حزب‌الله.
@SNTankograd

ای ترامپ املاکی، ما را از چه می‌ترسانی؟! این عکس را نگاه کن تا ببینی ما در چه شرایطی بزرگ شدیم!

(تازه، این عکس قسمت‌ خوب کار را نشان می‌دهد. راننده تاکسی‌ها معمولا دستگیره شیشه ماشین را هم برمی‌داشتند تا مسافرها نتوانند شیشه‌ها را هی بالا پایین کنند).

نزدیک دو ماه است که سعی کرده‌ام وارد بحث با کسی در مورد جنگ جاری نشوم. دیدم بحث فقط اعصابم را خرد می‌کند. تمام کسانی که می‌گفتند «هیمنه آمریکا فروریخت» یا «ایران خوب توانست جلوی امریکا دربیاید» یا چیزهایی از این قبیل، فقط لبخندی زدم و گفتم: به زودی خواهیم دید!

عاقلان نه تنها ماه‌ها، بلکه سال‌هاست که می‌گویند!

تولید روشنفکر در کشوری که نمیتونه ثروت تولید کنه!!!

درست!

فقط این نکته را بیفزایم: آن بازاری هم، اگرچه عقل سلیم بسیار بهتری دارد، ولی در مورد مسائلی که ورای محدوده تجربیات خودش است تحت تاثیر همین «طبقه وراج» (به قول آمریکایی‌ها chattering class) است، و بنابراین خیلی اوقات حرف‌های همین‌ها را تکرار می‌کند!

اما فرقش این است که اهل بازار معمولاً با توضیحی ساده و با دو تا مثال دوزاریش می‌افتد! برعکس قشر تحصیل‌کرده که باید خودت را بکُشی تا چیزی ساده را حالی‌شان کنی.

سه نوع دولت

دولت خوب مردم را به حال خود می‌گذارد تا تولید و تجارت کنند. امنیت را برقرار می‌کند، و می‌کوشد تا مالیاتی که می‌گیرد را حرام نکند و کارهایش را به کاراترین شکل مقدور انجام دهد (اگر جایی در تاریخ به چنین دولتی برخورد کردید سلام برسانید).

دولت بد کم یا زیاد فضولی می‌کند. به خیالش می‌رسد با اتکا به قوه قهریه و نظرات مشعشع کارشناسان می‌توان امورات مردم را بهتر سامان داد. از خرج کردن پول مردم ابایی ندارد. خیلی از کارها را با برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری و اشتغال‌زایی و بازتوزیع و حمایت از تولید ملی و... خراب می‌کند، اما اساس امور را به نمی‌ریزد و زندگی را غیرممکن نمی‌کند. امروزه گوشه و کنار جهان پر از این دولت‌های بد است.

و اما دولت افتضاح دولتی است که جهان بودن جهان، و انسان بودن انسان را قبول ندارد. می‌خواهد بهشت بسازد یا کاری کند که مردم پس از مرگ به بهشت بروند، یا هر دوی اینها. ضد ثروت و ضد تجارت است. مصادره‌چی است. جنگ و تحریم را نعمت و فرصت می‌داند. دشمن درست می‌کند. با دنیا درمی‌افتد. ملی‌سازی و قیمت‌گذاری را حق خود می‌داند. برای همه جای زندگی مردم برنامه و آیین‌نامه و مصوبه دارد. و هنگامی که کشتی اقتصاد را با این کارها به گل نشاند، تازه یادش می‌افتد باید برای معیشت خلایق درمانده فکری کرد. به هشتاد درصد مردم یارانه می‌دهد. سقف اجاره و کف دستمزد تعیین می‌کند. مثل ریگ بیابان پول منتشر می‌کند و در همان حال مدعی مبارزه با تورم است. کارهای دیگری هم می‌کند که در این مقال نمی‌گنجد. و مدیونید اگر فکر کنید دارم راجع به دولت خاصی صحبت می‌کنم.

پی‌نوشت: امروز سخنگوی قوه قضاییه از دولت خواست برای اجاره‌بها سقف تعیین کند. آیا ممکن است با خودش فکر کرده باشد که چطور می‌شود برای میلیون‌ها قرارداد اجاره ملک که هیچکدامشان شبیه هم نیستند دستور صادر کرد؟ و چنین دستوری چطور ممکن است اجرا شود؟ و اگر اجرا شود چه تبعاتی خواهد داشت؟

https://t.me/AmirrezaAbdolii/

خبر رسید که بناست بزرگ‌ترین مراسم بت‌پرستی که تاریخ بشریت به خودش دیده است، در ماه ژوئیه (جولای) امسال اجرا شود.

خوب، شکر خدا فعلاً سایه جنگ لااقل تا مدتی دور شد، تا ببینیم بعداً روند حوادث چه زاید و چگونه شگفت‌زده‌مان کند.

قصد دارم، اگر خدا بخواهد و اگر بتوانم کمی حواسم را بیشتر جمع و جور کنم، مدتی از سیاست روزمره فاصله گیرم و به بعضی مباحث ناتمام بپردازم (البته اگر مسوولین همیشه ابله اجازه دهند و‌ دوباره وارد فاز یک سری تلاطمات جدید نشویم که تمام انرژی‌مان را صرف خود کند). مباحثی چون مساله دانش و جهل، توهمات برنامه‌ریزی و کنترل و توطئه، لوکالیسم، محافظه‌کاری، و تاریخ معاصر.

فقط عرض کنم که یک چیز مرا نسبت به جامعه امروز ایران امیدوار می‌کند! امروز همان حالتی را نسبت به تیم ملی فوتبال دارد که من از ۳۰ سال پیش داشته‌ام: کلاً بی‌خیال!

ترجمه به فارسی سلیس: «حالا که امام زمان سرکارمان گذاشته و نیامده، همه کاری را که وعده داده شده بود برایمان می‌کند، خودمان انجام می‌دهیم. بعدش هم اگر آمد، به عنوان امام تشریفاتی از او استقبال می‌کنیم، ولی حق ندارد روی حرف‌مان حرف بزند! اکر می‌خواست نقشی به غیر از تشریفاتی داشته باشد، می‌خواست زودتر بیاید!»

همینقدر مومن به دین خودشان!

این «امام تشریفاتی» چیز جدیدی در تاریخ شیعه نیست. در زمان ائمه، هرگاه امامی غالیان شیعه را به خاطر غلوشان در حق امامان نکوهش می‌کرد و خود را مبری از آن غلوها می‌دانست، جواب آن غالیان خیلی اوقات چیزی شبیه این بود که «امام غلط کرد، اگر چه امام خداست!»

آنگونه که ملی‌گرایی عقل را زائل و باطل می‌کند، اسلامگرایی و سوسیالیسم و حتی فمینیسم نمی‌کند.

بماند به یادگار!

کاملاً بچه باباش است!

درس مهم مدیریتی:
هیچگاه مسئولیت هیچ عملی را گردن نگیر! اگر نتیجه‌اش خوب شد، اعتبارش را به خود و ذکاوت و هوش عظیم خود بده، و اگر بد شد گردن بقیه بینداز و از دوراندیشی خود سخن بگو.

بهلول گردن‌نگیری و مسئولیت‌ناپذیری را نشانه عقب‌ماندگی دانسته است! خیر آقا! اتفاقاً گردن‌نگیری علامت پیشرفت و به روز بودن است.

و الا، عقب که برویم، مثلاً برویم تا دوره محمدشاه قاجار! در جنگ هرات که ناکام ماند، نامه نوشت به رعیت (که آن زمان هنوز «شهروند» نشده بود و از «حقوق شهروندی» برخوردار نبود)، و اول تا آخر همه چیز را گردن گرفت!

یا مثلاً برو‌ عقب‌تر! مثلاً سلطان مسعود غزنوی که خلاف مشورت وزیران و‌مشاوران خود وارد جنگ شد و‌ شکست خورد، آیا بعدش تقصیر شکست را گردن آنها انداخت؟!

بهلول ادای دلسوزی برای این مملکت را درمی‌آورد، ولی نمی‌خواهد اینهمه پیشرفت کشور را ببیند و دوست دارد عقب‌افتاده باشیم و تصمیمات مدیریتی را گردن بگیریم. آن وقت می‌آید اسم گردن‌نگیری را می‌گذارد عقب‌افتادگی! واقعاً که!