القاعده، و نه القائده!
راش لیمبو، و نه راش لیمباق!

اینها البته اشتباه لپی است. اشتباه بزرگ تر و مهلک برای راست ایرانی این است که راست گراییش را از راست آمریکایی اقتباس کند. آن هم از موجودی مثل راش لیمبو که هنرش در این بود که بی وقفه کف بر دهان بیاورد.

رویکرد فایده‌گرایانه یا ماتریالیستی اصل بنیادی آزادی را به حاشیه می‌برد. این لقلقه زبان اغلب چپ‌ها که آزادی برای انسان گرسنه بی‌معنی یا بی‌فایده است مصداق همین تفکر ماتریالیستی است که انسان را به صرف یک موجود زنده یا حیوان فرومی‌کاهد. در اندیشه نوآیین آزادی‌خواهانه آزادی اصلی تفکیک ناپذیر از تعریف انسان است و گرسنگی یا سیری تغییری در آن نمی‌دهد. اتفاقاً با به رسمیت شناختن آزادی و تحقق بخشیدن آن در نظام اقتصادی‌سیاسی است که ثروت و‌رفاه در جامعه رو به فزونی می‌نهد. آن‌ها که اهمیت آزادی را در تولید ثروت نادیده می‌گیرند مصداق کسانی هستند که بر شاخ نشسته و بُن می‌بُرند. و آن‌ها که آزادی را صرفاً وسیله‌ای برایم تولید ثروت بیشتر تلقی می‌کنند کسانی هستند که مرغ تخم طلای خود را ناآگاهانه به مسلخ می‌فرستند. علت فقدان نظریه‌ اخلاقی منسجم نزد چپ‌ها و فایده‌گرایان در همین ناتوانی آن‌ها در شناخت درست مفهوم آزادی به عنوان اصل بنیادی است. چپ‌ها اخلاق را به صرف بحث در باره نابرابری فرو می‌کاهند و فراموش می‌کنند که انسانی که آزاد نباشد هیچ مسئولیت اخلاقی متوجه او نخواهد بود. و فایده‌گرایان متوجه نیستند که با وسیله دانستن آزادی شأن و منزلت مسئولیت پذیری را خدشه دار می‌کنند چراکه لازمه مسئولیت پذیری اراده مختار یا آزاد انسان‌ها است.

الجنون فنون جنون کشف و اختراع، مجتبی مینوی، مجله یغما، سال پنجم، شماره چهارم، تیرماه ۱۳۳۱

@ahle_tamyz

حمیدرضا آصفی، سخنگوی وزارت خارجه زمان دولت خاتمی توضیح می‌دهد که بهمن کلباسی، فرهمند، نفیسه کوهنورد و... که بعداً به بی‌بی‌سی رفتند، بسیار آمریکاستیز بودند و گاهی در جلسات تندرو‌تر از خود حکومتی‌ها بودند.

در بی‌بی‌سی، به خصوص بخش فارسی آن، همیشه گرایشات چپی و به خصوص آمریکاستیزانه بسیار غالب بوده و هست. دلیل ضدیت آنها با رژیم پهلوی در قبل از انقلاب هم همین بود، و نه توطئه‌ی حساب شده‌ای از طرف دولت انگلیس.

وارده از یکی از خوانندگان:

کل این مراسم تشییع جنازه نه رفراندومی بود برای تثبیت نظام، نه نمایشی بود برای تو دهنی زدن به آمریکا و اسرائیل و اپوزیسیون.

تمام این نمایش پرخرج فقط و فقط برای قدرت‌نمایی جلوی موافقین توافق با آمریکا (و در چشم‌اندازی بزرگتر، عادی‌سازی روابط با آمریکا) بود.

ماه‌ها جنازه حفظ شد برای اینکه اراذل و اوباش پایداری‌چی و عرازشه با یک قشون‌کشی خیابانی کار مذاکرات را تمام کنند که خب تصاویر و مشاهدات نشان داد کل مخالفین توافق با آمریکا در کل کشور اندازه پر کردن مسجد جمکران و مصلی تهران هستند...

شکست کامل برای مخالفین توافق که به طرز جالبی با حمله به کشتی‌های عبوری از تنگه هم همراه شد.

امیدوارم ابعاد این شکست به طور کامل گزارش بشود تا انگیزه‌ای بشود برای حامیان توافق.

در جایی این جمله را دیدم که «ایدئولوژی ها فرسوده می شوند!»

هیچ شاهدی روشن تر از استقبال سرد و بی‌رمق و‌ کم‌جمعیت از تشییع جنازه رهبر برای فرسودگی ایدئولوژی حاکم بر ج.ا. نیست! دیگر حتی شعارهای وطن‌پرستی و حتی استفاده ابزاری از کورش و هخامنشیان و ساسانیان و ایران باستان هم افاقه نکرد.

فارغ از اینکه رهبر قبلی چقدر محبوب بود یا نبود، این لااقل نشان می دهد که اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان خسته‌اند. از این همه شعار و ایدئولوژی و دراما و داستان خسته هستند. دنبال زندگی‌شان هستند.

شاید ایرانیانی که هنوز واقعاً به دنبال ایدئولوژی باشند و حتی ویرانی ایران در جهت ایدئولوژی برایشان اهمیت نداشته باشد، دو درصد جمعیت هم نشود، ولی همین‌ها رادیوتلویزیون و هسته اصلی نیروهای نظامی و مجلس را در دست دارند. اقلیتی بسیار کوچک که رهبری قبلی به آنها قدرتی تام و تمام داد!

«کارشناس» دعوت شده از طرف بی‌بی‌سی نمی‌داند که حنفی ها سنی‌ هستند و از امام ابوحنیفه پیروی می‌کنند، و هیچ ربطی به محمد حنفیه ندارند(پسر امام علی که پیروانش کیسانیه خوانده شده اند و هیچگاه «حنفی» بر آنها اطلاق نشده). آقا کتاب هم تالیف کرده اند!

یک حقیقت، به دو زبان متفاوت! هر کدام را دوست دارید انتخاب کنید:

https://t.me/AmirrezaAbdolii/423

https://t.me/bahmanighajar/1129

یا به زبان ساده‌تر: اینا (تنگه هرمز یا هسته‌ای یا نیابتی....) تنبون برای ما نمی شه!

نام واقعی این خرمگس فرهاد قنبری است. یک چپی دوآتشه که، مثل عرزشی‌های داخلی، ویرانی ایران و فداشدن ایرانیان برایش مهم نیست تا وقتی عقده‌های ایدئولوژیکش ارضا شود!

ولی فرق این چپی (و یا کسی مثل علیزاده) با کثافت‌های داخلی این است که این مجاهد بزرگ (و نیز علیزاده) در لندن نشسته است و از آنجا با جان مرد‌م ایران «استکبارستیزی» می‌کند و نسخه مقاومت و‌جنگ می‌پیچد.

یعنی آخر آخر حرامزادگی و تعفن!

لیلاز، به عنوان یک اصلاح‌طلب:

۱-از دروغگویی ابایی ندارد. انقلاب ۵۷ چه ربطی به روستا داشت؟ هزاران هزار دلیل و سند هست که این انقلاب، یک انقلاب از طرف قشر متوسط شهری، و با آماده‌سازی و حضور گسترده دانشگاهیان و روشنفکران و آخوندهای روشنفکر انجام شد. می داند، ولی طبق معمول همیشه از دروغ گفتن لذت می برد. کدام روستا در انقلاب ۵۷ دخیل بود؟

۲- برای ادامه دشمنی ایدیولوژیک با غرب، ویرانی ایران برایش اصلا اهمیتی ندارد. می داند و صریحاً اعتراف می‌کند که این روال به خرابی ایران می انجامد، ولی نگرانیش بعد از کشته شدن رهبر ایران این بوده که یک وقت حکومت بخواهد کوتاه بیاید!

پنجاه و هفتی ها از آشغال بودن دست نمی کشند. چه اصلاحطلب، چه اصولگرا، چه مجاهد خلقی، چه هر آشغال دیگری....

این روزها حضرات برادران بین «ما ملت قلدر» و «ما ملت مظلوم» در تناوب اند.

ملی‌گراهای ما نیز، البته به نحوی «ادبی تر»!

بالاخره تکلیف را باید روشن کرد: ملت قلدر یا ملت مظلوم!

مهم‌ترین نشانه‌ی انحطاط و ابتذال عمیق معنویت در تشیع امروز را می‌توان در مراسمات این روزها دید؛ «معنویت» این جماعت، نه مسیری به سوی «امر قدسی» و خالی شدن از «خود» برای آن، که پوشاندن عواطف و احساسات بسیار سطحیِ شخصی و ایدئولوژیک در برداشتی سطحی از آن است.
بارزترین نمودش را در آواها می‌توان دید. آواهایی که به صراحت می‌توان آن‌ها را موسیقی پاپ، راک یا رپ با توسل به برخی مفاهیم مذهبی دانست و فارغ از هرگونه «وقار» و احترام، تنها به غلیان احساسات شنوندگانش منجر می‌شود.
#پرتاب‌ها
پ.ن: از کشته‌ی مظلوم اشقیای زمانه، سید جواد ذبیحی بشنوید. روزگاری که سنت شیعی از معنویت و وقار تهی نشده بود.

چه کسی نفتکش‌ها را زد؟

در این نظام هرچه از نردبان غیررسمی قدرت بالاتر بروید، مفهوم مسئولیت رقیق‌تر می‌شود. طوری که رأس هرم قدرت اصولاً از مسئولیت مبرّاست، و بازخواست و استیضاح او مطلقاً امکان ندارد.

هیچ‌گاه نخواهیم فهمید که دستور ابلهانه شلیک به نفتکش‌های رهگذر چرا و از سوی چه کسی صادر شد. آن هم در میانه کارناوال تشییع. آن هم در شرایطی که می‌گویند همه تصمیم‌گیران به غیر از یک نفر با مذاکره و آتش‌بس موافق بوده‌اند. آیا آن یک نفر به تنهایی از همه دیگران قدرتمندتر است؟ اگر هست، چرا سرش را بالا نمی‌آورد و نمی‌گوید که: «من بودم که صلاح دیدم مملکت دوباره به آتش جنگ کشیده شود»؟

پاسخ ساده است. چون او یک کارگزار فرادست جمهوری اسلامی است. برای بی‌مسئولیتی تربیتش کرده‌اند. و طبق قرارداد، ریسک و هزینه تصمیماتش بر عهده نود میلیون مردمی است که میل و نظرشان، یا حتی مرگ و زندگی‌شان هیچ اهمیتی ندارد.

سکوت این ساعات مقامات رسمی نظام به بهت‌زدگی شباهت دارد. انگار غافلگیر شده‌اند. انگار یکی دورشان زده و رشته‌هایشان را پنبه کرده. در برابر دشنام‌های ترامپ و شماتت‌های همسایگان و میانجی‌ها بی‌دفاع مانده‌اند. احتمالاً تصور نمی‌کرده‌اند که تا این حد می‌توان بی‌مسئولیت بود. و پیش‌بینی نمی‌کردند که هسته بی‌مسئولیت نظام هرچه ضعیف‌تر شود، قلدرتر خواهد شد.

به نظر می‌رسد وقایع دو روز گذشته راه حل میانه را از میان برده است. حالا زیر تابوت معمار قدرت بی‌مسئولیت، دو ایده «بجنگیم تا بمیریم» و «تسلیم شویم تا بمانیم» دارند با هم کشتی می‌گیرند، چون نمی‌توانند بر سر تقسیم میراث او مصالحه کنند.

البته برای غالب تماشاگران خیلی هم مهم نیست که شانه‌های کدام یک از اینها به خاک می‌رسد. چون در نهایت هر دو رفتنی به نظر می‌آیند. چیزی که بتوان روی ماندنی بودنش حساب کرد یک فضای سیاسی نوبنیاد است که در آن هرکسی بگوید: این تصمیم را من گرفتم و مسئولیت عواقبش را می‌پذیرم.

واقعیت‌هایی که به این خواب و خیال نزدیک نباشند عمر زیادی نمی‌کنند.

https://t.me/AmirrezaAbdolii/

یک مطلب عجیب و شاید مضحکی که ما از برخی افراد میبینیم این است که شنیدن هر مهمل و لاطائلی که در باب «قاجاریه» باشد را مانند ساکنان غار افلاطون، چشم و گوش بسته می‌پذیرد اما وقتی مطالب گسترده و مستند از اسطوره‌های پوشالی چون رضاخان و ستارخان و امثالهم می‌بیند ناگهان بدل به محقق سندپژوه می‌شود، بعد وقتی می‌فهمد سند معتبر است، ان‌قلت می‌آورد و خودش شروع به تحلیل می‌کند که نه آقا! راوی حتماً مغرض بوده یا می‌گوید خب حالا مثلاً که چه! علّت این مسئله بنظر می‌رسد بیشتر «روانی» باشد تا «تاریخی». یعنی وضع فعلی فرد عامی را بدل به متعصب بی‌سوادی کرده که دوست دارد چیزی بشود که او را «آرام» یا «امیدوار به گذشته‌ای طلایی» یا لاأقل «ارضا» کند و اگر آن اشخاص و وقایعی که در سناریوی ذهن او نقش بسته‌اند و شخصیت ثابت «مثبت» یا «منفی» دارند زیرسوال برود، ناگهان پرخاشگر، عصبی و تا اندازه‌ای مجنون می‌شود. حالا تازه این در باب افراد معمولیه

مجری صداسیما:

بخدا قسم‌ اگه حاکمان جمهوری اسلامی در زمان امامان هم وجود داشتن؛ امام حسین شهید نمیشد. امام علی حاکم میشد و امام حسن هم صلح نمیکرد. اینا شریف ترین انسان های تاریخ هستن که پیامبر خودش گفته من مشتاق دیدن اینا بودم و حسرت دیدار اینارو داشتم. الحمدالله ما تو دورانِ اینا زندگی کردیم. خداروشکر.


-Rada-

@uttweet

از اینجا:

فکر میکنم نژادپرستی خیلی از ایرانیا از جبران حقارت میاد. وقتی یه فرد یا یه جامعه تو دنیای واقعی دچار احساس ناتوانی، تحقیر یا عقب‌موندگی می‌شه، مغزش برای بقای روانی دست به دامن مکانیسم جبران می‌شود. وقتی تو شرایط امروز ما (اقتصادی، پاسپورت، جایگاه بین‌المللی) تعریفی نداره، پناه بردن به نژاد، تاریخ باستان، یا تحقیر ملیت‌های دیگه، ارزونترین و سریعترین راه برای بازپس‌گیری غرور جریحه‌دار شده است. یارو به خودش میگه: «شاید امروز وضعیتم خوب نباشه، اما من از نژاد آریایم/تاریخ ۲۵۰۰ ساله دارم، پس حداقل از فلان همسایه بالاترم!».

یه نکته دیگه اینه که نژادپرستی شدید معمولا تو گروه‌هایی رشد می‌کنه که خودشون در پایین هرمن. وقتی یه ملت احساس میکنه جایگاه جهانیش افت کرده، به جای پذیرش واقعیت و تلاش برای حلش (ایرانی ها که خیلی هم تلاش میکنن ولی متاسفانه هنوز ناکام موندن)، سعی میکنه یه سلسله‌مراتب خیالی بسازه تا مطمئن شه خودش در آخرین پله نیست. وجود کسان دیگری در پله های پایین تر بهشون حس امنیت کاذب میده. خلاصه نژادپرستی یا خودبرتربینی در جوامع بحران‌زده، ناشی از قدرت و رفاه نیست، بلکه دقیقا از ضعف و احساس ناامنی میاد. هرچی جایگاه واقعی یک ملت تو دنیا متزلزلتر میشه، تعصبات کور، پناه بردن به توهمات نژادی و گارد گرفتن در برابر قومیت‌های دیگه به عنوان یه سپر دفاعی روانی، شدت بیشتری پیدا می‌کنه.

اینکه بعضی از هموطنان که با ج.ا. میانه خوبی هم ندارند از موشک‌پرانی نظام به کشورهای عربی خوشحالند نیز به دلیل همین عقده حقارت اینها در مقابل عرب‌های ثروتمند است.