مسلما تدینی آدم باهوشی است. مثلاً، به درستی (به گمانم!) استدلال می‌آورد که در داستان ۲۸ مرداد و خلع مصدق، تاکیدی که بر کمک آمریکا می‌شود نادرست است و علت اصلی شکست مصدق را باید بیشتر در فاکتورهای داخلی و سیاست‌های مصدق جست. یعنی آنجا، علیرغم اینکه کمک آمریکا به جناح سلطنت کاملا آشکار و مستند است، می‌بیند که مساله اصلی مساله داخلی است.

ولی ناگهان به زمان حال که می‌رسد، مشمول شعر مولانا می‌شود که «چون غرض آمد، هنر پوشیده شد/ صد حجاب از دل به سوی دیده شد!». نارسیسیسم ملی ایرانی که بر اذهان و رفتار بسیاری از هموطنان چیرگی دارد، بر او هم حاکم می‌شود‌.

این نارسیسیسم نابودمان خواهد کرد.

الان در راس‌الخیمه در امارات، که شهریست بسیار محافظه‌کارتر و «سنتی‌تر» از دبی یا ابوظبی، دارند بزرگ‌ترین کازینوی خاورمیانه را می‌سازند! همه هم راضی و خوشحال! آن وقت، آیا عرب‌ها از سکولار شدن ایران بیم دارند؟

اصلا سنی‌ها که شیعیان را خیلی داخل اسلام نمی‌دانند. حالا یک ترک یا عرب یا پاکستانی غصه بخورد که ایرانی‌ها یک وقت سکولار نشوند! یا در حالیکه خودش به دینش چسبیده، گمان کند که سکولار شدن موجب قدرت ایرانی می‌شود!

البته، همانطور که قبلاً گفته شد، الان مردم عادی از ترک و عرب و پاکستانی، رژیم ایران را تحسین می‌کند، زیرا که خوشحال از این اند که تعدادی ابله ایرانی (از نوعی دیگر از خود....پنداران) پیدا شده‌اند که هزینه ایستادگی جلوی اسراییل و آمریکا را می‌دهند. چون خود آن عرب و پاکی و ترک غرورشان جریحه‌دار شده، ولی به اندازه خرج ویسکی آخر هفته‌شان حاضر نیستند هزینه ضدیت با اسرائیل و آمریکا را بدهند. در هر حال، این ربطی به این تخیلات که «اینها از ایران سکولار می‌ترسند» ندارد!

ماشالا هزار ماشالا یکی از یکی ریاکارتر و مزورتر و زشت‌تر!

این «لیبرال‌های» ایرانی خیلی جالب‌اند. از طرف انتقادی می‌کنی، عوض پرداختن مستقیم به موضوع آن انتقاد، مقدار زیادی روضه‌خوانی بی‌ربط می‌کند و مقداری تهمت می‌زند و بعد هم من گاو هیچکاره مملکت را تهدید می‌کند!

ول کن بابا! کی حوصله دارد!

البته بگویم: در میان بروبچه‌های لیبرال مثلاً آقای مهرپویا علا یا آقای مرتضی کاظمی هم هستند، که بسیار بااخلاق اند. بد نیست بقیه دوستان کمی از ایشان یاد بگیرند.

از قدیم گفته‌اند با خوک کشتی نگیر!


@jenabegav

ورود آهوان را به تیرهٔ گاوان از صمیم دل تبریک می‌گویم😄
@jenabegav

دیروز برای کاری تهران بودم. جایی ایستادم که باد تایرها را چک‌ کنم. طرف داشت با عصبانیت به شاگردش می‌گفت: دو ماه جنگ، این همه کسب خراب، این بازار کساد، این همه تعطیلی، اجاره مغازه را هم که باید سر ماه کامل بدهم، آنوقت به زور و اجبار سه روز تعطیل‌مان کرده‌اند تا یک شو راه بیندازند! بسوزد ریشه‌شان که اینقدر بی‌خیال وضع مردمند.....

بعضی سلبریتی‌های خودمبارزپندار ممکن است خوک باشند، ولی مریدان‌شان لامحاله خرند!

جهت اطلاع این الاغان: اینجانب هیچوقت سیمکارت سفید نداشته‌ام، به عمرم رانت نداشته‌ام (حتی به صورت سهمیه یا مانند آن)، هیچوقت جزو جبهه اصلاحات نبوده‌ام، هیچوقت فعال سیاسی نبوده‌ام، به هیچ سازمانی وابسته نبوده‌ام......

نمی‌دانم چرا بعضی‌ها لقب خوک را به خودشان گرفتند! مشخص است که نظر بنده به آن کسی بود که اولا تهمت‌های بیجا و بی‌دلیل زد و ثانیاً مرا تهدید کرد. اگر کسی نه تهمت بیجا زده و نه تهدید کرده، لزومی ندارد این را متوجه خودش و علیه خودش بداند!

من از فحش و ناسزا راحت می‌گذرم، حتی اتهام بیجا را هم زیرسیبیلی در می‌کنم، اما به تهدید حساسم. چه معنی دارد آدم هیچکاره‌ای که نشسته نانش را سق می‌زند، ابتدا متهم کنی و بعد تهدیدش کنی؟! شما اگر از کنار یک‌گاو رد شوی، اگر هرچه هم فحش دهی کارت ندارد و علفش را می‌خورد. اما اگر گمان کند تهدیدش می‌کنی بسیار عصبانی می‌شود.

در ثانی، از «خودمبارزپندار» احتمالا منظورم سعید لیلاز بود که توسط ج.ا. به زندان هم افتاده.

در ضمن، من همیشه ایده‌ها برایم مهمند، و نه افراد.

حالا اگر مبارزان واقعی اجازه دهند به کارمان برسیم!

اگر اصرار بر سره‌نویسی و عربی‌زدایی افتادن از یک سر بوم است، سر دیگرش هم همین است که در این نقل قول می‌بینید. طبق ضرب‌المثل انگلیسی extremes meet، هر دو در اساس از یک اشتباه ناشی می‌شوند: اینکه تحول و تبادل و داد و ستد زبان‌ها و فرهنگ‌ها را از عینک معوج‌بین سلطه و تفوق زبانی و فرهنگی می‌بینند.

فی‌المثل، زبان انگلیسی خیلی بیشتر از زبان لاتین و از ادبیات لاتین تاثیر پذیرفته. ولی ندیده‌ام کسی بگوید انگلیسی حاشیه‌ای بر زبان لاتین است‌. ندیده‌ام کسی هم بخواهد از انگلیسی (که در اصل زبانی از خانواده Germanic است) لاتین‌زدایی کند. این بلاهت‌ها را گذاشته‌اند برای سلحشوران ایرانی و ترک!

حال مثلاً شعر فارسی را در نظر بگیرید که «وامدار» شعر عربی است، به این معنا که وزن و قافیه شعر عربی را اخذ کرده است. البته چنین تبادلات فرهنگی همیشه دنیا بوذه و هست و خواهد بود. ولی شعر فارسی حاشیه‌ای بر شعر عربی نیست! شعر فارسی، به غیر از صورت‌بندی یکسره ظاهری آن، یعنی همان وزن و قافیه، موجودی است کلا متفاوت. در شعر عربی مثنوی وجود ندارد. داستان‌سرایی، چه به صورت حماسه شاهنامه یا به صورت شاهکارهای نظامی گنجوی یا منطق‌الطیر عطار، در شعر عربی جایی نداشته است. حتی شبیه مثنوی مولوی، یعنی کتاب تعلیمی سترگ به صورت شعر، نیز در عربی یافت نمی‌شود. حتی در غزل‌سرایی هم شعر فارسی صورت‌های متفاوتی از شعر عربی به خود می‌گیرد، که البته توضیحش از این خلاصه بیرون است.
@jenabegav

در مورد سره‌نویسی فارسی و عربی‌زدایی که اخیراً دوباره طرفدارانی پیدا کرده، این نکته را بگویم:

من جایگزین کردن کلمات عربی را با واژگان فارسی یکسره بد نمی‌دانم! البته تا آنجایی که این کار موجب حفظ واژگان فارسی باشد که دارد کم‌کم از دست می‌رود، و یا تقریباً فراموش شده‌اند. این کار به غنای زبان می‌افزاید.

ولی کلمات عربی (یا ترکی یا فرانسوی) که سال‌های بسیاری است وارد فارسی شده‌اند و به گونه‌ای خودجوش در میان مردم جا افتاده‌اند، اینها را بخواهیم، به صورتی تصنعی و ساختگی و به خصوص با تمهیدات دولتی، با واژگانی ناآشنا جایگزین کنیم، این فقط به فقیر شدن زبان می‌انجامد.

@jenabegav

یک شعر از شاعری معاصر که در آن تقریباً یکسره از واژگان فارسی استفاده شده، شعر «کیش مهر» است. این شعر را علامه طباطبایی گفته، مردی که زبان مادریش ترکی بود، و تقریبا همه آثار فلسفی و‌ دینی‌اش به عربی بود. شعری است که به شخصیت شاعرش رفته: ساده و‌ دلنشین (اگر چه همه ابیاتش خیلی قوی نیست). شهرام ناظری گزیده‌هایی این شعر را به آواز خواند و موجب محبوب شدن این شعر در دهه هفتاد شد.

همی گویم و گفته ام بارها/
بود کیش من مهر دلدارها

پرستش به مستی ست در کیش مهر/
برونند زین جرگه هشیارها

به شادی و آسایش و خواب و خور/
ندارند کاری دل افگارها

به جز اشک چشم و به جز داغ دل/
نباشد به دست گرفتارها

کشیدند در کوی دلدادگان/
میان دل و کام دیوارها

چه فرهادها مرده در کوه ها/
چه حلاج ها رفته بر دارها

چه دارد جهان جز دل و مهر یار/
مگر توده هایی ز پندارها

ولی رادمردان و وارستگان/
نبازند هرگز به مردارها

مهین مهرورزان که آزاده اند/
بریدند از دام جان تارها

به خون خود آغشته و رفته اند/
چه گل های رنگین به جوبارها

بهاران که شاباش ریزد سپهر/
به دامان گلشن ز رگبارها

کشد رخت سبزه به هامون و دشت/
زند بارگه گل به گلزارها

نگارش دهد گلبن جویبار/
در آیینهٔ آب رخسارها

رود شاخ گل دربر نیلُفر/
برقصد به صد ناز گلنارها

دَرَد پردهٔ غنچه را باد بام/
هزار آورد نغز گفتارها

به آوای نای و به آهنگ چنگ/
خروشد ز سرو و سمن تارها

به یاد خم ابروی گلرخان/
بکش جام در بزم می خوارها

گره را ز راز جهان باز کن/
که آسان کند باده دشوارها

جز افسون و افسانه نبوَد جهان/
که بسته ست چشم خشایارها

به اندوه آینده خود را مباز /
که آینده خوابی ست چون پارها

فریب جهان را مخور زینهار /
که در پای این گل بود خارها

پیاپی بکش جام و سرگرم باش/
بهل گر بگیرند پیکارها

بهترین واکنش به بعضی وقایع بی‌تفاوتی کامل است. بی هیچ کلامی و واکنشی، حتی در نقدش! چنان تصور کن که انگار آن حادثه در حال اتفاق افتادن نیست. حتی فحش هم‌ مده! حتی در دلت هم فحش مده! با هیچ کس هم در موردش بحث مکن!
@jenabegav

کمی از دیوانگی‌های کمونیست‌های قبل از انقلاب بشنوید و بخندید:
https://t.me/yaadha/12780

#کمون_شورتی

خرداد ۱۳۶۸ بود. یکی از گرم‌ترین خردادهایی که دیده بودم. شب، از در مسجد محل، سوار اتوبوس شدیم و صبح رسیدیم تهران. اتوبوس مستقیماً ما را به مصلا برد. درست به موقع رسیدیم تا در نماز میت شرکت کنیم.

دبیرستانی بودم و هنوز ساده‌دل. تحت تاثیر تبلیغات تلویزیون و مدرسه و‌ مسجد و تقریباً هر چه دور و برم بود، طرفدار نظام بودم (اگرچه نه خیلی فنتیکال). در هر حال، درگذشت رهبر اول انقلاب را ضایعه‌ای بی‌مانند می‌دانستم. حال آمده بودیم تا در مراسم تشییع مردی که در ذهن‌مان قداستی فقط کمی پایین‌تر از ائمه داشت شرکت کنیم.

آقای گلپایگانی (از مراجع تقلید) آمد، نماز خوانده شد، و راهی بهشت زهرا شدیم. پیاده از مصلای تهران تا بهشت زهرا! حدود ۴۰ کیلومتر مسیر (که البته آن صبح هنوز نمی‌دانستم چقدر طولانی است).

بعد از نماز میت راه افتادیم. هوا آن سال گرم بود و هر چه به ظهر نزدبک‌تر می‌شدیم گرم‌تر و‌ گرم‌تر می‌شد. سر راه آب و بسته‌های غذایی چون‌ کیک و بیسکوییت بین جمعیت تقسیم می‌شد. ولی کم‌کم وارد حاشیه تهران که شدیم و بعد که از تهران بیرون رفتیم، دیگر سایه درختی در کار نبود و از تقسیم آب هم خبری نبود. خورشید هم وسط آسمان رسیده بود و می‌سوزاندمان‌.

بعد از ظهر حدود ساعت ۳ به بهشت زهرا رسیدم. همراهان خود را در راه وسط جمعیتی که همه سیاهپوش بودند گم کرده بودم. مراسم خاکسپاری هم تمام شده بود. تشنه و‌ گرسنه و گرمازده، بالاخره چند نفر از گروه را به شانس پیدا کردم. رفتیم نزدبک یکی از ورودی‌های بهشت زهرا درختی و چمن تُنُکی پیدا کردیم و در میان چمن و‌خاک و خُل و مگس، از خستگی و گرما تقریباً بیهوش شدیم.

نزدیک غروب بود که با اذبت مگسی چشمم را گشودم، و در میان خواب و بیداری نخستین فکری که به ذهنم آمد این بود که: «حالا ما آمدیم و اینقدر سختی کشیدیم. ولی اگر فردای قیامت این بابا جهنمی باشد، آنوقت چه؟!» این فکر ناگهان لرزه‌ای در ستون فقراتم فرستاد و خواب بکسره از سرم پرید.

همان شب بعد از غروب سوار اتوبوس شدیم و برگشتیم. آنقدر خسته بودم که تمام راه خوابیدم.....

سه سال بعد: بعد از نماز تنها نشسته بودم و داشتم به وضعیت فکری و روانیم فکر می‌کردم. درباره عقایدم، به خصوص عقایدم در مورد حکومت، کاملاً شک کرده بودم و حیران و‌سرگردان، نمی‌دانستم چه درست است و چه نیست. ملتمسانه دعا کردم که خداوند حقیقت را برایم روشن کند، حتی اگر آن حقیقت برایم دلپذیر نباشد.....

خداحافظی جناب گاو اصلی!

اینحانب، جناب گاو، که این کانال را ابتدا شروع کردم، مدت درازی است که کانال را به یکی از دوستان همفکر واگذار کرده‌ام، و فقط به عنوان ادمین دوم اینجا می‌نوشتم. از امروز بنده حتی ادمین هم نخواهم بود و چیزی نخواهم نوشت.

از توجه همه شما و از همراهی همه شما سپاسگزارم و همه را به خداوند مهربان می‌سپارم.

باشد که خداوند راهنمای همه ما باشد.

دوستان، پایه‌گذار این‌کانال به دلائل کاملاً شخصی تصمیم گرفت کلاً برود و گفته که به هیچ‌وجه قصد بازگشت هم ندارد! (البته او هنوز در کانال تاریخی @qajarnameh حضور خواهد داشت)

در هر صورت، هزار نکته ناگفته مانده است. با ما همراه بمانید!

ابن بطوطه عالمی مراکشی بود که حدود ۷۰۰ سال پیش می‌زیست. حدود سی سال بعد از سفرهای مارکوپولو، او‌سغرهایی آغاز کرد که از مراکش شروع شد و قسمت‌های مختلف آفریقا و آسیا را شامل شد. نقشه مسیرهایی که پیمود را می‌توانید اینجا ببینید.

او در این سفرها به فلات ایران، آناطولی، هند و آخر سر چین مسافرت کرد. حتی به جزیره مالدیو در وسط اقیانوس هند هم رفت. سفرنامه‌های او‌ بسیار خواندنی‌ است، و برخلاف مارکوپولو که به خاطر بعضی تناقضات در واقعی بودن سفرهایش شک‌ هست، در مورد ابن بطوطه چنین شکی وحود ندارد.

داستانی جالب در سفرهای او در چین اتفاق می‌افتد. در آنجا از مطربان چینی شعری فارسی از سعدی (که حدود چهل سال قبل از آن فوت کرده بود) را شنید و آن را در سفرنامه خود یادداشت کرده است:
تا دل به محنت داده‌ام، در بحر فکر افتاده‌ام
چون در نماز استاده‌ام، گویی به محراب اندری