جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
مانی بشرزاد
از شیکاگو بویز تا قم بویز -کوتاه درباره برنامه رشد عدالت محور 🗽در پادکست «بورژوا؛ محفل آزادی خواهان ایرانی»، بر این نکته تاکید کردیم که این برنامه هیچ نسبتی با «بازار آزاد»، «مکتب شیکاگو» و «شوک درمانی» ندارد. بیشتر برنامه‌ای است با جاه طلبی سیاسی با ادبیات…
همیشه نسبت به استادان دانشگاه که داخل مراتب بالای دولتی در این نظام می‌شوند نگاه بدبینانه‌ای داشته‌ام و دارم، ولی هیچگاه هم نخواسته‌ام که قصاص قبل از جنایت کنم! به هر حال، مدنی‌زاده تا اینجای کار بدبینی من را کاملاً تصدیق کرده است. در حقیقت، بسیار بدتر از آنچه تصورش را می‌کردم ظاهر شده است.

کسی که از «رشد عدالت‌محور» یا «عدالت اجتماعی» و‌ امثال این ترهات سخن گوید، آخر کار یک شریعتی مدرن است، حالا هر جا می‌خواهد درس خوانده باشد.
👍134👎5
کدام آزادی خواه ترند؟ عقل خیابانی یا عقل دانشگاهی؟: مورد سوبسید بنزین.

عقل کتابی دانشگاهی: سوبسید بنزین هدر دادن منابع است. مصرف بنزین را بالا برده، ناکارآمدی انرژی ایجاد کرده، سرمایه های کشور را به هدر داده و الگوی مصرفی نادرست ترویج کرده است. سوبسید بنزین باید متوقف شود و بنزین به قیمت آزاد عرضه شود که نشاندهنده ارزش واقعی بنزین است.

عقل خیابانی: مگر نگفتید نفت برای همه است؟ پس چرا می خواهید گران کنید؟ این پول بی صاحاب نفت کجا می رود؟ کی گرانی ها متوقف می شود؟

پرسش: کدام یک از نظرات فوق به روح آزادی و بازار باز و محافظه کاری نزدیک ترند؟

——————————

آنچه کتاب و عقل دانشگاهی می گوید علمی است و صحیح. البته ما بهترین نمونه عقل دانشگاهی از جنس شیکاگو را آوردیم. وگرنه غالب اقتصادورزان دانشگاهی چرندگو می باشند.
آنچه خیابان می گوید غیر علمی است. اما پرسش ما این نبود که کدام گزینه علمی تر است. سوسیالیسم هم به گونه ای افراطی علمی است (محصول کارخانه علم سازی). پرسیدیم کدام با آزادی بیشتر سازگارند ؟
عقل دانشگاهی تمام واقعیت را نمی گوید ‌حتی می توان‌ گفت سطحی است . صرفه جویی از محل کاهش سوبسید بنزین به کدام جیب می رود؟ آیا مستقیما تبدیل به پرداخت یارانه نقدی می شود؟ یا تکنوکراتی که وظیفه خودش را برنامه ریزی صنعتی می داند، به همراه عاملان حکومت برای این پول نقشه کشیده اند؟ تجربه جمهوری اسلامی می گوید کاهش سوبسید بنزین نه به نیت اصلاح بلکه فقط از فرط ناچاری و همزاد تورم پولی است. حتی یکبار هم به تراز شدن بودجه و توقف تورم پولی نینجامیده است. چهل سال است این داستان ادامه دارد و به اصلاح ختم نشده است و به مکانیزم بازار نزدیک نشده است.

حالا برکردیم به عقل خیابانی که جالب تر است. دقت کنید که عقل خیابان مالکیت محور است. تمرکز دارد بر این که نفت و پول برای کیست؟ خیابان خواستار مداخله دولت و نقشه کشی دولتیان نشده است. او دوچیز در دست دارد که به او‌گفته شده مالک آنهاست یکی باک بنزین و دیگری اسکناس ملی. عقل خیابانی متوجه است که از هر دو دست او دارند می دزدند و هر سال مالکیت او کمتر می شود. نه مشخص است که مالکیت او‌ بر نفت و بنزین چگونه است و نه کنترلی بر حجم پول و تورم دارد. تجربه های سابق هم به او گفته که نسبت به اهداف رسمی بیان شده بدبین باشد. چند بار اطمینان کرده و‌حرف شنوی کرده ، ولی دولت از دزدی اش دست نکشیده. پس صدایش در می آید:
مالک نفت کیست؟ اگر مالک نفت مردم اند پس سهم من کجاست؟ حالا گور پدر نفت، چرا دستان من را بسته و من را می چاپید؟ مالک اسکناس ملی کیست؟ اگر مالک اسکناس ملی عملا یک ابربدهکار بانکی است که ارزش آن را تعیین می کند، پس چرا من نمی توانم مزد خود را به اسکناس دیگری مثلا دلار دریافت کنم ؟ چرا من برده شما شده ام؟

فکر می کنید عقل خیابان خیلی نارس است و لنگ نبوغ نخبه هاست و نمی تواند منطق آزادسازی قیمت ها را بفهمد؟ فکر می کنید مملکت هزار تا فوق لیسانس اقتصاد دیگر احتیاج دارد؟ فرض کنید که چنگیزخان آمده و نخبگان را اعدام و کتابخانه ها را آتش بزند و بانک‌مرکزی را به آبریزگاه عمومی تبدیل کند. بعد اصلاح واقعی صورت می گیرد یعنی دزدی دولتیان متوقف شده و بعد مکامیزمی برای پرداخت درآمد نفتی به مردم ایجاد می کند. مثلا امتیاز استخراج نفت را به مناقصه بگذارد و پول آن را مستقیما به دلار تحویل خلق دهد. خواهید دید که خود مردم خواستار آزادسازی قیمت بنزین و خصوصی سازی شرکت ملی خواهند شد و میراث مصدق را آتش خواهند زد. این ملت (خارج از مدرسه و دولت) اند که خواستار احترام به مالکیت و آزادی آن می باشند. این طرز تفکر شفاف و مالکیت محور بسیار‌ از طرز تفکر فنی تگنوکرات و خدمتگزار سازندگی به روح اقتصاد باز نزدیک تر است. این تکنوکرات برنامه ریز چرتکه انداز مدرسه-رفته است که از جیب مردم گاهی به بهانه عدالت گاهی به بهانه سازندگی گاهی به بهانه ملی گرایی می دزدد. استدلال فنی مفترق از مالکیت، ولو استدلال درست، اجازه مارمولک بازی می دهد و طبعا به اصلاح ختم نمی شود. دوباره آخر کار مردم باید پرداخت کنند و از ما بهتران دریافت. تکنوکراتی که مساله مالکیت را حذف می کند و یا آن را ثانویه می کند («حفاظت از حقوق مالکیت به نفع نظام و رشد اقتصادی است») قابل اطمینان نیست.

پس بر خلاف آنچه در شریف و شیکاگو یادتان داده اند، عقل خیابانی هم به لحاظ تاکید بر شفافیت و حقوق مالکیت (تنها امر واقعی ) و هم به صرف بدبینی به نکنوکرات جماعت محافظه کارتر و آزادی طلب تر از عقل دانشگاهی است.
حالا بامزه این جاست که اگر مدرک فوق دکتری اقتصاد دارید احتمالا با نگاهی نخبه گرایانه به پرسش فوق پاسخ اشتباه دادید!

پی نوشت: واضحا، قصد طرفداری از سوبسید بنزین ندارم
.
👍95👎5
⚜️راه نجات ایران⚜️

نویسنده: جواد گوهری
 
مرتضی قلی‌خان صنیع‌الدوله، دولتمرد ممتاز قجری و کسی که شاید او را بتوان از اولین «تکنوکرات»های ایران نامید، در سال ۱۲۸۶ شمسی کتابی منتشر کرد با عنوان «راه نجات»، و در آن، بعد از بررسی راه‌های مختلف برای «نجات ایران»، آخرالامر نتیجه گرفت که این نجات را باید در راه‌آهن جُست. مضاف بر آن، این ایده را مطرح کرد که چنین پروژه‌ای باید «ملی» باشد و هزینهٔ ساخت آن از طریق عوائد دولت و مالیات‌های جدید تأمین شود. بیست سال بعد از انتشار کتاب، ایده‌های او (که البته در اذهان خیلی‌های دیگر نیز بود) توسط رضاشاه و اطرافیانش اجرا شدند و «راه نجات» ایران بدون هیچ‌گونه سرمایه‌گذاری خارجی یا دخالت بخش خصوصی اجرا شد.
راه‌آهن آمال و آروزی بسیاری از ایرانیان در قرن ۱۹ میلادی بود، به خصوص آنها که سفری به خارج (اروپا، روسیه یا عثمانی) کرده بودند. تصورش البته خیلی راحت است که چرا! تلاش‌های متفاوتی هم برای ایجاد خط راه‌آهن شد، چه به صورت خطوط موضعی (مانند راه‌آهن شهر ری به تهران یا تبریز به جلفا، یا تلاش‌های ناموفق امین‌الضرب در ایجاد راه‌آهن با سرمایه خصوصی در شمال)، و چه تلاش‌هایی برای ایجاد یک خط سرتاسری در قالب قرارداد رویتر (که خوشبختانه یا بدبختانه، بسته به دیدگاه شما، لغو شد). تلاش برای داشتن راه‌آهن البته دلائل خوبی داشت: در پهنه جغرافیایی ایران که رودخانه‌هایی مناسب حمل کالا نداشت، در آن زمان فقط گزینه راه‌آهن برای حمل‌و‌نقل در مقیاس بالا مناسب بود. اینکه در ایرانِ آن زمان، تلاش‌ها برای داشتن راه‌آهن عقیم ماند نیز دلائل واضحی داشت: جغرافیایی سخت با جمعیتی کم (۱۲ میلیون در اواخر قاجار) و بسیار پراکنده، با جمعیت شهری که به زحمت ۲۰درصد جمعیت می‌شد، و اقتصادی که قسمت عمدهٔ آن را کشاورزی و دامداری تشکیل می‌داد. اینها عواملی بودند که یک خط راه‌آهن سرتاسری، یا خطوط راه‌آهن در خیلی از مسیرها را، برای سرمایه‌گذاری غیراقتصادی می‌کرد، یا لااقل عوائد اقتصادی زیادی از آن برای سرمایه‌گذار خارجی متصور نبود.
در اواخر قرن ۱۹ راه‌آهن تبدیل به آرزویی بزرگ برای اقشار روشنفکر شده بود. فقط صنیع‌الدوله نبود که راه نجات ایران را راه‌آهن می‌دانست. همه راه‌آهن را کلید حل مشکلات اقتصادی و نبود آن را مشکل اساسی ایران می‌دانستند. راه‌آهن نوشداروی تمام دردهای ایران و درمان عقب‌ماندگی ایران تصور می‌شد. به علاوه، احساسات جدیدِ ملی‌گرایانه نیز آن زمان در فوران بود، و بنابراین راه‌آهن تبدیل به یک امر «ملی» شد. حالا دیگر راه‌آهن یک ضرورت اقتصادی نبود، بلکه پروژه‌ای ملی بود که بنا بود ایران را در «عِداد ممالک مترقیه» درآورد. بنابراین، همان‌گونه که صنیع‌الدوله در کتابش مطرح کرد، تمامی مخارج ساخت آن بایستی توسط دولت ایران تأمین می‌شد: سرمایه‌گذاری یا استقراض خارجی برای چنین هدف مقدسی یک ننگ بود!

📜 راه نجات ایران

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

🟡➣ @IIFOM_CO

⚫️➣ instagram.com/iifom.co

🌐➣ iifom.com
👍26👎5
خیابان یعنی قشری که در مدرسه مدرن شستشوی ذهنی نشده است و‌ کارمند دولت نیست. عقل خیابان طبیعی (فطرت اولیه) و دستکاری نشده و مالکیت محور است، یعنی پرسش هایش عبارتند از تخت ریاست برای کیست؟ نفت برای کیست؟ پول برای کیست؟ به امور حقیقی جامعه می چسبد و ‌‌کاری به مجاز ندارد.

در مقابل، مدرسه مدرن تناسخ و تصنع را به اسم آموزش به فطرت بشر تحمیل می کند. مدرسه مدرن صنع محور و برنامه محور است. بگذریم که طبعا برنامه ریزی همیشه صورت دسیسه پیدا می کند و موسسات آموزشی پرورشی سرشار از دسیسه برای انگولک کاری بشر هستند. برای همین است که خیلی اقشار ملت از مدرسه بیزار می شوند. ‌ مدرسه مدرن خصوصا علوم اجتماعی و اقتصاد برای کنترل و انگولک کاری و دستکاری مالکیت ها و خدشه دار کردن حقوق شفاف درست شده و برای تبدیل مالکیت های شفاف به ایده که خوراک نخبگان است. کار دانشکده اقتصاد همان نیاز بانک مرکزی است یعنی ایده ورزی و اسهال مغزی و تولید بخار سرد. ‌

پس تجمیع مدرسه و ادعای بازار آزاد امر ثقیل الهضم است. تناقضات ذاتی دارد. مگر آنکه مدرسه اش کهن، سنتی و‌ محلی باشد ( که ریشه اش در ایران سوزانده شده. سزاوار کتابی جداگانه).

حالا دانشجوی بدبخت مهندسی را در نظر بگیرید که فریب خورده و فوق لیسانس اقتصاد هم گرفته با این توهم که در «اتاق کنترل اقتصاد» به فرمول بازی او محتاج است. فرمول بازی ای که حتی در صنعت هم کاربردی ندارد. بعد دانشجوی علاف دائم التحصیل ما در سن سی سالگی اگر بخت یارش باشد حقیقت را در می یابد. می فهمد که بین کنترل ماشین و جنگیدن برای آزادی و شفافیت مالکیت هیچ قرابتی نیست! بیست سال در چاه ویل آموزش رسمی ریخته بدون هیچ هنری. جز این که به مغزش آسیب رسیده و مخرجش گشاد شده. تازه می رسد به حرف همان بقال محل که مملکت صاحاب ندارد.

در سن سی سالگی دانشجوی بی هنر علاف ما دو‌ راه دارد: یا فحش را بکشد به حوزه و دانشگاه و بر حماقت و خامی و جاه طلبی خودش لعنت فرستد و برود دنبال پول حلال بدود. گزینه دوم این است که یک تکنوکرات دانشمند بشود و ادامه عمر را صرف مارمولک بازی و دلسوزی و دلواپسی و ایده پردازی و خودارضایی و نقل قول از سقراط و نهج البلاغه و دکارت و اوباما و آدام اسمیت کند و مواجب دولتی نوش جان کند. فکر می کنید چند درصد گزینه اول را انتخاب می کنند؟

پی نوشت: آن دانشجو مانند طلبه ای است که نان حلال خورده باشد بعد از سه چهارسال یا زودتر در می یابد که جستجوی دین در حوزه مشکل تر است از پیدا کردن دین در مغازه مکانیکی. منتهی چکار می تواند بکند؟ این نهادهای آموزشی و نخبه ساز مانند مرداب افراد را به درون می برند.

پی نوشت دو: البته حوزه مانند دانشکده اقتصاد نیست
. یعنی هشتاد درصدش باطل است نه همه اش. ولی شیاطین خاص خود را دارد.
👍58👎10
چطور همه چیز بازیچه‌ی دست رویاپردازانِ متوهم می‌شود. مرثیه‌ای برای طبیعت، زندگی و آدم‌ها.

ما در کشوری با طبیعت خشن زندگی می‌کنیم. طبیعت ایران، در اکثر مناطقش شباهت چندانی به مناطق پربارش اروپا یا استوا ندارد. دشت‌های کویری گرم و پهناور یا کوهستان‌های خشک، بشر و تمدنش را مجبور به تطبیق می‌کند. آدم‌ها با همه‌ی سختیش، راه‌حلی برای کنار آمدن با آن پیدا کرده بودند و هر چند جان‌فرسا، نسل‌های‌ متمادی بر روی این زمین‌ها، با کشاورزی و دامپروری و تجارت، توانسته بودند دوام بیاورند و چیزهای حیرت‌برانگیزی بنا کنند؛ قنات تاریخی کویر ایران یا سنت فرش‌بافی زنان کوچ‌نشین، مملو از زیبایی و اعجاب هستند و به ما یادآوری می‌کنند که همین زمین خشک و بی‌رحم، با تدابیر جمعی و تجربه‌های اندوخته، مأمنی برای زیستن آدم‌ها بوده‌. گهواره‌ای برای بقا با روش‌های مختلف و تجارب گوناگون مخصوص هر اقلیم.
اما امروز، در شروع سده‌ی پانزدهم خورشیدی، به سختی می‌توان نشانه‌ای از آن هارمونی قدیمی یافت‌. شرایطی که نه تنها عاری از نظم سابق، که خالی از هر شکلی از نظم و کارآمدی است. هوای آلوده‌ای که پروژه‌های صنعتی ناکارآمد برای تهران و سمنان و اراک فراهم کرده، یا زاینده‌رود و کارون خشکیده یا فقر و کمبود درآمد و تمام معضلات اجتماعی‌ای که گریبان‌گیر استان‌های حاشیه‌ی کشور شده است‌. ما، زندگی و طبیعتمان را باختیم و این ارتباطی به مشکلات «طبیعی» همچون خشکسالی ندارد، مشکلاتی که اجداد ما هر چقدر دشوار می‌توانستند بر آن فائق بیایند. در شرایطی که ما فناوری بسیار‌کارآمدتری برای مهار آن‌ها داریم.
تا آنجا که من توانستم آگاه شوم، ما نسل اندر نسل کشاورز بوده‌ایم، با جابجایی‌های کوچک در شهرهای نزدیک به شیراز، مردان و زنانی با امرار معاش از زمین، زیسته‌اند و میراثشان به من رسیده. زمینی که بسته به آب و هوا، از انار و مرکبات تا خرما یا ضروریاتی مثل گندم و جو را به ساکنانش هبه می‌کرد. امروز اما، صدای زنگ خطری برای همه‌ی ساکنینش به صدا درآمده. پروژه‌های بزرگ کشت زیتون یا محصولات دیگر با «کشاورزی نوین» که از طرف بروکرات‌های تهران دیکته شد، با مجوزهای بی‌رویه‌ی چاه به ساکنین و تنظیم سیاست‌های «خودکفایی»، وضع را به جایی رسانده که طبیعت و کشاورزی و باغات، که منبع زیبایی و روح‌‌افزایی رهگذران بود، به فیلم‌های آخرالزمانی شبیه شده است. درخت‌هایی مریض و خشکیده و بوته‌های نحیفی که به مدد هزار کمک می‌توانند اندک محصولی به کشاورز برسانند. اما این تمام خبر نیست، فاجعه‌ی بزرگتری در راه است! ما رکورد زدیم! فرونشست زمین به دلیل برداشت بی‌رویه آب‌های زیرزمینی و دلایل دیگر، تهدیدی بسیار بسیار جدی برای ما و موطنمان است. این فقط تجربه‌ی شخصی من است، از دریاچه‌ی خشک‌شده‌ی ارومیه تا کارونی که دیگر در آن گاومیش‌ها نمی‌توانند شنا کنند، هزاران نمونه‌ای از بحران‌هایی است که ما امروز یا فردایمان به آن گره خورده. بحران‌هایی که نسل ما متولدین پسا 2000 را درگیر خواهد کرد و صدای زنگش امروز به صدا در آمده. این بحران‌ها زاییده‌ی ایده‌های کسانی است که شاید سرزمین «پروژه» را یکبار هم ندیده‌اند و البته که از آسیبش هم به دور خواهند ماند‌. طرح‌هایی که همیشه و همه‌ جا فقط به کام رانتخواران بوده است و آسیبش گریبان‌گیر ساکنین بی‌خبر، که اتفاقاً گاهی ابلهانه امیدوارند این پروژه‌ها می‌تواند زندگیشان را تغییر دهد و به همین دلیل به مجری آن، «رای» داده‌اند.
این فجایع البته مختص ما نیست، کمونیست‌ها در سرزمین‌های زیبای شمالی کشور ما، چهارمین دریاچه‌ی بزرگ روی زمین، آرال باشکوه، را خشک کرده‌اند که شرحش را دوست عزیزی در اینجا آورده است‌. اما کسی عبرت نگرفت.
در همین طبیعت خشن، قرن‌ها باغ‌دار آذری و برنج‌کار شمالی و کوچ‌نشین قشقایی و ماهیگیر جنوبی، روزی خود را هر چند کم، به سر سفره می‌بردند. اما رویاهای «پیشرفت» و «توسعه»، از اجازه‌ی ماهیگیری غارت‌مسلک به چینی‌ها تا احداث کارخانجات در کویر تا خودکفایی گندم و...، نظم ظریف قدیمی را بی هیچ جایگزینی تخریب کرد تا ما با شهرهای بزرگ و کثیف و بی‌روح و روستاهایی مخروبه که تنها به مدد رانت دولت سرپا هستند مواجه شویم؛ وطنی تخریب‌شده که چشم‌اندازی برای بهبود ندارد...
@youngconservative
👍53👎2
کثافتکاری‌شان انتها ندارد! اولاً اسم یک تروریست را روی خیابان مملکت گذاشتند (فقط این یکی نیست! نمونه دیگرش نواب صفوی). بعد به خاطر همین اسم‌گذاری احمقانه و لجبازی حتی احمقانه‌تر، پنج دهه روابط دیپلماتیک و سیاسی و اقتصادی را با یکی از مهم‌ترین کشورهای مسلمان از دست دادند. حالا هم که جبر زمانه مجبورشان کرد از لجبازی ابلهانه دست بکشند، هنوز یک اپسیلن احترام برای مردم قائل نیستند که همان اسمی را بگذارند که مردم عادی کوچه و خیابان چند دهه است که به کار می‌برند («خیابان وزرا»).

یعنی نه برای عقل احترام قائلند، نه برای کشورهای دیگر، نه برای منافع ایران، نه برای مردم ایران.....

فقط دوست دارند هر روز مثل خوک در کثافات خودشان غلط بزنند و برای طرفداران‌شان هم صابون ایدئولوژیک برای خودارضایی ذهنی فراهم کنند.
👍422👎8
«وطندوستان» دوباره دارند پیشنهاد «مقاومت» می‌دهند! در حقیقت وطن‌فروشان دوزاری که فقط خودارضایی ایدئولوژیک برایشان مهم است!
👍198👎11
⚜️سازمان پرورش افکار عمومی⚜️

سازمان پرورش افکار عمومی در دی ماه سال ۱۳۱۷ به تقلید از وزارت تبلیغات آلمان نازی و به ابتکار احمد متین‌دفتری تشکیل گردید. هدف اصلی از تاسیس آن، نهادینه‌سازی ایدئولوژی ناسیونالیسم افراطی با ترویج تبعیت کورکورانه از دولت بود، و سیاست یکسان‌سازی فرهنگی را با روش اجرایی کاملاً دستوری و دولتی اعمال می‌کرد. متین‌دفتری خود در جلسهٔ آغازین این سازمان، این کار را مقدمهٔ تشکیل یک حزب سیاسی مانند حزب خلق ترکیه اعلام کرد و اینکه رُل اصلی آن، مبارزهٔ معنوی برای تقویت روح ملت است! تلاش مسئولان و سخنرانان سازمان نیز ارائهٔ تحلیل‌های توجیه‌کننده برای مداخلات حکومت در کلیهٔ شئون زندگی و تحمیل اجباری فرهنگ دولت‌ساخته به مردم بود. اعضای ثابت و اصلی مجالس را کارکنان و روسای ادارات دولتی تشکیل می‌دادند و از همین طریق فشارهایی به مردم برای حضور اجباری در برنامه‌های سازمان وارد می‌ساختند. مدل سخنرانی‌ها با توضیح مفاهیم کلی آغاز میشد، سپس اوضاع ایران در آستانهٔ کودتای ۱۲۹۹ را شرح می‌داد و سپس پهلوی اول را یگانه ناجی ملت معرفی می‌کرد و با شعار و تملّق به پایان می‌رسید. حسین معتمدی از سخنرانان سازمان افکار اظهار می‌داشت که ایرانیان امر شاه را وحی آسمانی می‌دانند و مجتبی فروزانفر می‌گفت که در روزگار رضاخان، زمان بسط یافته است و روزها به اندازهٔ سالها نتیجه می‌دهد. حسین فرهودی از مسئولان بلندپایهٔ سازمان نیز اظهار می‌کرد از میان اقوام خاوری، قوم ایران برتر از سایر نژادهاست! تمام برنامه‌ها در قالب شش کمیسیون سخنرانی، تدوین کتب درسی، مطبوعات، موسیقی، نمایش و رادیو ابتدا توسط مقامات دولتی تایید و سپس اجرایی میشد و رضایت، ساخت ذهنی، باورها و سنن مذهبی و قومی مردم در این میان هیچ اهمیتی نداشت. تلاش برای القای تقدس حکومت و اقداماتش، غرض اصلی متولیان این سازمان شوونیستی بود. حسین مکی در این رابطه می‌نویسد حدّ گزافه‌گویی و تملق‌گویی در سخنرانی‌های سازمان افکار به اندازه‌ای رسیده بود که آقای اورنگ یکی از ابیات سعدی را اینگونه تحریف کرد: «بنده همان به که ز تقصیر خویش عذر به درگاه رضا[خان] آورد!» تملق‌گویی و چاکرمنشی اساتید وقت دانشگاه تهران و مسئولان دولتی به حدی رسیده بود که رندان نام سازمان «افکار» را به سازمان «اطوار» تغییر دادند. با اخراج پهلوی اول از کشور، این سازمان نیز به تاریخ پیوست.

نگارش و تلخیص: ایفام

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

🟡➣ @IIFOM_CO

⚫️➣ instagram.com/iifom.co

🌐➣ iifom.com
👍26👎5
Forwarded from یادها
#ناسیونالیزم

همراه با تحکیم موقعیت رضاخان، مطبوعات تحت کنترل قرار گرفتند و ویژگی مطبوعات نظامهای دیکتاتوری را پیدا کردند. حتی پیش از آنکه سردار سپه به نخست وزیری برسد، مطبوعات سرسپردگی خود را به او نشان داده بودند. روزنامه نگاران لیبرال از سوی مقام های نظامی توقیف شدند و مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. میرزاده عشقی روزنامه نگار آزادیخواه به قتل رسید. لیبرالیسم از صفحه روزنامه ها محو شد و در عوض ناسیونالیسم مورد ستایش فراوان قرار گرفت.
در هر روزنامه تبلیغات ناسیونالیستی تقریباً بر تمامی موضوع های دیگر پیشی گرفته بود. از خواننده خواسته میشد به میهنش عشق بورزد و به فرهنگ و تاریخ پر افتخار آن ببالد. کتابهای درسی بازنویسی شده، بر ناسیونالیسم تأکید زیادی می نمود و تمامی نظام آموزشی حول محور تبلیغات میهن دوستی شکل گرفت. آموزشهای نظامی سرشار از مطالبی بود که بر فداکاری در راه میهن تأکید فراوانی میکرد. سازمان پیشاهنگی دختران و پسران ایجاد شد و مربیان پیشاهنگی وظیفه داشتند اندیشه های ناسیونالیستی را در ذهن جوانان بکارند.
👍41👎6
جناب گاو
بدون شرح! @jenabegav
امیرالمؤمنین فرمود که در دهان تملق‌گویان خاک بپاشید!

این روزها تملق‌گویان فقط تملق اصحاب قدرت را نمی‌کنند، بلکه بیشتر مشغول تملق‌گویی برای «ملت ایران» اند. اگر این روزها کسی از «کشور شکوهمند ایران» یا «ملت قدرتمند ایران» صحبت کرد، دانسته یا نادانسته مشغول تملق‌گویی است.

و کار ما که در این میان به صراحت واقعیات را می‌بینیم و کاملاً دلسوزانه بازگو می‌کنیم، بسیار سخت شده است. به بزدلی و جُبن و حتی خیانت به وطن متهم می‌شویم، ولی پهلوانان اینترنتی و حماسه‌سازان توئیتری می‌شوند شجاع و وطن‌پرست!

هاشمی رفسنجانی در خاطراتش تعریف می‌کند که در سال‌های آخر جنگ با عراق، همه وقتی در خفا بهم می‌رسیدند، می‌گفتند که هیچ غلطی نمی‌توانیم بکنیم و باید جنگ را تمام کنیم! ولی همان‌ها وقتی در جلسه پیش «امام» حاضر می‌شدند شعارهایی می‌دادند که دهان ما از تعجب باز می‌ماند.

جماعت تملق‌گو!
👍192👎10
در اوائل دوران ناصرالدین‌شاه، ایران هرات را دوباره پس گرفت، ولی بر اثر فشار انگلیسی‌ها آن را نگاه نداشت و به افغانستان تسلیم کرد. کدام را می‌پسندید؟
Final Results
42%
ناصرالدین‌شاه واقعی و تاریخی که از او به «زن‌‌بارگی» یاد می‌شود و هرات را از دست داد.
58%
ناصرالدین‌شاه فرضی که با شجاعت روی موضع اصولی ایران در مورد هرات در مقابل انگلیسی‌ها می‌ایستاد.
👎58👍27
سیلی واقعیت مؤثرترین داروی افزایش عقلی است که تا کنون کشف شده.


➖مهدی مرعشی
👍171👎7
جناب گاو
در اوائل دوران ناصرالدین‌شاه، ایران هرات را دوباره پس گرفت، ولی بر اثر فشار انگلیسی‌ها آن را نگاه نداشت و به افغانستان تسلیم کرد. کدام را می‌پسندید؟
با همه احترامم برای شاه شهید، باید بگویم در مساله هرات اشتباه بزرگی کرد. اگر ناصرالدین‌شاه روی موضع اصولی و برحق ایران در مورد مالکیت هرات ایستاده بود، الان به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می‌شد و همه جا از او به عنوان شاهی شجاع، که در برابر استعمارگران ایستاد، یاد می‌شد، و هرات هم اکنون متعلق به خاک پاک ایران بود. متاسفانه ناصرالدین‌شاه بهترین فرصت را برای قهرمان شدن از دست داد.

تنها هزینه‌اش هم این بود که انگلیس تمام بنادر جنوبی ایران را که تصرف کرده بود (یا در آستانه تصرف آنها بود) نگاه می‌داشت، و یحتمل همه این بنادر امروز کشور یا کشورهایی مستقل از ایران بودند. به نظر من که چنین چیزی اصلا و ابدا هزینه بالایی برای قهرمان شدن نبود.
👎181👍101
خیر، نمی‌تواند! حتی در شرایط غیرجنگی هم نمی‌تواند. اصولا وزیر اقتصاد، هر که می‌خواهد باشد، در ایران کاره‌ای نیست. یک کارمند با حقوق بالاتر از بقیه کارمندان است.
👍264👎8
هشدار و یک موقعیت استثنایی برای جوانان

جوانان اکر این پست را می خوانید: وضعیت جنگی فعلی فرصت آموزشی فوق العاده ای برایتان فراهم آورده است. هدیه ای از جانب خداست. اگر درست عمل کنید، رشد عقلی بیست ساله را در عرض چند روز کسب می کنید.

۱-دهانتان را مطلقا و مطلقا و مطلقا ببندید و فقط نظاره کنید. دهانتان را فقط برای نماز و سلام به پدر و‌ مادر و ضروریات باز کنید. مطلقا از هرنوع چس ناله پرهیز کنید. امکان سواستفاده عاطفی را سلب کنید. به ناله ها توجه نکنید. حتی در ذهن خود نیز آرامش و سکوت و‌ توکل داشته باشید. این یک پیش شرط اساسی است.

۲-دوران فتنه خیلی حقایق را آشکار می کند. وجود ایرانی معاصر چیزی جز باد نیست. هیچ چیزش حقیقت ندارد. هیچ سخنش خالی از تناقضات وحشتناک نیست. از سر تا پا چیزی جز تصنع و دروغ نیست. با سکوت و آرامش و مشاهده بگذارید تناقض ها و دروغ ها در نظرتان آشکار شود. عجله هم لازم نیست. فرصتی است که خروار ها «مجاز» را برای همیشه از ذهن خود کنار بزنید و رها شوید.

و من الله توفیق
👍127👎22
هشدار و یک موقعیت استثنایی برای جوانان

جوانان اکر این پست را می خوانید: وضعیت جنگی فعلی فرصت آموزشی فوق العاده ای برایتان فراهم آورده است. هدیه ای از جانب خداست. اگر درست عمل کنید، رشد عقلی بیست ساله را در عرض چند روز کسب می کنید.

۱-دهانتان را مطلقا و مطلقا و مطلقا ببندید و فقط نظاره کنید. دهانتان را فقط برای نماز و سلام به پدر و‌ مادر و ضروریات باز کنید. مطلقا از هرنوع چس ناله پرهیز کنید. امکان سواستفاده عاطفی را سلب کنید. به ناله ها توجه نکنید. حتی در ذهن خود نیز آرامش و سکوت و‌ توکل داشته باشید. این یک پیش شرط اساسی است.

۲-دوران فتنه خیلی حقایق را آشکار می کند. وجود ایرانی معاصر چیزی جز باد نیست. هیچ چیزش حقیقت ندارد. هیچ سخنش خالی از تناقضات وحشتناک نیست. از سر تا پا چیزی جز تصنع و دروغ نیست. با سکوت و آرامش و مشاهده بگذارید تناقض ها و دروغ ها در نظرتان آشکار شود. عجله هم لازم نیست. فرصتی است که خروار ها «مجاز» را برای همیشه از ذهن خود کنار بزنید و رها شوید.

و من الله توفیق
👍92👎28