هر کسی که به هر شکل مردم رو مقصر وقایع پیش رو می‌داند طبیعتا احمق، بی‌وجود و شارلاتان است.



-Reza Khanaki-

@uttweet

واقعاً می‌ترسم! از اینکه سه ماه بعد، تعداد بیشماری از مردم به شدت سرخورده و ناامید داشته باشیم!
#تاملات_جنگ

پی‌نوشت: ۱-دلیلش اینجا!
۲-چند روز قبل از شروع جنگ ۴۰روزه نوشته شد.

رسیده از دوستی (با کوچکی تنقیحات برای خواناتر شدن):

چپول‌جماعت می‌گوید «در غیاب جریان چپ، شما باید پول خوابگاه و غذا و شهریه بدهید!» اما نمی‌گوید که در یک کشور با اقتصاد واقعاً آزاد، اولاً مالیات نمی‌دهی که خرج آموزش مفتی و دولت عریض و طویل بشود. ثانیاً، تورم و مالیات تورمی بر شما تحمیل نمی‌شود و هرسال از پولت و اموالت و ارزشش معادلِ چندین برابر شهریه دانشگاه بچه‌هایت نمی‌دزدند. ثالثاً، نفت و سایر منایع طبیعی که توسط دولت دزدیده شده و عوایدش سرقت می‌رود، بازپس گرفته می‌شود و می‌آید تو جیب مردم. رابعاً، با آزادی اقتصادی، اکثریت افراد آنقدر درآمد دارند که نگران خرج دانشگاه نباشند. خامساً، کلی موسسات خصوصی رقابتی می‌آید که انواع بورس‌های تحصیلی را پیشنهاد می‌دهند و آپشن‌های متنوعی داری از تعهد خدمت یا تعهد بازپس دادن هزینه‌ها در اقساط چندین ساله و ... حتی همزمان با تحصیل، جذب به کار را هم در آپشن‌ها داری و البته خیلی آپشن‌ها که تو بازار آزاد ذهن‌های خلاق کاسب (انترپرنر) ایجاد می‌کنند؛ البته برای درآمد خودشان، اما درنهایت به خیر عمومی منجر می‌شود. خود موسسات آموزشی و دانشگاه‌ها هم تو این بازی هستند و آپشن‌های متنوعی در رقابت پیشنهاد می‌دهند. سادساً، وقتی با اقتصاد آزاد مردم دست‌شان به دهن‌شان برسد، حجم کمک‌های خیریه و موسسات خیریه خیلی بیشتر می‌شود (مثل آمریکا) و این شامل کمک‌ها و بورس‌های تحصیلی بلاعوض هم می‌شود.

اصولا چرا باید خرج تحصیل رایگان دولتی سه فرزند یک کارمند تهرانی را فلان ماهیگیر بندرعباسی بدهد که بچه ندارد یا بچه‌هایش از ده پانزده سالگی رفته‌اند کار ماهیگیری؟

فارغ از تمام محاسن ذکرشده، برقراری اقتصاد آزاد و سالم، نیاز کاذبی که در نتیجه‌ی اقتصاد رانتی برای مدارک تحصیلی رسمی ایجاد شده را نیز از میان برمی‌دارد.
بسیاری از ما، نه به خاطر علاقه یا انتخاب یک مسیر، که به دلیل بن‌بست دیگر حوزه‌ها رو به دانشگاه می‌آوریم و با باز شدن مسیر، نیازی به این حجم از مطالعات رسمی و عمدتاً بی‌کاربرد نیست‌.

می‌بینید! مرد «معقول» و «معتدل» نظام در آخر کار فرقی با استاد صابون‌ساز نظام جناب رائفی‌پور ندارد!

تولیدات ایران ما حیرت اندر حیرت است!

جناب آقای مسعود بهنود، «خبرنگار»، «تاریخ‌نگار» و «تحلیلگر» محترم، دو دقیقه در این‌کلیپ صحبت کرده‌ است، اما حتی یک حرفش مطابق واقعیت نیست!

آقای بهنود نه تنها اطلاعاتی که در اینجا می‌دهد غلط است، بلکه نشان می‌دهد با این همه سال خبرنگاری (آن هم برای بی‌بی‌سی) و این همه زندگی در غرب، تصورش از فضای سیاسی آمریکا بچه‌گانه‌تر از درک یک راننده تاکسی خط ونک-انقلاب است.

واقعیات: ترامپ هیچگاه به جزیره اپستین نرفته، هیچ مدرکی در این پرونده علیه او پیدا نشده (اگر چه اسم ترامپ بارها در ایمیل‌های این پرونده بوده، که با توجه به اینکه ترامپ همواره مشهور بوده و رئیس‌جمهور آمریکا هم بوده، چیز عجیبی نیست)، عکس بدی از او با دختران جوان زیر سن قانونی موجود نیست، زنش در آن جزیره نبوده، و این پرونده برای خیلی‌ها دردسر شده، ولی نه برای ترامپ (که‌گویا حس ششمش در مورد اپستین خوب کار کرده و نگذاشته خیلی به او نزدیک شود)....

آن کسی هم مرتب فیلم از او‌ در می‌آمد که دختران کوچک را به نحوی نامناسب لمس می‌کند بایدن بود. فقط بحث در این بود که آیا بایدن در این موارد (که همه‌اش جلوی دوربین و‌در فضای عمومی جلوی مردم انجام می‌گرفت) قصد «دستمالی کردن» داشت، و یا فقط حرکاتی بود بی‌ قصد بدی از پیرمردی که کمی خرفت شده بود.

به علاوه، در فضای سیاسی آمریکا، اگر موردی علیه ترامپ در این پرونده وجود داشت، برای ترامپ مطلقاً غیرممکن بود که با «پول خرج کردن» بتواند آن را بپوشاند. نه تنها غیرممکن، بلکه حتی کاملاً خطرناک!
➖➖➖➖➖
هدف دفاع از ترامپ نیست! بلکه یادآوری این نکته است که، در جهالت جوانی ما، چه کسانی را به عنوان روزنامه‌نگار و‌ تاریخدان روشنفکر به ما غالب کردند! همین!

بالاخره بنا شد که مصر و ایران روابط‌شان را از سر گیرند و در کشورهای یکدیگر سفارتخانه‌هایشان را باز کنند.

تصورش را بکنید: ۴۰ سال آزگار این‌کار انجام نشد، چونکه نظام مقدس ج.ا. زیر بار نمی‌رفت که اسم خیابان «خالد اسلامبولی» را که دهن‌کجی آشکار به مصریان بود عوض کند. ۴۰ سال، برای یک لجبازی ابلهانه و برای عشق مفرط به سید قطب و فرزندانش (اخوان المسلمین).

البته هنوز اسم یک تروریست دیگر مصری روی خیابان دیگری در قلب تهران است: سلیمان خاطر! جوانکی که بر اثر غالب شدن هیجاناتِ لحظه‌ای و احساسی به سوی مسافران اسرائیلی در مصر رگبار گشود و افتخار کشتن دو زن، چهار کودک و یک مرد اسرائیلی و یک مرد مصری را از آن خود کرد. چه افتخار بزرگی!

خوب است که مصری‌ها روی این یکی حساس نیستند، و الا باید ۵۰ سال دیگر هم صبر می‌کردیم تا احتمالا همزمان با قبض روح جنتی توسط ملک الموت نام این خیابان هم به خیابان آیت‌الله جنتی تغییر نام پیدا می‌کرد.

جنگ الان تقریباً غیرقابل اجتناب به نظر می‌رسد. گمان می‌کنید چه می‌شود؟!

به گمانم که ج.ا.، طبق معمول همیشه، وقتی همه چیز را از دست داد تن به درخواست‌هایی خواهد داد که الان از او می‌طلبند: هسته‌ای، موشکی، نیابتی.

فقط سوال این است که بعد از چند روز جنگ! دو روز؟ دو هفته؟ دو‌ ماه؟

این جنگی است که افتخارش و مسوولیت عواقبش فقط و فقط به یک نفر تعلق دارد: رهبر نظام.
#تاملات_جنگ

دوستان توجه داشته باشید که جنگ پیش رو مثل جنگ ۱۲روزه با اسرائیل نخواهد بود. آمریکایی‌ها نه محدودیت‌های اسرائیلی‌ها را دارند و نه ملاحظه‌کاری آنها را! احتمالاً در همان ۴۸ ساعت اول جنگ، چنان بی‌محابا بزنند که همه‌مان وحشت کنیم. فقط باید دعا کنیم که زیرساخت‌های غیرنظامی را نزنند.
می‌توانند ظرف یک هفته ۱۰۰ سال ما را به عقب برگردانند!
#تاملات_جنگ

برای مسوولین ج.ا. و خیلی از اذناب نظام، همین که بعد از جنگ نظام ج.ا. سرپا بماند یعنی بُرد! حتی اگر نصف کشور هم نابود و همه مردم مفلوک و فقیر شوند، باز به اندازه کافی برای بخور بخور الیگارشی‌ها و فانتزی‌های ایدئولوژیک منابع هست.

با این‌حال، این بار چنان بخورند که دیگر بعید بدانم بتوانند «روایت فتح» از آن بسازند. اگر چه رویی که اینها دارند همواره آدم را شگفت‌زده می‌کند، و ممکن است این بار هم شگفت‌زده‌مان کند.
#تاملات_جنگ

تیک‌ تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک......

دبیرستانی بودم. یک روز خبردار شدیم که یکی از اعضای جهاد اسلامی فلسطین بناست بیاید و شب در مسجد محل بین دو نماز سخنرانی کند. بنا بود یکی از خویشان خیلی انقلابی ما که خانه‌اش با مسجد فاصله‌ای نداشت میزبانش باشد.

عصر آن روز، خانه آن خویش خود بودیم که آمد. یک سپاهی هم به عنوان راهنما و مترجم همراهیش می‌کرد. نزدیک مغرب که شد، ما منتظر بودیم که با ما به مسجد برای نماز بیاید، ولی او قصد آمدن نداشت. وضویش را گرفت، و نماز مغربش را خواند. هنگامی روانه مسجد شد که نماز مغرب در مسجد تمام شده بود. سخنرانیش که چیز خاصی هم نداشت را ایراد کرد، و برگشت و نماز عشایش را هم در خانه خواند. گویا نماز شیعیان (آن روافض ملعون!) را قبول نداشت که به جماعت با آنها بایستد. شامش را خورد و رفت، آنچنان‌که انگار شام را از صاحبخانه طلبکار بود. اول تا آخر کوچکترین علامت صمیمیتی در او ندیدیم.

ما ایران را و آبادی آن را به شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل باختیم.

البته که «نه به جنگ»!

ولی این حضرات این «نه به جنگ» را به چه کسی می‌گویند؟ به من؟ به شما؟ به مردم ایران؟ به ترامپ؟ یا به رهبر نظام؟ به که بگویند که فایده داشته باشد؟

البته که این شو بی‌فایده هم نیست. این شوی بی‌فایده و ظاهراً بی‌هدف فایده بسیار خوبی برای خودشان دارد: کمک می‌کند که اولاً بعد از جنگ و ویرانی آن، به عنوان مخالفین جنگ و «وطندوست» از آدم و عالم و به خصوص از مردم عادی طلبکار باشند؛ و ثانیاً رانت‌هایی که تا حالا داشته‌اند هم ادامه داشته باشد.
#تاملات_جنگ

لارنس نورمن، خبرنگار وال استریت ژورنال:

اگر ایران تا الان نفهمیده باشه که امتیازات برجام با چیزی که ترامپ میخواد جور در نمیاد، من به سلامت عقلشون شک می‌کنم

کم‌کم خارجی‌ها هم دارند می‌فهمند!

رسیده از دوستی:

آدمهای نامرئی

این روزها فعالان سیاسی منتقد و اصلاح‌گر زیادی را می‌بینیم که با یک نگاه به پیشینه کاری و شغلی اونها برای ما آدمهای نامرئی، که در دهه ۶۰ دانشجو بودیم و بعدها دنبال شغل می‌گشتیم، بسیار معنادار است. ما آدمهایی بودیم که مذهبی نبودیم. با بسیج و یقه‌بسته‌ها و حکومتی‌ها نسبتی نداشتیم. سرمان در زندگی خودمان بود و با کمیته و گشت بسیج ارتباط خوبی نداشتیم. گاهی سر یک نوار کاست یا چند کلمه صحبت با جنس مخالف یا آستین کوتاه و شلوار جین دستگیر می‌شدیم و تذکر و تعهد می‌گرفتیم. قبل از اعلام نتایج کنکور بند بند وجودمان می‌لرزید که همسایه ریشویمان زیرآبمان را در تحقیقات محلی نزند و یا پرونده شلوار جین پوشیدنمان آینده ما را نابود نکند. ما نسلی هستیم که می‌دانیم دانشجو یا هیئت علمی بودن دانشگاه تربیت مدرس یعنی تو چقدر مکتبی و حکومتی بودی، والا از جلوی آن دانشگاه اجازه رد شدن هم نداشتی. ما می‌دانیم دیپلمات بازنشسته امور خارجه ج.ا یعنی مراتب ارتباط با نظام و بسیج و .... تا چه حد بوده. ما می‌دانیم لرزیدن از سوالات عقیدتی سیاسی در مورد نماز جمعه و غسل میت و نمازهای مستحبی یعنی چه. ما می‌دانیم ده‌ها سهمیه مختلف و ویژه‌خواری به هزینه ما آدمهای نامرئی یعنی چه. ما نامرئی‌ها دوستان زیادی داریم که در رشته های خوبی قبول شدند ولی اجازه ورود به دانشگاه پیدا نکردند، چون مثلا پسرخاله‌اش عضو فلان گروه مخالف بوده.

حداقل سر جدتان فیگور نداشتن رانت و با کفایت بودن را رها کنید.

یکی از الطاف بزرگ خداوند در حق اینجانب این بود که از آدم‌های نظام یا از رانت‌داران و رانت‌خواران نشدم! بچه مذهبی بودم و تا ۱۸ سالگی، به مقتضای جهالت جوانی و جو آن زمان و جو محیطم، طرفدار شدید نظام بودم. البته هیچگاه بسیجی و یقه‌بسته نبودم و هیچگاه از گشت‌های کمیته و بسیج خوشم نمی‌آمد و با تمام همکلاسی‌های «جین‌پوش» رفاقت داشتم و وقتی مدیر دبیرستان تهدیدشان می‌کرد با او وارد بحث می‌شدم. ولی به هر حال، همیشه برایم مقدور و ممکن بود کم‌کم وارد جرگه‌های خاص نظام شوم. لازم هم‌ نبود که این کار دانسته باشد! خیلی‌ها آنقدر آرام‌آرام وارد دایره خاص آدم‌های نظام می‌شوند که خودشان هم نمی‌فهمند: مثلاً ابتدا برای انجام فلان‌کار خیر با فلان کار فرهنگی که ربطی به نظام هم ندارد شروع به همکاری با بعضی نهادها می‌کنند، کم‌کم رفاقت با «آدم‌های خوب و معقول» نظام می‌رسانند.....

خلاصه که، با وجود ساده‌لوحی و زودباوری ذاتی که دارم، خدا را هزار مرتبه شکر که من چنین نکردم و‌ چنان نشدم.