هموطن ایرانی، چه از سران مملکت باشد، چه یک نظامی‌نویس در تلگرام، به اماراتی‌ها که می‌رسد عقده حقارت دارد و حسودیش می‌شود و سعی می‌کند با تحقیر آنها این را بپوشاند:
https://t.me/Minas_Tirith2024/10200

یادتان هست که رهبر معظم انقلاب سران امارات را در سخنرانی عمومی و جلوی دوربین تلویزیون با لحنی بسیار تحقیرآمیز «بی‌عرضه» نامید؟!

نخوت ایرانی، تواضع چینی

تا حتی همین دو‌ دهه پیش، چین کشوری در نظر گرفته می‌شد با تکنولوژی پایین و حقوق کارگری پایین. الان وضعیت کاملا متفاوت است (چنانچه قبلاً در اینجا گفتیم): اقتصادی بسیار فعال و پویا، تکنولوژی‌های برتر روز در بسیاری از موارد، نیروی کار فعال و‌ کارآمد و باهوش، سرعت زیاد نقل و‌ انتقال و انجام کار..... الان مثلاً صنعت نسبتاً نوپای اتوموبیل در چین شرکت‌های قدیمی خودروسازی در جهان (حتی غولی چون تویوتا) را با چالش های جدی مواجه کرده است.

با دوستی که سال‌ها در چین و در بهترین موسسات تحقیقاتی چین کار کرده بود، گفتگویی داشتم. نکات جالبی در مورد تفاوت روحیه چینی‌ها و ایرانی‌ها می‌گفت که در زیر به طور خلاصه می‌آورم.

اولاً، یک چینی، اگر حتی کمی شک داشته باشد که آیا کاری یا وظیفه‌ای یا پروژه‌ای را ‌می‌تواند به انجامی مناسب و خوب برساند، از به عهده گرفتن آن ابا می‌کند، و یا لااقل با دودلی و بیان ناتوانی آن را می‌پذیرد. در هر صورت، اگر کاری را قبول کند، آن را به هر راهی هست انجام می‌دهد و عذر و بهانه‌آوری در کارش معمولاً نیست.

ثانیاً، به شدت روحیه کار تیمی دارند. و به خصوص یک قسمت این کار تیمی، پذیرفتن «ریاست» و «رهبری» دیگران است. ایرانی‌ها به زحمت زیر بار رئیس می‌روند و هر ایرانی از این دلخور است که چرا باید به او‌ دستور داده شود. کار تیمی را هم که در میان ایرانیان شاهد بوده‌ایم چگونه است!

ثالثاً، چینی‌ها، با وجودی که اکنون ابرقدرتی در همه زمینه‌ها هستند، به شدت متواضع‌اند (هم در جنبه فردی، و هم گروهی). مثلاً در زمینه نظامی، هنوز در مورد مساله تایوان (که بر سر آن احساسات شدید ملی دارند) بسیار محتاط‌اند، و معتقدند که هنوز در حدی نیستند که بخواهند بر سر آن با آمریکا و‌ متحدانش طرف شوند! در نظر داشته باشید که چین اکنون هواپیماهای پیشرفته جنگی تولید می‌کند که ایران آرزوی خریدش را دارد! در ساخت ناو جنگی نیز شاید از آمریکا عقب نباشد (و از لحاظ تعداد بسی جلوتر است). تعداد زیادی بمب اتمی هم دارد.

یا مثال هواپیماهای مسافربری را در نظر بگیرید! چین تقریباً همه تکنولوژی لازم را دارد، قسمت‌های زیادی از قطعات بوئینگ و ایرباس در چین تولید می‌شود، در تکنولوژی ساخت هواپیمای جنگی پیشرفت‌های زیادی داشته، و حتی به طور خیلی محدود هواپیماهای مسافربری برای یکی دو خط داخلی تولید کرده، هنوز خود را واجد اینکه به طور جدی وارد این صنعت شوند نمی‌ببنند و تقریباً تمام خرید هواپیماهای مسافربری خود را از بوئینگ و ایرباس انجام می‌دهند. مقایسه کنید با آروغ‌های گنده ایرانی‌ها در سی سال گذشته برای ساخت هواپیمای مسافربری، که بعضاً به تراژدی انجامید (در جریان مونتاژ هواپیماهای هسا ایران-۱۴۰ و استفاده از آنها).
@jenabegav

تجارت و اساتید بزرگوار

با همین دوستم که در چین کار تحقیقاتی علمی انجام داده بود، صحبت بر سر تجارت شد. گفتم که متاسفانه بسیاری در ایران به مقوله تاجر و تجارت و دلال دیدی منفی دارند و معتقدند که باید «صنعتی» شد، در حالی که در واقع تجارت است که اصل است. با هیجان جواب داد: این چیزی است که چینی‌ها خیلی خوب می‌فهمند و اصلاً انگار این داستان در خون‌شان است! به همین دلیل است که همواره سعی می‌کنند با همه کشورها (حتی با ژاپنی‌ها که پدرکشتگی و دشمنی اساسی دارند) بیشترین تجارت را داشته باشند و تجارت را فدای سیاست نمی‌کنند.

در ادامه، دوستم (که دکترایش از یکی از بهترین دانشکده‌های مهندسی کشور است) این را گفت: اینقدر که اساتید دانشگاه در این کشور موجب غلط‌کاری‌ها و‌ گند زدن‌ها بوده‌اند هیچ‌کس نبوده است. همین اساتید دانشگاه بودند (در حقیقت، خیلی اوقات اساتیدی از دانشگاه‌های خوب که در رشته‌شان واقعاً تخصص داشتند) که ایده‌های غلطی چون خودکفایی، یا ترجیح صنعتی شدن به سبک دستوری و با حمایت دولتی، را مطرح کردند و یا جا انداختند. یک مثالش همین هواپیماسازی بومی که اول تا آخر دستپخت اساتید «بادانش» دانشگاهی بود.

@jenabegav

من کاری ندارم ج.ا. یا آخوند یا سپاهی برود یا بماند! به نظر من، اگر در انتهای کار دو امر متحقق شود، مردم ایران برنده‌اند (به خصوص برنده در مقابل خریت‌های ۵۷)، و الّا فلا!
۱-روابط کامل دیپلماتیک بین آمریکا و ایران برقرار شودو سفارتخانه‌های دو‌ کشور در یکدیگر باز شود.
۲-رسمی یا غیررسمی، دشمنی با اسرائیل خاتمه یابد.

البته حتی با تحقق این دو، بعد از آن کلی کار داریم....

اندکی #تنز ببینید

@P_raetorio

حاصل ۵ دهه حکمرانی آن شد که تعدادی مشنگ کامل با عقل سوسکی که کل تعدادشان شاید دو میلیون هم نشود، صدایشان از ۸۸ میلیون دیگر ایرانی بلندتر است. خود حاکمیت هم را به گروگان گرفته‌اند!

دارم به این نتیجه می‌رسم که نظامی‌نویسی روی عقل تاثیرات منفی دارد. اینها معمولاً با موشک‌پرانی ارگاسم می‌شوند (یعنی اگر یادتان باشد برای وعده صادق ۱ چه ارگاسمی شدند که پسر ۱۵ساله در اولین سکسش نمی‌شود! همان وعده صادق یکی که من با نداشتن کمترین سواد نظامی فوری فهمیدم که چه چیز فاجعه‌ای بوده!). حالا دیگر با عکس این موشک که به امارات پرتاب شده، آنقدر هیجانی شده‌اند که نگو.

یک دقیقه هم از خودشان نمی‌پرسند که چطور به اینجا رسیدیم که ظرف یک سال تقریباً به تمام کشورهای همسایه موشک پرتاب کردیم. اصلا در سال‌های گذشته چکار کردیم که همه کشورهای همسایه احساس کردند که برای محافظت از خود از شر ما به حمایت آمریکا نیاز دارند؟ مگر ما قرن‌ها با این کشورها بده‌بستان و روابط نزدیک نداشتیم؟ مگر نه این است که بسیاری از این اماراتی‌ها، همان قواسم و‌ جواسم از بندر لنگه خودمان بودند و به همین دلیل همیشه احساس قرابتی با ایران می‌کردند؟ مگر نه اینکه اشراف سلطنتی بحرین شیعیان ایرانی‌الاصل بحرین را حتی از شیعیان خودشان محترم‌تر می‌داشتند؟ مگر همواره رابطه خوبی با کویت نداشتیم؟ چه شد که روابط حسنه‌مان با کردهای عراق را هم ویران کردیم؟...

شده‌ایم مثل اسرائیل، که با قلدری با همه رفتار می‌کند، با این تفاوت که اسرائیل از همان اول در دریایی از دشمنان پدید آمد و برای بقا چاره‌ای نداشت، در حالیکه ما عقبه قرن‌ها همزیستی و‌ کسب احترام در منطقه داشتیم. ولی حالا خوشحالیم که قلدر شده‌ایم و برای همه رجز می‌خوانیم و ....

همسایه من در آمریکا، مردی حدوداً ۵۰‌ساله با مدرک فوق لیسانس کشاورزی، اسم ایران به گوشش نخورده بود یا اگر خورده بود یادش نمی‌آمد (ایران را با ده گویش متفاوت ادا کردم، از جمله «آی-رَن»، ولی بی‌فایده). گفتم پرشیا، افاقه نکرد! خلیج فارس را هم نمی‌دانست کجاست، اگرچه عبارت «جنگ خلیج» برایش آشنا بود. با اسامی انگلیسی عراق و افغانستان آشنا بود، اگرچه نمی‌دانست کجایند (به خاطر جنگ آمریکا در این دو).

همکلاسی اروپاییم در دانشگاه اصلاً اسم «گاندی» به گوشش نخورده بود («خمینی» که دیگر هیچ!)، ولی به نظرش خیلی مسخره می‌آمد که من نمی‌دانستم «الویس پرسلی» چه خری است!

باید همیشه به خودمان یادآور شویم که ما مرکز عالم نیستیم!

فعلاً در وضعیتی هستم که نمی‌دانم از کدام بیشتر بترسم:
از شروع شدن دوباره جنگ؛
از ویران شدن زیرساخت‌ها؛
از زلزله اقتصادی پیش رو؛
از ماندن ج.ا. و ادامه همان روال نکبت که به اینجا رساندمان؛
از رفتن ج.ا. و هرج و مرج و جنگ داخلی احتمالی؛.....

از هر طرف که رفتم، جز حیرتم نیفزود!

بساط جنگ به کنار، این قطعی نت که هر وقت دلشان بخواهد آنرا ده، بیست، سی، چهل روز یا بیشتر قطع کنند واقعاً مشمئزکننده است. نت مثل آب و گاز و برق است. جزو لوازم ضروری زندگی است. بدتر از آن تبعیض و فروش با واسطهٔ فیلترشکن است. واقعا آدمی می‌ماند چه بگوید به این قماش. کسب‌ و کارها راکدند، بازار به زمین چسبیده، ایران نیاز به آزادی دارد و باید با آمریکا و اروپا تجدید روابط داشته باشد. غیر از این راهی نیست. آدم حالش از این طرز زندگی بهم می‌خورد. اینجا دیگر کجاست!

#موقت

خودارضایی برادران با تنگه هرمز:

https://t.me/hoseini/4040


#پست_موقت

البته الان حتی بعضی ایرانی‌هایی که با ج.ا‌. مخالفند هم به نظرشان تنگه‌بندی و باج‌گیری از کشتی‌ها ایده خوبی است، و فقط مشکل‌شان این است که این پول حالا چرا باید به «جیب آخوند برود»! کلاً پول یامفت نفت حال داده، و الان که کفاف مخارج ۹۰میلیون نفر را نمی‌دهد، دنبال منابع دیگری برای پول یامفت اند تا مثل پول نفت نفله کنند.

این جالب بود و من خودم نمی‌دانستم! کل تولید هواپیمای مسافربری بویینگ (آمریکا) و ایرباس (اروپا) ۱۵۰۰ در سال است، و الان ۱۴هزار سفارش عقب‌اند (یعنی به اندازه تولید ۱۰ سال!).

آن وقت برادران کم‌عقل ما گمان می‌کردند با خرید هواپیماهای بویینگ (که بعد از برجام حرفش بود) چه منتی سر آمریکا می‌گذارند.

و نکته جالب اینجاست که، همانطور که گفتیم، حتی با وجود این بازار، چین با تمام توانایی تکنولوژیک که دارد وارد تولید آن نشده است.

فهم‌ و تصور برادران ارزشی(و خیلی ایرانی‌های دیگر) از اقتصاد جهانی و متر و معیارها و اندازه‌هایش کاملاً و تماماً بچگانه است.

امشب صدای عرعر، از کوچه‌ها نیامد؛
گویی برای تسلیم، بافنده جُل‌باف رفته باشد!

جُل: پوشش ستوران، پالان حیوانات

شکر خدا، ایدئولوژی اسلامگرایی در ایران ور افتاد، حتی اگر ج.ا. سر جایش بماند! از این به بعد در این راستا، فوق فوقش نوعی تشیع مبتذل مخلوط‌شده با ملی‌گرایی غلیظ خواهیم داشت.

اما ملی‌گرایی ایرانی با تمام حماقت‌ها و خودبزرگ‌بینی‌های تاریخی آن پابرجاست. تمام آن باستانگرایی احمقانه که به خصوص در دوره دو پهلوی مد شد، تمام آن قهرمان‌بازی و شهیدسازی و جنگولک‌بازی «ضداستعماری» که مصدق و پیروان ابلهش رواج دادند، تمام شیعه‌بازی با رنگ و بوی ملیت ایرانی، و تمام آن حقیر شمردن همه به غیر از «ملت سرافراز ایران».

و این ایران را اگر نابود نکند، مفلوکش خواهد کرد.

واقعاً دلم می‌خواست که عکس‌العمل 👎 را دوباره فعال کنم. اما لشگر سایبری با بات‌هایش گند زده به همه چیز! جماعت بیمار و بیکار مفت‌خور و علاف!

حدس بزنید کی را به عنوان «اقتصاددان» در هیات مذاکره‌کننده برده‌اند پاکستان؟

راهنمایی: بروید سراغ شاسکول‌ترین و مشنگ‌ترین افراد!
.
.
.
.
.
.
.

اگر مثل من توانستید حدس بزنید که جواب «مجید شاکری» است، نشان می‌دهد شما هم چون من عمق خریت این نظام را درک کرده‌اید.

و تو نمی‌دانی ملی‌گرایی و وطن‌دوستی با چاشنی رانت چه مزه‌ای دارد!

سیدمحمود نبویان را هم برده‌اند! لااقل ۸۰ نفری گویا در این هیأت حضور دارند که در میان‌شان کسانی هستند که محسن رضایی پهلویشان اینشتین حساب می‌شود‌.

دو حالت دارد: یا از قبل تصمیم گرفته شده که چه توافقی کنند و کجا را کوتاه بیایند، که در این صورت یک هیات پرتعداد برده‌اند (متشکل از هر خری که پیدا کرده‌اند) تا فردای توافق، دیگر کسی در نظام جرات شکرخوری زیادی بر علیه توافق نداشته باشد!

یا اینکه اینها را برده‌اند که واقعاً نقشی داشته باشند، که در این صورت از همین الان باید فاتحه مذاکرات را خواند.