تصورش را بکنید که قالیباف امشب در هواپیما به سوی اسلام‌آباد این را تماشا می‌کند و بعد با خودش می‌گوید: «خدایا! چه گناهی به درگاهت کردم که الان باید دلواپس این باشم که چگونه مذاکره کنم تا بشود نتایجش را به این ابلهان کف خیابان فروخت! آخر کجای دنیا سیاستمدار جماعت باید طرفش ابله‌ترین افراد کشورش باشد؟! حالا اینا باز خوبند! با اون بنت جلیلی، اون ثابتی پدرسوخته احمق چه کنم؟!»

یعنی ج.ا. هر گهی در این چند دهه گذشته و در این چند سال گذشته و‌ در این چند ماه گذشته و‌ در این چند هفته گذشته و در این چند روز گذشته زد، بومرنگ‌وار برگشته دارد می‌خورد توی صورت‌شان! حالا همان تجمع عرعرکنان کف خیابان هم برایشان معضل شده‌.

اکر در کشورمان فقط و فقط یک بحران داشتیم و آن مساله ورشکستگی تمام صندوق‌های بازنشستگی بود، همین یک بحران کفایت می‌کرد برای آنکه بنشینیم و از ماجراجویی دست برداریم و با بزرگترین قدرت‌های دنیا و‌با همسایگان هر روز وارد دعوا و‌جنگ نشویم و مشغول کار خودمان شویم و ببینیم چه غلطی می‌توانیم در حیطه اقتصاد کنیم و چگونه می‌توانیم رشد اقتصادی بسیار مطلوب برای لااقل ده سال داشته باشیم تا شاید این بحران را پشت سر بگذاریم.

با این وضعیت صندوق‌ها، توصیه‌ام به همه این است که برای روزگار پیری خود روی حقوق بازنشستگی حساب نکنند. در بهترین حالت حتی کفاف غذای ساده روزانه را نخواهد داد.

https://t.me/choraz/679

البته اولویت در تراژدی مدرسه میناب چاپ بنرهای بزرگ در همه جای ایران برای مقاصد سیاسی است.

نفرین خدا بر ......! (خودتان به جای نقطه‌چین هر کسی را که می‌خواهید بگذارید!)

در این نظام، جان انسان‌ها فقط وقتی ارزش دارد و تا اندازه‌ای ارزش دارد که در خدمت امر سیاسی (یعنی همان قدرت) باشد. نه جان دختران میناب، نه جان آن (لااقل) ۳۱۱۷ نفر، نه جان سپاهیان کشته‌شده در جنگ، نه حتی جان رهبر به خودی خود ارزشی ندارد. جان امام زمان هم که قبلاً بارها اعلام شده بود ارزشی ندارد، مگر در خدمت حفظ نظام!

این پرستش امر سیاسی، این پرستش قدرت به صورتی که فرعون را شرمنده می‌کند، بارزترین خصوصیت نظام و طرفدارانش است.

سعدی و‌ درویش

آقای مهرپویا علا مقاله خوبی نوشته در مورد بینش اقتصادی شاعر و ادیب بزرگ، جناب سعدی. آن را اینجا می‌توانید بخوانید.

آنچه مهرپویا گفته درست است، اما من می‌خواهم نکته‌ای بیفزایم. به نظر بنده، آن درویش در آن داستان خود سعدی است! یعنی سعدی دارد مکالمه بین خودش و‌ خودش را گزارش می‌کند، دربارهٔ موضوعی از دو جنبه و‌ دیدگاه مختلف. سعدی خود از زمره صوفیان زمان خود بود، و خانقاه و شاگرد داشت. به گمانم (توجه کنید: گمانم!)، سعدی چون حامیان ثروتمند داشت، در این جدال بین دو دیدگاه، نقش تاییدکننده توانگران را به خود و نقش نفی‌کننده آنان را به درویشی گمنام می‌دهد.

نمونه دیگری از پرداختن به موضوعی از دو دیدگاه متفاوت و هر یک «مشروع»، به صورت بحث و جدل و استدلال بین دو گروه را، در مثنوی معنوی هم می‌بینیم. مثلاً، در باب آنکه آیا باید «جهد» کرد یا «توکل»، موضوع به صورت جدال بین شیر (طرفدار جهد) و نخچیران (طرفدار توکل) به نمایش در می‌آید (در داستان معروف آن خرگوش که شیر را با حیله به چاه انداخت).

با حیرت می‌پرسد: «همه چیز دارد بحرانی می‌شود، ولی حضرات طوری صحبت می‌کنند انگار که پیروز شده‌اند یا تا پیروزی یک قدم فاصله دارند! آیا واقعاً در سطح بالای نظام چیزی می‌دانند که ما نمی‌دانیم؟»

ذهنم می‌رود سال‌های آخر جنگ با عراق! از اقوام ما کسی هست که جوانیش را در جبهه‌ها در خط مقدم به عنوان یک رزمنده گذراند و هم اکنون نیز طرفدار پروپاقرص نظام است. آن روزها در فاو بود. تعریف می‌کرد که چگونه فاو را از دست دادند. می‌گفت که اگر می‌توانستند شرت‌شان را هم موقع فرار درآورند تا سریع‌تر فرار کنند این کار را می‌کردند!

همان زمان فرماندهان سپاه به مسئولان وقت گزارش می‌دادند که همه چیز امن و امان است و‌ خبری نیست! شعار «جنگ، جنگ تا پیروزی» تا یک روز قبل از نوشیدن جام زهر و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در تلویزیون و‌خیابان‌ها و بنرها و شعارها تکرار می‌شد.
➖➖➖➖➖

آن زمان که (به کمک موشک‌های زمین به هوای آمریکایی که بواسطه اسرائیلی‌ها در همان زمان به ایران داده شد) ایران فاو را گرفت، می‌شد جنگ را با امتیازات بهتری برای ایران تمام کرد. ولی در ج.ا. گمان کردند که غول شاخ شکسته‌اند و یک پیروزی (البته نسبتاً مهم) را نشان آن دانستند که می‌توانند تا بغداد پیش بروند! ولی اگر کمی عقل داشتند می‌توانستند ببینند که همان پیروزی هم در چه شرایط مشکلی برایشان حاصل شد. می‌توانستند ببینند که نگه داشتن همان فاو چقدر برایشان مشکل بود. خیلی‌هاشان هم دیدند. خیلی‌هاشان واقعاً دوست داشتند جنگ را هر چه زودتر تمام کنند، ولی جرأت نداشتند در بین شعارهای توده‌ای و تبلیغات بی‌امان تلویزیون این را مطرح کنند.
➖➖➖➖➖

تاریخ ۴۸ ساله حکومت ج.ا.، تاریخ لجبازی عبرت‌ناپذیر با واقعیت‌ها بوده است. آن قدر لجبازی تا واقعیت‌ها آنقدر تلخ و مهلک شوند که نشود با آنها بیشتر از آن لجبازی کرد.

الان هم همینطور است.

و همان قماشی که «زمستان سرد، زمستان سرد» می‌کردند!
و همان قماشی که روایت فتح از جنگی شکست‌خورده می‌ساختند!
و‌ همان قماشی که حتی بعد از داستان مهسا امینی طرح حجاب تصویب کردند.
و‌ همان قماشی که گمان می‌کردند با تنگه‌بندی نفت ۲۰۰دلار خواهد شد.
و‌همان قماشی که گمان می‌کردند که وجود حزب‌الله و حوثی‌ها و حسدالشعبی جلوی حمله به ایران را خواهد گرفت.
و همان قماشی که حتی در دوره رئیسی هم از یک توافق اتمی جلوگیری کردند، چون «زمستان سرد، زمستان سرد...».
و همان‌هایی که امروز هم با تمام خریت‌ها و‌نفهمی‌های سابق‌شان صدای عرعرشان از همه بلندتر است، و تا همه ما را به فلاکت نکشانند، دست برنخواهند داشت.
و همین‌ها تازه فردا طلبکار من و شما و عالم و آدم هم خواهند بود. خبائث‌الناس!

ترجمه به فارسی سلیس:
آنقدر گند این کار درآمده که لازم شد من دوباره ادای نگران بودن را دربیاورم. حالا باید برویم دو‌ سه نفر که هیچکاره‌اند را مواخذه و بازخواست کنیم و اگر شد در تلویزیون یک شو هم راه بیندازیم.

شعری از فیضی دکنی، شاعر هندی در دربار اکبرشاه (حدود چهارصد سال پیش و همزمان با شاه عباس اول):

عارفی از شهر به صحرا گذشت،
  دید عزازیل* به دامان دشت.
(*عزازیل نام دیگر ابلیس است)

دل ز غم وسوسه پرداخته،
دیده ز نیرنگ تهی ساخته!

گفت بدو عارف صحرانورد:
«کاز چه درین بادیه‌ای هرزه‌گرد؟

طبع تو آسوده ز وسواس چیست؟
واین قَدَرَت کُندی الماس چیست؟

کار تو در صومعه و خانقاه!
  باز چرا مانده‌ای از کارگاه؟

تفرقه‌بخش صفِ طاعت نه‌ای؟
  رخنه‌گر سلكِ جماعت نه‌ای؟

شعبده انگیزی خویت کجاست؟
خوی بد عربده‌جویت کجاست؟»

رهزن دوران به دل بدسگال،
  طنز کنان داد جواب سؤال:

«كاز بركات علمای زمان،
فارغم از وسوسه این و آن!

داشت مرا باز ازین جَدّ و جهد،
  حیله‌گری‌های فقیهانِ عهد.

یک تن از این طایفهٔ بُلهوس
از پی گمراهی کونین بس!»

آزادی!

قبلا گفتم که آزادی عجیب ترین شعار دنیاست و تقریبا همواره معنی استبداد می دهد. گفتیم که هم مشروطه و هم۵۷ نشان داد دغلکاری که فریاد آزادی خواهی اش از همه بلند تر است بیشترین خودکامگی را دارد. حتی در آمریکا هم این امر بروز می کند. هم لیبرال های فرهنگی چپ و هم آنارشیست های دیوانه قوی ترین تمایلات استبدادی را دارند. یا مثلا فمینیست های «زن، زندگی، آزادی» برای کنترل خانواده ها و زندگی های شخصی مردم آماده اند (در پوشش حمایت از زنان و کودکان و هم جنس بازان و فراجنسینی و تراجنسیتی). حواسمان باشد که حتی آزادی پوشش هم می تواند به بهانه ای برای تحمیل فرهنگ اجنبی تبدیل شود. توجه شما را به این نکته جلب می کنم که دلواپسان آزادی معمولا در نهاد های آموزشی و رسانه ها جمع می شوند، یعنی مراکز تحمیل!

اما امروز می خواهم اضافه کنم که گویا آزادی تنها شعار سیاسی تاریخ است. یعنی هر گروهی در هر جایی هر حرکتی کرده است شعار آزادی سر داده است. اشرار و دزدان قافله هم فریاد آزادی سر می دهند: آزادی خودشان از فقر! هر شورشی ای منادی آزادی است. نوزادان به محض تولد گریه سر می دهند و سیاست بازها به محض ابراز وجود آزادی را فریاد می کنند. پس شعار آزادی فراوان تر از صدای تخلیه باد شکم است. مثل فریاد فروشندگان بازار مکاره است. اما با وجود این ارزان و بی مقدار بودن شعار آزادی چرا هنوز این شعار جذاب است؟ چون توده ها عقل ندارند. دانشگاهی ها از همه بدتر.

جالب تر آن جا است که آن حرکات سیاسی که واقعا آزادی بخش بوده اند، (یعنی امنیت آورده و بازار را رونق داده اند و مردم توانسته اند نفس بکشند)، تا آنجایی که من می دانم هرگز شعار آزادی سر نداده اند. شاهان با تبار عمدتا از این جرگه بوده اند، همانطور که پدر خانواده شعار آزادی سر نمی دهد. شعار آزادی و آب نبات و ساندیس و برق مجانی از حلقوم بچه دزدها در می آید. پدر شعار نظم (سنت) می دهد. در نبود سنت نه گفتگویی وجود دارد و نه آزادی و نه البته معنویت.

دنیای وارونه ای است.

حفظ اسلام

خیلی اوقات، بس که مفهومی در فهم دینی ما جا افتاده، نمی‌فهمیم که آن مفهوم چقدر با روح دینداری در تناقض و تنافر است.

یکیش همین وظیفهٔ «حفظ اسلام» برای مسلمانان! مفهومی که همچون «آماده‌سازی ظهور» بیشتر از نوعی غرور و خودبزرگ‌بینی ناشی می‌شود. به خصوص وقتی مثلاً گفته می‌شود که «برای حفظ اسلام حتی فلان عمل حرام هم مباح و حتی واجب است»، در این جمله فرعونیت بزرگی هست که با ذات فروتنانه و خاضعانهٔ ایمان در ضدیت کامل است. انگار که ما خداییم که باید فعل الهی «حفظ اسلام» را (در تضاد با امر مسجل الهی!) انجام دهیم!

مومن می‌داند که وظیفه‌اش فقط حفظ خودش (جسمش البته، ولی مهم‌تر، روح و روانش) در دنیای پر از تباهی است و خاضعانه از خدا می‌طلبد که: پروردگارا! دل‌های ما را بعد از آنکه رهنمون ما گشتی به کژی مینداز و از نزد خودت ما را رحمت بخش، همانا که تویی بخشنده!

انزجار از نخبگان!

برخلاف ادعاهای نظام، مطرح شدن اخیرِ رضا پهلوی (دوم) سیاستی بود که نه آمریکا دنبال می‌کرد و نه حتی اسرائیل! آنها تا همین اواخر اصلا او را جدی نمی‌گرفتند.

بعضی تصور می‌کنند که اقبال بخش بزرگی از جامعه به او‌ حاصل تصورات غلط نوستالژیک از دوره محمدرضاشاه است. تصوراتی بسیار اغراق‌شده از گذشته‌ای که بسیار پررفاه، و ایرانی که بسیار پرقدرت در نظر گرفته می‌شد! این تا حدی درست است، ولی به نظرم کل این اقبال را کاملا توضیح نمی‌دهد.

به نظرم دو‌ علت اساسی در این اقبال اخیر وجود دارد:
۱- احساس پشیمانی جمعی از انقلاب ۵۷، این احساس جمعی که «آخر این چه شکری بود خوردیم و این چه بلایی بود سر خود آوردیم!». این احساس در میان خیلی از مردم خود را به صورت حمایت بی‌قید و شرط از پهلوی‌ها می‌نماید.

۲- سرخوردگی از تمامی «نخبگان». مردم (به درستی) احساس می‌کنند که نخبگان فکری و فرهنگی، چه دانشگاهی و‌ چه حوزوی، در چند دهه گذشته فقط زندگی آنها را تباه کردند. شعار «مرگ بر سه فاسد، ملا، چپی، مجاهد» از همین جا می‌آید، و نه از شناختی عمیق از چپ، مثلاً! شاید به همین دلیل باشد که هرچه نخبگان و روشنفکران چپی، اصلاح‌طلب، ملی‌گرا یا جمهوری‌خواه از پهلوی بد می‌گویند، انگار که بر محبوبیت او‌ می‌افزایند!

شاه‌شکار!

در روایات رسمی، مردی بود مستاصل، به ستوه آمده از «ظلم و استبداد»، و تک و تنها در عملیاتی یک‌نفره، اما بزرگ، برای انتقام «ستمی» که به او رفته بود. عملیاتی که اولین ترور موفق تاریخ سیاسی ایران بود و سرمشق ترورهای سیاسی بعدی شد. تک تیر تپانچه‌اش سینه شاه را شکافت و مسیر تاریخ ایران را کلاً عوض کرد.

درست در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۰ سال قبل!

اما میرزا رضای کرمانی تنها نبود. عملیاتش عملیات یک‌نفرهٔ مردی مستاصل نبود. پشت این مرد و پشت نقشهٔ ترورش، بزرگ‌ترین جریان نوخواه سیاسی-فرهنگی-عقیدتی ایران در آن زمان بود با تشکیلات پیدا و پنهانش: بابیگری!

اینکه خود میرزارضا بابی بود یا نه را مطمئن نیستیم، و اگر بابی بود تا چه حد بابی بود را نمی‌دانیم. ولی در تمام آن چند سال آخر زندگیش که به کشتن شاه ختم شد رد پای بابی‌ها را می‌بینیم: در سفرش به استانبول و‌ دیدارش با سیدجمال الدین، در تامین مخارج آن سفر، در همنشینی‌اش با بابی‌های سرشناس، در بازگشتش، در رفقایش و هم‌پالکی‌ها و هم‌سلولی‌هایش در زندان، در پنهان شدنش در شاه‌عبدالعظیم و نقشه ترور، حتی در مراسم ختمش بعد از اعدامش و در جا زدنش به عنوان یک شیعه معتقد (برای آنکه خشم مردم خشمگین از قتل شاه متوجه بابی‌ها نشود)! همه جا رد پای بابی‌ها دیده می‌شود.

حتی در مریدی سیدجمال‌الدین اسدآبادی! دور و بر سیدجمال‌الدین اسدآبادی را بابی‌ها گرفته بودند. اکثریت قریب به اتفاقِ اعضای کمیته اتحاد اسلام که سیدجمال در استانبول پایه نهاد را بابی‌ها یا سمپات‌های بابیت تشکیل داده بودند.

داستان باب و بابیگری در تاریخ معاصر ایران مهم‌ترین داستان است.  به آن پرداخته شده، ولی نه آنچنان که باید و شاید! می‌توان به جرات گفت که ایران امروز را بابی‌ها شکل دادند. بابی‌ها کار تشکیلاتی را خیلی خوب بلد بودند، اهل توطئه‌چینی و نقشه‌کشی‌های گسترده بودند، کار رسانه‌ای و ژورنالیستی می‌کردند و شانتاژ خبری بلد بودند (آن موقع که شانتاژ خبری مد نبود!)، می‌دانستند چگونه بی‌امان پروپاگاندا کنند، از دروغ برای پیشبرد اهداف سیاسی ابایی نداشتند و سخت دل در ایدئولوژیی داشتند که قاجار را و سلطنت را دشمن می‌داشت. به خصوص از ناصرالدین‌شاه بیزار و‌ منزجر بودند. سعی می‌کنم گوشه‌ای از این داستان را برایتان بگویم.

ج.ا. و اذنابش و طرفداران تنگه‌بندی و ملی‌گرایانی که از حق ایران برای اعمال کنترل بر تنگه هرمز دفاع می‌کردند، کم‌کم دارند متوجه این نکته عمیق اخلاقی می‌شوند که تنگه‌بندی را اگر آمریکا انجام دهد خیلی کار بدی است و اَخ است و اصلاً مطابق قوانین بین‌المللی نیست و غیراخلاقی است و پیف است و.....

کم‌کم از فاز «منم رستم پهلوان، ذوالفقار علی در دست» وارد فاز روضه‌خوانی و «ما مظلومان از نسل کربلاییم و دشمن چه قدر ددمنش است» خواهیم شد.

عوان نظام، همیشه عاشق دروغ، همیشه عاشق توهم!

و با دروغ و‌ توهم زندگی من و تو است که نابود می‌کنند.

بعضی اوقات هنر واقعی است…

امروز دوستی که در فولاد مبارکه کار می‌کند می‌گفت که در صورت تامین مالی کامل و امکان خرید از خارج و عدم مشکل‌سازی تحریم‌ها، در خوش‌بینانه‌ترین حالت، فولاد مبارکه لااقل دو سال دیگر طول می‌کشد تا به تولید بازگردد. زمان واقعی ممکن است چند سال باشد!

ضررهای اقتصادی این جنگ تا همینجایش بسیار هولناک بوده است. بسیار هولناک‌تر از آنچه ما احساس می‌کنیم. ولی برای برادران ارزشی فقط و فقط خودارضایی ذهنی، همراه با دروغ‌ها و توهمات، است که اصل است و لاغیر!

از معتادین به شیشه و هروئین بدترند.