جناب گاو
14.7K subscribers
647 photos
375 videos
17 files
1.05K links
محافظه کاری در باب اقتصاد و فرهنگ
Download Telegram
جناب گاو
اقدامات ضدتورمی دولت با بالا رفتن قیمت‌ها و اوج گرفتن قیمتِ دلار، متاسفانه "اغتشاشات" اخیر موجب شده است که دولت نتواند این بار، همچون دوره‌های پیش، آن تدابیر ضدتورمی را اتخاذ کند که معمولاً در این موارد انجام می‌داد. تدابیری چون دستگیری دو تا دلال، اعدام…
اوحوم اوحوم! بعله! گویا دولت حتی در این شرایط سخت هم بیکار ننشسته و تمهیدات مهمی اتخاذ کرده:
https://t.me/entekhab_ir/249753

شادی و شعفی بزرگ با این خبر بر جمیع مردم مستولی شد، و کارشناسان، همگی متفق‌القول پیش‌بینی کردند که قیمت دلار به زودی تا بیست تومان و حتی کمتر هم پایین خواهد آمد!
@jenabegav
👍55👎6
فلسفه‌ و حکومت

چند سال پیش بود، با جماعت اساتید دانشگاه نشسته بودیم و مشغول خوش‌وبش؛ استاد فیزیکی در میانمان بود که در فیزیک، دانشش و کارش نسبتاً خوب بود، سن و سالش بالاتر از ما، و اسم و رسمی هم داشت. داشت در مورد "علوم اسلامی" صحبت می‌کرد و این که برای داشتن علوم اسلامی، مثلاً فیزیک‌ اسلامی، فقط داشتن فیزیکدان مسلمان کافی نیست، بلکه باید افرادی داشت که با ذهنیت متفاوتی از جهان سکولار به جهان و واقعیت بنگرند، یعنی با یک دید معرفتی که از اسلام ناشی شده باشد. حرفش را تمام نکرده بود که گفتم: "جناب استاد! حتی اگر حرف شما درست باشد و چنین معرفتی و چنین علمی ممکن باشد، پیش‌زمینه‌ی چنین چیزی، اول از همه پایبندی ابتدایی به اخلاق و اصول اخلاقی است! آیا استاد و دانشمندی که به دنبال رانت است و از منتفع شدن از رانتِ دولتی ابایی ندارد، اصلاً می‌تواند واجد چنین معرفت عمیقی که شما می‌گویید باشد؟" این را که گفتم، ناگاه سکوت سردی همه‌ی حضار را گرفت. بعد از لحظاتی سکوت، حرف را عوض کردند و شروع کردند به صحبت در مورد کشفیات جدید فیزیک. من طبق معمول از مرحله پرت بودم و تنها کسی بودم در جمع که نمی‌دانست با سخنم دارم طعنه‌ای به همان استاد می‌زنم (به نظر خودم فقط حقیقتی را می‌گفتم)! بقیه، آن سخن را بیش از همه معطوف به همان استاد دانستند که گویا هیچ‌گاه به داشتن مناصب دولتی بی‌میل نبود.

نیم قرن است که یک بیماری کشور ما را فرا گرفته، و آن گزافه‌گویی در مورد امور معنوی و حِکمی است! انگار نه انگار که پیش‌زمینه‌ی هر دیدگاه یا راه معنوی و هر معرفت عرفانی و هر حکمت دینی، ترس از خداوند یا همان تقواست و بنابراین پایبندی اخلاقی به اصولی که آن تقوا می‌طلبد. انگار که کُشتی‌گیری با مضامین غامض عرفانی یا فلسفی نیاز به بدیهیات اخلاق و تقوا را مرتفع می‌کند، یا تکرار جملات یا اشعار زیبا به شخص صلاحیت اخلاقی و شخصیتی می‌دهد. اینها آنقدر با این مفاهیم متعالی وَر می‌روند تا آنها را نخ‌نما و مندرس کنند، ولی هیچ‌گاه آنها را واقعاً و حقیقتاً "نمی‌ورزند". ورزیدن آنها لازمه‌اش کنار گذاشتن خودشان و انانیت‌شان است که برایشان سخت و حتی محال است.

بیماری مشابه دیگری که آن هم گریبانگیرمان بوده، توسل جستن به فلسفه و غامضات فلسفی و نشاندن آنها به جای اصول اولیه‌ی حکمرانی و سیاست‌ورزی است‌‌. از افلاطون و فارابی و ملاصدرا و شیخ اشراق و ابن‌عربی و هگل و نیچه و هایدگر و کیرکگارد و پوپر، انواع و اقسام فلسفه‌چینی‌ها را برمی‌گیرند تا با آن خلاء عقل سلیم و نبودِ تدبیرات بدیهی و اولیه در حکمرانی را پوشش دهند. در حالی که حکمرانی و سیاستمداری بیشتر نوعی "هنر" است که بیش از همه با عقل سلیم و اصول اولیه‌ی حقوقی سروکار دارد، اینها که معمولاً نه بهره‌ای از عقل سلیم دارند و نه ایدئولوژی‌هایشان تاب اصول حقوقی را می‌آورد و از لحاظ سیاسی نیز شدیداً قدرت‌طلب و مستبدند و یا فاسد و رانتجویند، برای پوشاندن این نقایص به سخنوری فلسفی، و یا درست‌تر بگوییم، به وِروِر کردن فلسفی یا عرفانی متوسل می‌شوند. یک نمونه‌ی کوچک را در این توییت اخیر استادِ پشگل‌فروش اقتصاددان، آقای جبراییلی، می‌بینید.

عارف بزرگ قرن هشتم، صفی‌الدین اردبیلی، مریدان بسیاری از همه‌ی اقوام ایرانی، از روستایی و شهری و فقیر و ثروتمند، و حتی در میان امیران و شاهان تیموری داشت. روزی از او پرسیدند: "چرا جناب شیخ برای مردم دهاتی در موقع موعظه از ظرایف و نکات سخت عرفانی سخن می‌گوید، ولی برای امیر تیموری که به خدمت او می‌آید، فقط نکات اخلاقی ساده وعظ می‌کند؟" شیخ جواب داد: " با هر کس مطابق فهمش صحبت می‌کنیم!"

حکومت‌داران و زمامداران و اهل سیاست در آینده کشورمان بهتر است فلسفه‌ی هایدگر و نیچه را به روشنفکران و بیکاران واگذارند و عرفان و معرفت را به اهلش! خودشان هم اگر بیشتر اوقات را به اسب‌سواری و شطرنج و گذراندن اوقات با زنان حرمسرا یا حتی معشوقه‌های غیررسمی بپردازند و کاری به خلایق و لباس و فرهنگ و اقتصادشان نداشته باشند، ما راضی خواهیم بود، ولی خداییش دور فلسفه و عرفان را خط بکشند.

@jenabegav
👍170👎1
بچه را به دولت مسپار!

پارسال بود که صفحات کتاب‌های درسی برادرزاده‌ام را تورق می‌کردم، و حیران بودم از این همه تلاش برای "تربیت ایدئولوژیک".  اگر زمان ما یک کتاب تعالیم دینی بود (که هدفش دیندار کردن بچه‌ها، آن هم از نوع دین خاص حکومتی، بود) و یک کتاب علوم اجتماعی (که تربیت ایدئولوژیک ما را عهده‌دار بود)، برای این نسل هر کتابی و مبحثی انگار باید به همین‌ها برسد؛ جوری تحقق ضرب‌المثل اروپایی  که "همه‌ی راه‌ها به رُم ختم می‌شود!"

حاصل کار را هم که اخیراً به خوبی دیدیم! یک دلیلِ دین‌گریزی بسیاری در نسل‌های جوان را باید در همین تلاش برای تربیت ایدئولوژیک دید.

حتی جدای از این بُعدِ ایدئولوژیک، سیستم آموزش و پرورش ما فشل و احمقانه است: با تاکیدش بر حفظیات، بر تست زدن، بر رقابت بین بچه‌ها، و  با اجبار به یادگیری چیزهایی که بچه‌ها دوست ندارند و واقعاً هم به دردشان نخواهد خورد. هر انسان شریفی باید مخالف چنین سیستمِ نابودسازی روح و روان باشد.

به پسربرادرم توصیه کردم که اصلاً نگران نمراتش در درس‌های مختلف نباشد، و گفتم که حتی نمره‌ی ۱۰ هم در این درس‌ها کفایت می‌کند. به او گفتم که سعی کند ریاضی را خوب یاد بگیرد، و نیز تشویقش کردم که روی انگلیسی کار کند. مسلماً تربیت دینی او اصلاً کار مدرسه نیست! علاوه بر یادگیری انگلیسی، الان او شب‌ها به ورزش رزمی می‌پردازد (به همراهی پدرش)، و بعضی روزها هم در کارگاه خانوادگی برای کار می‌رود. اگر در مدرسه چیزی می‌آموزد، از همراهی‌ها و شیطنت‌ها و بازیگوشی‌ها با رفقایش است تا از کلاس‌های درسی!

اگر هرجا تعدادی والدین بتوانند با هم‌جمع شوند و فرزندانشان را از سیستم آموزش و پرورش کشور خارج کنند و خود عهده‌دار این مهم شوند، باید حتماً این کار را بکنند. در نبودِ چنین امکانی، باید سعی کنند که یوغ این سیستم (که تمام سعیش بر برده‌پروری است) را بر فرزندشان کمتر کنند، و نه آنکه با تاکید بر نمره و معدل در ویران کردن روان بچه‌ها با مدرسه شریک و سهیم شوند. 

@jenabegav
👍237👎4
جناب گاو
بچه را به دولت مسپار! پارسال بود که صفحات کتاب‌های درسی برادرزاده‌ام را تورق می‌کردم، و حیران بودم از این همه تلاش برای "تربیت ایدئولوژیک".  اگر زمان ما یک کتاب تعالیم دینی بود (که هدفش دیندار کردن بچه‌ها، آن هم از نوع دین خاص حکومتی، بود) و یک کتاب علوم…
"از عربی بدم می‌آید!"

در مدرسه، حتی وقتی چیزهای خوب را درس می‌دهند، اولاً زوری بودنش، ثانیاً نحوه‌ی ارائه‌اش،  طوری است که نه تنها شوقی برنمی‌انگیزاند، بلکه منزجر می‌کند. به خصوص وقتی چوب امتحان و نمره و معدل هم در کار است. چه قدر از دروس تاریخی که در مدرسه خواندید و برای امتحانش مطالب را حفظ کردید در ذهنتان مانده؟ چنددرصد مردم واقعاً در مورد دوره‌ی آل بویه یا دوره‌ی تیموریان، از باشکوه‌ترین دوره‌های فرهنگی ایران، واقعاً چیزی می‌دانند؟ آیا شما هم مثل من بدتان می‌آمد که باید صادرات کامبوج را حفظ می‌کردید، در حالی‌که نمی‌دانستید شهر همسایه‌تان چه محصولات کشاورزی دارد یا حتی در کدام جهت جغرافیایی نسبت به شهرتان واقع است؟

نه این که نظام آموزشی آمریکا را بی‌عیب و نقص بدانم (بلکه برعکس!)، ولی اجازه دهید خاطره‌ای در مورد تفاوت دو نظام آموزشی نقل کنم. دوستی برای تحصیلات دکترای خود با خانواده‌اش چند سال در آمریکا بود و پسر کوچکش آنجا مدرسه می‌رفت. بعد از برگشت، آن پسر تحصیلاتش را در مدارس ایرانی پی گرفت. از او پرسیدم که چه تفاوتی دو سیستم دارند. جواب داد: "مثلاً در درس تاریخ، آنجا کتابی قطور داشتیم که در آن سعی شده بود با تصاویر و با کلی جزئیات جالب موضوع را برایمان زنده کنند، و خود کلاس هم همین روال را داشت. در امتحان نیز واقعاً لازم نبود چیزی را حفظ کنیم. آن‌جا من خیلی به تاریخ روم باستان علاقه‌مند شدم. ولی این‌جا کتاب کوچکی داریم و باید همه‌ی جزئیات را از برکنیم. اصلاً هیچ علاقه‌ای برای آدم نمی‌ماند."

یا مثال درس عربی را در نظر بگیرید! خیلی‌ها را دیده‌ام که به خاطر درس عربی در دوران مدرسه از عربی منزجرند (و احتمالاً خیلی ها در میان خوانندگان این متن این چنین‌اند!).  ولی از تمام تعصبات دینی یا ضددینی که بگذریم، زبان عربی کلاسیک (یا فُصحه، آن گونه که خود عرب‌‌زبان‌ها می‌نامندش) زبانی است به غایت زیبا و قوی، هم ظریف و هم باصلابت. بلاغت و فصاحت در عربی معنایی دیگر می‌یابد! ارج و احترامی که خیلی‌ها مثل ابوریحان بیرونی یا در زمان حاضر خیلی از مستشرقین برای عربی قایل بود‌ه‌اند و هستند ربطی به اسلام نداشته و ندارد. نیز، خوشمان بیاید یا نیاید، هزار و چهارصد سال از تاریخ‌مان و فرهنگ‌مان و زبان‌مان عجین عربی بوده است، و همین می‌توانست مشوق خیلی‌هایی که به ادبیات فارسی علاقه دارند (یا لااقل بعضی از آنان) بشود که عربی کلاسیک را خوب فراگیرند. اما اجبار و نحوه‌ی تدریس عربی فقط منجر به نسلی شد که از عربی منزجر است؛ و این انزجار و نوعی ملی‌گرایی زشت و  افراطیِ ضدعربی همدیگر را تشدید می‌کنند.

خلاصه که نظام آموزشی بسیار بدی داریم. بی‌نهایت بد!

@jenabegav
👍124👎4
جناب گاو
"از عربی بدم می‌آید!" در مدرسه، حتی وقتی چیزهای خوب را درس می‌دهند، اولاً زوری بودنش، ثانیاً نحوه‌ی ارائه‌اش،  طوری است که نه تنها شوقی برنمی‌انگیزاند، بلکه منزجر می‌کند. به خصوص وقتی چوب امتحان و نمره و معدل هم در کار است. چه قدر از دروس تاریخی که در مدرسه…
"عاشق پارسی‌ام، اما نمی‌توانم یک‌جمله فارسی بنویسم!"

فقط عربی یا تاریخ نیست!

دوستم می‌گفت: "در دورانی که در دانشگاه تدریس می‌کردم، یک‌ نکته را متوجه شدم: اکثر قریب به اتفاق دانشجویان که همگی در هر سال از دوازده سالِ نظام آموزشی درس فارسی و انشای فارسی داشتند، از نوشتن یک پاراگراف درست به زبان فارسی ناتوان بودند. درست که می‌گویم یعنی بدون غلط‌های فاحش املایی و دستورزبانی. دیگر نوشتن یک متن دوصفحه‌ای منسجم و منطقیِ تحلیلی یا توصیفی یا تشریحی که بماند!

"و با همه‌ی دروس ادبیاتی که گذرانده بودند، از خواندن و فهم چند بیت از شاهنامه نیز عاجز بودند."

اگر فشل‌تر از این سیستم آموزشی در دنیا جایی سراغ دارید به من هم‌ بگویید!

@jenabegav
👍186👎2
برای آینده‌ی ایران، هیچ امیدی به هیچ گروهی خاص، از ارزشی‌ها و محور مقاومتی‌ها تا مجاهدین خلق، از چپی‌ها تا سلطنت طلبان، از فمینیست‌ها تا ملی‌گرایان (چه از نوع سوسیالیستی و چه از نوع فاشیستی آن) یا هیچ گروه ایدئولوژیک دیگر نبندید!

مردم، مردم عادی، همان مردمی که طالب زندگی‌اند، همان‌ها که طالب شادی‌های ساده‌اند، همان‌ها که اگر به حال خود رها شوند و مرتب تحت القائات ايدئولوژيک نباشند حوصله‌ی هیچ طرح جاه‌طلبانه برای کشور یا ملت یا دین یا جهان را و حوصله‌ی ورور کردن‌های روشنفکرانه را ندارند، همان‌هایند که شاید (خدا خواهد!) بتوانند مملکت را به جای خوبی برسانند.

البته اگر برنامه‌ریزان و نخبگان و طراحان و هدایت‌کنندگان این‌وری و آن‌وری بگذارند.

یکی از همین مردم معمولی مدتی خواننده‌ی کانالم بود‌. چند روز پیش از او پرسیدم آیا مطالبم را دنبال می‌کند. صراحتاً جواب داد که چون طولانی می‌نویسم حوصله‌اش نمی‌شود! این جوان آخرين مدرکش دیپلم است و یک کاسبکار بسیار باهوش و موفق، و بسیار خیّر و نیکوکار. در مورد مسائل کلان اقتصادی که بحث می‌شود سریع‌تر از ۹۹درصد دانشگاه‌رفته‌ها مطلب را می‌فهمد، اما معمولاً حوصله‌ی بحث اقتصادی ندارد. من امیدم، بعد از خدا، به همین گونه مردم عادی، از ساده تا هوشمندشان، از فقیر تا غنی‌شان، از زن و مردشان، است! 

اگر حکومت‌ها و ایدئولوگ‌ها بگذارند!

@jenabegav
👍272👎17
جناب گاو
فلسفه‌ و حکومت چند سال پیش بود، با جماعت اساتید دانشگاه نشسته بودیم و مشغول خوش‌وبش؛ استاد فیزیکی در میانمان بود که در فیزیک، دانشش و کارش نسبتاً خوب بود، سن و سالش بالاتر از ما، و اسم و رسمی هم داشت. داشت در مورد "علوم اسلامی" صحبت می‌کرد و این که برای داشتن…
دانشمندانه وراجی کردن

بزرگان و نخبگان فقط از ورور کردن‌های فلسفی-عرفانی نیست که لذت می‌برند. شاید خیلی بیشتر، از ترّهات مدیریتی-ژئوپلیتیکی و امثال آن دچار ارگاسم پریودیک می‌شوند. یک نمونه‌اش را در این متن ببینید:
https://t.me/ebtekareiran/56

این بزرگان عاشق متونی با کلمات "توسعه"، "ژئوپلیتیک"، "استراتژی"، "پروژه"، "لجیستیک"، "فرامنطقه"، "آمایش"، "راهبردی" و امثال آن‌اند. هر چه بیشتر، بهتر‌! امثال چنین نوشته‌هایی توهم دانایی هم به نويسنده و هم به خواننده القا می‌کنند و بنابراین می‌توانند کاملاً اعتیادآور باشند. یک بار دیگر این متن را بخوانید و از خود بپرسید: نویسنده دقیقاً  چه پیشنهاد ملموس و عملی دارد؟ و آیا آن را نمی‌توانست در کلمات و جملات ساده تر بیان کند؟

یک پروژه هم برای کسانی که کدنویسی کامپیوتر بلدند: یک کُد کامپیوتری بنویسید که برای یک موضوع داده شده یک‌ متن راهبردی که شامل کلمات فوق و تعدادی دیگر از کلمات قلمبه-سلمبه باشد تولید کند.

مطلب قبلی در مورد ترّهات فلسفی-عرفانی!

@jenabegav
👍66👎5
تراژدی واقعی

نکته‌ی عجیب و غریب در تراژدی-کمدی ج.ا. در چهل سالِ گذشته، این نبود که تعدادی آدم متشرع می‌خواستند دینداری را به جمعیتی که دین و ایمان خیلی در زندگیشان نقش نداشت تحمیل کنند.

این‌نبود که می‌خواستند زیست سنتی مال ۲۰۰ سال پیش را به مردمانی تحمیل کنند که واقعاً دل در گرو مدرنیته داشتند.

این نبود که می‌خواستند نظام قدیمی مردسالارانه را بر زن امروزی که می‌خواهد آزاد از سنت باشد تحمیل کنند.

این نبود که دیدی کمونیستی و سوسیالیستی به اقتصاد داشتند.

این نبود که در مناسبات قدرت جهانی ناشیانه برخورد کردند.

البته همه‌ی اینها کم یا بیش اتفاق افتاد! ولی نکته‌ی غریب و مایه‌ی اصلی این تراژدی-کمدی این بود که نه دینشان دینداری سنتی بود، نه شورشان دینی بود، نه "سنت‌هایشان" اصیل بود، نه مردسالاری‌شان مردانه بود، نه اصلاً نگاه منسجمی (حتی شده از نوع سوسیالیستی!) به اقتصاد یا هیچ چیز دیگری داشتند (هر که صبح زودتر بلند می‌شد شاه بود)، و نه اصلاً می‌دانستند دنیا چگونه کار می‌کند! حتی ضدیتشان با مدرنیته و با غرب هم، هم مدرن بود و هم دروغین (چون آنجا که اقتضائات قدرت و ایدئولوژی در کار بود هیچ مشکلی با ابزار و روش‌های مدرنیسم نداشتند).

فقط مانند کرم پیله دور خود پیله‌ای از انواع توهمات سیاسی و فرهنگی و اقتصادی تنیدند و تنیدند و تنیدند، و هر چه بیشتر از غرق شدن در این توهمات لذت بردند..... کل کشور را هم با خود به قعر این توهمات کشاندند.

در ده پانزده سال گذشته هم، گویا یک قراری گذاشتند که هر کس قیافه‌اش مزخرف‌تر، مغزش تهی‌تر، و شخصیتش معوج‌تر باشد و هرچه متوهم‌تر باشد، بیشتر و بیشتر بالا بیاید، و ورود هر کس با ذره‌ای هوش یا کمی شخصیت به مراتب بالاتر از مدیریت میانی را ممنوع کردند.

@jenabegav
👍258👎12
جناب گاو
تراژدی واقعی نکته‌ی عجیب و غریب در تراژدی-کمدی ج.ا. در چهل سالِ گذشته، این نبود که تعدادی آدم متشرع می‌خواستند دینداری را به جمعیتی که دین و ایمان خیلی در زندگیشان نقش نداشت تحمیل کنند. این‌نبود که می‌خواستند زیست سنتی مال ۲۰۰ سال پیش را به مردمانی تحمیل…
لباس ما، فرهنگ ما

مثالی از این داستان را در مورد لباس و پوشش، چه در مورد زنان یا مردان، می‌توان دید: لباس غربی باید حذف می شد، پس کراوات را حذف کردند، ولی پیراهن و کت و شلوار غربی را حفظ کردند، و حاصلش شد یک شلختگی بی‌حد در لباس پوشيدن مردانه! معلوم هم نشد چرا فقط باید کراوات حذف شود، نه بقیه‌ی قسمت‌ها، و معلوم هم نشد که لباس جدید انقلابیون، که در آن ترکیباتی از لباس کمونیست‌های کوبایی و چینی هم وارد شده بود، چه کار به اسلام یا عناصر بومی دارد! در ابتدا شلوار جین (چون آمریکایی بود) نیمه‌ممنوع بود، ولی شلوارهای به مراتب زشت‌تر چینی ترویج می‌شد. لباس‌های بومی ایرانی همیشه وقار داشت (حتی اگر به چشم ایرانی مدرن "دهاتی" به نظر می‌رسید). ولی، به خصوص آن اوایل انقلاب، یک نماد انقلابی بودن شلختگی در لباس بود. یکی دیگرش ریش یا ته‌ریش، آن هم نوع و ترتیب خاصی که هر چه بیشتر بی‌دقتی و بی‌سلیقگی را آشکار می‌کرد. موی بلند هم ممنوع بود، گرچه روایت شده که موی پیامبر تا روی شانه‌اش بود. آستین کوتاه هم ممنوع بود، گرچه لباس پیامبر و حضرت علی اصلا آستین نداشت! خلاصه که چیزی بود نه بومی و نه اسلامی، ولی تخطی از آن نشانه‌ی غربزدگی بود!

جوان‌ترها شاید باورشان نشود که زمانی خوش‌تیپ بودن جرم بود!

در لباس زنانه نیز! چادر مشکی قبل از انقلاب حتی در میان چادری‌ها نادر بود و معمولاً چادرها رنگی بود، ولی ناگهان چادرِ مشکی شد نماد زن مسلمان. و چون همه‌ی زن‌ها چادری نبودند، یک لباس عجیب و غریب از چین کمونیستی الهام گرفتند و اسمش را گذاشتند مانتو. و چون زنان ایرانی به لاغری بانوان چینی نبودند و ممکن بود برجستگی‌هایشان برود در چشم مردان، مانتو‌ها باید خیلی پرحجم دوخته می‌شد. نتیجه‌اش چیزی شد که اگر کسی نمی‌دانست فکر می‌کرد برای دلقک‌های سیرک تهیه شده است. همزمان، پوشش محلی و حتی پوشیدن دامن (که همیشه لباس سنتی زنان در همه جای دنیا بوده) در ادارات و دانشگاه‌ها و مدارس ممنوع شد. خوب، وقتی چیزی زشت و بی‌ریشه مثل مانتو را بر مردم تحمیل کنید تطور بعدش هم عجیب نیست: از مانتوهای "خفاشی" (بله! درست شنیدید!) تا مانتوهای تنگ و چسبان تا جلوباز تا.....

اما کمدی بدینجا ختم نشد! چادر نماد زن سنتی بود که نمی‌خواست خیلی در جامعه و جلوی مردان ظاهر شود (نوعی انتخاب که در خود واقعاً مشکلی ندارد). ولی برای آنکه ثابت کنند زن چادری چیزی کمتر از زنان دیگر ندارد، کم‌کم مجریان تلویزیونی چادری سروکله‌شان پیدا شد، در تلویزیون جلوی دید همه‌ی مردان! و البته نبایستی با آرایش باشند، این بود که گریم داشتند، آن هم گریمی با ملاحت که از صد تا آرایش بهتر بود. کار به جایی رسید که زن بازیگری که هر گوشه‌ی صورتش (بینی و لب‌ها و گونه‌ها...) نشانگر عمل جراحی و بوتاکس را در خود داشت، نقش یکی از زنان حرم امام حسین را بازی می‌کرد؛ پوشیده در چادری عربی!

صبر کنید! این آخر کمدی نبود! در نمودهای مختلف لباس زن در اقوام و فرهنگ‌های مختلف در ایران، و کلا در دنیای اسلام، تاکید بر پوشیده بودن بدن بود (به خصوص پایین تنه! در جاهایی در دنیای اسلام مانند بعضی قبایل آفریقایی یا در جزایر مالدیو زنان مسلمان نیمه برهنه بودند!)، و تاکید بر موی سر نبود. تا همین یک قرن پیش فقهای بزرگی (هم شیعه و هم سنی) بودند که مشکلی با آشکار شدن مویی که از زیر روسری بیرون می‌زد نداشتند. بسیاری از زنان دهاتی و ایلیاتی موی سرشان آشکار بود. ولی حالا ناگهان تمام تاکیدها عوض شد! اینکه یک زن صخره‌نورد لباس بسیار چسبانی بپوشد (که با تمام موازین سنتی پوشش در تضاد بود) مشکلی نداشت، اگر یک‌تکه پارچه روی سرش بند بود! اگر آن تکه پارچه را از سرش برمی‌داشت، بایستی بیاید و جلوی دوربین برای همه دروغ بگوید! یا زنی که لباس تنگ با شلوار جین پوشیده بود ولی تکه‌ی کوچکی پارچه بر سرش بود بیشتر تحمل می‌شد تا زنی که بسیار موقر لباس پوشیده بود، ولی آن تکه پارچه را نداشت.

سخنم اینجا از اشتباهات تاکتیکی نیست! سخن این است که، اولاً این حماقت‌ها همیشه به گونه‌ای از دل برنامه‌ریزی متمرکز فرهنگی و فرهنگ دستوری بیرون می‌زند، و در ثانی، در مورد خاص کشورمان در چند دهه‌ی اخیر، نشان‌دهنده‌ی عمق جهل و نادانی و بلاهت این برنامه‌ریزان فرهنگی بود. و داستان فقط به حجاب و لباس محدود نبود: در موسیقی، در هنر، در تلاش برای دیندار کردن مردم، در مسئله‌‌ی خانواده، در هر مقوله‌ی فرهنگی دیگر که دست بگذاریم همین کمدی را داشتیم.

این سگ‌سلیقگی‌ها و این تناقض‌ها اثر خود را در چند نسل گذاشت، و حالا با مردمی طرفیم که نمی‌داند می‌خواهد چه کار کند و به کدام سمت و سو برود! فقط می‌داند که از این حجم از بلاهت بیزار است!

@jenabegav

پ.ن: خوانندگان قدیمی این کانال به خوبی می‌دانند که منظور من هرگز این نیست که چرا فلان چیز محدود و ممنوع نشد! من با کنترل متمرکز دولتی مشکل دارم!
👍210👎2
توهمات

تکلیف آنهایی که این پوستر را تهیه کرده‌اند معلوم و مشخص است: متوهمانی که بس‌که سال‌های اخیر خودارضایی ذهنی کرده‌اند کاملاً روانی شده‌اند.

ولی، ولی، ولی! فکر می‌کنید آن ناسیونالیست‌هایی که نشسته‌اند و تخیلات یک امپراتوری نو برای ایران در ذهنشان چیده‌اند، و ایران را ذاتاً دارای این حق می‌دانند که بر همسایگانش و بر تمام خاورمیانه سیطره‌ داشته باشد، همان‌هایی که هنوز به عرب‌ها نگاه از بالا به پایین دارند، همان‌ها که ایران را دارای یک قدرت مرکزی قوی می‌خواهند که با لیاقت و هوش نخبگانش، هم ایران را "توسعه" دهد و هم بر منطقه حاکم باشد، فکر می‌کنید اینها با روانی‌های توهم‌زده‌‌ای که این پوستر را تهیه کرده‌اند  خیلی فرق و توفیر دارند؟

روی خوشبختی را وقتی در این کشور خواهیم دید که برای چابهاری و زاهدانی و مشهدی و گرگانی و تبریزی و سنندجی و ایلامی و خرمشهری و بوشهری واصفهانی و یزدی و کرمانی ابداً مهم نباشد که کدام خری در مرکز چه‌کاره است! وقتی که مردم هر شهر و روستایی خودشان آقای خودشان باشند و خودشان مسئول خوب و بد زندگی‌شان باشند. یعنی #لوکالیسم.

@jenabegav
👍233👎27
جناب حاج‌آقا جلیل محبی! خودتانید قربان؟ همان که سال‌ها رئیس ستاد امر به معروف بود؟ می‌فرمایید زنان بالای پنجاه سال حجاب برشان واجب نیست؟! عجب! در همه‌ی این سال‌ها که به زنان بالای ۵۰ که هیچ، به زنان بالای هشتاد هم گیر داده می‌شد، ما فکر می‌کردیم به خاطر شرع بوده! آن اوایل که حتی زن هشتاد ساله، اگر حتی کمی مویش از زیر روسری بیرون می آمد،  تذکر (آن هم به صورت خشن) دریافت می‌کرد. همین چند ماه پیش هم بود که در تنکابن نزدیک بود زنی مسن به خاطر برداشتن روسریش دستگیر شود. یعنی اینها به خاطر شرع نبود؟ نکند همه‌اش کار مامورین خودسر بوده؟ لازم نبود این مامورین نهی از منکر می‌شدند؟

البته ما که می‌دانستیم این کاری به شرع ندارد. شرع که به زنان مسن اجازه داده حتی با بالاتنه‌ی برهنه بیرون باشند (واقعاً!). و شرع حتی اگر مسئله حجاب را واجب کرده باشد (چیزی که در خودش و حدودش کلی اختلاف است)، مسلماً آن را مسئله‌ای حکومتی نکرده.

ولی آقای محبی، سئوالی دارم: آیا شما واقعاً به هیچ چیزی اعتقاد دارید، یا فقط ادایش را در می‌آورید؟

@jenabegav
👍232👎1
استبداد

آنچه در قدیم مفهوم "جباریت" بود، غالباً با آنچه در دنیای مدرن "استبداد" می‌نامیم متفاوت است. شاه جبار همه را زیر سیطره ی خودش می‌خواست، ولی این سیطره معمولاً چیزی بیش از مالیات گرفتن نبود. سیطره‌ی شاه از غلبه‌اش (از فتوحاتش یا از یک نظام سلسه‌مراتبی اشرافی) می‌آمد، و نه از هیچ مشروعیتی مبتنی بر مفهومی مجرد یا رای همگانی.

اما استبداد‌های نوین همیشه با نوعی ایدئولوژی همراهند و در حقیقت "مشروعیت" خود را از آن ایدئولوژی می‌گیرند، خواه استبدادهای خشن باشند (کمونیسم، فاشیسم، اسلامیسم) یا استبدادهای نرم (ملی‌گرایی در ظاهرهای نرم‌تر از فاشیسمِ عریان، فمینیسم، جریانات LGBT و مانند آن). رای‌گیری عمومی (دموکراسی)، در بهترین حالت فقط نقش سرعت‌گیر را برای بدی‌های چنین استبدادهای ايدئولوژيک ایفا می‌کند، و در بدترین حالت محملی پوپولیستی و "مشروعیت‌بخش" برای تندروی‌ها و افراط‌های آن می‌شود. 

همین است که استبدادهای نوین را از هر گونه جباریت قدیمی زهرآگین‌تر و مستبدانه‌تر می‌کند و در عین حال مبارزه با آن را به مراتب مشکل‌تر. شاه جبار می‌گفت: "من غلبه دارم، پس به من خراج دهید! هر کس با من مخالف است بر علیه من است، و باید مجازات شود." استبداد نوین می‌گوید: "ایده‌ی درست را من دارم، حق با من است، و خیر و صلاح کل جامعه، کل کشور، بلکه کل بشریت،  را من می‌دانم، پس تمام زندگی‌تان را در اختیار من بگذارید! اکثریت جامعه نیز با من است. پس هر کس با من مخالف است با خیر و صلاح جامعه مخالف است و باید با روش‌های مناسب ارشاد یا اصلاح یا حذف شود! حالا یا حذف از محیط کارش، یا از جامعه، یا از دنیای مادی!"

استبداد نوین، اغلب با شعار "آزادی"، به چیزی کمتر از کنترل و مهندسی جامعه راضی نیست! و اگر قدرت شاه جبار در شمشیر یا تفنگش خلاصه می‌شد، استبداد مدرن سلاح‌های به شدت کارآمدتری برای کنترل دارد: با در اختیار گرفتنِ مدیا (رسانه‌ها) و دانشگاه‌ها، و با تحمیل فرهنگی با استفاده از برتری تکنولوژیک.

@jenabegav
👍164👎12
جناب گاو
استبداد آنچه در قدیم مفهوم "جباریت" بود، غالباً با آنچه در دنیای مدرن "استبداد" می‌نامیم متفاوت است. شاه جبار همه را زیر سیطره ی خودش می‌خواست، ولی این سیطره معمولاً چیزی بیش از مالیات گرفتن نبود. سیطره‌ی شاه از غلبه‌اش (از فتوحاتش یا از یک نظام سلسه‌مراتبی…
صدام در کتابخانه‌ی بزرگ شخصی خود همواره عکس بزرگی از استالین داشت (صدام خیلی کتاب می‌خواند و خیلی هم استالین را تحسین می‌کرد). خبرنگاری غربی که روزی برای مصاحبه با او به کتابخانه‌اش رفته بود، متعجب از این نکته، به صدام می‌گوید: "ولی شما که خودتان کمونیست نیستید!" صدام با لبخندی جواب می‌دهد: "خوب، استالین هم کمونیست نبود!"

ایدئولوژی‌ها، در روزگار نو، سکوهای کسب یا انتقال قدرتند. اما همان‌هایی که به اسم این یا آن ایدئولوژی قدرت می‌یابند، خودشان به آنها ایمان ندارند، و یا اگر ایمان کمی هم داشته باشند، خیلی راحت برای منافع قدرت، آن آرمان‌ها را قربانی می‌کنند. نمونه‌ی خوبش حزب "کمونیست" چین، با سیستم اقتصادی که ابداً کمونیستی نیست (تعداد میلیاردرهای چینی الان کم نیست)، ولی هنوز به اسم کمونیسم حکم می‌راند.

به غیر از سران قدرت، طائفه‌ی بزرگی هم از ذی‌نفعان و جیره‌خواران و "ایده‌فروشان" هست که منافعشان و ادامه‌ی جیره‌شان از تداوم همان سیطره‌ی ایدئولوژیک است. اینها هم بسیار وانمود می‌کنند که دلبسته‌ی ایده‌هایند، بعضی وقت‌ها آنقدر که حتی خودشان را هم گول می‌زنند.

ولی نکته‌ی مهم اینجاست: آنچه ایدئولوژی‌ها را مخرب و مضر می‌کند بیشتر از آنکه این ریا و نفاق داعیانش باشد، خود دروغ بودن و باطل بودن آن ایدئولوژی‌هاست: بهشت دروغینی در همین عالم خاکی که هر ایدئولوژی به نحوی وعده می‌دهد. خود این دروغ است که به جهنم روی زمین می‌انجامد. نفاق داعیان آن فقط نمادی از این دروغ است.

@jenabegav
👍190👎1
جناب گاو
#قاسم و #جاسم دو برادر بودند که هر دو در یک اداره‌ی نظارتی دولتی در شهر جمال‌شهر از توابع ایلمانیه سفلی کار می‌کردند. جمال‌شهر به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم شده، و قاسم کار رسیدگی و بازرسی فروشگاه‌های شرقِ شهر را داشت و جاسم غرب را. هر کدام هم یک ماشین از طرف…
لوبریکنت

می‌گوید: "به نظرت چگونه می‌شود با فاسدان و مفسدان در اقتصاد مبارزه کرد؟"

می‌گویم: "چرا مبارزه؟"

می‌گوید: "یعنی چه که چرا؟ خوب، باید با #فساد مبارزه کرد!"

می‌گویم: "با حجم قوانین که برای کنترل دولت روی اقتصاد وضع شده، تنها چیزی که اقتصادمان را از نابودی کامل نجات داده، همین فساد است."

می‌گوید: "فساد نجاتمان داده؟!! یعنی شما با فساد مشکلی نداری؟!"

می‌گویم: "البته که دارم! ولی وقتی این همه قوانین و مقررات و بخشنامه و نظارت و کنترل دولتی در کار است، تنها فساد است که موجب می‌شود بشود کوچکترین کار اقتصادی کرد. بدون فساد همه چیز مطلقاً قفل می‌شود. فساد در چنین سیستمی نقش روغن لوبریکنت برای چرخ‌‌دنده های زنگ‌زده را بازی می‌کند (داستان قاسم و جاسم را هم برای همین گفتم!).

"به علاوه، خود حجم قوانین و تبصره‌ها و بخشنامه‌ها و نظارت‌ها، نه تنها فساد را کم نمی‌کند، بلکه اصلاً خود منشاء فساد است. این نکته را هم می‌شود با استدلال نشان داد و هم تجربه آن را به ما آموخته است.

می‌خواهی فساد کم شود، شرّ دخالت‌های دولت و قوانینش و تجاوزاتش را کم کن! بدون آن، مبارزه با فساد مثل این است که، برای آن‌که از شرّ دیواری راحت شوی، مرتب به سایه‌ی آن دیوار پتک بزنی."

@jenabegav
👍128👎3
جناب گاو
این یکی امامزاده! این کلیپ را در مورد سد چم‌شیر دیدید؟ مسئله حتی از این هم خراب‌تر است! بافت نمکی-آهکی در جایی که سد دارد ساخته می‌شود شناخته شده است و قریب به صد سال است که وارد کتب زمین‌شناسی شده است (سازند گچساران را چک کنید). یک‌ نفر آدمِ وارد، حتی از…
در رابطه با این پست (از تقریباً یک سال پیش) مطلب زیر را ببینید:

زهره را اعدام نکنید
✍حسین آخانی

#زهره کیست؟ زهره رودی است با ۴۷۵ کیلومتر طول، که از استان های فارس، کهکیلویه و بویر احمد و خوزستان می‌گذرد. این دختر زیبا، که متولد جنگل‌های بلوط زاگرس است، با لباس سفید گچسارانی، رشته اتصال اقوامی است که در جنوب زاگرس هزاران سال است که زندگی می‌کنند. او بعد از عبور از دره‌های تنگ و زیبا، با آخرین بوسه‌ای که به مردم خونگرم خوزستان می‌دهد، به خلیج فارس می‌رود تا شاهد رقص دلفین ها باشد.

زهره! چه نام قشنگی برای این دختر بانمک زاگرس گذاشته‌اند. اما او را به‌زودی اعدام می‌کنند. حکم اعدامش را مدتهاست که صادر کرده‌اند. در آخرین دیداری که با زهره داشتم به من التماس می‌کرد تا برای لغو حکم اعدامش تلاش کنم. می‌دانم که شانس زیادی ندارم. اما امیدم به شماست که مرا یاری کنید که حق زندگی را از این دختر زیبای زاگرس نگیرند. می‌دانم هنوز هستند کسانی که ایران را دوست دارند و اجازه نمی‌دهند این دختر قشنگ و با نمک ایران برای همیشه به واسطه جهل، بی‌خردی و فساد با آبگیری سد چم‌شیر از جغرافیای ایران پاک شود.
به شما التماس می‌کنم: زهره را اعدام نکنید.
#سد_چمشیر_را_آبگیری_نکنید

از کانال
@environ_concerns

@jenabegav
👍96👎1
ملی‌سازی

می‌خواهید سلطه‌ی خود (یا طرح خود برای سلطه‌ی آینده‌تان) را بر یک کشور توجیه کنید؟ می‌خواهید دخالت خود را در اجزای زندگی مرد و زن و کوچک و بزرگ در هر شهر و حتی در دورافتاده‌ترین روستاهای مملکت موجه جلوه دهید؟ می‌خواهید افراد را از بدیهی‌ترین و طبیعی‌ترین حقوق‌شان محروم کنید و خیلی راحت هم خود را دلسوز مردم جا بزنید؟

خیلی راحت است! یک کلمه‌ی "#ملت" یا "#ملی" در کار بیاورید! مثلاً "منافع ملی" یا "همبستگی ملی" یا "اقتدار ملی". جادو می‌کند این کلمه‌ی "ملی"!

مثلاً، فرض کنید می‌خواهید با تخصیص یک شماره به هر شخص، افراد راحت‌تر قابل ردیابی برای کنترل و مالیات‌گیری باشند! این شماره را به هیچ وجه "شماره‌ی شناسایی" یا "شماره‌ی مالیاتی" ننامید، بلکه آن را "شماره‌ی ملی" بنامید تا همه از دریافت یک چیز ملی خوشحال و سرخوش شوند. هکذا برای "کارت ملی"!

می‌خواهید هر جوانی را دو سال به بیگاری ببرید، بگویید "امنیت ملی". می‌خواهید خودروی مزخرف به مردم بیندازید، بگویید "خودروی ملی". می‌خواهید انحصار چاپ پول دست شما و دوستانتان باشد، و هر چه می‌خواهید با این انحصار مردم را فقیر و خود و دوستانتان را چاق کنید، بگویید "پول ملی". می‌خواهید به مالکیت‌ها تجاوز کنید، بگویید "ملی‌سازی". می‌خواهید نفت را دولتی کنید و با آن دولت فربه و کنترل‌گر بسازید، بگویید "ملی کردن صنعت نفت". می‌خواهید انواع لباس‌های زیبا و گوناگون را نابود کنید و همه را یک‌شکل کنید، بگویید "کلاه ملی" یا "پوشش ملی". هکذا "صدا و سیمای ملی"، "اینترنت ملی" "رسانه‌ی ملی" یا "زبان ملی"...

این کلمه‌ی "ملی" چه جادوها که نمی‌کند!

@jenabegav
👍235👎7
برگی از تاریخ

گویا گفت‌‌گویی بوده در زمان ناصرالدین‌شاه، در مورد ایجاد وزارت #تجارت برای تامین حقوق و امنیت تجارت و تاجران، و گویا جماعت جویای مقامِ اداری، آن هم از نوع وزارتش، هر یکی اصرار به وزیر تجارت شدن داشته، احتمالاً به این نیت یا ادعا که چه معجزاتی خواهد کرد. ناصرالدین شاه هم عقلی نشان داده بیشتر از عقلِ همه‌ی حکومت‌های بعدی، و گفته که امور تجارت را خود تاجران (و حتی دلالان) باید تصمیم بگیرند (و شاه فقط آن را اجرایی خواهد کرد) و نیازی به فضولی بوروکرات‌جماعت نیست!

حال این حکم عاقلانه حاصل عقلِ خودِ شاه بوده، یا حاصل نبودِ درآمدِ یامُفتِ نفت، الله اعلم!

متن دست‌نوشته‌ی ناصرالدین‌شاه در این مورد را اینجا بخوانید:
https://t.me/whynationsfail2019/3900

@jenabegav
👍94👎6
جناب گاو
ملت در برابر مردم! "ملت" مفهومی ساختگی و جعلی است! ما مردم ایران یا فرانسه یا چین داریم، نه ملت ایران و فرانسه و چین! چه تفاوتی این دو دارند؟ می‌گوییم "مردم ایران چنین‌اند و چنان‌اند" (فعل جمع!)، ولی "ملت ایران چنین و چنان می‌کند" (فعل مفرد!). تفاوت همین‌جا…
اتحاد ملی در برابر داد و ستد اجتماعی

چند بار واژه‌ی "ملت سوئیس" را شنیده‌اید یا خوانده‌اید؟ احتمالاً هیچ‌گاه! "ملت آمریکا" را چه طور؟ احتمالاً خیلی به ندرت! ولی احتمالا "ملت فرانسه" را بیشتر شنیده‌اید، چون خود فرانسوی‌ها آن را زیادتر به کار می‌برند. آلمانی‌ها هم قبل از جنگ جهانی دوم خیلی "ملت آلمان" را به کار می‌بردند، ولی بعد از فجایع جنگ به این نتیجه رسیدند که خیلی به آن‌ نپردازند بهتر است (آلمانی‌ها تا چند دهه بعد از جنگ جهانی، حتی از تاکید روی پرچم ملی هم تا حدی ابا داشتند).

واقعیت این است که هیچ جا و در هیچ کشوری و در هیچ زمانی نه ملتی وجود داشته و نه هیچ چیزِ ملی! آن چیزهایی که معمولاً "ملی" نامیده می‌شود در حقیقت دولتی و حکومتی است.

کلمه‌ی "ملت" هم فقط معنایی استعاری دارد؛ هر تلاشی برای تحققِ عینی و خارجی بخشیدن به این کلمه هم فقط تلاشی بوده برای اجبارِ چیزی بر مردمِ مختلف و متفاوت (اجبار زبان یا پوشش یا رفتار یا....) و برای قدرت بخشیدن به دولت متمرکز.

بالاخص "دولت (یاحکومت) ملی"! ممکن است یک کشور دولتی دموکراتیک داشته باشد یا نه؛ ممکن است دولتی تمرکزگرا داشته باشد یا نه (امری کاملاً مستقل از دموکراتیک بودنش)؛ ممکن است حکومتی داشته باشد که، حتی اگر غیردموکراتیک، مورد تایید اکثریت نسبی یا قاطع مردم آن کشور باشد (مثل چین یا آلمان نازی)؛ ممکن است حکومت کشوری خوب یا بد، کارآمد یا ناکارا، ایدئولوژیک یا غیرایدئولوژیک باشد..... همه‌ی اینها ممکن است و در جهان واقع روی داده است. اما "حکومت ملی" چیز بی‌معنایی است، دقیقاً به این دلیل که برای "ملت" و "ملی" ‌نمی‌توانیم معنایی واقعی (و نه فقط انتزاعی) قایل شویم، و حتی اگر بتوانیم، نمی‌شود آن را صفت دولت قرار دهیم.

بنابراین یک دولت خوب دولتی "ملی" نیست (چون چنین چیزی وجود ندارد)! بلکه دولتی است که وجودش آزادی و خیر و رفاه و امنیت برای شهروندان یک‌کشور به ارمغان بیاورد. بله، در طی دو سه قرن گذشته، نوع حکومتی که در جهان همه‌گیر شده "دولت مبنی بر ملت" (nation state) بوده است، یعنی دولت به مثابه‌ی نماینده‌ی ملتِ یک کشور (حتی برای کشورهای غیردموکراتیک). ولی این به این معنی نیست که وجودی واقعی (و نه صرفاً تخیلی) به نام "ملت" وجود دارد.

و ما در ایران برای آنکه در کنار هم و با همدیگر زندگی کنیم، نیاز نداریم یک "ملت" باشیم! اگر حکومتی داشته باشیم که اجازه دهد هر کس در حریم خود مالکیت خود و اختیار خود را داشته باشد، و اجازه دهد که مردم با هم داد و ستدِ آزاد داشته باشند، ما مردمان خودمان بلدیم که با هم چگونه کنار بیاییم و بالاخره راه هارمونی و هماهنگی بین خود را پیدا خواهیم کرد.

سعی کنید مدتی هر چند کوتاه جهان و مناسبات مردم و دولت‌ها را از این چشم ببینید!

@jenabegav
👍122👎16
امت و ملت

بسیاری امت‌گرایی، که با سیدجمال‌الدین افغان (اسدآبادی) آغازید، را نقطه مقابل ملی‌گرایی ایرانی می‌دانند. واقعیت آن است که امت‌گرایی و ملی‌گرایی دو پتیاره‌ی همزاد بودند! آغازگر ملی‌گرایی ایرانی که آقاخان کرمانی باشد رفیق سیدجمال‌الدین بود و در میان این دو رفقای دیگری هم بودند که اعتقاداتشان نزدیک به هر دو بود. میرزا رضای کرمانی، قاتل ناصرالدین‌شاه، با هر دو در ارتباط نزدیکی بود.

اولین قربانی دوقلوی امت‌گرایی و ملی‌گرایی پادشاهی سنتی بود، و با آن، نظمی که بر اساس کُنشِ نیروهای مختلف جامعه و عدم تمرکز قدرت و نوعی لوکالیسم (بر اساس قدرت‌های محلی) بود نیز نابود شد. امت‌گرایی و ملت‌گرایی هر دو در جهت به وجود آمدن یک قدرت متمرکز و از بین بردن هویت‌های مختلف در جهت جعل یک هویت جدید تلاش می‌کنند، هویت جدیدی که هر دو آن را "اصیل" می‌دانند.

خلاصه، اگر می‌بینید که نظام فعلی حاکم در عین امت‌گرایی مرتباً ملت‌ملت و ملی‌ملی و ایران‌ایران می‌کند، فکر نکنید به خاطر نفاق‌شان است! خیر! بلکه به ریشه‌های خود وفادار مانده است.

@jenabegav
👍159👎36