خیز بلند عربستان سعودی در "معدن"
| محسن فتح‌الهی
شرکت معادن عربستان سعودی در سال ۱۹۹۷ توسط دولت عربستان سعودی راه‌اندازی شد و در حال حاضر بزرگترین شرکت استخراج معادن عربستان می‌باشد(50%سهام)
عربستان در حال تسریع گام‌ها برای تنوع‌بخشی به اقتصاد خود و یافتن جایگزین‌های واقعی برای درآمدهای نفتی و محقق کردن چشم‌انداز 2030 با سرمایه‌گذاری 170 میلیارد دلار برای توسعه معادن با حدود 60% شرکتهای خصوصی و 40%دولتی است.
در همین چارچوب طی سال‌های گذشته بیش از 50 میلیارد دلار در بخش معادن به خصوص طلا، مس و دیگر فلزات مدفون در زیر خاک سرمایه‌گذاری کرده ست.
وزیر صنعت و منابع معدنی«بندر الخریف»، گفته هدف امسال تامین مالی9 پروژه معدنی و فلزی است و درحال بررسی 145درخواست شرکت خارجی برای اکتشاف معادن جدید هستند. با جذب سرمایه و تامین مالی، عربستان به مرکز تولید منابع معدنی و لجستیکی در منطقه آسیا و آفریقا تبدیل خواهد شد.
به اذعان معاون وزیر صنعت در امورمعادن«خالد المدیفر»، عربستان ذخایر عظیم معدنی به ارزش بیش از 1.3 تریلیون دلار داراست. بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی به عمل آمده980 معدن طلا،610 معدن نقره،856 معدن مس،447 معدن روی، 282 معدن سرب،79 معدن نیکل،117 معدن کرومیت و176 معدن فلزات کمیاب را دارا هستند. مجموع درآمدهای بخش آهن و فولاد عربستان در سال 2020 میلادی 17.6 میلیارد ریال سعودی (4.7 میلیارد دلار) به نسبت 75.3 درصد از مجموع تولید صنایع معدنی این کشور بوده است پس از آن بخش آلمینیوم درآمد 4.55 میلیارد ریالی (1.2 میلیارد دلاری) داشته است.
رئیس اجرایی هیات زمین شناسی عربستان«عبدالله الشمرانی»، با همکاری هیات زمین‌شناسی حدود 600 هزار کیلومتر از مناطق سرشار از معادن را لرزه نگاری خواهند کرد.
ریاض قصد دارد تا درآمد معدنی را که اکنون 17 میلیارد دلار است را تا سال 2030 به بیش از 60 میلیارد دلار افزایش دهد.
و در ادامه یه نگاه به سطح و میزان شرکت کنندگان در یکی از بزرگ‌تری گردهمایی های معدنی دنیا در عربستان بندازید
http://futuremineralsforum.com
✅ @karkhone
| محسن فتح‌الهی
شرکت معادن عربستان سعودی در سال ۱۹۹۷ توسط دولت عربستان سعودی راه‌اندازی شد و در حال حاضر بزرگترین شرکت استخراج معادن عربستان می‌باشد(50%سهام)
عربستان در حال تسریع گام‌ها برای تنوع‌بخشی به اقتصاد خود و یافتن جایگزین‌های واقعی برای درآمدهای نفتی و محقق کردن چشم‌انداز 2030 با سرمایه‌گذاری 170 میلیارد دلار برای توسعه معادن با حدود 60% شرکتهای خصوصی و 40%دولتی است.
در همین چارچوب طی سال‌های گذشته بیش از 50 میلیارد دلار در بخش معادن به خصوص طلا، مس و دیگر فلزات مدفون در زیر خاک سرمایه‌گذاری کرده ست.
وزیر صنعت و منابع معدنی«بندر الخریف»، گفته هدف امسال تامین مالی9 پروژه معدنی و فلزی است و درحال بررسی 145درخواست شرکت خارجی برای اکتشاف معادن جدید هستند. با جذب سرمایه و تامین مالی، عربستان به مرکز تولید منابع معدنی و لجستیکی در منطقه آسیا و آفریقا تبدیل خواهد شد.
به اذعان معاون وزیر صنعت در امورمعادن«خالد المدیفر»، عربستان ذخایر عظیم معدنی به ارزش بیش از 1.3 تریلیون دلار داراست. بر اساس بررسی‌های زمین‌شناسی به عمل آمده980 معدن طلا،610 معدن نقره،856 معدن مس،447 معدن روی، 282 معدن سرب،79 معدن نیکل،117 معدن کرومیت و176 معدن فلزات کمیاب را دارا هستند. مجموع درآمدهای بخش آهن و فولاد عربستان در سال 2020 میلادی 17.6 میلیارد ریال سعودی (4.7 میلیارد دلار) به نسبت 75.3 درصد از مجموع تولید صنایع معدنی این کشور بوده است پس از آن بخش آلمینیوم درآمد 4.55 میلیارد ریالی (1.2 میلیارد دلاری) داشته است.
رئیس اجرایی هیات زمین شناسی عربستان«عبدالله الشمرانی»، با همکاری هیات زمین‌شناسی حدود 600 هزار کیلومتر از مناطق سرشار از معادن را لرزه نگاری خواهند کرد.
ریاض قصد دارد تا درآمد معدنی را که اکنون 17 میلیارد دلار است را تا سال 2030 به بیش از 60 میلیارد دلار افزایش دهد.
و در ادامه یه نگاه به سطح و میزان شرکت کنندگان در یکی از بزرگ‌تری گردهمایی های معدنی دنیا در عربستان بندازید
http://futuremineralsforum.com
✅ @karkhone
Futuremineralsforum
Home | Future Minerals Forum (FMF)
Global collaboration for resilient mineral supply.
👍3
کت بر تن حاکمیت است
| هاشم فیروزی
چند روزیست که توییت افشاگرایانه رییس اتاق بازرگانی ایران و چین درباره نقش دست های پشت پرده در وزارتخانه های دولتی در فضای رسانه ای کشور چرخش دارد.
«مجیدرضا حریری: هیچ وزیر صمتی تا وزیر نشده نمیدونه که زورش به خودروسازها نمیرسه، هیچ وزیر اقتصادی هم زورش به بانکها نمیرسه، هیچ رییس بانک مرکزی هم زورش به گردانندگان بازار ارز، هیچ وزیر بهداشتی به اصلی های حوزه دارو و همه شون زورشون به فولادیها و پتروشیمیاییها.»
اقتصاد ایران یک اقتصاد تا بن دندان دولتی، نهادی و خصولتیست.ارکان مختلف حاکمیت اعم از زیرمجموعه های رهبری و نهاد دولت کلیت اقتصاد ایران را در دست گرفته اند.
هنگامی که دانشگاه امام صادق کارخانه داروسازی و بنظرم کارخانه ریسندگی و بافندگی در اختیار دارد.
هنگامی که عمده شرکتهای دارویی در بورس متعلق به ستاد اجرایی است.
هنگامی که پتروشیمی ها بین سپاه و نهادهای مختلف حاکمیت و دولت تقسیم شده است.
هنگامی که سهامدار عمده غولهای پتروشیمی مجموعه های حاکمیتی هستند و مدیریت کلان تمامی شرکتهای فولادی و فلزی و پتروشیمی و خودروسازی در اختیار حاکمیت است.
هنگامی که شستا بعنوان هولدینگ اقتصادی وزارت رفاه از سیمان تا ساختمان و گردشگری و نفت و پتروشیمی و... را در اختیار دارد.
هنگامی که صنعت ساختمان ایران در اختیار زیرمجموعه های ستاد اجرایی و بنیاد شهید و برخی بانکهای دولتی و خصولتی است.
هنگامی که انصار و حکمت و رسالت و مهر و عمدتا وابستگی نظامی به سپاه داشتند و بعدها عمده آنها ادغام شدند با صادرات و سپه.
و در نهایت هنگامی که هم اکنون برخی از بانکهای بظاهر خصوصی هم وابستگی نهادی دارند.
سخن از مافیای بیرونی راندن نوعی ایجاد پرش افکار است.
اتفاقا بر خلاف خیل دوستان اعتقاد دارم کت بر تن خود حاکمیت است.و اینگونه دیگری تراشی را دیگر فاقد کارکرد می دانم.
این ژانر پلیسی معمایی جاسوسی حقیقتا دوره اش دیگر تمام شده است.اینها برای دوران دانشجویی ما اثرگذار بود.
دولت و فراتر از دولت یعنی نهادهای زیرمجموعه رهبری بی نهایت امکان در اختیار بجهت بازگرداندن ورق اقتصاد ایران به نفع مردم دارند,اگر اراده نمایند.
کل بازار و اقتصاد بسته ایران را می شود با واردات و ذی نفع سازی مردم و مردمی سازی واقعی تنظیم نمود.البته اگر بخواهند ایران دیگر تحریم نباشد و نیز دیگر خودشان مالک اقتصاد ایران نباشند!
این دو مورد خیلی بحثهای مهم و جدی می باشند.که قطعا تعارض منافع بوجود می آورند.
حاکمیت اگر قصد نماید دسته خویش را ببرد و انحصار صدور مجوزهای اعطایی طلایی در حیطه های مختلف را به نفع آحاد ملت بشکند،ورق خیلی زود برمی گردد.
«فی المثل اکنون بحث امکان واردات خودرو با کدملی مطرح می باشد.باید دید کدام بخش از حاکمیت این امکان را برای مردم تصویب نخواهد کرد.آنگاه اگر دنبال مافیا هم می گردید در همان بخش حاکمیت جستجو نمایید و نه بیرون از آن»
«کت تن کیست»نباید طوری بیان شود که انگار ما شاهد اثرگذاری دستهای بیرون از حاکمیت بر اقتصاد ایران هستیم.
✅ @karkhone
| هاشم فیروزی
چند روزیست که توییت افشاگرایانه رییس اتاق بازرگانی ایران و چین درباره نقش دست های پشت پرده در وزارتخانه های دولتی در فضای رسانه ای کشور چرخش دارد.
«مجیدرضا حریری: هیچ وزیر صمتی تا وزیر نشده نمیدونه که زورش به خودروسازها نمیرسه، هیچ وزیر اقتصادی هم زورش به بانکها نمیرسه، هیچ رییس بانک مرکزی هم زورش به گردانندگان بازار ارز، هیچ وزیر بهداشتی به اصلی های حوزه دارو و همه شون زورشون به فولادیها و پتروشیمیاییها.»
اقتصاد ایران یک اقتصاد تا بن دندان دولتی، نهادی و خصولتیست.ارکان مختلف حاکمیت اعم از زیرمجموعه های رهبری و نهاد دولت کلیت اقتصاد ایران را در دست گرفته اند.
هنگامی که دانشگاه امام صادق کارخانه داروسازی و بنظرم کارخانه ریسندگی و بافندگی در اختیار دارد.
هنگامی که عمده شرکتهای دارویی در بورس متعلق به ستاد اجرایی است.
هنگامی که پتروشیمی ها بین سپاه و نهادهای مختلف حاکمیت و دولت تقسیم شده است.
هنگامی که سهامدار عمده غولهای پتروشیمی مجموعه های حاکمیتی هستند و مدیریت کلان تمامی شرکتهای فولادی و فلزی و پتروشیمی و خودروسازی در اختیار حاکمیت است.
هنگامی که شستا بعنوان هولدینگ اقتصادی وزارت رفاه از سیمان تا ساختمان و گردشگری و نفت و پتروشیمی و... را در اختیار دارد.
هنگامی که صنعت ساختمان ایران در اختیار زیرمجموعه های ستاد اجرایی و بنیاد شهید و برخی بانکهای دولتی و خصولتی است.
هنگامی که انصار و حکمت و رسالت و مهر و عمدتا وابستگی نظامی به سپاه داشتند و بعدها عمده آنها ادغام شدند با صادرات و سپه.
و در نهایت هنگامی که هم اکنون برخی از بانکهای بظاهر خصوصی هم وابستگی نهادی دارند.
سخن از مافیای بیرونی راندن نوعی ایجاد پرش افکار است.
اتفاقا بر خلاف خیل دوستان اعتقاد دارم کت بر تن خود حاکمیت است.و اینگونه دیگری تراشی را دیگر فاقد کارکرد می دانم.
این ژانر پلیسی معمایی جاسوسی حقیقتا دوره اش دیگر تمام شده است.اینها برای دوران دانشجویی ما اثرگذار بود.
دولت و فراتر از دولت یعنی نهادهای زیرمجموعه رهبری بی نهایت امکان در اختیار بجهت بازگرداندن ورق اقتصاد ایران به نفع مردم دارند,اگر اراده نمایند.
کل بازار و اقتصاد بسته ایران را می شود با واردات و ذی نفع سازی مردم و مردمی سازی واقعی تنظیم نمود.البته اگر بخواهند ایران دیگر تحریم نباشد و نیز دیگر خودشان مالک اقتصاد ایران نباشند!
این دو مورد خیلی بحثهای مهم و جدی می باشند.که قطعا تعارض منافع بوجود می آورند.
حاکمیت اگر قصد نماید دسته خویش را ببرد و انحصار صدور مجوزهای اعطایی طلایی در حیطه های مختلف را به نفع آحاد ملت بشکند،ورق خیلی زود برمی گردد.
«فی المثل اکنون بحث امکان واردات خودرو با کدملی مطرح می باشد.باید دید کدام بخش از حاکمیت این امکان را برای مردم تصویب نخواهد کرد.آنگاه اگر دنبال مافیا هم می گردید در همان بخش حاکمیت جستجو نمایید و نه بیرون از آن»
«کت تن کیست»نباید طوری بیان شود که انگار ما شاهد اثرگذاری دستهای بیرون از حاکمیت بر اقتصاد ایران هستیم.
✅ @karkhone
👍15
تحلیلی ساختاری بر عملکرد صادرات غیرنفتی کشور در سال ۱۴۰۱
با انتشار آمار بهمن‌ماه تجارت خارجی کشور، آخرین گزارش آماری گمرک در سال ۱۴۰۱ ارائه شد. آمار ارائه شده نشان می‌دهد که در ماه بهمن ۳.۵ میلیارد دلار و ۸.۳ میلیون تن اقلام صادراتی از کشور به بازارهای جهانی ارسال شده و ۵.۱ میلیارد دلار و ۲.۷ میلیون تن اقلام وارداتی به کشور آمده است. نکته قابل توجه در روند صادرات غیرنفتی در سال جاری، ۵.۸ میلیارد دلار گاز صادراتی در ماه دی بود که نقش قابل توجه‌ای در ارتقاء عددی صادرات سال جاری داشته است.
عملکرد وزنی و ارزشی صادرات‌غیرنفتی در سال ۱۴۰۱
چنانچه ماه اسفند از روند یازده ماه دیگر سال پیروی کند، سال جاری رکورددار صادرات غیرنفتی و همچنین تجارت خارجی خواهد شد. در سال جاری متوسط رشد ماهانه صادرات غیرنفتی به لحاظ وزنی ۱۲.۵ و به لحاظ ارزشی ۱۷ درصد شده است که این بدان معنا است ماه اسفند در صورت پیروی از روند یازده‌ماه قبلی، به لحاظ وزنی ۱۳.۸ میلیون تن و به لحاظ ارزشی ۸.۳ میلیارد دلار صادرات خواهد داشت که عدد کل صادرات غیرنفتی در سال ۱۴۰۱ را به لحاظ وزنی و ارزشی به ترتیب به ۱۲۵.۲ میلیون‌تن و ۵۷.۱ میلیارد دلار خواهد رساند. این عدد در کنار برآورد ۳۵.۴ میلیون تن برای وزن واردات و ۵۴.۱ میلیارد دلار برای ارزش واردات در سال ۱۴۰۱، عدد تجارت خارجی کشور را به ۱۱۱ میلیارد دلار می‌رساند که سقف جدیدی برای تجارت خارجی کشور است. همانطور که نمودار (۱) نمایش داده است، حتی بدون ملاحظه عملکرد ماه اسفند، صادرات غیرنفتی ایران از آبان‌ماه سال جاری جهش قابل توجه‌ای به لحاظ ارزشی پیدا کرده و پس از یک رکود شدید در سال ۱۳۹۹ به تبعیت از بازارهای جهانی و ناشی از کووید-۱۹، سال ۱۴۰۱ رکوددار بهترین عملکرد صادراتی شده است. این نمودار نشان می‌دهد که از سال ۱۳۹۴ به این سو، صادرات غیرنفتی سال ۱۴۰۱ به لحاظ وزنی در رتبه چهارم و به لحاظ ارزشی، با اختلاف، در رتبه اول قرار می‌گیرد.
پنج گروه مختلف کالایی در سبد صادرات غیرنفتی ایران
اما برای بررسی سبد صادرات غیرنفتی کشور، آنچه آمد تنها یک مقدمه است که گرچه از نظر مختصات کلان اقتصادی و تراز ارزی و کالایی کشور قابل اهمیت است، اما از نظر توسعه‌ای و ساختاری باید تحلیل دقیق‌تری شود. لذا در گام اول کل سبد صادرات‌غیرنفتی با عملکرد یازده‌ماهه به پنج جزء نفت‌پایه، گازپایه، معدن‌پایه، کشاورزی‌پایه و صنعت‌پایه دسته‌بندی شده است. سه سبد اول یعنی نفت، گاز و معدن‌پایه‌ها را اصطلاحا «منبع‌پایه» نیز می‌گویند و ۸۰ درصد سبد صادرات غیرنفتی کشور متعلق به این گروه است. نمودار (۲) روند این پنج گروه طی یازده‌ماهه سال جاری را در دو قسمت الف (منبع‌پایه‌ها) و ب (کشاورزی و صنعت‌پایه‌ها) نشان می‌دهد.
خطایی که همواره در تحلیل سبد صادرات غیرنفتی کشور صورت می‌گیرد، یک کاسه کردن اقلامی است که به لحاظ ماهیت کالایی، ماهیت صنعتی (ارزآوری، قدرت خلق ارزش افزوده و اشتغال‌زایی) و ماهیت توسعه‌ای (جایگاه و ماموریت در فرایند گذار ساختاری) از تفاوت قابل توجه‌ای برخوردارند. صادرات اقلام منبع‌پایه، عموما با هدف ارزآوری صورت می‌گیرد و این اقلام عموما در کشورهای مشابه به عنوان پیشران‌های صنعتی در فرایند گذار ساختاری شناخته می‌شوند. ماهیت توسعه‌ای اقلام این سه گروه که بخش‌های بالادستی اقتصادی به حساب می‌آیند به لحاظ سرمایه‌گذاری مورد نیاز هنگفت و اثرات سرریز فناورانه پایین بر دیگر بخش‌های صنعتی بسیار متفاوت از دو گروه دیگر است. این در حالی است که بخش‌های پایین‌دست‌تر و به ویژه گروه ساخت‌محور (Manufacture)، در اثرات سرریز و ماهیت رسوخ و همپایی فناورانه، اشتغال‌زایی، ارتقاء قدرت خلق ارزش‌افزوده و تکمیل زنجیره ارزش داخلی ویژگی‌هایی متمایزی دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
با انتشار آمار بهمن‌ماه تجارت خارجی کشور، آخرین گزارش آماری گمرک در سال ۱۴۰۱ ارائه شد. آمار ارائه شده نشان می‌دهد که در ماه بهمن ۳.۵ میلیارد دلار و ۸.۳ میلیون تن اقلام صادراتی از کشور به بازارهای جهانی ارسال شده و ۵.۱ میلیارد دلار و ۲.۷ میلیون تن اقلام وارداتی به کشور آمده است. نکته قابل توجه در روند صادرات غیرنفتی در سال جاری، ۵.۸ میلیارد دلار گاز صادراتی در ماه دی بود که نقش قابل توجه‌ای در ارتقاء عددی صادرات سال جاری داشته است.
عملکرد وزنی و ارزشی صادرات‌غیرنفتی در سال ۱۴۰۱
چنانچه ماه اسفند از روند یازده ماه دیگر سال پیروی کند، سال جاری رکورددار صادرات غیرنفتی و همچنین تجارت خارجی خواهد شد. در سال جاری متوسط رشد ماهانه صادرات غیرنفتی به لحاظ وزنی ۱۲.۵ و به لحاظ ارزشی ۱۷ درصد شده است که این بدان معنا است ماه اسفند در صورت پیروی از روند یازده‌ماه قبلی، به لحاظ وزنی ۱۳.۸ میلیون تن و به لحاظ ارزشی ۸.۳ میلیارد دلار صادرات خواهد داشت که عدد کل صادرات غیرنفتی در سال ۱۴۰۱ را به لحاظ وزنی و ارزشی به ترتیب به ۱۲۵.۲ میلیون‌تن و ۵۷.۱ میلیارد دلار خواهد رساند. این عدد در کنار برآورد ۳۵.۴ میلیون تن برای وزن واردات و ۵۴.۱ میلیارد دلار برای ارزش واردات در سال ۱۴۰۱، عدد تجارت خارجی کشور را به ۱۱۱ میلیارد دلار می‌رساند که سقف جدیدی برای تجارت خارجی کشور است. همانطور که نمودار (۱) نمایش داده است، حتی بدون ملاحظه عملکرد ماه اسفند، صادرات غیرنفتی ایران از آبان‌ماه سال جاری جهش قابل توجه‌ای به لحاظ ارزشی پیدا کرده و پس از یک رکود شدید در سال ۱۳۹۹ به تبعیت از بازارهای جهانی و ناشی از کووید-۱۹، سال ۱۴۰۱ رکوددار بهترین عملکرد صادراتی شده است. این نمودار نشان می‌دهد که از سال ۱۳۹۴ به این سو، صادرات غیرنفتی سال ۱۴۰۱ به لحاظ وزنی در رتبه چهارم و به لحاظ ارزشی، با اختلاف، در رتبه اول قرار می‌گیرد.
پنج گروه مختلف کالایی در سبد صادرات غیرنفتی ایران
اما برای بررسی سبد صادرات غیرنفتی کشور، آنچه آمد تنها یک مقدمه است که گرچه از نظر مختصات کلان اقتصادی و تراز ارزی و کالایی کشور قابل اهمیت است، اما از نظر توسعه‌ای و ساختاری باید تحلیل دقیق‌تری شود. لذا در گام اول کل سبد صادرات‌غیرنفتی با عملکرد یازده‌ماهه به پنج جزء نفت‌پایه، گازپایه، معدن‌پایه، کشاورزی‌پایه و صنعت‌پایه دسته‌بندی شده است. سه سبد اول یعنی نفت، گاز و معدن‌پایه‌ها را اصطلاحا «منبع‌پایه» نیز می‌گویند و ۸۰ درصد سبد صادرات غیرنفتی کشور متعلق به این گروه است. نمودار (۲) روند این پنج گروه طی یازده‌ماهه سال جاری را در دو قسمت الف (منبع‌پایه‌ها) و ب (کشاورزی و صنعت‌پایه‌ها) نشان می‌دهد.
خطایی که همواره در تحلیل سبد صادرات غیرنفتی کشور صورت می‌گیرد، یک کاسه کردن اقلامی است که به لحاظ ماهیت کالایی، ماهیت صنعتی (ارزآوری، قدرت خلق ارزش افزوده و اشتغال‌زایی) و ماهیت توسعه‌ای (جایگاه و ماموریت در فرایند گذار ساختاری) از تفاوت قابل توجه‌ای برخوردارند. صادرات اقلام منبع‌پایه، عموما با هدف ارزآوری صورت می‌گیرد و این اقلام عموما در کشورهای مشابه به عنوان پیشران‌های صنعتی در فرایند گذار ساختاری شناخته می‌شوند. ماهیت توسعه‌ای اقلام این سه گروه که بخش‌های بالادستی اقتصادی به حساب می‌آیند به لحاظ سرمایه‌گذاری مورد نیاز هنگفت و اثرات سرریز فناورانه پایین بر دیگر بخش‌های صنعتی بسیار متفاوت از دو گروه دیگر است. این در حالی است که بخش‌های پایین‌دست‌تر و به ویژه گروه ساخت‌محور (Manufacture)، در اثرات سرریز و ماهیت رسوخ و همپایی فناورانه، اشتغال‌زایی، ارتقاء قدرت خلق ارزش‌افزوده و تکمیل زنجیره ارزش داخلی ویژگی‌هایی متمایزی دارند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
▫️آنچه در قسمت الف نمودار ۲ بیش از همه به چشم می‌آید، روند مقطعی صادرات گاز در دی‌ماه سال جاری است و تکانه‌ی سنگین و مثبت صادرات در این گروه در طول دوره‌های گذشته بی‌سابقه بوده است. نکته دیگر، بهبود روند صادرات اقلام شیمیایی اساسی و پتروشیمی در هر ماه نسبت…
👍3
| ماکیاولی
وقتی شهر رُم در زیر بارِ گرسنگی کمر خم کرد و آذوقه‌های خصوصی برای توقف آن کافی نبود، شخصی بنام اسپوریوس مالیوس که در روزگار خود بسیار ثروتمند شمرده میشد، قصد داشت آذوقه‌‌ای از غلّه بصورت خصوصی تهیه کند و با آن به عوام غذا برساند تا از این طریق برای خود وجاهت و احترامی حاصل کند. او بخاطر این اقدام چنان جماعتی از مردمان را هوادار خود کرد که مجلس سنا ترتیب قتل او را داد !
✅ @karkhone
وقتی شهر رُم در زیر بارِ گرسنگی کمر خم کرد و آذوقه‌های خصوصی برای توقف آن کافی نبود، شخصی بنام اسپوریوس مالیوس که در روزگار خود بسیار ثروتمند شمرده میشد، قصد داشت آذوقه‌‌ای از غلّه بصورت خصوصی تهیه کند و با آن به عوام غذا برساند تا از این طریق برای خود وجاهت و احترامی حاصل کند. او بخاطر این اقدام چنان جماعتی از مردمان را هوادار خود کرد که مجلس سنا ترتیب قتل او را داد !
✅ @karkhone
چه کسی مدل جنرال الکتریک را نابود کرد؟
البته، جنرال الکتریک نابود نشده است؛
و شاید بعنوان یک شرکت احیاشده شکوفا شود. شرکت فناوری IBM نیز پس از فروپاشی دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد. اما «مدل» جنرال‌الکتریک از بین رفته و لیست بلندی از مظنونان احتمالی این اتفاق وجود دارد. شرکت خوشه‌ای جنرال الکتریک طیف وسیع کسب و کارهای صنعتی را زیر یک سقف جمع کرد. برعکس یک شرکت هلدینگ خالص یا صندوق سرمایه‌گذاری تامینی مدرن، مدل جنرال الکتریک در نظر داشت با اشتراک توانمندی‌ها بین کسب و کارهای مجزایش که همه -بجز استثنای مهم- در تولید ریشه داشتند، ارزش خلق کند.
مدل جنرال الکتریک به دوره مدیریت رینالدجونز در دهه ۱۹۷۰ بر‌می‌گردد. او فرآیند برنامه‌ریزی استراتژیک هدایت از مرکز را معرفی کرد. جک ولش در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با استراتژی‌های جدید در بازسازی پرتفولیو و گسترش عجولانه بخش مالی این مدل را ایجاد کرده بود. جف ایملت سعی کرد در مواجهه با تهدیدات جدید در دهه اول ۲۰۰۰ میلادی این مدل را حفظ کند و الان جان فلنری میخواهد همه چیز جز یک هسته از کسب و کارهای مرتبط را کنار بگذارد. استراتژی‌های شرکتی مدت‌ها در مورد چگونگی ایجاد ارزش در مدل جنرال الکتریک بحث کرده‌اند. توضیحات مدیران با اندکی تلخیص این چنین بود:
1. جنرال الکتریک از موقعیت‌های بزرگ و غالب در کسب و کارهای صنعتی سود برد.
2. جنرال الکتریک مزیت تکنولوژیک در صنایع پیچیده داشت و تکنولوژی آن می‌توانست در سراسر کسب و کارهایش به اشتراک گذاشته شود.
3. پرتفولیوی بزرگ جنرال الکتریک، دسترسی خاص به منابع مالی می‌داد که نسبت به حالتی که کسب‌و‌کارها مستقل بودند، سرمایه از داخل بهتر تخصیص داده شود.
4. مزیت جنرال الکتریک در سیستم مدیریت حرفهای آن است که با سرمایه‌گذاری در آموزش اجرایی و توسعه مدیریت خلاصه میشد.
چندین عامل نابودکننده مظنونان اصلی است:
چین و کشورهایی که از استراتژی چین پیروی می‌کنند:
در این استراتژی چین از بنگاه‌های دولتی، سیاست صنعتی و قدرت بازار خانگی برای افزایش تولید صنعتی استفاده می‌کند. اما این ایده جدید نیست. ژاپن و کره‌جنوبی دهه ۱۹۸۰ این ایده را توسعه داده و در بازارهای نوظهور در برزیل و هند گسترده استفاده شد. این استراتژی‌ها مزیت رقابتی جنرال الکتریک را در هر چیزی از لوازم الکترونیک مصرفی و لوازم خانگی تا قطارها و موتورهای هواپیما دچار فرسایش کرد. نفوذ تکنولوژی تولید از طریق تجارت جهانی، سرمایه‌گذاری و آموزش نیز به این شرکت آسیب وارد کرده است. جنرال الکتریک توانسته برخی از این کسب‌و‌کارها را با سرمایه‌گذاری‌های مشترک در بازارهای نوظهور حفظ کند؛ اما این شرکت خوشه‌ای صنعتی در هسته آن دچار آسیب جدی شده است.
سرمایه‌گذاری خصوصی و بازارهای سرمایه جدید:
شرکتهای خوشه‌ای در بازارهای سرمایه‌ای پیشرفت می‌کنند که شفاف نیستند و سرمایه به آسانی از سرمایه گذاری های بدتر به سرمایه گذاری های بهتر جریان نمی‌یابد. به همین دلیل شرکتهای خوشه‌ای هنوز در اقتصادهای نوظهور محبوب هستند اما در کشورهایی با بازارهای سرمایه کارآتر تنزل یافته اند.
• سرمایه‌گذاران فعال
• رشد سرمایه‌گذاری خصوصی
• تقاضاها برای شفاف‌سازی بیشتر
جنرال الکتریک را به چالش کشاند؛ چالشی که باید ثابت میشد ارزش کل شرکت بیش از بخش‌های آن بصورت مجزاست. این شرکت اغلب برای حل این چالش شکست خورده است؛ حتی در ترکیب جدید آن بنظر سرمایه‌گذاران متقاعد نشده و این قسمت‌ها به هم ارزش اضافه می‌کنند. تقاضای جدید برای شفافیت بعلت اتکای سابق جنرال الکتریک به حسابداری غیرشفاف، بصورت خاص برای آن زیان داشته است. همچنین وفور سرمایه در دهه گذشته بدین معناست که مقیاس جنرال الکتریک دیگر مزیتی در افزایش سرمایه محسوب نمی‌شود.
رکود بزرگ:
فروپاشی بازار مالی سبب نابودی شرکت؛
شد، آن زمان که پرتفولیوی جنرال الکتریک دارای نفوذ زیادی شده بود. تعجب ندارد که این شرکت اولین کسب و کار بزرگی بود که در نتیجه انحلال مدل جنرال الکتریک مشکل خورد. رکود بزرگ و انقلاب نفتی شیل نیز کسب و کارهای نفت و گاز را که جف ایملت در آن سرمایه‌گذاری کرده بود تضعیف کرد و همچنین آزردگی ناظرانی که جنرال الکتریک را به سوی اقتصادسبز تشویق می‌کردند کاهش داد. اما رکود بزرگ تنها ضربه نهایی به مدلی بود که با نیروهای بزرگ و پایدارتر فلج شده بود. مدل جنرال الکتریک بخاطر؛
• رقابت جهانی
• انقلاب تکنولوژی
• قدرت سرمایه‌گذار
• گسترش مدیریت حرفهای
نابود شد. چون جنرال الکتریک از چنین مدلی پیروی میکرد، هنوز هم می‌شود شرکتهای خوشه‌ای کوچک جنرال الکتریک را یافت. شرکتهای خوشه‌ای باید بخوبی از مرگ مدل جنرال الکتریک عبرت بگیرند.
✅ @karkhone
البته، جنرال الکتریک نابود نشده است؛
و شاید بعنوان یک شرکت احیاشده شکوفا شود. شرکت فناوری IBM نیز پس از فروپاشی دهه ۱۹۹۰ دوباره احیا شد. اما «مدل» جنرال‌الکتریک از بین رفته و لیست بلندی از مظنونان احتمالی این اتفاق وجود دارد. شرکت خوشه‌ای جنرال الکتریک طیف وسیع کسب و کارهای صنعتی را زیر یک سقف جمع کرد. برعکس یک شرکت هلدینگ خالص یا صندوق سرمایه‌گذاری تامینی مدرن، مدل جنرال الکتریک در نظر داشت با اشتراک توانمندی‌ها بین کسب و کارهای مجزایش که همه -بجز استثنای مهم- در تولید ریشه داشتند، ارزش خلق کند.
مدل جنرال الکتریک به دوره مدیریت رینالدجونز در دهه ۱۹۷۰ بر‌می‌گردد. او فرآیند برنامه‌ریزی استراتژیک هدایت از مرکز را معرفی کرد. جک ولش در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با استراتژی‌های جدید در بازسازی پرتفولیو و گسترش عجولانه بخش مالی این مدل را ایجاد کرده بود. جف ایملت سعی کرد در مواجهه با تهدیدات جدید در دهه اول ۲۰۰۰ میلادی این مدل را حفظ کند و الان جان فلنری میخواهد همه چیز جز یک هسته از کسب و کارهای مرتبط را کنار بگذارد. استراتژی‌های شرکتی مدت‌ها در مورد چگونگی ایجاد ارزش در مدل جنرال الکتریک بحث کرده‌اند. توضیحات مدیران با اندکی تلخیص این چنین بود:
1. جنرال الکتریک از موقعیت‌های بزرگ و غالب در کسب و کارهای صنعتی سود برد.
2. جنرال الکتریک مزیت تکنولوژیک در صنایع پیچیده داشت و تکنولوژی آن می‌توانست در سراسر کسب و کارهایش به اشتراک گذاشته شود.
3. پرتفولیوی بزرگ جنرال الکتریک، دسترسی خاص به منابع مالی می‌داد که نسبت به حالتی که کسب‌و‌کارها مستقل بودند، سرمایه از داخل بهتر تخصیص داده شود.
4. مزیت جنرال الکتریک در سیستم مدیریت حرفهای آن است که با سرمایه‌گذاری در آموزش اجرایی و توسعه مدیریت خلاصه میشد.
چندین عامل نابودکننده مظنونان اصلی است:
چین و کشورهایی که از استراتژی چین پیروی می‌کنند:
در این استراتژی چین از بنگاه‌های دولتی، سیاست صنعتی و قدرت بازار خانگی برای افزایش تولید صنعتی استفاده می‌کند. اما این ایده جدید نیست. ژاپن و کره‌جنوبی دهه ۱۹۸۰ این ایده را توسعه داده و در بازارهای نوظهور در برزیل و هند گسترده استفاده شد. این استراتژی‌ها مزیت رقابتی جنرال الکتریک را در هر چیزی از لوازم الکترونیک مصرفی و لوازم خانگی تا قطارها و موتورهای هواپیما دچار فرسایش کرد. نفوذ تکنولوژی تولید از طریق تجارت جهانی، سرمایه‌گذاری و آموزش نیز به این شرکت آسیب وارد کرده است. جنرال الکتریک توانسته برخی از این کسب‌و‌کارها را با سرمایه‌گذاری‌های مشترک در بازارهای نوظهور حفظ کند؛ اما این شرکت خوشه‌ای صنعتی در هسته آن دچار آسیب جدی شده است.
سرمایه‌گذاری خصوصی و بازارهای سرمایه جدید:
شرکتهای خوشه‌ای در بازارهای سرمایه‌ای پیشرفت می‌کنند که شفاف نیستند و سرمایه به آسانی از سرمایه گذاری های بدتر به سرمایه گذاری های بهتر جریان نمی‌یابد. به همین دلیل شرکتهای خوشه‌ای هنوز در اقتصادهای نوظهور محبوب هستند اما در کشورهایی با بازارهای سرمایه کارآتر تنزل یافته اند.
• سرمایه‌گذاران فعال
• رشد سرمایه‌گذاری خصوصی
• تقاضاها برای شفاف‌سازی بیشتر
جنرال الکتریک را به چالش کشاند؛ چالشی که باید ثابت میشد ارزش کل شرکت بیش از بخش‌های آن بصورت مجزاست. این شرکت اغلب برای حل این چالش شکست خورده است؛ حتی در ترکیب جدید آن بنظر سرمایه‌گذاران متقاعد نشده و این قسمت‌ها به هم ارزش اضافه می‌کنند. تقاضای جدید برای شفافیت بعلت اتکای سابق جنرال الکتریک به حسابداری غیرشفاف، بصورت خاص برای آن زیان داشته است. همچنین وفور سرمایه در دهه گذشته بدین معناست که مقیاس جنرال الکتریک دیگر مزیتی در افزایش سرمایه محسوب نمی‌شود.
رکود بزرگ:
فروپاشی بازار مالی سبب نابودی شرکت؛
شد، آن زمان که پرتفولیوی جنرال الکتریک دارای نفوذ زیادی شده بود. تعجب ندارد که این شرکت اولین کسب و کار بزرگی بود که در نتیجه انحلال مدل جنرال الکتریک مشکل خورد. رکود بزرگ و انقلاب نفتی شیل نیز کسب و کارهای نفت و گاز را که جف ایملت در آن سرمایه‌گذاری کرده بود تضعیف کرد و همچنین آزردگی ناظرانی که جنرال الکتریک را به سوی اقتصادسبز تشویق می‌کردند کاهش داد. اما رکود بزرگ تنها ضربه نهایی به مدلی بود که با نیروهای بزرگ و پایدارتر فلج شده بود. مدل جنرال الکتریک بخاطر؛
• رقابت جهانی
• انقلاب تکنولوژی
• قدرت سرمایه‌گذار
• گسترش مدیریت حرفهای
نابود شد. چون جنرال الکتریک از چنین مدلی پیروی میکرد، هنوز هم می‌شود شرکتهای خوشه‌ای کوچک جنرال الکتریک را یافت. شرکتهای خوشه‌ای باید بخوبی از مرگ مدل جنرال الکتریک عبرت بگیرند.
✅ @karkhone
👍1
مالیات بر شورت
داروغه گفت :
بیخود همهمه نکنید ، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده ، چند صباحی نگرفتیم ، حال خزانه خالیست ، باید بپردازید ، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ،
شورت آبی شش سکه ،
شورت قرمز ده سکه ،
شورت سکسی صد سکه،
شورت پاچه بلند دو سکه ،
شورت مامان دوز، نیم سکه،
شورت راه - راه دو سکه،
شورت خارجی چهل سکه......
داروغه مجموعا ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.......
زیرکی گفت :
داروغه من شورت به پا ندارم !
داروغه خندید و گفت :
تو معاف از مالیاتی ، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین بکشی ، تا ممیزین بررسی کنند .
آن هم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق ، که حریم اخلاق شکسته نشود...
سپس داروغه فریاد زد :
مردم ، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا حساب تان را ممیزی کنم ،
فریاد و فغان بلند شد !!
داروغه ، لبخندی زد و گفت:
البته راه ساده تری هم هست،
مالیات علی الراس بر شورت ،
نفری پنج سکه بدهید توافق کنید و بروید.....
چه شاهکاری
مردمان خوشحال ،
داروغه خوشحال ،
انبوه پنج سکه بود که داشت ، وارد کیسه می شد .
آن سال دولت کسری بودجه نیاورد و متمم بودجه نداد .
از بانک مرکزی و بانک های دیگر هم قرض نگرفت...
کفگیر دولت که به ته دیگ بخوره ،
می رن سراغ مالیات بر شورت مردم....
و چه حکایت آشنایی
مالیات بر خانه های خالی
مالیات بر خودرو
مالیات بر دستگاه پوز فروشگاهها
مالیات بر خرید شارز گوشی
مالیات بر خرید اینترنت گوشی
مالیات بر گرفتن پول از عابربانک
مالیات بر انتقالش
مالیات بر گرفتن موجودی
مالیات بر نفس کشیدن در ایران
و .......
اینا مردمی تحلیلگرهستند !!
✅ @karkhone
داروغه گفت :
بیخود همهمه نکنید ، مالیات بر شورت از قدیم الایام هم بوده ، چند صباحی نگرفتیم ، حال خزانه خالیست ، باید بپردازید ، پس آرام باشید.
هرکس شورت سفید دارد پنج سکه ،
شورت آبی شش سکه ،
شورت قرمز ده سکه ،
شورت سکسی صد سکه،
شورت پاچه بلند دو سکه ،
شورت مامان دوز، نیم سکه،
شورت راه - راه دو سکه،
شورت خارجی چهل سکه......
داروغه مجموعا ۲۹۰ نوع مالیات بر شورت را برشمرد.......
زیرکی گفت :
داروغه من شورت به پا ندارم !
داروغه خندید و گفت :
تو معاف از مالیاتی ، فقط باید شلوار خویش تا به زانو پایین بکشی ، تا ممیزین بررسی کنند .
آن هم در اتاقی دیگر دور از چشم خلق ، که حریم اخلاق شکسته نشود...
سپس داروغه فریاد زد :
مردم ، همه شلوارها را از تن بدر کنید تا حساب تان را ممیزی کنم ،
فریاد و فغان بلند شد !!
داروغه ، لبخندی زد و گفت:
البته راه ساده تری هم هست،
مالیات علی الراس بر شورت ،
نفری پنج سکه بدهید توافق کنید و بروید.....
چه شاهکاری
مردمان خوشحال ،
داروغه خوشحال ،
انبوه پنج سکه بود که داشت ، وارد کیسه می شد .
آن سال دولت کسری بودجه نیاورد و متمم بودجه نداد .
از بانک مرکزی و بانک های دیگر هم قرض نگرفت...
کفگیر دولت که به ته دیگ بخوره ،
می رن سراغ مالیات بر شورت مردم....
و چه حکایت آشنایی
مالیات بر خانه های خالی
مالیات بر خودرو
مالیات بر دستگاه پوز فروشگاهها
مالیات بر خرید شارز گوشی
مالیات بر خرید اینترنت گوشی
مالیات بر گرفتن پول از عابربانک
مالیات بر انتقالش
مالیات بر گرفتن موجودی
مالیات بر نفس کشیدن در ایران
و .......
اینا مردمی تحلیلگرهستند !!
✅ @karkhone
👍10👎1
رزق حلال و طیب و پاک
انقلاب ۱۳۵۷ خیال خیلی از مذهبی‌های جامعه را از یک چیز راحت کرد: قبل از انقلاب، عموم دینداران سنتی اعتقاد داشتند که حقوق و دستمزد دولتی حرام و یا لااقل شُبهِه‌ناک است؛ حالا در مورد بعضی شغل‌ها، مانند معلمی، کمتر، و در مورد بعضی شغلهای دولتی مثل کارمند اداره‌ی مالیات، بیشتر!
بعد از انقلاب، دیگر خیال مذهبیون از این حیث راحت شد! نه تنها حقوق دولتی حلال و مباح گشت، انواع رانت‌ها نیز حلال شد. دیگر حتی نمی‌توانستند تشخیص دهند که دارای رانتی شده‌اند، بلکه همه چیز را حق‌شان می‌دانستند: حلال و طیب و پاک!
حتی کارمندی بانکها، که یکی از بزرگترین عوامل اصلی افزایش نقدینگی، فساد، تورم، نابرابری، و ایجاد فقر در جامعه‌اند نیز حلال گشت. همان بانک‌هایی که، در عین ضررده بودن، وام‌هایی با سود بسیار پایین و شرایط عالی در بازپرداخت برای کارمندانشان (و نه بقیه‌ی مردم) مهیا می‌کنند! ضرر بانکها از جیب مردم می‌رود (به صورت تورم)، و وام‌های خوبِ آن را رانتداران و کارمندان بانکها می‌گیرند، حلال و طیب و پاک!
یا حلال شد که اموال تملیکی، مثلاً اموالی که به عنوان کالای قاچاق مصادره شده، را به کارمندانِ ادارههای مختلف دولتی با قیمت بسیار نازل بفروشند، اگرچه خودِ قانون ج.ا. می‌گوید که این اموال باید در مزایده فروش رود و صاحب اصلی کالا اولویت خرید دارد (حالا بگذریم که در هر صورت این اموال غصبی است)! محال بود که قبل از انقلاب، یک دیندار سنتی به این اموال دست بزند. کارمندان می‌دانند این اموال از کجا آمده و شرایطش چیست، ولی حتی مذهبی‌هایشان هم آن را می‌خرند و می‌خورند، حلال و طیب و پاک!
حالا دیگر وارد بحث زمین‌ها و خانه‌های مصادره‌ای نمی‌شوم، همان‌هایی که خیلی خوب‌هایش در شمال تهران را می‌دانید که در اختیار چه کسانی قرار گرفت! یا کارخانه‌های مصادره‌ای را......
✅ @karkhone
انقلاب ۱۳۵۷ خیال خیلی از مذهبی‌های جامعه را از یک چیز راحت کرد: قبل از انقلاب، عموم دینداران سنتی اعتقاد داشتند که حقوق و دستمزد دولتی حرام و یا لااقل شُبهِه‌ناک است؛ حالا در مورد بعضی شغل‌ها، مانند معلمی، کمتر، و در مورد بعضی شغلهای دولتی مثل کارمند اداره‌ی مالیات، بیشتر!
بعد از انقلاب، دیگر خیال مذهبیون از این حیث راحت شد! نه تنها حقوق دولتی حلال و مباح گشت، انواع رانت‌ها نیز حلال شد. دیگر حتی نمی‌توانستند تشخیص دهند که دارای رانتی شده‌اند، بلکه همه چیز را حق‌شان می‌دانستند: حلال و طیب و پاک!
حتی کارمندی بانکها، که یکی از بزرگترین عوامل اصلی افزایش نقدینگی، فساد، تورم، نابرابری، و ایجاد فقر در جامعه‌اند نیز حلال گشت. همان بانک‌هایی که، در عین ضررده بودن، وام‌هایی با سود بسیار پایین و شرایط عالی در بازپرداخت برای کارمندانشان (و نه بقیه‌ی مردم) مهیا می‌کنند! ضرر بانکها از جیب مردم می‌رود (به صورت تورم)، و وام‌های خوبِ آن را رانتداران و کارمندان بانکها می‌گیرند، حلال و طیب و پاک!
یا حلال شد که اموال تملیکی، مثلاً اموالی که به عنوان کالای قاچاق مصادره شده، را به کارمندانِ ادارههای مختلف دولتی با قیمت بسیار نازل بفروشند، اگرچه خودِ قانون ج.ا. می‌گوید که این اموال باید در مزایده فروش رود و صاحب اصلی کالا اولویت خرید دارد (حالا بگذریم که در هر صورت این اموال غصبی است)! محال بود که قبل از انقلاب، یک دیندار سنتی به این اموال دست بزند. کارمندان می‌دانند این اموال از کجا آمده و شرایطش چیست، ولی حتی مذهبی‌هایشان هم آن را می‌خرند و می‌خورند، حلال و طیب و پاک!
حالا دیگر وارد بحث زمین‌ها و خانه‌های مصادره‌ای نمی‌شوم، همان‌هایی که خیلی خوب‌هایش در شمال تهران را می‌دانید که در اختیار چه کسانی قرار گرفت! یا کارخانه‌های مصادره‌ای را......
✅ @karkhone
👍15👎2
درباره مناظره غنی نژاد و علیزاده
| محمدرضا اسلامی
بگذارید پیش از پرداختن به مباحث مطرح در مناظره غنی نژاد و علیزاده نگاهی به برخی حواشی این اتفاق داشته باشیم. گاه حواشی از اصل می تواند مهم تر باشد.
یک- مناظره در حوالی نیمه شب به وقت ایران تمام شد. حوالی ساعت سه سحرگاه وب سایت اکو ایران (مربوط به اخبار اقتصادی) ویدئوی دانلود شدۀ این مناظره را در کانال تلگرامش قرار داد. همان حوالی اوقات سحر (به صبح نرسیده) این فایل در کانال یوتیوب اکو ایران هم قرار گرفته بود. نزدیک ساعت چهار سحرگاه کانال تلگرام هفته نامه تجارت فردا چندین بُرش ادیت شده از ویدئوهای این مناظره را در کانالش قرار داد. چه حس می شود؟ یک گفتگوی نظری (که شاید موضوعی "حوصله سربر" به نظر برسد) در فضای فعلی جامعه روشنفکری ایرانی تا به این حد دینامیک (به دقیقه و ساعت) دنبال می شود و انعکاس می یابد.
دو- غنی نژاد عمری را در مباحث نظری صرف کرده است. خوانده و تدریس کرده و... ولی از موضعِ هیجان و خشم وارد بحث نمی شود. یک شروع شمرده، متین و آرام.
از موضِع نخوت هم وارد گفتگو نمی شود. گمان نمی کند که من بیش از طول عمر این جوان کتاب خوانده ام و مرا با او حرفی نیست. از موضع "بیان" وارد بحثی مهم و نظری می شود.
سه- می توان با غنی نژاد مخالف بود (یا موافق). می توان با علیزاده مخالف بود (یا موافق). ولی یک واقعیت نباید از مطمح نظر فراموش شود: آیا گفتگویی در این تراز و در این سطح در فضای روشنفکری عربستان شکل می گیرد؟ در رسانه های عراقی چطور؟ چند سال دیگر باید سپری شود تا محصولات نظام آموزش عالی در افغانستان بتوانند در خصوص مباحث نظری در این تراز به گفتگو/مناظره بنشینند؟ در تاجیکستان امروز آیا چنین مباحثی در رسانه در جریان است؟
بحث، تفاخر به کشورهای اطراف نیست اما ذکر یک واقعیت (fact) است.
غنی نژاد خود را ادامه جریان مشروطه می داند. و این امری است صحیح.
جریان مشروطه جریانی مبتنی بر آزادی خواهی و روشنفکری بود که در ایران صدوپنجاه سالِ پیش شروع شده و غنی نژادِ امروز، ادامۀ آن هویت است.
این نکته نباید فراموش شود که سرزمین ایران (با وجود همه افت و خیزهایش) از صدوپنجاه سال قبل تا به امروز مسیری دشوار پیموده، و سالخورده پیری درسخوانده، همچون غنی نژاد، نمونه و تمثالی از «ادامه» جریان مشروطه است.
چهار- بحث غنی نژاد درباره نظریات جان لاک و آدام اسمیت در نُه دقیقه بیان شد. ولی عصاره و فشردۀ یک ترم گفتگوی دانشگاهی را بیان کرد. کاری که به نظر سهل می رسد ولی فقط یک معلم پیر می تواند اینگونه هنرمندانه بحثی چندصدساله را در نه دقیقه با بیانی شمرده به لسان بیاورد.
تک به تک واژه ها و کلمات را دقیق و عمیق انتخاب کرد.
پنج- علی علیزاده مخالفان بسیار دارد. موافقان و طرفدارانی هم دارد. ولی یک نکته را درباره علیزاده نباید فراموش کرد. او کسی است که خودش رسانه ی خودش را ساخته است. این گزاره ممکن است برای مخالفان علیزاده (که بنده هم از جمله مخالفان دیدگاه هایش هستم) صعب باشد ولی یک واقعیت است. علی علیزاده می توانست با همان مدرک برق شریف روز و روزگار عمر را به کار در یک شرکت مهندسی بگذراند. همچنین می توانست با مدرک فلسفه دانشگاه Middlesex University به تدریس بپردازد. ولی او نه در مسیری که والدین اش می خواستند گام گذاشته و نه به شغلهای متعارف پرداخته.
او به سمت رسانه رفته ولی "خود" رسانه ای برای خودش ساخته .
علیزاده اشتباه های بسیار داشته (و دارد) ولی یک نکته درباره او را نباید فراموش کرد: او The Departed است.
شش- غنی نژاد می گوید: انسان آزاد است و حق مالکیت انسان، حقی الهی است. او می گوید: به «فلسفه آزادی» باید فکر کنیم. با آزاد گذاشتن انسانها (که حق طبیعی انسان است)، عملکرد (Performance)ی از انسان را شاهد خواهیم بود که «سر ریزِ آن آزادی» ثروت بیشتر و رفاه جامعه است.
هفت- اینکه در تلویزیون جمهوری اسلامی بیان می شود که:
«"مدرنیته" از دلِ اندیشه های مذهبی مسیحیت بیرون آمده»
شاید نقطه عطفی در طرح مباحث نظری و دینی به حساب بیاید. در صداوسیمایی که سنتور و سه تار اجازه به تصویر کشیده شدن نداشت، بیان گزاره های مشابه گزاره بالا درباره اندیشه های مذهبی مسیحیت، بدیع و مستبعد است.
هشت- «صنعت شکلات سازی» تنها صنعتی است در ایران که دولت در آن دخالت نکرده! این مثالی که غنی نژاد در سخنانش استفاده کرد، گویای حرفهای بسیاری بود…
مناظره را در این لینک + ببینید. این گفتگو و نحوه رفتار غنی نژاد سطحی ممتاز از ایرانِ درسخوانده است.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
بگذارید پیش از پرداختن به مباحث مطرح در مناظره غنی نژاد و علیزاده نگاهی به برخی حواشی این اتفاق داشته باشیم. گاه حواشی از اصل می تواند مهم تر باشد.
یک- مناظره در حوالی نیمه شب به وقت ایران تمام شد. حوالی ساعت سه سحرگاه وب سایت اکو ایران (مربوط به اخبار اقتصادی) ویدئوی دانلود شدۀ این مناظره را در کانال تلگرامش قرار داد. همان حوالی اوقات سحر (به صبح نرسیده) این فایل در کانال یوتیوب اکو ایران هم قرار گرفته بود. نزدیک ساعت چهار سحرگاه کانال تلگرام هفته نامه تجارت فردا چندین بُرش ادیت شده از ویدئوهای این مناظره را در کانالش قرار داد. چه حس می شود؟ یک گفتگوی نظری (که شاید موضوعی "حوصله سربر" به نظر برسد) در فضای فعلی جامعه روشنفکری ایرانی تا به این حد دینامیک (به دقیقه و ساعت) دنبال می شود و انعکاس می یابد.
دو- غنی نژاد عمری را در مباحث نظری صرف کرده است. خوانده و تدریس کرده و... ولی از موضعِ هیجان و خشم وارد بحث نمی شود. یک شروع شمرده، متین و آرام.
از موضِع نخوت هم وارد گفتگو نمی شود. گمان نمی کند که من بیش از طول عمر این جوان کتاب خوانده ام و مرا با او حرفی نیست. از موضع "بیان" وارد بحثی مهم و نظری می شود.
سه- می توان با غنی نژاد مخالف بود (یا موافق). می توان با علیزاده مخالف بود (یا موافق). ولی یک واقعیت نباید از مطمح نظر فراموش شود: آیا گفتگویی در این تراز و در این سطح در فضای روشنفکری عربستان شکل می گیرد؟ در رسانه های عراقی چطور؟ چند سال دیگر باید سپری شود تا محصولات نظام آموزش عالی در افغانستان بتوانند در خصوص مباحث نظری در این تراز به گفتگو/مناظره بنشینند؟ در تاجیکستان امروز آیا چنین مباحثی در رسانه در جریان است؟
بحث، تفاخر به کشورهای اطراف نیست اما ذکر یک واقعیت (fact) است.
غنی نژاد خود را ادامه جریان مشروطه می داند. و این امری است صحیح.
جریان مشروطه جریانی مبتنی بر آزادی خواهی و روشنفکری بود که در ایران صدوپنجاه سالِ پیش شروع شده و غنی نژادِ امروز، ادامۀ آن هویت است.
این نکته نباید فراموش شود که سرزمین ایران (با وجود همه افت و خیزهایش) از صدوپنجاه سال قبل تا به امروز مسیری دشوار پیموده، و سالخورده پیری درسخوانده، همچون غنی نژاد، نمونه و تمثالی از «ادامه» جریان مشروطه است.
چهار- بحث غنی نژاد درباره نظریات جان لاک و آدام اسمیت در نُه دقیقه بیان شد. ولی عصاره و فشردۀ یک ترم گفتگوی دانشگاهی را بیان کرد. کاری که به نظر سهل می رسد ولی فقط یک معلم پیر می تواند اینگونه هنرمندانه بحثی چندصدساله را در نه دقیقه با بیانی شمرده به لسان بیاورد.
تک به تک واژه ها و کلمات را دقیق و عمیق انتخاب کرد.
پنج- علی علیزاده مخالفان بسیار دارد. موافقان و طرفدارانی هم دارد. ولی یک نکته را درباره علیزاده نباید فراموش کرد. او کسی است که خودش رسانه ی خودش را ساخته است. این گزاره ممکن است برای مخالفان علیزاده (که بنده هم از جمله مخالفان دیدگاه هایش هستم) صعب باشد ولی یک واقعیت است. علی علیزاده می توانست با همان مدرک برق شریف روز و روزگار عمر را به کار در یک شرکت مهندسی بگذراند. همچنین می توانست با مدرک فلسفه دانشگاه Middlesex University به تدریس بپردازد. ولی او نه در مسیری که والدین اش می خواستند گام گذاشته و نه به شغلهای متعارف پرداخته.
او به سمت رسانه رفته ولی "خود" رسانه ای برای خودش ساخته .
علیزاده اشتباه های بسیار داشته (و دارد) ولی یک نکته درباره او را نباید فراموش کرد: او The Departed است.
شش- غنی نژاد می گوید: انسان آزاد است و حق مالکیت انسان، حقی الهی است. او می گوید: به «فلسفه آزادی» باید فکر کنیم. با آزاد گذاشتن انسانها (که حق طبیعی انسان است)، عملکرد (Performance)ی از انسان را شاهد خواهیم بود که «سر ریزِ آن آزادی» ثروت بیشتر و رفاه جامعه است.
هفت- اینکه در تلویزیون جمهوری اسلامی بیان می شود که:
«"مدرنیته" از دلِ اندیشه های مذهبی مسیحیت بیرون آمده»
شاید نقطه عطفی در طرح مباحث نظری و دینی به حساب بیاید. در صداوسیمایی که سنتور و سه تار اجازه به تصویر کشیده شدن نداشت، بیان گزاره های مشابه گزاره بالا درباره اندیشه های مذهبی مسیحیت، بدیع و مستبعد است.
هشت- «صنعت شکلات سازی» تنها صنعتی است در ایران که دولت در آن دخالت نکرده! این مثالی که غنی نژاد در سخنانش استفاده کرد، گویای حرفهای بسیاری بود…
مناظره را در این لینک + ببینید. این گفتگو و نحوه رفتار غنی نژاد سطحی ممتاز از ایرانِ درسخوانده است.
✅ @karkhone
👍21👎5
هلدینگ دانا در راستای تکمیل زنجیره ارزش خود از شما دعوت می‌کند
اگر در تهران هستید و علاوه بر تخصص و تعهد عاشق حرفه‌تون هستید ما مشتاقیم تا در کنار هم موفقیت‌های بعدی دانا رو رقم بزنیم.
درگاه ارتباطی ارسال رزومه:
hello@dana-holding.com
dana-holding.com
اگر در تهران هستید و علاوه بر تخصص و تعهد عاشق حرفه‌تون هستید ما مشتاقیم تا در کنار هم موفقیت‌های بعدی دانا رو رقم بزنیم.
درگاه ارتباطی ارسال رزومه:
hello@dana-holding.com
dana-holding.com
👍3
ابریشم عنصر بسیار مهم اقتصادی ایران در سدهء سیزدهم[خورشیدی] بود. در اعتبار اقتصادی آن کافی است گفته شود که مهمترین ارقام صادراتی و بزرگترین منبع اسعار خارجی ما ابریشم بود. رقم تولید ابریشمِ خام در حد اعلای آن در سال ۱۸۶۵ به دویست و هشتاد هزار کیلوگرام ثبت گردیده که دویست و بیست هزار آن از ولایت گیلان بعمل می‌آمد...در ۱۲۷۵ میزان سرمایه‌ای که در صنعت تولید ابریشم گیلان بکار افتاده بود به دو میلیون لیره[بیش از چهار میلیون تومان] می‌رسید...در فرنگستان، خانهء اعیان و اشراف و ثروتمندان با فرش ایران تزئین شده است...در سال ۱۲۹۸ هجری معادل سی هزار تومان فرش کهنه و نو ایران در بازارهای فرنگستان بفروش رفت. از پاریس و لندن گذشته در آمریکا هم بازار آن رونق دارد.
افکار اجتماعی-سیاسی عصر قاجار
✅ @karkhone
افکار اجتماعی-سیاسی عصر قاجار
✅ @karkhone
👍4
همان برنامه که می دانید
| محمد طبیبیان
اینجانب به مناسبت حرفه، چهل سالی است که اخبار اقتصادی را به ناچار و با خون دل تعقیب می کنم، قبل از انقلاب هم همین خبر ها بود کم و بیش. هرگاه مدیر اقتصادی جدیدی در مجلس ظاهر شده یا در جراید به تشریح برنامه خود پرداخته مطالبی مطرح کرده که خلاصه آن را می توان در سر فصل های زیر برشمرد. اگر از سخنرانی و خطابه و شعار و ابراز بزرگواری و فروتنی و غیره بگذریم مشابه فهرست زیر مرتباً تکرا شده است. البته پر واضح است که نتیجه مفید قابل ملاحظه ای هم نداشته.
این فدوی یک پیشنهاد دارم، این فهرست تکمیل شود اگر قلمی از قلم افتاده به آن اضافه شود. سپس به صورت قابل رویت فونت درشت ۵۰ یا بزرگتر چاپ و در تابلو اعلانات مجلس و وزارتخانه ها نصب گردد به نحوی که همه بتوانند ببینند و در ذهن خود یاد آوری کنند. هر مسئول جدید یا قدیم که می خواهد سخنرانی کند در مرحله اعلام برنامه خود فقط بگوید “همان برنامه که می دانید”. به این ترتیب در وقت او و شنونده صرفه جویی می شود و می تواند به بحث های سیاسی و استراتژیک و تعریف و تمجید و تکریم و غیره بپردازد.
همان برنامه که می دانید:
سامان دهی نظام توزیع
نظارت بر مراحل توزیع کالا
حذف واسطه ها
حذف دلالان و معاملاتی های املاک
نظارت و کنترل قیمت ها
جلوگیری از احتکار
جلو گیری از واردات غیر ضروری
تنظیم الگوی مصرف
حذف و تعطیلی واحد های غیر مجاز صنفی
جمع آوری دکه داران و بساط اندازها
ضبط کالای موجود در انبار محتکر ها
مبارزه با قاچاق کالا
پرداخت جایزه برای تشویق صادرات
تعیین سهمیه صادرات
دستگیری ارز فروشان
ارز متعلق به دولت است به دولت بدهید یا خودمان می گیریم
سهمیه بندی ارز برای نیاز های ضروری
پیگیری خود کفایی
تامین سرمایه در گردش تولید کنندگان
هدایت نقدینگی به سوی تولید
کاهش نرخ بهره
راه اندازی واحد های تولیدی تعطیل و نیمه تعطیل
افزایش ظرفیت تولید واحد ها به حد اکثر ظرفیت
حمایت از تولید داخلی
خودباوری در تولید
به کارگیری روش های مدیریتی و اجرایی جهادی
بکار گیری آموخته های نظامی در اقتصاد ( زمزمه هایی که اخیراً هم بگوش می رسد).
✅ @karkhone
| محمد طبیبیان
اینجانب به مناسبت حرفه، چهل سالی است که اخبار اقتصادی را به ناچار و با خون دل تعقیب می کنم، قبل از انقلاب هم همین خبر ها بود کم و بیش. هرگاه مدیر اقتصادی جدیدی در مجلس ظاهر شده یا در جراید به تشریح برنامه خود پرداخته مطالبی مطرح کرده که خلاصه آن را می توان در سر فصل های زیر برشمرد. اگر از سخنرانی و خطابه و شعار و ابراز بزرگواری و فروتنی و غیره بگذریم مشابه فهرست زیر مرتباً تکرا شده است. البته پر واضح است که نتیجه مفید قابل ملاحظه ای هم نداشته.
این فدوی یک پیشنهاد دارم، این فهرست تکمیل شود اگر قلمی از قلم افتاده به آن اضافه شود. سپس به صورت قابل رویت فونت درشت ۵۰ یا بزرگتر چاپ و در تابلو اعلانات مجلس و وزارتخانه ها نصب گردد به نحوی که همه بتوانند ببینند و در ذهن خود یاد آوری کنند. هر مسئول جدید یا قدیم که می خواهد سخنرانی کند در مرحله اعلام برنامه خود فقط بگوید “همان برنامه که می دانید”. به این ترتیب در وقت او و شنونده صرفه جویی می شود و می تواند به بحث های سیاسی و استراتژیک و تعریف و تمجید و تکریم و غیره بپردازد.
همان برنامه که می دانید:
سامان دهی نظام توزیع
نظارت بر مراحل توزیع کالا
حذف واسطه ها
حذف دلالان و معاملاتی های املاک
نظارت و کنترل قیمت ها
جلوگیری از احتکار
جلو گیری از واردات غیر ضروری
تنظیم الگوی مصرف
حذف و تعطیلی واحد های غیر مجاز صنفی
جمع آوری دکه داران و بساط اندازها
ضبط کالای موجود در انبار محتکر ها
مبارزه با قاچاق کالا
پرداخت جایزه برای تشویق صادرات
تعیین سهمیه صادرات
دستگیری ارز فروشان
ارز متعلق به دولت است به دولت بدهید یا خودمان می گیریم
سهمیه بندی ارز برای نیاز های ضروری
پیگیری خود کفایی
تامین سرمایه در گردش تولید کنندگان
هدایت نقدینگی به سوی تولید
کاهش نرخ بهره
راه اندازی واحد های تولیدی تعطیل و نیمه تعطیل
افزایش ظرفیت تولید واحد ها به حد اکثر ظرفیت
حمایت از تولید داخلی
خودباوری در تولید
به کارگیری روش های مدیریتی و اجرایی جهادی
بکار گیری آموخته های نظامی در اقتصاد ( زمزمه هایی که اخیراً هم بگوش می رسد).
✅ @karkhone
👍6
بهار تورم
/ چرتکه
فکر میکنم دیگر از اقتصاد گفتن دردی از ما دوا نمی‌کند. پس باید به سنت نیاکان در وقت خفقان و انسداد به عرفان و ادبیات پناه برد! به همین قاعده در ادامه یکی از زیباترین مداخل دهخدا را مرور خواهیم کرد.
حقه باز
لغت‌نامه دهخدا
حقه باز. [ ح ُق ْ ق َ / ق ِ ] (نف مرکب ) تردست و مشعبدی که چیزها زیر حقه ها نهد و چون برگیرد نهاده ها برجای نبود و ناپدید شده باشد یا چیزی در حقه نهد و چیز دیگر بیرون کند. توسعاً، مشعبد. شعبده باز. تردست . نیرنگ ساز. نیرنجی . فسوسی . فسوس گر. لوطی . جنقولک باز. پهلوان کچل . چشم بند. مجازاً، فریبنده . مکار. حیله گر. قلاش . چاخان . چاپچی . سه خال باز. جام باز. بامبول . بامبول باز. محیل :
صوفی نهاد دام و در حقه باز کرد
پیوند مکر با فلک حقه باز کرد.
حافظ.
حقیقتا هر کلمه‌اش گوهریست از جواهرات کلام فارسی. علی الخصوص آن درّ بی‌همتا، پهلوان کچل!
خدا روح پر فتوح دهخدا را بیامرزد که چنین فصیح معنی کرد و چنان متنی گرانبها به ارث گذاشت. حال بر ماست که با همراه کردن مثال‌ها به تبیین این معنی بپردازیم. به عنوان نمونه‌ی کاملی از رفتار مذکور، یعنی حقّه‌بازی، مکاری و حیله‌گری به سراغ مرکزِ سه خال بازِ آمار می‌رویم که دست هر لوطیِ چاخانِ چشم‌بندی را در گزارش نیرنگ‌ساز اخیرش در رابطه با تورم بسته است.
یکی از گزارش‌های تورم مرکز آمار را بررسی کنیم.
گزارش نسبتا مفصل و مبسوطی است و کلا اگر بخواهیم از حق عدول نکنیم، این مرکز دغل، حقا در مقایسه با سایر نهادهای ویران این مملکت وضعیت عجیبی ندارد . خلاصه‌ی داستان این است که گزارش یاد شده باید به مخاطب بگوید تورم چند؟
محاسبه‌ی تورم به اشکال مختلفی انجام می‌شود که در این جا بحث ما نیست. اما فهم عمومی از تورم، رشد قیمت‌ها در بازه‌ی یک ساله است. به این موجود می‌گویند تورم نقطه به نقطه. مثلا این که قیمت‌ها در آخر اسفند ۱۴۰۱ نسبت به آخر اسفند ۱۴۰۰ چقدر رشد داشته. حالا با این توجه نگاهی به این گزارش تورم سال ۱۴۰۱ داشته باشید.
بگذریم از این که گزارش با تاخیر یک ماه و نیمه منتشر شده! خودش را ببینید. از آن گزارش نسبتا مفصل سابق، دو صفحه انداخته‌اند روی سایت و تمام! بدتر از این، کلّاشی و فسونگری ایشان است که بالکل تورم نقطه به نقطه را گزارش نکرده‌اند. اسمش را هم نیاورده‌اند. حتی از شاخص هم دریغ کردند بامبول‌بازها! و به جای آن موجود دیگری به نام تورم سالیانه را به خلق الله غالب کردند.
حال اگر کسی بخواهد نتایج زحمات دولت انقلابی، تحت نظارت مجلس انقلابی و با همراهی عدلیه‌ی انقلابی را بررسی کند باید از این جا سوابق شاخص را بگیرد و از این جا، یعنی گزارش تورم ماهیانه‌ی فروردین که آن هم با ۱۵ روزی تاخیر منتشر شده، تورم ماهیانه‌ی اسفند را بیابد و با محاسبه بفهمد که بله! تورم نقطه به نقطه شده ۵۸.۵ درصد!
این ۵۸.۵ یعنی باز هم یک خال بالاتر از فجیع‌ترین دستاوردهای سابق. همین است که عزیزان ما در مرکز آمار، کاملا خودسر و داوطلبانه این طور در افشای اطلاعات خساست پیشه کرده‌اند. مدیونید اگر خیال کنید که کسی در این دولت مردمی که سر دم دار شفافیت است امر به چنین کاری داده یا رویه و سیستمی برای چنین پنهان‌کاری‌هایی در کشور وجود دارد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
/ چرتکه
فکر میکنم دیگر از اقتصاد گفتن دردی از ما دوا نمی‌کند. پس باید به سنت نیاکان در وقت خفقان و انسداد به عرفان و ادبیات پناه برد! به همین قاعده در ادامه یکی از زیباترین مداخل دهخدا را مرور خواهیم کرد.
حقه باز
لغت‌نامه دهخدا
حقه باز. [ ح ُق ْ ق َ / ق ِ ] (نف مرکب ) تردست و مشعبدی که چیزها زیر حقه ها نهد و چون برگیرد نهاده ها برجای نبود و ناپدید شده باشد یا چیزی در حقه نهد و چیز دیگر بیرون کند. توسعاً، مشعبد. شعبده باز. تردست . نیرنگ ساز. نیرنجی . فسوسی . فسوس گر. لوطی . جنقولک باز. پهلوان کچل . چشم بند. مجازاً، فریبنده . مکار. حیله گر. قلاش . چاخان . چاپچی . سه خال باز. جام باز. بامبول . بامبول باز. محیل :
صوفی نهاد دام و در حقه باز کرد
پیوند مکر با فلک حقه باز کرد.
حافظ.
حقیقتا هر کلمه‌اش گوهریست از جواهرات کلام فارسی. علی الخصوص آن درّ بی‌همتا، پهلوان کچل!
خدا روح پر فتوح دهخدا را بیامرزد که چنین فصیح معنی کرد و چنان متنی گرانبها به ارث گذاشت. حال بر ماست که با همراه کردن مثال‌ها به تبیین این معنی بپردازیم. به عنوان نمونه‌ی کاملی از رفتار مذکور، یعنی حقّه‌بازی، مکاری و حیله‌گری به سراغ مرکزِ سه خال بازِ آمار می‌رویم که دست هر لوطیِ چاخانِ چشم‌بندی را در گزارش نیرنگ‌ساز اخیرش در رابطه با تورم بسته است.
یکی از گزارش‌های تورم مرکز آمار را بررسی کنیم.
گزارش نسبتا مفصل و مبسوطی است و کلا اگر بخواهیم از حق عدول نکنیم، این مرکز دغل، حقا در مقایسه با سایر نهادهای ویران این مملکت وضعیت عجیبی ندارد . خلاصه‌ی داستان این است که گزارش یاد شده باید به مخاطب بگوید تورم چند؟
محاسبه‌ی تورم به اشکال مختلفی انجام می‌شود که در این جا بحث ما نیست. اما فهم عمومی از تورم، رشد قیمت‌ها در بازه‌ی یک ساله است. به این موجود می‌گویند تورم نقطه به نقطه. مثلا این که قیمت‌ها در آخر اسفند ۱۴۰۱ نسبت به آخر اسفند ۱۴۰۰ چقدر رشد داشته. حالا با این توجه نگاهی به این گزارش تورم سال ۱۴۰۱ داشته باشید.
بگذریم از این که گزارش با تاخیر یک ماه و نیمه منتشر شده! خودش را ببینید. از آن گزارش نسبتا مفصل سابق، دو صفحه انداخته‌اند روی سایت و تمام! بدتر از این، کلّاشی و فسونگری ایشان است که بالکل تورم نقطه به نقطه را گزارش نکرده‌اند. اسمش را هم نیاورده‌اند. حتی از شاخص هم دریغ کردند بامبول‌بازها! و به جای آن موجود دیگری به نام تورم سالیانه را به خلق الله غالب کردند.
حال اگر کسی بخواهد نتایج زحمات دولت انقلابی، تحت نظارت مجلس انقلابی و با همراهی عدلیه‌ی انقلابی را بررسی کند باید از این جا سوابق شاخص را بگیرد و از این جا، یعنی گزارش تورم ماهیانه‌ی فروردین که آن هم با ۱۵ روزی تاخیر منتشر شده، تورم ماهیانه‌ی اسفند را بیابد و با محاسبه بفهمد که بله! تورم نقطه به نقطه شده ۵۸.۵ درصد!
این ۵۸.۵ یعنی باز هم یک خال بالاتر از فجیع‌ترین دستاوردهای سابق. همین است که عزیزان ما در مرکز آمار، کاملا خودسر و داوطلبانه این طور در افشای اطلاعات خساست پیشه کرده‌اند. مدیونید اگر خیال کنید که کسی در این دولت مردمی که سر دم دار شفافیت است امر به چنین کاری داده یا رویه و سیستمی برای چنین پنهان‌کاری‌هایی در کشور وجود دارد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
👍4
پشت پرده سرمایه گذاری ایران در ونزوئلا
یکی از دلایل عطش مدیران نهادهای خصولتی برای سرمایه‌گذاری فراسرزمینی در ونزوئلا، فرصت ایده‌آل آن برای برخورداری از رانت و فساد مالی از محل پروژه‌ها به دور از دستگاه‌های نظارتی در سرزمینی صد‌ها کیلومتر دورتر از ایران است.
سرنوشت چند میلیارد دلار از سرمایه‌گذاری‌های ایران در ونزوئلا در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، بسیاری از این پروژه‌ها نیمه‌تمام رها شده‌اند و یا پولی بابت آنها پرداخت نشده است.
در سفر اخیر بلاسکز، وزیر حمل و نقل ونزوئلا به ایران، فعالان اتاق بازرگانی خواستار عمل این دولت به تعهدات خود جهت پرداخت پول شرکتهای ایرانی شدند. وی البته قول داد که برخی اقساط پروژه ساخت کارخانه سیمان و چند دیگر تامین شود، قولی که معلوم نیست تا چه میزان رنگ واقعیت به خود بگیرد.
با وجود دفاع پرشور رسانه‌های اصولگرا از حضور شرکتهای ایرانی در اقتصاد بلازده ونزوئلا که به نظر می‌رسد بیشتر تابع شاخص‌های سیاسی و ایدئولوژیک باشد تا واقعیات اقتصادی و ریاضی، منتقدان روابط اقتصادی دو کشور را یک سویه و به نفع ونزوئلا توصیف می‌کنند.
رابطه یک سویه مالی دو کشور در ترکیب هیئت مدیره بانک ایران و ونزوئلا نیز بازتاب یافته است، ۴ عضو ونزوئلایی این هیئت مدیره غیرموظف هستند و تنها عضو موظف نماینده بانک دولتی توسعه صادرات ایران است که کل سرمایه بانک را تامین کرده است و علی‌رغم اخبار و ادعا‌های اولیه مسئولین، ونزوئلا عملاً حاضر به پرداخت سرمایه به این بانک به ظاهر مشترک نشده است و تنها از مواهب آن برخوردار می‌شود.
جالب آنکه بانک ایران و ونزوئلا برای جذب سرمایه‌گذاران ونزوئلایی جهت حضور در ایران اساساً شعبه‌ای در ونزوئلا ندارد و ساختمان و تنها شعبه آن در تهران و خیابان‌های سئول و شیخ بهایی مستقر هستند.
این بانک که در سال ۸۸ تاسیس شد، نمادی از طلوع یک نگرش جدید اقتصادی است که بر عکس اصول مرسوم تجاری که در آن همگان به دنبال تجارت با کشورهای بهره‌مند‌تر و ثروتمند هستند، سعی دارد تا با اقتصادهای طوفان‌زده‌ای همچون ونزوئلا شراکت راهبردی ایجاد نمایید. اقتصادی که سطح تورم در آن به ۱۰۰۰ درصد نیز رسید و پول ملی آن چنان بی‌ارزش شده است که در بازار کاراکس با آن صنایع دستی، چون کیف جهت فروش به توریست‌ها ساخته می‌شود.
طبق صورت‌های مالی بانک ایران و ونزوئلا از ۸۱۵ میلیارد تومان سود بانک در سال ۱۳۹۹، قریب ۷۸۸ میلیارد تومان مربوط به سود تسعیر ارز بوده، یعنی عملیات اجرایی بانک عملاً سود چندانی نداشته و اگر نرخ دلار و ارز افزایش پیدا نمیکرد، بانک سودی نداشت. این روند در سال ۱۴۰۰ نیز ادامه پیدا کرده، با این تفاوت که سود بانکی در عمل نصف شده و ۱۰۰ درصد کاهش پیدا کرده است. از ۴۲۰ میلیارد تومان سود بانک در سال ۱۴۰۰ بیش از ۳۷۰ میلیارد تومان مربوط به نرخ تسعیر ارز است.
این بانک همچنین ۱۶ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان نیز از محل دلالی ارز در سال ۱۴۰۰ سود کسب کرده است و ۹۲ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان مالیات دلالی و خرید و فروش ارز آن نیز طبق قانون مصوب مجلس بخشیده شد.
میزان کل تسهیلات اعطایی و مطالبات این بانک از اشخاص غیردولتی در سال ۹۹ قریب ۱۰۰۰ میلیارد تومان بود، این عدد در سال ۱۴۰۰ به ۱۸۰۰ میلیارد تومان رسید. پرسش این است که دریافت کنندگان این مبلغ قابل توجه در این بانک چه کسانی هستند؟ فرار منابع در این بانک در سال ۱۴۰۰ رقم ۶۸۷ میلیارد تومان بوده که برای بانکی با این ابعاد قابل توجه محسوب می‌شود.
بانک ایران و نزوئلا با وثیقه ۶۱۰ میلیارد تومان چک، هزاران میلیارد تومان تسهیلات به شرکت سرمایه‌گذاری اهداف وابسته به صندوق بازنشستگی صنعت نفت پرداخت کرده است که البته اقساط آن وصول نشده است، شرکت اهداف به عنوان یکی از اموال چند میلیون بازنشسته صنعت نفت، قاعدتاً باید تمرکز خود را بر روی صنعت نفت فروسوده کشور قرار دهد و تزریق پول بازنشستگان ایرانی در صنعت نفت ونزوئلا بحثهای بسیاری را بین متخصصین صنعت نفت پدید آورده است.
✅ @karkhone
یکی از دلایل عطش مدیران نهادهای خصولتی برای سرمایه‌گذاری فراسرزمینی در ونزوئلا، فرصت ایده‌آل آن برای برخورداری از رانت و فساد مالی از محل پروژه‌ها به دور از دستگاه‌های نظارتی در سرزمینی صد‌ها کیلومتر دورتر از ایران است.
سرنوشت چند میلیارد دلار از سرمایه‌گذاری‌های ایران در ونزوئلا در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، بسیاری از این پروژه‌ها نیمه‌تمام رها شده‌اند و یا پولی بابت آنها پرداخت نشده است.
در سفر اخیر بلاسکز، وزیر حمل و نقل ونزوئلا به ایران، فعالان اتاق بازرگانی خواستار عمل این دولت به تعهدات خود جهت پرداخت پول شرکتهای ایرانی شدند. وی البته قول داد که برخی اقساط پروژه ساخت کارخانه سیمان و چند دیگر تامین شود، قولی که معلوم نیست تا چه میزان رنگ واقعیت به خود بگیرد.
با وجود دفاع پرشور رسانه‌های اصولگرا از حضور شرکتهای ایرانی در اقتصاد بلازده ونزوئلا که به نظر می‌رسد بیشتر تابع شاخص‌های سیاسی و ایدئولوژیک باشد تا واقعیات اقتصادی و ریاضی، منتقدان روابط اقتصادی دو کشور را یک سویه و به نفع ونزوئلا توصیف می‌کنند.
رابطه یک سویه مالی دو کشور در ترکیب هیئت مدیره بانک ایران و ونزوئلا نیز بازتاب یافته است، ۴ عضو ونزوئلایی این هیئت مدیره غیرموظف هستند و تنها عضو موظف نماینده بانک دولتی توسعه صادرات ایران است که کل سرمایه بانک را تامین کرده است و علی‌رغم اخبار و ادعا‌های اولیه مسئولین، ونزوئلا عملاً حاضر به پرداخت سرمایه به این بانک به ظاهر مشترک نشده است و تنها از مواهب آن برخوردار می‌شود.
جالب آنکه بانک ایران و ونزوئلا برای جذب سرمایه‌گذاران ونزوئلایی جهت حضور در ایران اساساً شعبه‌ای در ونزوئلا ندارد و ساختمان و تنها شعبه آن در تهران و خیابان‌های سئول و شیخ بهایی مستقر هستند.
این بانک که در سال ۸۸ تاسیس شد، نمادی از طلوع یک نگرش جدید اقتصادی است که بر عکس اصول مرسوم تجاری که در آن همگان به دنبال تجارت با کشورهای بهره‌مند‌تر و ثروتمند هستند، سعی دارد تا با اقتصادهای طوفان‌زده‌ای همچون ونزوئلا شراکت راهبردی ایجاد نمایید. اقتصادی که سطح تورم در آن به ۱۰۰۰ درصد نیز رسید و پول ملی آن چنان بی‌ارزش شده است که در بازار کاراکس با آن صنایع دستی، چون کیف جهت فروش به توریست‌ها ساخته می‌شود.
طبق صورت‌های مالی بانک ایران و ونزوئلا از ۸۱۵ میلیارد تومان سود بانک در سال ۱۳۹۹، قریب ۷۸۸ میلیارد تومان مربوط به سود تسعیر ارز بوده، یعنی عملیات اجرایی بانک عملاً سود چندانی نداشته و اگر نرخ دلار و ارز افزایش پیدا نمیکرد، بانک سودی نداشت. این روند در سال ۱۴۰۰ نیز ادامه پیدا کرده، با این تفاوت که سود بانکی در عمل نصف شده و ۱۰۰ درصد کاهش پیدا کرده است. از ۴۲۰ میلیارد تومان سود بانک در سال ۱۴۰۰ بیش از ۳۷۰ میلیارد تومان مربوط به نرخ تسعیر ارز است.
این بانک همچنین ۱۶ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان نیز از محل دلالی ارز در سال ۱۴۰۰ سود کسب کرده است و ۹۲ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان مالیات دلالی و خرید و فروش ارز آن نیز طبق قانون مصوب مجلس بخشیده شد.
میزان کل تسهیلات اعطایی و مطالبات این بانک از اشخاص غیردولتی در سال ۹۹ قریب ۱۰۰۰ میلیارد تومان بود، این عدد در سال ۱۴۰۰ به ۱۸۰۰ میلیارد تومان رسید. پرسش این است که دریافت کنندگان این مبلغ قابل توجه در این بانک چه کسانی هستند؟ فرار منابع در این بانک در سال ۱۴۰۰ رقم ۶۸۷ میلیارد تومان بوده که برای بانکی با این ابعاد قابل توجه محسوب می‌شود.
بانک ایران و نزوئلا با وثیقه ۶۱۰ میلیارد تومان چک، هزاران میلیارد تومان تسهیلات به شرکت سرمایه‌گذاری اهداف وابسته به صندوق بازنشستگی صنعت نفت پرداخت کرده است که البته اقساط آن وصول نشده است، شرکت اهداف به عنوان یکی از اموال چند میلیون بازنشسته صنعت نفت، قاعدتاً باید تمرکز خود را بر روی صنعت نفت فروسوده کشور قرار دهد و تزریق پول بازنشستگان ایرانی در صنعت نفت ونزوئلا بحثهای بسیاری را بین متخصصین صنعت نفت پدید آورده است.
✅ @karkhone
👍5👎1
نفوذ تویوتا در بازار آمریکا
| احمد قادری
پیرو یادداشت درگذشت مرحوم سوئیچیرو تویودا (معروف به پدر تویوتا) و اشاره به ذکاوت او در رسوخ به قلب بازار خودرو آمریکا، یادداشت زیر را از جناب دکتر احمد قادری دریافت کردم. ایشان به عنوان کسی که به مدت 3 سال در آزمایشگاه مرکزی تحقیق و توسعه تویوتا تحت مدیریت سوئیچیرو تویودا کار کرده و همچنین به مدت هفت سال در مرکز تحقیقات Nidec ژاپن سابقه کار و پژوهش داشته اند، به نکاتی اشاره کردند که در ادامه بحث قبلی در اینجا به اشتراک گذاشته می شود.
سلام. من الان مقاله شما را مجددا در کانال خواندم.
آن بخش از مقاله شما که به «هنر دیپلماسی» سوئیچیرو تویودا در نفوذ تویوتا در بازار آمریکا در دهه هشتاد میلادی و ایجاد لکسوس توسط توسط او پرداخته بود نکته ای را به یاد من انداخت که شاید دانستن آن برای خوانندگان بد نباشد.
همانطور که احتمالا بدانید، در دهه های 70 و 80 میلادی همزمان با شوکهای متوالی قیمت نفت، به علت مصرف کمِ خودروهای ژاپنی و همینطور روشهای خیلی پیشرفته کنترل کیفیت که در تویوتا و دیگر خودروسازهای ژاپنی توسعه یافته بود، «فروش خودروهای ژاپنی» در دنیا و در آمریکا به خصوص در کلاس خودروهای متوسط و ارزانتر، به شدت «افزایش» یافت. در مقابل به علت مصرفِ بالا و کیفیت پایینِ خودروهای آمریکایی، فروش این خودروها حتی در خود آمریکا به مقدار خیلی زیادی کاهش یافت که باعث نگرانی شدید خودرو سازهای بزرگ آمریکا شد، و به همین خاطر دست به لابی گری شدید برای محدود کردن واردات خودروهای ژاپنی به آمریکا زدند.
فشار لابی خودروسازهای آمریکای منتج به اجرای سیاستهای حمایتی دولت آمریکا در دهه 80 به نفع خودروسازهای آمریکایی شد، بطوریکه دولت ژاپن تحت فشار دولت آمریکا مجبور شد بر تعداد خودروهای صادراتی ژاپن به آمریکا «محدودیت» بگذارد، که با توجه به اینکه آمریکا «بزرگترین بازار خودروی دنیا» بود این موضوع تهدید بزرگی را متوجه تویوتا و دیگر خودروسازان ژاپنی کرد.
اما نکته جالب این است که هوشمندی، چابکی و انعطاف پذیری مدیریت سوئیچیرو تویودا و دیگر مدیران ارشد تویوتا و دیگر خودروسازان ژاپنی، نه تنها باعث شد که آنها بازار آمریکا را در رده خودروهای ارزان و متوسط از دست ندهند؛ بلکه عاملی شد که آنها بتوانند علاوه بر خودروهای متوسط و ارزان، در بخش خودروهای لوکسِ بازار آمریکا هم نفوذ کنند.
ژاپنی ها بعد از ایجاد محدودیت بر صادرات خودروهای ژاپنی به آمریکا، به دو کار دست زدند:
اول اینکه شروع به ساخت خودرو در داخل آمریکا به خصوص در ایالتهایی که «اتحادیه های کارگری قدرت کمتری داشتند» کردند (که این امر قدرت رقابت بیشتری در برابر خودروسازان آمریکایی به آنها می داد)؛ و
دوما چون ژاپنیها مجبور بودند که بیشتر از "تعداد" سهمیه، خودرو به آمریکا صادر نکنند، تصمیم گرفتند خودروهای لوکستر و گرانتری بسازند و به آمریکا صادر کنند تا بتوانند با همان "تعداد محدود" سودِ بیشتری ببرند.
بنابراین سه برند لوکس ژاپن یعنی لکسوس، آکورا، اینیفیتی توسط تویوتا، هوندا، و نیسان در آمریکا متولد شد.
یعنی در نهایت با درایت امثال سوئیچیرو تویودا و همچنین دیگر گردانندگان صنعت خودروی ژاپن، «تعیینِ سهمیه صادراتی» برای خودروهای ژاپنی به آمریکا، نه تنها باعث شد که آنها بتوانند خودروهای کلاس متوسط خودشان را در آمریکا بفروشند (با ساخت آن خودروها در داخل آمریکا) ، بلکه باعث شد آنها بتوانند وارد بازار خودروهای گرانقیمت آمریکا هم بشوند.
بازاری که تا پیش از آن تحت انحصار برندهای گرانقیمت اروپایی (بنز، بی ام و،..) یا آمریکایی (کادیلاک، لینکلن..) بود.
این مسیر مذکور، با آنکه بیان و شرحش در چند پاراگراف ممکن است ولی قابل تصور نیست که چه میزان درایت، صبوری، کار جمعی، پشتکار و تسلط به فنون بازرگانی نیاز داشته است.
خدایش رحمت کند.
✅ @karkhone
| احمد قادری
پیرو یادداشت درگذشت مرحوم سوئیچیرو تویودا (معروف به پدر تویوتا) و اشاره به ذکاوت او در رسوخ به قلب بازار خودرو آمریکا، یادداشت زیر را از جناب دکتر احمد قادری دریافت کردم. ایشان به عنوان کسی که به مدت 3 سال در آزمایشگاه مرکزی تحقیق و توسعه تویوتا تحت مدیریت سوئیچیرو تویودا کار کرده و همچنین به مدت هفت سال در مرکز تحقیقات Nidec ژاپن سابقه کار و پژوهش داشته اند، به نکاتی اشاره کردند که در ادامه بحث قبلی در اینجا به اشتراک گذاشته می شود.
سلام. من الان مقاله شما را مجددا در کانال خواندم.
آن بخش از مقاله شما که به «هنر دیپلماسی» سوئیچیرو تویودا در نفوذ تویوتا در بازار آمریکا در دهه هشتاد میلادی و ایجاد لکسوس توسط توسط او پرداخته بود نکته ای را به یاد من انداخت که شاید دانستن آن برای خوانندگان بد نباشد.
همانطور که احتمالا بدانید، در دهه های 70 و 80 میلادی همزمان با شوکهای متوالی قیمت نفت، به علت مصرف کمِ خودروهای ژاپنی و همینطور روشهای خیلی پیشرفته کنترل کیفیت که در تویوتا و دیگر خودروسازهای ژاپنی توسعه یافته بود، «فروش خودروهای ژاپنی» در دنیا و در آمریکا به خصوص در کلاس خودروهای متوسط و ارزانتر، به شدت «افزایش» یافت. در مقابل به علت مصرفِ بالا و کیفیت پایینِ خودروهای آمریکایی، فروش این خودروها حتی در خود آمریکا به مقدار خیلی زیادی کاهش یافت که باعث نگرانی شدید خودرو سازهای بزرگ آمریکا شد، و به همین خاطر دست به لابی گری شدید برای محدود کردن واردات خودروهای ژاپنی به آمریکا زدند.
فشار لابی خودروسازهای آمریکای منتج به اجرای سیاستهای حمایتی دولت آمریکا در دهه 80 به نفع خودروسازهای آمریکایی شد، بطوریکه دولت ژاپن تحت فشار دولت آمریکا مجبور شد بر تعداد خودروهای صادراتی ژاپن به آمریکا «محدودیت» بگذارد، که با توجه به اینکه آمریکا «بزرگترین بازار خودروی دنیا» بود این موضوع تهدید بزرگی را متوجه تویوتا و دیگر خودروسازان ژاپنی کرد.
اما نکته جالب این است که هوشمندی، چابکی و انعطاف پذیری مدیریت سوئیچیرو تویودا و دیگر مدیران ارشد تویوتا و دیگر خودروسازان ژاپنی، نه تنها باعث شد که آنها بازار آمریکا را در رده خودروهای ارزان و متوسط از دست ندهند؛ بلکه عاملی شد که آنها بتوانند علاوه بر خودروهای متوسط و ارزان، در بخش خودروهای لوکسِ بازار آمریکا هم نفوذ کنند.
ژاپنی ها بعد از ایجاد محدودیت بر صادرات خودروهای ژاپنی به آمریکا، به دو کار دست زدند:
اول اینکه شروع به ساخت خودرو در داخل آمریکا به خصوص در ایالتهایی که «اتحادیه های کارگری قدرت کمتری داشتند» کردند (که این امر قدرت رقابت بیشتری در برابر خودروسازان آمریکایی به آنها می داد)؛ و
دوما چون ژاپنیها مجبور بودند که بیشتر از "تعداد" سهمیه، خودرو به آمریکا صادر نکنند، تصمیم گرفتند خودروهای لوکستر و گرانتری بسازند و به آمریکا صادر کنند تا بتوانند با همان "تعداد محدود" سودِ بیشتری ببرند.
بنابراین سه برند لوکس ژاپن یعنی لکسوس، آکورا، اینیفیتی توسط تویوتا، هوندا، و نیسان در آمریکا متولد شد.
یعنی در نهایت با درایت امثال سوئیچیرو تویودا و همچنین دیگر گردانندگان صنعت خودروی ژاپن، «تعیینِ سهمیه صادراتی» برای خودروهای ژاپنی به آمریکا، نه تنها باعث شد که آنها بتوانند خودروهای کلاس متوسط خودشان را در آمریکا بفروشند (با ساخت آن خودروها در داخل آمریکا) ، بلکه باعث شد آنها بتوانند وارد بازار خودروهای گرانقیمت آمریکا هم بشوند.
بازاری که تا پیش از آن تحت انحصار برندهای گرانقیمت اروپایی (بنز، بی ام و،..) یا آمریکایی (کادیلاک، لینکلن..) بود.
این مسیر مذکور، با آنکه بیان و شرحش در چند پاراگراف ممکن است ولی قابل تصور نیست که چه میزان درایت، صبوری، کار جمعی، پشتکار و تسلط به فنون بازرگانی نیاز داشته است.
خدایش رحمت کند.
✅ @karkhone
👍20
فرهنگِ کارمندی جامعه را فلج می‌کند
| فون میزس
استخدام در کارهای دولتی امکانی برای شکوفایی استعدادها و توانایی‌های شخصی فراهم نمی‌آورد. تنظیم مقررات، مترادف با افول ابتکار است. جوانان دیگر رؤیایی درباره آینده خود ندارند. آنها می‌دانند چه چیز در آینده در انتظارشان است. صاحب یک صندلی در یکی از ادارات بی‌شمار می‌شوند و به چرخ دنده‌ای در ماشینی بزرگ تبدیل می‌شوند که کم و بیش بطور خودکار جریان دارد. روزمرگیِ بوروکراتیک اندیشه‌شان را فلج می‌کند و دست‌هایشان را می‌بندد. از برخی جهات از امنیت برخوردارند اما این امنیت، بیشتر از آن نوع امنیتی است که یک زندانی درون دیوارهای زندان دارد. او هیچگاه اختیار ندارد تصمیماتی بگیرد و سرنوشتش را دست خود گیرد. او برای همیشه آدمی خواهد بود که دیگران برایش تصمیم می‌گیرند و هیچگاه انسانی واقعی که می‌تواند به توان خود اتکا کند نخواهد بود. با نگاه به ساختمان عظیم اداره‌ای که او را در خود دفن کرده است، لرزه بر اندامش می‌افتد.
✅ @karkhone
| فون میزس
استخدام در کارهای دولتی امکانی برای شکوفایی استعدادها و توانایی‌های شخصی فراهم نمی‌آورد. تنظیم مقررات، مترادف با افول ابتکار است. جوانان دیگر رؤیایی درباره آینده خود ندارند. آنها می‌دانند چه چیز در آینده در انتظارشان است. صاحب یک صندلی در یکی از ادارات بی‌شمار می‌شوند و به چرخ دنده‌ای در ماشینی بزرگ تبدیل می‌شوند که کم و بیش بطور خودکار جریان دارد. روزمرگیِ بوروکراتیک اندیشه‌شان را فلج می‌کند و دست‌هایشان را می‌بندد. از برخی جهات از امنیت برخوردارند اما این امنیت، بیشتر از آن نوع امنیتی است که یک زندانی درون دیوارهای زندان دارد. او هیچگاه اختیار ندارد تصمیماتی بگیرد و سرنوشتش را دست خود گیرد. او برای همیشه آدمی خواهد بود که دیگران برایش تصمیم می‌گیرند و هیچگاه انسانی واقعی که می‌تواند به توان خود اتکا کند نخواهد بود. با نگاه به ساختمان عظیم اداره‌ای که او را در خود دفن کرده است، لرزه بر اندامش می‌افتد.
✅ @karkhone
👍18👎1
وسواس خنّاس
مستندی می‌دیدم در مورد ایالت بسیار زیبای توسکانی در ایتالیا، و در آن به یک کارخانهی پاستا رفتند که خانواده‌ای نسل اندر نسل مالکان و گردانندگان آن بودند. کارخانه‌ای بود نسبتاً مشهور و محصولاتش رده‌ی بالای پاستای ایتالیا حساب می‌شدند. وقتی محیط کارخانه را نشان می‌داد، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که: اگر این کارخانه در ایران بود، تا حالا سازمان غذا و دارو صد بار تعطیلش کرده بود! یک‌مثالش اینکه میله‌هایی که رشته‌های خشک‌نشده‌ی پاستا را روی آن آویزان می‌کردند چوبی بود؛ در حالی که در ایران استفاده از چوب در کارخانه‌ها و کارگاه‌های مواد غذایی اکیداً ممنوع است. شما اگر حتی پالت چوبی از بهترین استاندارد اروپا (یورو) در کارخانهی مواد غذایی داشته باشید، به شما بلافاصله ایراد می‌گیرند، حتی اگر روی آنها فقط کالاهای کاملاً بسته‌بندی‌شده بگذارید!
چند سال پیش، دوستی رستورانی داشت، و آشپزخانه‌ی رستوران فضای نسبتاً بزرگی بود که دیوارهایش بنابر مقررات تا سقف پوشیده از سرامیک بود. یک بار از بخت بدش بالای فر بزرگ‌آشپزخانه دو سه تا از سرامیک‌های زیر سقف به خاطر حرارت افتاده بود. بازرس اداره‌ی بهداشت در بازدید بعدی خود این را دید و در گزارش خود نوشت و تشخیص داد که سرامیک‌ها کهنه شده‌اند، و امر فرمود که مالک رستوران باید تمام سرامیک‌ها را بتراشد و کل آشپزخانه را دوباره سرامیک کند! هر چه دوست ما رفت و سعی کرد حکم بازرس را برگرداند نتوانست، و مجبور شد که این کار را انجام دهد. حالا اگر می‌توانستید به آشپزخانه‌ی رستوران‌های فرانسه یا انگلیس یا آمریکا سری بزنید، می‌دیدید که دیوارها لزوماً سرامیک نیستند و این قدر وسواسی‌وار با مسئله‌ی تمیزی برخورد نمی‌کنند در حقیقت، خیلی از ایرانی‌ها اگر به آشپزخانه‌های انها بروند ممکن است فکر کنند آنجا آنقدر کثیف است که "حالشان به هم بخورد"!
از این مثال‌ها تا بخواهید می‌توانم برایتان بیاورم که خیلی‌هایش دیده‌های شخصی خودم است.
ایرانی‌جماعت، به خصوص جماعت مرکزنشین، کلاً در مورد مسئله‌ی تمیزی وسواسی شده است. این را می‌شود مثلاً در استفاده‌ی بی‌حدوحساب از الکل طبی در ایام کرونا دید (حتی وقتی که مشخص شد که استفاده از الکل واقعاً برای کنترل اشاعه‌ی بیماری نه لازم است و نه سودمند، و حتی مضر است). کارکنان ادارههای بهداشت و سازمان غذا و دارو هم بر حسبِ شغلشان از افراد عادی به مراتب وسواسی‌تر می‌شوند، تا جایی که می‌شود گفت بیماری وسواس دارند. مشکل اینجاست که انبوه مقررات به بوروکرات‌های این سازمان‌ها این قدرت را می‌دهد که، بدون هیچ فایده‌ای، پدر ملت و کاسبکار را با وسواس‌بازی‌های احمقانه‌شان درآورند.
این از بیماران وسواسی‌شان. حالا دیگر عقده‌ای‌هایشان که داستانِ تراژیک دیگری است!
✅ @karkhone
مستندی می‌دیدم در مورد ایالت بسیار زیبای توسکانی در ایتالیا، و در آن به یک کارخانهی پاستا رفتند که خانواده‌ای نسل اندر نسل مالکان و گردانندگان آن بودند. کارخانه‌ای بود نسبتاً مشهور و محصولاتش رده‌ی بالای پاستای ایتالیا حساب می‌شدند. وقتی محیط کارخانه را نشان می‌داد، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که: اگر این کارخانه در ایران بود، تا حالا سازمان غذا و دارو صد بار تعطیلش کرده بود! یک‌مثالش اینکه میله‌هایی که رشته‌های خشک‌نشده‌ی پاستا را روی آن آویزان می‌کردند چوبی بود؛ در حالی که در ایران استفاده از چوب در کارخانه‌ها و کارگاه‌های مواد غذایی اکیداً ممنوع است. شما اگر حتی پالت چوبی از بهترین استاندارد اروپا (یورو) در کارخانهی مواد غذایی داشته باشید، به شما بلافاصله ایراد می‌گیرند، حتی اگر روی آنها فقط کالاهای کاملاً بسته‌بندی‌شده بگذارید!
چند سال پیش، دوستی رستورانی داشت، و آشپزخانه‌ی رستوران فضای نسبتاً بزرگی بود که دیوارهایش بنابر مقررات تا سقف پوشیده از سرامیک بود. یک بار از بخت بدش بالای فر بزرگ‌آشپزخانه دو سه تا از سرامیک‌های زیر سقف به خاطر حرارت افتاده بود. بازرس اداره‌ی بهداشت در بازدید بعدی خود این را دید و در گزارش خود نوشت و تشخیص داد که سرامیک‌ها کهنه شده‌اند، و امر فرمود که مالک رستوران باید تمام سرامیک‌ها را بتراشد و کل آشپزخانه را دوباره سرامیک کند! هر چه دوست ما رفت و سعی کرد حکم بازرس را برگرداند نتوانست، و مجبور شد که این کار را انجام دهد. حالا اگر می‌توانستید به آشپزخانه‌ی رستوران‌های فرانسه یا انگلیس یا آمریکا سری بزنید، می‌دیدید که دیوارها لزوماً سرامیک نیستند و این قدر وسواسی‌وار با مسئله‌ی تمیزی برخورد نمی‌کنند در حقیقت، خیلی از ایرانی‌ها اگر به آشپزخانه‌های انها بروند ممکن است فکر کنند آنجا آنقدر کثیف است که "حالشان به هم بخورد"!
از این مثال‌ها تا بخواهید می‌توانم برایتان بیاورم که خیلی‌هایش دیده‌های شخصی خودم است.
ایرانی‌جماعت، به خصوص جماعت مرکزنشین، کلاً در مورد مسئله‌ی تمیزی وسواسی شده است. این را می‌شود مثلاً در استفاده‌ی بی‌حدوحساب از الکل طبی در ایام کرونا دید (حتی وقتی که مشخص شد که استفاده از الکل واقعاً برای کنترل اشاعه‌ی بیماری نه لازم است و نه سودمند، و حتی مضر است). کارکنان ادارههای بهداشت و سازمان غذا و دارو هم بر حسبِ شغلشان از افراد عادی به مراتب وسواسی‌تر می‌شوند، تا جایی که می‌شود گفت بیماری وسواس دارند. مشکل اینجاست که انبوه مقررات به بوروکرات‌های این سازمان‌ها این قدرت را می‌دهد که، بدون هیچ فایده‌ای، پدر ملت و کاسبکار را با وسواس‌بازی‌های احمقانه‌شان درآورند.
این از بیماران وسواسی‌شان. حالا دیگر عقده‌ای‌هایشان که داستانِ تراژیک دیگری است!
✅ @karkhone
👍12👎4
خاطره من از فیروز نادری
| امير فيجانى
من در JPL دوست و‌همکار فیروز بودم. وقتی که در سال ۱۹۸۷ در JPL شروع به کار کردم حدودا ده نفر ایرانی قبل از من آنجا کار می‌کردند که همه PhD داشتند و واقعا در JPL در سطح بالا بودند هم از نظر علمی و هم از نظر مدیریت. جالبه که وقتی برای کار مصاحبه با افراد مختلف در JPL میکردم دو نفر از مصاحبه گران ایرانی بودند: دوست عزیزم زنده یاد دکتر همایون سراجی و دوستم دکتر صمد حیاتی که مدتی هم‌ریس من بود. به نظرم فیروز از همه قدیمی تر بود. ما ایرانی ها در JPL رسم داشتیم که نهار را با هم بخوریم و البته من تازه وارد جوجه (rookie) حساب میشدم. یک روز فیروز از زندگیش گفت و اینکه بعداز گرفتن دکترا از USC با شوق به ایران بازگشت تا به میهنش خدمت کنه و در تلویزیون استخدام شد. فکر میکنم که در زمان خدمت وظیفه، بعداز ۶ ماه آموزشی مامور خدمت در تلویزیون شد و بعداش در همانجا ادامه به کار داد. فیروز دکترایش را در Digital Image Processing گرفته بود که در ان سالها رشته خیلی جدیدی بود. فیروز میگفت که بعداز انقلاب، وقتی که قطب زاده رییس تلویزیون شد، یک روز یک‌عده از تحصیل کردگان شاغل در تلویزیون را که اغلب دکترا داشتند منجمله فیروز را در یک‌جلسه جمع کرد و علنا گفت که تلویزیون به شما ها احتیاج ندارد!!! و همه را اخراج کرد!!! بعداز آن بود که فیروز به امریکا برگشت و در JPL استخدام شد. اینجا میخواهم از قصه ای غم انگیز یاد کنم. گفتم که آن ده نفر قبل از من همه در سطوح بالا بودند. بالاترین مقام علمی در JPL مقام Senior Scientist بود که به افرادی داده میشد که در سطح استادان Caltech باشند. گفتنی هست که JPL یک‌مرکز عملیاتی و تحقیقاتی ناسا هست ولی به وسیله Caltech اداره می‌شود. در آن زمان JPL حدود ۴۵۰۰ کارمند داشت و ۱۰-۱۲ Senior Scientistsکه ۴ نفرشون ایرانی بودند!! دکتر یحیی رحمت سمیعی، دکتر داریوش دیو سالار (برنده جایزه Graham Bell in Communication, the highest award in the field of Communication) و دکتر وهراز جم نژاد، که هر سه فارغ التحصیل فنی بودند، و‌دکتر همایون سراجی. غم انگیز تر آنکه دکتر صمد حیاتی، دکتر وهراز جم نژاد، دکتر همایون سراجی استادان جوان دانشگاه آریامهر بودند که بعداز انقلاب ایران را ترک کردند.
دوستان و همکاران امریکایی من در JPL از نخبه بودن ایرانی ها در JPL در عجب بودند و به شوخی میگفتند “Iranian Mafia”!! وقتی که من با فیروز اشنا شدم، فیروز کار علمی نمیکرد و مدیر بود. در آن زمان مدیر پروژه نسبتا کوچکی بود به نام “Origins”. خودم شاهد بودم که مدیر های سطح بالا از عملکرد فیروز تعریف می‌کردند در حد تعجب! بعداز آن فیروز مدیر برنامه های مارس شد که این برنامه ها را خیلی توسعه داد و این دید را داشت که کار اصلی JPL باید Mars Exploration باشد که ایده بسیار درستی بود که باعث موفقیت و تاثبیت JPL شد. اوج موفقیت فیروز مدیریت “Twin Mars Rovers: Spirit and Opprtunity” بود که جزو موفق ترین پروژه های JPL هستند. بعداز این موفقیت فیروز مقام بالاتر گرفت و مدیر تمام برنامه های فضایی شد و بعداز چند سال به مقام Associate Director رسید که دومین مقام در JPL بود. آخرین دیار من با فیروز در JPL در دسامبر ۲۰۰۷ بود. فیروز شنیده بود که من که من میخواهم JPL را ترک‌کنم و به کمپانی Nothrope بروم. منشی فیروز به من زنگ زد و گفت که فیروز میخواهد من را ببیند. در گفتگوی مان فیروز اول اظهار تعجب کرد که که میخواهم از JPL برم و گفت تو که خیلی موفق بودی تا اینجا و چرا میخواهی بری؟ و پرسید که آیا دلیلش دستمزد بیشتر است و اگر موضوع دستمزد است او می‌تواند کاری بکند. من جواب دادم که موضوع دستمزد نیست، من عاشق JPL هستم و هیچ پولی جای JPL را برای من نمیگیرد. پرسید پس چرا میری و من در جواب گفتم که من تحقیق میکنم و یک گروه تحقیقاتی را اداره میکنم که مستقیما در پروژه های عملی نیستند و شرایط عوض شده و پول برای تحقیقات دیگر نیست. آن روز بحث خیلی جالبی با فیروز داشتم. سر آخر گفت حالا که داری میری سعی کن که رابطه همکاری JPL و Notthrope را توسعه بدی و مستقیما هم با من در تماس باش. من هم موافقت کردم و در اوایل در Northrop’s چند پروژه را با همکاری JPL مطرح‌کردم ولی بعداز ۶ ماه Notthrope را ترک‌کردم و به ایتالیا رفتم در (ITT) Italian Institue of Trchnology شروع به کار کردم. با فیروز در تماس بودم و حتا قرار بود که برای بازدید و سخنرانی به ITT بیاد که نشد.
حدود ۴۵ سال پیش، قطب زاده فیروز را از تلویزیون بیرون کرد. حدود ۴۱ سال پیش قطب زاده به دست امامش بر دار شد اما فیروز رفت که جهانی را به لیاقت فتح کند و امروز حتا سیاره ای به نام اوست و نام قطب زاده؟؟
گفتم که دیگر ایرانی هایی هم در JPL بودند، یکی از یکی لایقتر و نخبه تر و راه گشا تر …
✅ @karkhone
| امير فيجانى
من در JPL دوست و‌همکار فیروز بودم. وقتی که در سال ۱۹۸۷ در JPL شروع به کار کردم حدودا ده نفر ایرانی قبل از من آنجا کار می‌کردند که همه PhD داشتند و واقعا در JPL در سطح بالا بودند هم از نظر علمی و هم از نظر مدیریت. جالبه که وقتی برای کار مصاحبه با افراد مختلف در JPL میکردم دو نفر از مصاحبه گران ایرانی بودند: دوست عزیزم زنده یاد دکتر همایون سراجی و دوستم دکتر صمد حیاتی که مدتی هم‌ریس من بود. به نظرم فیروز از همه قدیمی تر بود. ما ایرانی ها در JPL رسم داشتیم که نهار را با هم بخوریم و البته من تازه وارد جوجه (rookie) حساب میشدم. یک روز فیروز از زندگیش گفت و اینکه بعداز گرفتن دکترا از USC با شوق به ایران بازگشت تا به میهنش خدمت کنه و در تلویزیون استخدام شد. فکر میکنم که در زمان خدمت وظیفه، بعداز ۶ ماه آموزشی مامور خدمت در تلویزیون شد و بعداش در همانجا ادامه به کار داد. فیروز دکترایش را در Digital Image Processing گرفته بود که در ان سالها رشته خیلی جدیدی بود. فیروز میگفت که بعداز انقلاب، وقتی که قطب زاده رییس تلویزیون شد، یک روز یک‌عده از تحصیل کردگان شاغل در تلویزیون را که اغلب دکترا داشتند منجمله فیروز را در یک‌جلسه جمع کرد و علنا گفت که تلویزیون به شما ها احتیاج ندارد!!! و همه را اخراج کرد!!! بعداز آن بود که فیروز به امریکا برگشت و در JPL استخدام شد. اینجا میخواهم از قصه ای غم انگیز یاد کنم. گفتم که آن ده نفر قبل از من همه در سطوح بالا بودند. بالاترین مقام علمی در JPL مقام Senior Scientist بود که به افرادی داده میشد که در سطح استادان Caltech باشند. گفتنی هست که JPL یک‌مرکز عملیاتی و تحقیقاتی ناسا هست ولی به وسیله Caltech اداره می‌شود. در آن زمان JPL حدود ۴۵۰۰ کارمند داشت و ۱۰-۱۲ Senior Scientistsکه ۴ نفرشون ایرانی بودند!! دکتر یحیی رحمت سمیعی، دکتر داریوش دیو سالار (برنده جایزه Graham Bell in Communication, the highest award in the field of Communication) و دکتر وهراز جم نژاد، که هر سه فارغ التحصیل فنی بودند، و‌دکتر همایون سراجی. غم انگیز تر آنکه دکتر صمد حیاتی، دکتر وهراز جم نژاد، دکتر همایون سراجی استادان جوان دانشگاه آریامهر بودند که بعداز انقلاب ایران را ترک کردند.
دوستان و همکاران امریکایی من در JPL از نخبه بودن ایرانی ها در JPL در عجب بودند و به شوخی میگفتند “Iranian Mafia”!! وقتی که من با فیروز اشنا شدم، فیروز کار علمی نمیکرد و مدیر بود. در آن زمان مدیر پروژه نسبتا کوچکی بود به نام “Origins”. خودم شاهد بودم که مدیر های سطح بالا از عملکرد فیروز تعریف می‌کردند در حد تعجب! بعداز آن فیروز مدیر برنامه های مارس شد که این برنامه ها را خیلی توسعه داد و این دید را داشت که کار اصلی JPL باید Mars Exploration باشد که ایده بسیار درستی بود که باعث موفقیت و تاثبیت JPL شد. اوج موفقیت فیروز مدیریت “Twin Mars Rovers: Spirit and Opprtunity” بود که جزو موفق ترین پروژه های JPL هستند. بعداز این موفقیت فیروز مقام بالاتر گرفت و مدیر تمام برنامه های فضایی شد و بعداز چند سال به مقام Associate Director رسید که دومین مقام در JPL بود. آخرین دیار من با فیروز در JPL در دسامبر ۲۰۰۷ بود. فیروز شنیده بود که من که من میخواهم JPL را ترک‌کنم و به کمپانی Nothrope بروم. منشی فیروز به من زنگ زد و گفت که فیروز میخواهد من را ببیند. در گفتگوی مان فیروز اول اظهار تعجب کرد که که میخواهم از JPL برم و گفت تو که خیلی موفق بودی تا اینجا و چرا میخواهی بری؟ و پرسید که آیا دلیلش دستمزد بیشتر است و اگر موضوع دستمزد است او می‌تواند کاری بکند. من جواب دادم که موضوع دستمزد نیست، من عاشق JPL هستم و هیچ پولی جای JPL را برای من نمیگیرد. پرسید پس چرا میری و من در جواب گفتم که من تحقیق میکنم و یک گروه تحقیقاتی را اداره میکنم که مستقیما در پروژه های عملی نیستند و شرایط عوض شده و پول برای تحقیقات دیگر نیست. آن روز بحث خیلی جالبی با فیروز داشتم. سر آخر گفت حالا که داری میری سعی کن که رابطه همکاری JPL و Notthrope را توسعه بدی و مستقیما هم با من در تماس باش. من هم موافقت کردم و در اوایل در Northrop’s چند پروژه را با همکاری JPL مطرح‌کردم ولی بعداز ۶ ماه Notthrope را ترک‌کردم و به ایتالیا رفتم در (ITT) Italian Institue of Trchnology شروع به کار کردم. با فیروز در تماس بودم و حتا قرار بود که برای بازدید و سخنرانی به ITT بیاد که نشد.
حدود ۴۵ سال پیش، قطب زاده فیروز را از تلویزیون بیرون کرد. حدود ۴۱ سال پیش قطب زاده به دست امامش بر دار شد اما فیروز رفت که جهانی را به لیاقت فتح کند و امروز حتا سیاره ای به نام اوست و نام قطب زاده؟؟
گفتم که دیگر ایرانی هایی هم در JPL بودند، یکی از یکی لایقتر و نخبه تر و راه گشا تر …
✅ @karkhone
👍33👎1
مالیات بر کدام عایدی سرمایه؟
| مهرپویا علا
مالیات بر عایدی سرمایه به زبان ساده یعنی دولت می‌گوید من پول شما را بی‌ارزش میکنم و اگر بخشی از دارایی‌تان به صورت نقدی نباشد و نتوانم آن بخش را بی‌ارزش کنم در عوض مابه التفاوت آن را می‌گیرم. انگار زورگیر بابت اموالی که از او پنهان کرده‌اید مطالبۀ خسارت کند!
سرمایه خود به خود و به شیوۀ اسرارآمیز درآمدزایی نمی‌کند. اگر شما ملکی را بخرید و ده سال بعد قیمتش صد برابر شود لزوماً پولدارتر نشده‌اید. باید دید چقدر از این افزایش صد برابری پیامد تورم و چقدر از آن پیامد باارزش‌تر شدن خود ملک بوده است. ممکن است آن ملک پس از ده سال بر اثر گذر یک خط‌آهن از کنارش ارزشمندتر شود. اگر چنین شود می‌توانید بگویید سود کرده‌اید. اما برعکس شاید به علت از رونق افتادن محله‌ای که ملک در آنجا واقع است از ارزش آن کاسته شود. اگر چنین شود آیا دولت حاضر است بابت زیان سرمایه به شما خسارت بپردازد؟
سود یا زیان سرمایه لزوماً خود را در قیمتِ اسمی نشان نمی‌دهند. اگر قیمت ملکی سی سال پیش ده میلیون تومان بود و امروز ۱۰ میلیارد تومان (هزار برابر) شده باشد، ولی ارزش پول در برابر طلا در طول این سی سال دو هزار برابر کمتر شده باشد در واقع ارزش حقیقی دارایی شما تقریباً نصف شده است. ده سال پیش با آن پول می‌توانستید به جای ملک صد اونس طلا بخرید، امروز با فروش ملک پنجاه اونس طلا به شما می‌دهند. به جای طلا اگر کالاهای دیگر مثل گوشت، نان، بنزین و... بگذاریم ممکن است نسبت اندکی بالا و پایین شود. «قدرت خرید پول» یک مفهوم تقریبی است، ولی اصل قضیه سر جای خود میماند. در این شرایط چون متولی انحصاری پول دولت است بنابراین اگر قرار بر اجرای عدالت باشد دولت باید به صاحب سرمایه خسارت بپردازد. اینجا برعکس دارد اتفاق می‌افتد و دولت آمده و می‌گوید چون قیمتِ اسمی دارایی شما در طول این سی سال هزار برابر شده است پس باید مالیات بپردازید. بسیار خب چرا با همین منطق افزایش قیمت اسمی دارایی‌های دولت را به عنوان بخشی از درآمد دولت از عایدی سرمایه وارد لایحۀ بودجه نمی‌کنند؟ لابد چون زور دولت زیاد است.
اگر بخواهیم نظری‌تر صحبت کنیم باید گفت سرمایه به خودی خود سودی ندارد. سود سرمایه از چند جا ممکن است بیاید:
یکی همان موردی که در بالا مثال زدم. ملک یا سهامی را می‌خرید و اگر سرعت گران شدن آن بیشتر از سرعت ارزان شدن پول باشد سود کرده‌اید. این سود همان سود آنتروپرونری است.
دیگری ناشی از رجحان زمانی (time preference) است. سرمایه‌دار نیروی کار و مواد اولیه را می‌خرد و یک روز، یک ماه، یک سال و... منتظر میماند تا کالای مد نظر تولید شود. سرمایه‌دار هم‌اکنون دستمزد و پول مواد اولیه را پرداخت کرده، اما کالایش قرار است مثلاً یک ماه دیگر آماده شود. سود سرمایه قیمتِ این یک ماه یا یک سالی است که سرمایه‌دار منتظر مانده است تا کالا آماده شود. سرمایه‌دار می‌توانست دستمزدی نپردازد و مواد اولیه‌ای نخرد و پول را خرج کند. حالا که چنین نکرده لابد انگیزه‌ای داشته است و این انگیزه همان قیمت زمانی است که منتظر میماند. آن قیمت چگونه تعیین می‌شود؟ دقیقاً مانند قیمت هر کالای دیگر. «منتظر ماندن» در اینجا خود یک کالا و تابع عرضه و تقاضا در بازار است.
صرف‌نظر از اینکه ما با مالیات موافق باشیم یا نه ولی مالیات را عمدتاً از مورد دوم می‌توان گرفت چون مشخص‌تر است. در مورد اول کار دشوارتر می‌شود. ظاهراً در این طرح مالیات بر عایدی سرمایه مالیات‌ستانی از مورد اول مد نظر است. اما بر چه اساس می‌توان تشخیص داد که چه بخش از افزایش قیمت سرمایه ناشی از تورم و چه بخش از آن ناشی از افزایش ارزش حقیقی سرمایه است؟ چه کسی این را تعیین می‌کند؟ دولت. آیا ابزارش را دارد؟ صداقتش را چه؟ کسانی که به نام‌هایی همچون عدالت، دولت رفاه، مسئولیت‌های دولت مدرن، مقابله با نئولیبرالیسم یا سرمایه‌داری «لجام‌گسیخته» از چنین طرح‌هایی استقبال می‌کنند در واقع به صورت پیش‌فرض اولاً مشروعیت دولت مستقر را پذیرفته‌اند و دوم کارآمدی آن را.
✅ @karkhone
| مهرپویا علا
مالیات بر عایدی سرمایه به زبان ساده یعنی دولت می‌گوید من پول شما را بی‌ارزش میکنم و اگر بخشی از دارایی‌تان به صورت نقدی نباشد و نتوانم آن بخش را بی‌ارزش کنم در عوض مابه التفاوت آن را می‌گیرم. انگار زورگیر بابت اموالی که از او پنهان کرده‌اید مطالبۀ خسارت کند!
سرمایه خود به خود و به شیوۀ اسرارآمیز درآمدزایی نمی‌کند. اگر شما ملکی را بخرید و ده سال بعد قیمتش صد برابر شود لزوماً پولدارتر نشده‌اید. باید دید چقدر از این افزایش صد برابری پیامد تورم و چقدر از آن پیامد باارزش‌تر شدن خود ملک بوده است. ممکن است آن ملک پس از ده سال بر اثر گذر یک خط‌آهن از کنارش ارزشمندتر شود. اگر چنین شود می‌توانید بگویید سود کرده‌اید. اما برعکس شاید به علت از رونق افتادن محله‌ای که ملک در آنجا واقع است از ارزش آن کاسته شود. اگر چنین شود آیا دولت حاضر است بابت زیان سرمایه به شما خسارت بپردازد؟
سود یا زیان سرمایه لزوماً خود را در قیمتِ اسمی نشان نمی‌دهند. اگر قیمت ملکی سی سال پیش ده میلیون تومان بود و امروز ۱۰ میلیارد تومان (هزار برابر) شده باشد، ولی ارزش پول در برابر طلا در طول این سی سال دو هزار برابر کمتر شده باشد در واقع ارزش حقیقی دارایی شما تقریباً نصف شده است. ده سال پیش با آن پول می‌توانستید به جای ملک صد اونس طلا بخرید، امروز با فروش ملک پنجاه اونس طلا به شما می‌دهند. به جای طلا اگر کالاهای دیگر مثل گوشت، نان، بنزین و... بگذاریم ممکن است نسبت اندکی بالا و پایین شود. «قدرت خرید پول» یک مفهوم تقریبی است، ولی اصل قضیه سر جای خود میماند. در این شرایط چون متولی انحصاری پول دولت است بنابراین اگر قرار بر اجرای عدالت باشد دولت باید به صاحب سرمایه خسارت بپردازد. اینجا برعکس دارد اتفاق می‌افتد و دولت آمده و می‌گوید چون قیمتِ اسمی دارایی شما در طول این سی سال هزار برابر شده است پس باید مالیات بپردازید. بسیار خب چرا با همین منطق افزایش قیمت اسمی دارایی‌های دولت را به عنوان بخشی از درآمد دولت از عایدی سرمایه وارد لایحۀ بودجه نمی‌کنند؟ لابد چون زور دولت زیاد است.
اگر بخواهیم نظری‌تر صحبت کنیم باید گفت سرمایه به خودی خود سودی ندارد. سود سرمایه از چند جا ممکن است بیاید:
یکی همان موردی که در بالا مثال زدم. ملک یا سهامی را می‌خرید و اگر سرعت گران شدن آن بیشتر از سرعت ارزان شدن پول باشد سود کرده‌اید. این سود همان سود آنتروپرونری است.
دیگری ناشی از رجحان زمانی (time preference) است. سرمایه‌دار نیروی کار و مواد اولیه را می‌خرد و یک روز، یک ماه، یک سال و... منتظر میماند تا کالای مد نظر تولید شود. سرمایه‌دار هم‌اکنون دستمزد و پول مواد اولیه را پرداخت کرده، اما کالایش قرار است مثلاً یک ماه دیگر آماده شود. سود سرمایه قیمتِ این یک ماه یا یک سالی است که سرمایه‌دار منتظر مانده است تا کالا آماده شود. سرمایه‌دار می‌توانست دستمزدی نپردازد و مواد اولیه‌ای نخرد و پول را خرج کند. حالا که چنین نکرده لابد انگیزه‌ای داشته است و این انگیزه همان قیمت زمانی است که منتظر میماند. آن قیمت چگونه تعیین می‌شود؟ دقیقاً مانند قیمت هر کالای دیگر. «منتظر ماندن» در اینجا خود یک کالا و تابع عرضه و تقاضا در بازار است.
صرف‌نظر از اینکه ما با مالیات موافق باشیم یا نه ولی مالیات را عمدتاً از مورد دوم می‌توان گرفت چون مشخص‌تر است. در مورد اول کار دشوارتر می‌شود. ظاهراً در این طرح مالیات بر عایدی سرمایه مالیات‌ستانی از مورد اول مد نظر است. اما بر چه اساس می‌توان تشخیص داد که چه بخش از افزایش قیمت سرمایه ناشی از تورم و چه بخش از آن ناشی از افزایش ارزش حقیقی سرمایه است؟ چه کسی این را تعیین می‌کند؟ دولت. آیا ابزارش را دارد؟ صداقتش را چه؟ کسانی که به نام‌هایی همچون عدالت، دولت رفاه، مسئولیت‌های دولت مدرن، مقابله با نئولیبرالیسم یا سرمایه‌داری «لجام‌گسیخته» از چنین طرح‌هایی استقبال می‌کنند در واقع به صورت پیش‌فرض اولاً مشروعیت دولت مستقر را پذیرفته‌اند و دوم کارآمدی آن را.
✅ @karkhone
👍14
ابر تورم آلمان در سال ۱۹۲۳ چه بر سر مردم آورد؟
به زمانی می‌رویم که یک آلمانی طبقه متوسط، میلیاردها مارک در جیب خود حمل میکرد؛ اما هنوز نمی‌توانست چیزی بخرد. یک قرص نان ۲۰۰ میلیارد مارک قیمت داشت.
با حقوق بازنشستگی یک هفته‌ای حتی یک فنجان قهوه را نمی‌شد خرید. سقوط آزاد ادامه داشت و هر دقیقه از ارزش پول کاسته میشد. رستوران‌ها چاپ منوها را متوقف کردند؛ زیرا تا رسیدن غذا قیمت‌ها بالا رفته بود. یک مرد اولین فنجان قهوه را با قیمت ۵۰۰۰ مارک نوشید. فنجان دوم برای او ۹۰۰۰ مارک هزینه داشت.
داستان‌های آن روزها وحشتناک بود.
یک پسر را مادرش فرستاد تا دو نان بخرد. او در راه توقف کرد تا فوتبال بازی کند و زمانی که به مغازه رسید، قیمت نان بالا رفته بود؛ بنابراین او فقط می توانست یک نان بخرد.
مردی برای خرید یک جفت کفش عازم برلین شد. اما زمانی که او به آنجا رسید، تنها چیزی که می‌توانست بخرد یک فنجان قهوه و کرایه اتوبوس خانه بود.
این وضعیت پوچ تقریباً در اواسط جنگ جهانی اول آغاز شد.
آلمانی‌ها مطمئن بودند که پس از پیروزی در جنگ، با تصرف مناطق صنعتی غنی از منابع و تحمیل غرامت به متفقین شکست خورده، می‌توانند بدهی خود را پرداخت کنند.
اما این طرح نتیجه معکوس داد.
آلمان در جنگ شکست خورد و در نهایت با بدهی‌های هنگفتی روبرو شد.
علاوه بر این، معاهده ورسای آلمان مبلغ ۱۳۲ میلیارد مارک (یا ۳۱.۴ میلیارد دلار) به عنوان غرامت برای واردکردن خسارت به متفقین در جریان جنگ باید پرداخت میکرد.
برای پرداخت بدهی‌های خارجی، دولت به فریب روی آورد. آنها شروع به چاپ پول کردند و از آن برای خرید ارز استفاده کردند که سپس برای پرداخت غرامت استفاده میشد. به زودی تورم از کنترل خارج شد.
در ابتدا، تورم به آرامی افزایش یافت – از ۴.۲ مارک به ازای هر دلار قبل از جنگ به ۴۸ مارک در هر دلار در هنگام امضای معاهده. سپس به سرعت شتاب گرفت.
در نیمه اول سال ۱۹۲۲، قیمت برابری مارک در برابر دلار ۳۲۰ مارک بود. تا پایان سال به ۷۴۰۰ مارک در هر دلار رسید. در نهایت، این علامت به ۴.۲ تریلیون مارک در برابر یک دلار آمریکا رسید!
کارمندان چمدان و کوله پشتی را برای دریافت دستمزد خود به محل کار می‌آوردند و قبل از تغییر نرخ ارز به نزدیک‌ترین مغازه می رفتند. اسکناس های با ارزش بالاتر و بالاتر هر چند هفته یک بار شروع به چرخش کردند. حتی اسکناس ۱۰۰۰ میلیارد مارکی منتشر شد.
ابر تورم در اکتبر ۱۹۲۳ به اوج خود رسید و ارزش اسکناس به ۱۰۰ تریلیون مارک افزایش یافت. مردم معامله نقدی را متوقف کردند و به جای آن شروع به دادوستد کردند. بسیاری از پزشکان اصرار داشتند که از طریق سوسیس، تخم مرغ، زغال سنگ و مانند آن دستمزد دریافت کنند.
مردم یک جفت کفش را با یک پیراهن و مقداری ظروف را با قهوه عوض می‌کردند. وحشت و بی اعتمادی اقتصادی گسترده بود. مردم طوری زندگی کردند که انگار فردایی وجود ندارد و فروش کوکائین سر به فلک کشید.
به طرز عجیبی، کالاها کم نبودند.
اما هیچ ارز ثابتی برای خرید آنها وجود نداشت. تنها اشیایی که ارزش واقعی داشتند، دارایی های مشهود بودند – الماس، طلا، عتیقه‌جات و کالاهای هنری.
به زودی آلمان، کشور دزدها شد.
مردم شروع به سرقت هر چیزی کردند – صابون، سنجاق سر، لوله های مسی، بنزین.
در اواخر سال ۱۹۲۳، مارک با یک ارز جدید جایگزین شد – Rentenmark، که توسط وام مسکن زمین های کشاورزی و صنعتی پشتیبانی میشد.
آلمان لنگان به حالت عادی بازگشت، اما این کشور دیگر هرگز مثل سابق نبود.
جورج جی دبلیو گودمن ، نویسنده و اقتصاددان آمریکایی، نوشت: پس‌اندازهای از دست رفته هرگز بازیابی نشدند «و البته نه ارزش‌های سخت کوشی و نجابتی که با پس‌انداز همراه بود». خلق‌وخوی متفاوتی در کشور وجود داشت، خلقی که هیتلر بعدها با استعداد شیطانی از آن بهره برد.
پرل اس باک، نویسنده آمریکایی که در سال ۱۹۲۳ در آلمان بود، نوشت: شهرها هنوز سر جایشان بودند، خانه ها هنوز سالم بودند، اما قربانیان میلیون‌ها نفر بودند. آنها ثروت و پس‌انداز خود را از دست داده بودند. آنها مات و مبهوت شده بودند و نفهمیدند که چگونه این اتفاق برایشان افتاده است و دشمنی که آنها را شکست داده کیست.
با این حال، آنها اعتماد به نفس خود را از دست داده بودند، احساس خود را از دست داده بودند. دیگر باور نداشتند که اگر به اندازه کافی سخت کار کنند، خودشان می توانند ارباب زندگی خود باشند. ارزش‌های قدیمی اخلاق، اخلاق و نجابت نیز از بین رفت.
✅ @karkhone
به زمانی می‌رویم که یک آلمانی طبقه متوسط، میلیاردها مارک در جیب خود حمل میکرد؛ اما هنوز نمی‌توانست چیزی بخرد. یک قرص نان ۲۰۰ میلیارد مارک قیمت داشت.
با حقوق بازنشستگی یک هفته‌ای حتی یک فنجان قهوه را نمی‌شد خرید. سقوط آزاد ادامه داشت و هر دقیقه از ارزش پول کاسته میشد. رستوران‌ها چاپ منوها را متوقف کردند؛ زیرا تا رسیدن غذا قیمت‌ها بالا رفته بود. یک مرد اولین فنجان قهوه را با قیمت ۵۰۰۰ مارک نوشید. فنجان دوم برای او ۹۰۰۰ مارک هزینه داشت.
داستان‌های آن روزها وحشتناک بود.
یک پسر را مادرش فرستاد تا دو نان بخرد. او در راه توقف کرد تا فوتبال بازی کند و زمانی که به مغازه رسید، قیمت نان بالا رفته بود؛ بنابراین او فقط می توانست یک نان بخرد.
مردی برای خرید یک جفت کفش عازم برلین شد. اما زمانی که او به آنجا رسید، تنها چیزی که می‌توانست بخرد یک فنجان قهوه و کرایه اتوبوس خانه بود.
این وضعیت پوچ تقریباً در اواسط جنگ جهانی اول آغاز شد.
آلمانی‌ها مطمئن بودند که پس از پیروزی در جنگ، با تصرف مناطق صنعتی غنی از منابع و تحمیل غرامت به متفقین شکست خورده، می‌توانند بدهی خود را پرداخت کنند.
اما این طرح نتیجه معکوس داد.
آلمان در جنگ شکست خورد و در نهایت با بدهی‌های هنگفتی روبرو شد.
علاوه بر این، معاهده ورسای آلمان مبلغ ۱۳۲ میلیارد مارک (یا ۳۱.۴ میلیارد دلار) به عنوان غرامت برای واردکردن خسارت به متفقین در جریان جنگ باید پرداخت میکرد.
برای پرداخت بدهی‌های خارجی، دولت به فریب روی آورد. آنها شروع به چاپ پول کردند و از آن برای خرید ارز استفاده کردند که سپس برای پرداخت غرامت استفاده میشد. به زودی تورم از کنترل خارج شد.
در ابتدا، تورم به آرامی افزایش یافت – از ۴.۲ مارک به ازای هر دلار قبل از جنگ به ۴۸ مارک در هر دلار در هنگام امضای معاهده. سپس به سرعت شتاب گرفت.
در نیمه اول سال ۱۹۲۲، قیمت برابری مارک در برابر دلار ۳۲۰ مارک بود. تا پایان سال به ۷۴۰۰ مارک در هر دلار رسید. در نهایت، این علامت به ۴.۲ تریلیون مارک در برابر یک دلار آمریکا رسید!
کارمندان چمدان و کوله پشتی را برای دریافت دستمزد خود به محل کار می‌آوردند و قبل از تغییر نرخ ارز به نزدیک‌ترین مغازه می رفتند. اسکناس های با ارزش بالاتر و بالاتر هر چند هفته یک بار شروع به چرخش کردند. حتی اسکناس ۱۰۰۰ میلیارد مارکی منتشر شد.
ابر تورم در اکتبر ۱۹۲۳ به اوج خود رسید و ارزش اسکناس به ۱۰۰ تریلیون مارک افزایش یافت. مردم معامله نقدی را متوقف کردند و به جای آن شروع به دادوستد کردند. بسیاری از پزشکان اصرار داشتند که از طریق سوسیس، تخم مرغ، زغال سنگ و مانند آن دستمزد دریافت کنند.
مردم یک جفت کفش را با یک پیراهن و مقداری ظروف را با قهوه عوض می‌کردند. وحشت و بی اعتمادی اقتصادی گسترده بود. مردم طوری زندگی کردند که انگار فردایی وجود ندارد و فروش کوکائین سر به فلک کشید.
به طرز عجیبی، کالاها کم نبودند.
اما هیچ ارز ثابتی برای خرید آنها وجود نداشت. تنها اشیایی که ارزش واقعی داشتند، دارایی های مشهود بودند – الماس، طلا، عتیقه‌جات و کالاهای هنری.
به زودی آلمان، کشور دزدها شد.
مردم شروع به سرقت هر چیزی کردند – صابون، سنجاق سر، لوله های مسی، بنزین.
در اواخر سال ۱۹۲۳، مارک با یک ارز جدید جایگزین شد – Rentenmark، که توسط وام مسکن زمین های کشاورزی و صنعتی پشتیبانی میشد.
آلمان لنگان به حالت عادی بازگشت، اما این کشور دیگر هرگز مثل سابق نبود.
جورج جی دبلیو گودمن ، نویسنده و اقتصاددان آمریکایی، نوشت: پس‌اندازهای از دست رفته هرگز بازیابی نشدند «و البته نه ارزش‌های سخت کوشی و نجابتی که با پس‌انداز همراه بود». خلق‌وخوی متفاوتی در کشور وجود داشت، خلقی که هیتلر بعدها با استعداد شیطانی از آن بهره برد.
پرل اس باک، نویسنده آمریکایی که در سال ۱۹۲۳ در آلمان بود، نوشت: شهرها هنوز سر جایشان بودند، خانه ها هنوز سالم بودند، اما قربانیان میلیون‌ها نفر بودند. آنها ثروت و پس‌انداز خود را از دست داده بودند. آنها مات و مبهوت شده بودند و نفهمیدند که چگونه این اتفاق برایشان افتاده است و دشمنی که آنها را شکست داده کیست.
با این حال، آنها اعتماد به نفس خود را از دست داده بودند، احساس خود را از دست داده بودند. دیگر باور نداشتند که اگر به اندازه کافی سخت کار کنند، خودشان می توانند ارباب زندگی خود باشند. ارزش‌های قدیمی اخلاق، اخلاق و نجابت نیز از بین رفت.
✅ @karkhone
👍23
Forwarded from انجمن علمی اقتصادپژوهان (Jafar Saeiniya)
🔱 انجمن علمی اقتصاد
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad
✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان
🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.
🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad
🆔 @anjoman_elmi_eqtesad
✅ آرشیو علم اقتصاد
🌎 مسائل روز اقتصادی ایران و جهان
🔴 در این کانال، علاوه بر بیان مسائل روز اقتصادی، به معرفی اقتصاد بازار نیز می‌پردازیم.
🔵 همچنین ایده‌های مهم اقتصاددانان طرفدار بازار آزاد، مقالات فدرالیست و ... معرفی می‌شوند.
🆔https://t.me/Anjoman_elmi_eqtesad
قدرت اقتصادی سرمایه داران تجاری و صنعتی و برخی از فعالیت های سیاسی آنها موجبات نگرانی دولت را فراهم می آورد. کنترل دولت بر سندیکای کارفرمایان و اتاق بازرگانی از طریق احزاب دولتی و وزارتخانه ها، برای کاهش همین نگرانی صورت می گرفت.
رشد فزاینده طبقه جدید در اوایل دهه ۱۳۵۰ موجب نگرانی دولت و دربـار شــد بـه نحوی که از خطر رشد «فئودالیسم صنعتی» سخن به میان آمد.
در سال ۱۳۵۱ «شورای عالی اجتماعی» به منظور جلوگیری از رشد بی رویه طبقه سرمایه دار جدید، به دستور شاه تشکیل و مقرر شد حدود ۵۰۰۰ واحد از صنایع خصوصی بزرگ، ثلث سهام خود را به کارگران بفروشند.
سرمایه داران صنعتی در شرایطی که فاقد منزلت سیاسی و تشکل سیاسی مستقلى بودند، برای کسب مناصب سیاسی تلاش کردند. مبارزات انتخاباتی از سوی تنی چند از کارخانه داران بزرگ در اوایل سال ١٣٥٤ شاه را به خشم آورد و اخطار کرد: «کاندیداهای مرفهی که توانستند به مجلس و سنا راه یابند به هیچ وجه مجاز نخواهند بود تا از مقام
سیاسی شان در جهت حمایت از منافع سرمایه داران سوء استفاده کرده و مردم را غارت کنند.»
✅ @karkhone
رشد فزاینده طبقه جدید در اوایل دهه ۱۳۵۰ موجب نگرانی دولت و دربـار شــد بـه نحوی که از خطر رشد «فئودالیسم صنعتی» سخن به میان آمد.
در سال ۱۳۵۱ «شورای عالی اجتماعی» به منظور جلوگیری از رشد بی رویه طبقه سرمایه دار جدید، به دستور شاه تشکیل و مقرر شد حدود ۵۰۰۰ واحد از صنایع خصوصی بزرگ، ثلث سهام خود را به کارگران بفروشند.
سرمایه داران صنعتی در شرایطی که فاقد منزلت سیاسی و تشکل سیاسی مستقلى بودند، برای کسب مناصب سیاسی تلاش کردند. مبارزات انتخاباتی از سوی تنی چند از کارخانه داران بزرگ در اوایل سال ١٣٥٤ شاه را به خشم آورد و اخطار کرد: «کاندیداهای مرفهی که توانستند به مجلس و سنا راه یابند به هیچ وجه مجاز نخواهند بود تا از مقام
سیاسی شان در جهت حمایت از منافع سرمایه داران سوء استفاده کرده و مردم را غارت کنند.»
✅ @karkhone
👍2👎1