Forwarded from karkhone | کارخانه
باب دیاچنکو؛ محقق امنیتی، از یک اختلال امنیتی در سرویس ایرانی رایچت خبر داده که باعث نشت اطلاعات بیش از 276 میلیون اکانت در دیتابیس این شرکت شده و شامل اسم، ایمیل، رمزعبور، چتهای رمز شده و ایدی تلگرام اونها هست. به گفته اقای دیاچنکو، حمله کننده بعد از دزدیدن اطلاعات، دیتابیس این شرکت رو نابود کرده.
رایچت یک سرویس چت با مشتریان هست که احتمالا در برخی از سایتهای ایرانی اون رو گوشه های صفحه دیده باشید. به کمک اون مشتریم میتونن به صورت زنده با پشتیبانی سایت در ارتباط باشن و در همون صفحه با پشتیبانی چت چت کنه.
رایچت در واکنش به این خبر صرفا گفته در حال بررسی این موضوع هست.
/تک تیوب
توییتی از MayhemDayOne
✅ @karkhone
رایچت یک سرویس چت با مشتریان هست که احتمالا در برخی از سایتهای ایرانی اون رو گوشه های صفحه دیده باشید. به کمک اون مشتریم میتونن به صورت زنده با پشتیبانی سایت در ارتباط باشن و در همون صفحه با پشتیبانی چت چت کنه.
رایچت در واکنش به این خبر صرفا گفته در حال بررسی این موضوع هست.
/تک تیوب
توییتی از MayhemDayOne
✅ @karkhone
سابقه حضور و مصادره شركت دارويي «فايزر» در ايران
در دهه۱۸۴۰ یک شیمیدان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی راه انداختند
فايزر شركت دارو سازي چند مليتي است كه دفتر مركزي آن در شهر نيويورك آمريكا قرار دارد اما بخش عمده اي از سهام آن، در بورس بمبئي هند خريد و فروش مي شود. اين شركت با يكصد هزار كارمند و 52 ميليارد دلار در آمد، بزرگترين شركت دارايي حال حاضر جهان است.
شرکت فایزر در سال ۱۹۶۴ شرکتی را با نام لابراتوارهای فایزر، تحت مالکیت خود در ایران راهاندازی کرد. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادره اموال و داراییها، سهام و داراییهای این مجموعه به همراه پانزده شرکت دیگرِ داروسازی بینالمللی در ایران، به اتهام چند مليتي بودن، مصادره شد.
این شرکت به سازمان صنایع ملی ایران انتقال و نام آن نیز به شرکت لابراتوارهای «رازک» تغییر یافت و در حال حاضر شرکت رازک به صورت یک شرکت سهامی عام فعالیت میکند و بخشی از سهام آن نیز در بورس اوراق بهادار تهران معامله میشود.
سهامدار عمده« رازك» شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی است. همچنین ۱۳ درصد از سهام این شرکت به بنیاد تعاون سپاه و ستاد اجرایی فرمان امام در گروه دارویی برکت رسیده است. در فيلم «آقاي هالو» ساخته داريوش مهرجويي» در سال 1349 تصوير از خودرو فولوكس واگن شركت فايزر ديده مي شود
سابقه تاريخي تاسيس شركت فايزر
در دهه۱۸۴۰ یک شیمیدان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی از جمله ترکیبات یُد، اسید سیتریک و اسید بوریک تأسیس کردند مطالعات و تلاش آنها موجب رشد فناوری تخمیر و تولید اسید سیتریک در مقادیر زیاد شد. از جمله موفقیتهای اولیه فایزر و ارتارت، تولید داروی سانتونین بود، که امروزه همچنان در درمان کرمهای انگل، دارویی مؤثر میباشد.
فایزر در سال ۱۹۴۱ کلیه امکانات خود از جمله مخازن بزرگ تخمیر مورد استفاده برای تولید اسید سیتریک را، در اختیار پروژه تولید پنیسیلین قرار داد. فایزر پنیسیلین تهیه شده را برای درمان مجروحان جنگ جهانی دوم، به مناطق جنگی صادر میکرد.
بهرغم محدودیتهای اعمال شده در زمان جنگ جهانی دوم، فایزر بخشی از تولید پنیسیلین خود را روانه بازار مصرف کرد، تا سایر بیماران نیز از اثرات سودمند آن بهرهمند شوند. پس از اتمام جنگ و با رفع محدودیتهای قبلی، فایزر به تولید هر چه بیشتر پنیسیلین اهتمام ورزید و به زودی به بزرگترین تولیدکننده پنیسیلین جهان (۵۰٪ درصد نیاز بازار جهانی دارو) تبدیل شد.
توليد داروهاي پر فروش
فایزر در سال ۱۹۸۱ داروی پیروکسیکام، با نام تجاری «فلدین» را تولید کرد، که به اولین داروی پر فروش بالای یک میلیارد دلار این شرکت تبدیل شد. به دنبال آن داروهای دیگری با فروش بالای یک میلیارد دلار، توسط فایزر تولید شدند، که از جمله میتوان به پروکاردیا (نفیدپین) در سال ۱۹۸۹، «زولفت» یا سرتالین در سال ۱۹۹۲ اشاره کرد. «زایترک» برای درمان حساسیت و «گلوکترول» برای درمان دیابت نوع دوم، از دیگر داروهای معروف و پر فروش فایزر محسوب میشدند.
در سال ۲۰۰۰ با خرید شرکت وارنر-لامبرت، فایزر کاملاً متحول شد و نتیجه این خرید، فروش بسیار بالای لیپیتور بود. این شرکت در سال ۲۰۰۶ خط تولید مادۀ اولیه خود را به شرکت «اکسلا» واگذار کرد. شرکت فایزر در سال ۲۰۰۳ شرکت فارماسیا را خریداری نمود. این شرکت در سال ۲۰۰۹ دست به خرید بزرگی زد و با قیمت ۶۸ میلیارد دلار، شرکت دارویی ویئت را تصاحب نمود.
فایزر در ۲۰۱۵ با شرکت هوسپیرا توافق کرد تا این شرکت را به مبلغ ۱۵٫۲ میلیارد دلار خریداری کند. هوسپیرا از بزرگ ترین تولیدکنندگان داروی تزریقی در دنیا است. در سال ۲۰۱۹ فایزر شاخه تولید ژنریک داروهای خود پس از انقضای پتنت Upjohn، را در شرکت مایلن (Mylan) ادغام کرد. پورتفوی این شرکت شامل فراوردههایی چون لیپیتور (آتورواستاتین)، سلبرکس (سلکوکسیب) و ویاگرا (سیلدنافیل) است.
فایزر تنها شرکتی است، که بیش از ۵ دارو با فروش بیش از یک میلیارد دلار در بازار دارد. این شرکت با داشتن بیش از ۹۱ هزار کارمند در سراسر جهان، در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۵۸ میلیارد دلار داشتهاست. پيش بيني مي شود كه در آمد اين شركت به خاطر توليد واكسن كرونا به چندين برابر ارتقاء يابد
✅ @karkhone
در دهه۱۸۴۰ یک شیمیدان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی راه انداختند
فايزر شركت دارو سازي چند مليتي است كه دفتر مركزي آن در شهر نيويورك آمريكا قرار دارد اما بخش عمده اي از سهام آن، در بورس بمبئي هند خريد و فروش مي شود. اين شركت با يكصد هزار كارمند و 52 ميليارد دلار در آمد، بزرگترين شركت دارايي حال حاضر جهان است.
شرکت فایزر در سال ۱۹۶۴ شرکتی را با نام لابراتوارهای فایزر، تحت مالکیت خود در ایران راهاندازی کرد. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادره اموال و داراییها، سهام و داراییهای این مجموعه به همراه پانزده شرکت دیگرِ داروسازی بینالمللی در ایران، به اتهام چند مليتي بودن، مصادره شد.
این شرکت به سازمان صنایع ملی ایران انتقال و نام آن نیز به شرکت لابراتوارهای «رازک» تغییر یافت و در حال حاضر شرکت رازک به صورت یک شرکت سهامی عام فعالیت میکند و بخشی از سهام آن نیز در بورس اوراق بهادار تهران معامله میشود.
سهامدار عمده« رازك» شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی است. همچنین ۱۳ درصد از سهام این شرکت به بنیاد تعاون سپاه و ستاد اجرایی فرمان امام در گروه دارویی برکت رسیده است. در فيلم «آقاي هالو» ساخته داريوش مهرجويي» در سال 1349 تصوير از خودرو فولوكس واگن شركت فايزر ديده مي شود
سابقه تاريخي تاسيس شركت فايزر
در دهه۱۸۴۰ یک شیمیدان آلمانی به نام چارلز فایزر و یک قناد آلمانی به نام چارلز ارتارت، در حین مهاجرت از اروپا به ایالات متحدهآمریکا، با یکدیگر آشنا شدند و چند سال بعد، در سال ۱۸۴۹ شرکت چارلز فایزر اند کمپانی را برای تولید مواد شیمیایی از جمله ترکیبات یُد، اسید سیتریک و اسید بوریک تأسیس کردند مطالعات و تلاش آنها موجب رشد فناوری تخمیر و تولید اسید سیتریک در مقادیر زیاد شد. از جمله موفقیتهای اولیه فایزر و ارتارت، تولید داروی سانتونین بود، که امروزه همچنان در درمان کرمهای انگل، دارویی مؤثر میباشد.
فایزر در سال ۱۹۴۱ کلیه امکانات خود از جمله مخازن بزرگ تخمیر مورد استفاده برای تولید اسید سیتریک را، در اختیار پروژه تولید پنیسیلین قرار داد. فایزر پنیسیلین تهیه شده را برای درمان مجروحان جنگ جهانی دوم، به مناطق جنگی صادر میکرد.
بهرغم محدودیتهای اعمال شده در زمان جنگ جهانی دوم، فایزر بخشی از تولید پنیسیلین خود را روانه بازار مصرف کرد، تا سایر بیماران نیز از اثرات سودمند آن بهرهمند شوند. پس از اتمام جنگ و با رفع محدودیتهای قبلی، فایزر به تولید هر چه بیشتر پنیسیلین اهتمام ورزید و به زودی به بزرگترین تولیدکننده پنیسیلین جهان (۵۰٪ درصد نیاز بازار جهانی دارو) تبدیل شد.
توليد داروهاي پر فروش
فایزر در سال ۱۹۸۱ داروی پیروکسیکام، با نام تجاری «فلدین» را تولید کرد، که به اولین داروی پر فروش بالای یک میلیارد دلار این شرکت تبدیل شد. به دنبال آن داروهای دیگری با فروش بالای یک میلیارد دلار، توسط فایزر تولید شدند، که از جمله میتوان به پروکاردیا (نفیدپین) در سال ۱۹۸۹، «زولفت» یا سرتالین در سال ۱۹۹۲ اشاره کرد. «زایترک» برای درمان حساسیت و «گلوکترول» برای درمان دیابت نوع دوم، از دیگر داروهای معروف و پر فروش فایزر محسوب میشدند.
در سال ۲۰۰۰ با خرید شرکت وارنر-لامبرت، فایزر کاملاً متحول شد و نتیجه این خرید، فروش بسیار بالای لیپیتور بود. این شرکت در سال ۲۰۰۶ خط تولید مادۀ اولیه خود را به شرکت «اکسلا» واگذار کرد. شرکت فایزر در سال ۲۰۰۳ شرکت فارماسیا را خریداری نمود. این شرکت در سال ۲۰۰۹ دست به خرید بزرگی زد و با قیمت ۶۸ میلیارد دلار، شرکت دارویی ویئت را تصاحب نمود.
فایزر در ۲۰۱۵ با شرکت هوسپیرا توافق کرد تا این شرکت را به مبلغ ۱۵٫۲ میلیارد دلار خریداری کند. هوسپیرا از بزرگ ترین تولیدکنندگان داروی تزریقی در دنیا است. در سال ۲۰۱۹ فایزر شاخه تولید ژنریک داروهای خود پس از انقضای پتنت Upjohn، را در شرکت مایلن (Mylan) ادغام کرد. پورتفوی این شرکت شامل فراوردههایی چون لیپیتور (آتورواستاتین)، سلبرکس (سلکوکسیب) و ویاگرا (سیلدنافیل) است.
فایزر تنها شرکتی است، که بیش از ۵ دارو با فروش بیش از یک میلیارد دلار در بازار دارد. این شرکت با داشتن بیش از ۹۱ هزار کارمند در سراسر جهان، در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۵۸ میلیارد دلار داشتهاست. پيش بيني مي شود كه در آمد اين شركت به خاطر توليد واكسن كرونا به چندين برابر ارتقاء يابد
✅ @karkhone
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چرا میلیاردرهای چینی مدام ناپدید میشوند؟
حدود صد روز از ناپدید شدن «جک ما» بنیانگذارسایت «علی بابا» میگذرد. او بعد از سخنرانی که در ۲۴ اکتبر داشت و انتقاداتی که از دولت چین کرده بود، دیگر در انظار دیده نشد. اما جک ما اولین میلیاردر چینی نیست که ناپدید میشود!
✅ @karkhone
حدود صد روز از ناپدید شدن «جک ما» بنیانگذارسایت «علی بابا» میگذرد. او بعد از سخنرانی که در ۲۴ اکتبر داشت و انتقاداتی که از دولت چین کرده بود، دیگر در انظار دیده نشد. اما جک ما اولین میلیاردر چینی نیست که ناپدید میشود!
✅ @karkhone
«جهانیسازی یا چینیسازی؟»
|مهدی تدینی
در روزگاران اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کموبیش بیان کردهاند. میتوان گفت تأکید اصلی آنها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیریهای کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرتهای اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بخواهیم بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین میشود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرتهای بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»
اتفاقاً استدلالهایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح میکنند استدلالهای درستی است. میفرمایند: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا همپیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهههای گذشته هیچگاه با هیچ یک از قدرتهای اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم ــ و البته از هیچگونه ستیز با قدرتهای بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیسجمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیبترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمیآورد. اصلاً مگر در تمام دهههای گذشته در ایران کسی از درهمتنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچگاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).
من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای اینکه بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بینالمللی است؛ لازم است ما دستکم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئلهام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.
بزرگترین ضرورتی که برای ایران امروز میدانم، گشایش اقتصادی و جهانیشدنِ بیدرنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام دادهاند. درگیریها و منازعات سیاسی هیچگاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوقالعاده خیرهکنندهای میان دو کشور وجود دارد. مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر میشود. اکیداً توصیه میکنم در این صفحه آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخهای جادویی که چینیها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسیشان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.
در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتابترین کشور در فرایند «جهانیشدن» تبدیل شده است، ما به جهانیسازی اقتصادمان بیاعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش میکنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانیسازی» «چینیسازی» نصیبمان میشود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بیاعتنایی تجاری به دیگر قدرتهای اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتیناپذیر با قدرتهای اقتصادی جهان حرفی نمیزنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)
✅ @karkhone
|مهدی تدینی
در روزگاران اخیر حامیان معاهدۀ تجاری با چین دلایل خود را برای «خوب بودن» این معاهده کموبیش بیان کردهاند. میتوان گفت تأکید اصلی آنها این است: «چین قدرت اول اقتصادی دنیاست (یا به زودی خواهد بود) و برقراری معاهدات بلندمدت با قدرت اول اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.» اگر برای کشورم فقط یک آرزو داشته باشم، همین بود که روزی چنین استدلالی را بشنوم و چنین نگرشی به مبنای تصمیمگیریهای کلان کشورم تبدیل شود؛ اما نه «فقط» در مورد چین، بلکه در مورد همۀ قدرتهای اقتصادی جهان! در واقع اگر همین استدلال را بخواهیم بدون ذکر نام چین و بدون تأکید بر «قدرت اول» بازنویسی کنیم، چنین میشود: «برقراری معاهدات بلندمدت با قدرتهای بزرگ اقتصادی جهان نه تنها عاقلانه و هوشمندانه، بلکه اساساً ضروری است.»
اتفاقاً استدلالهایی که حامیان توافقنامۀ تجاری بلندمدت با چین مطرح میکنند استدلالهای درستی است. میفرمایند: «باید با قدرت اول اقتصادی دنیا همپیمان شد.» این استدلال کاملاً درست است، اما چرا ما در طول دهههای گذشته هیچگاه با هیچ یک از قدرتهای اقتصادی بزرگ دنیا پیمان درخوری نبستیم و اصلاً برایمان مهم هم نبود که چنین کنیم ــ و البته از هیچگونه ستیز با قدرتهای بزرگ پروایی نداشتیم. برای مثال، رئیسجمهور محترم پیشین که اساساً دکترینش نگاه به اقتصادهای کوچک ــ و در نهایت نوظهور ــ بود و به همین خاطر گاه از عجیبترین کشورهای آفریقایی و گاه از آمریکای جنوبی سر درمیآورد. اصلاً مگر در تمام دهههای گذشته در ایران کسی از درهمتنیدگی در اقتصاد جهانی استقبال کرده یا به آن اولویت داده است؟ چیزی که برای ما هیچگاه مهم نبود، جهانی شدن اقتصادمان بود. برای همین شنیدن چنین استدلالی آرزوست، البته در کلیت و نه فقط دربارۀ چین (و احتمالاً روسیه).
من از جزئیات این قرارداد اطلاع دقیقی ندارم و اصلاً هم بحثم جزئیات توافق با چین نیست. اگر هم به فرض جزئیات آن را بدانم سواد لازم برای ارزیابی آن را ندارم. برای اینکه بتوان جزئیات یک قرارداد را به درستی تحلیل کرد، نیاز به سواد گسترده در زمینۀ روابط تجاری بینالمللی است؛ لازم است ما دستکم ده مورد از این دست توافقات را بشناسیم تا بتوانیم با نگاه تطبیقی جزئیات آن را ارزیابی کنیم. به همین دلیل حتی در صورت آگاهی از جزئیات توافق، من صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. مسئلهام رویکرد و فلسفۀ آن است که بحثی جدا از جزئیات است.
بزرگترین ضرورتی که برای ایران امروز میدانم، گشایش اقتصادی و جهانیشدنِ بیدرنگ اقتصاد آن است. اتفاقاً این همان کاری است که خود چین و روسیه با تمام توان انجام دادهاند. درگیریها و منازعات سیاسی هیچگاه باعث نشده است خللی در روابط اقتصادی این کشورها با رقبایشان ایجاد شود. کیست که نداند «جنگ تجاری» داغی از ۲۰۱۸ میان آمریکا و چین وجود دارد. اصلاً دلیل این جنگ همین است که تجارت فوقالعاده خیرهکنندهای میان دو کشور وجود دارد. مشکل دقیقاً از نظر آمریکا اینجاست که برای مثال در سال ۲۰۱۷ آمریکا ۵۰۵ میلیارد دلار از چین واردات داشت، اما فقط ۱۳۰ میلیارد دلار به چین صادر کرد! این یعنی تراز تجاری آمریکا در برابر چین به طرز وحشتناکی منفی است و جنگ تجاری ترامپ با چین نیز سر همین است. از سال ۱۹۸۵ تراز تجاری آمریکا سال به سال بدتر میشود. اکیداً توصیه میکنم در این صفحه آمار ریز تجارت آمریکا و چین را از ۱۹۸۵ ببینید. نسخهای جادویی که چینیها برای خودشان تجویز کردند، این بود که حتی با رقبا و دشمنان سیاسیشان روابط تجاری گسترده و در نهایت کمرشکنی را برقرار کردند.
در واقع در شرایطی که خود چین به سردمدار و پرشتابترین کشور در فرایند «جهانیشدن» تبدیل شده است، ما به جهانیسازی اقتصادمان بیاعتنا بودیم و هستیم. من از همۀ حامیان توافق تجاری بلندمدت با چین عاجزانه خواهش میکنم همین استدلال صحیح خود را بسط دهند و به کل جهان تسری دهند، وگرنه به جای «جهانیسازی» «چینیسازی» نصیبمان میشود. اگر اتحاد با قدرت اول اقتصادی جهان کار درست و معقولی است، پس بیاعتنایی تجاری به دیگر قدرتهای اقتصادی جهان مصداق چیست؟ (حال از دشمنی و نزاع آشتیناپذیر با قدرتهای اقتصادی جهان حرفی نمیزنم که بر اساس همین استدلال تکلیف آن روشن است.)
✅ @karkhone
www.census.gov
International Trade
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش اول)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
از سقوط حکومت محمدرضا شاه پهلوی نزدیک به چهار دهه گذشته است. بسیاری از مسائل آن دوران ممکن است دیگر اهمیت و اولویت چندانی برای بررسی و پژوهش نداشته باشد. اما برعکس، تامل بر مسائل صنعتی دوران پهلوی، بویژه نوع مناسبات حکومت و شخص شاه با نیروهای تولیدی و صاحبان صنایع، از آن حیث اهمیت دارد که کشور ما هنوز هم درگیر چالشهای مختلف توسعه صنعتی و خاصه نحوه تعامل دولت با بخش خصوصی است.
سقوط شاه درست در دورانی واقع شد که دستکم بر اساس آمارها و شواهد موجود، بواسطه سرمایهگذاریهای دولتی و خصوصی، نشانههایی از تغییرات اقتصادی و صنعتی در کشور به چشم میخورد. از اینرو برخی محققین براین باورند که درگیری شاه و سرمایهداران و در نتیجه، خروج فوری سرمایهها، یکی از دلایل مهم سقوط حکومت بوده است. این پرسش که «نوع نگاه و ذهنیت شخص شاه به صنعت و کارفرمایان صنعتی چگونه بود و سقوط او را تا چه حد میتوان به این موضوع نسبت داد؟»، را با دکتر عباس میلانی در میان گذاشتیم .
میلانی نویسنده و مورخ ایرانی، دکتری علوم سیاسی از دانشگاه هاوایی و استاد پیشین دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. کتابهای «تجدد و تجدد ستیزی در ایران»، «معمای هویدا» و «نگاهی به شاه» از مهمترین آثار او درباره اندیشه و تاریخ ایران است. میلانی، در این گفتوگو، زوایایی از رابطه شاه و سرمایهداران صنعتی ایران را بررسی میکند.
صنعتی شدن، بخشی از تجدد اقتدارگرایانه پهلوی ها بود
جناب آقای دکتر میلانی! همانطور که آگاه هستید، در حکومت رضاشاه و بعدها محمدرضاشاه پهلوی، تکاپویی برای صنعت گستری در ایران شکل گرفت. به نظر شما سوای علائق شخصی،چه عوامل و فضایی آنها را به چنین مسیری کشاند؟
به اعتقاد من هر دو، یعنی هم رضاشاه و هم محمدرضاشاه به نوعی منادی نوعی تجدد بودند، تجدد اقتدارگرایانه. در ذات این تجدد اقتدارگرایانه هم رواج نوعی روابط سرمایهداری است. در این نگرش اگر شما میخواستید ایران مدرن باشید باید متجدد میشدید . بخشی از این تجدد، شهرنشینی، افزایش جمعیت و رواج اقتصاد مبادلهای است و در این فرآیند، صنعتیشدن هم جزئی از آن است. بههرحال، بواسطه اقداماتی که در روسیه و عثمانی شکل گرفته بود، باد تجدد به ایران هم رسیده بود. رضاشاه هم به دنبال این بود که نشان دهد که برای رسیدن به یک ایران نوین باید از سنت گذر کرد و به تجدد رسید. الگوی تجددخواهی آنها در آن زمان هم اساسا الگوی غربی بود. البته در پیشبرد این الگو، بین این دو نفر تفاوت هایی وجود داشت. رضا شاه به دنبال محدود کردن روحانیت بود و محمدرضا، دغدغه اصلی اش کنترل نفوذ کمونیزم در ایران بود.
بازتاب تفاوت در پیشبرد الگوی تجدد نزد این دو نفر،در سطح اقتصاد و راهبردهای توسعه صنعتی چگونه بود؟
در زمینه صنعت به نظرم تفاوتهایی بین این دو وجود داشت که فقط به خاطر تفاوت نگاه خودشان نیست بلکه شرایط تغییر کرده بود. در دوران رضاشاه، در واقع تصور رضاشاه این بود که بخش عمده فعالیت صنعتی به بهانه محدودیتها در ایران، باید توسط دولت و یا خود او انجام شود. به همین خاطر زمانی که از ایران خارج میشد و مجبور بود که تمام ثروتش را واگذارد، برای اینکه چرایی جمعآوری آن همه ثروت و املاک را توجیه کند میگوید که «من میخواستم اینها را مدرن کنم، میخواستم صنعت ایجاد کنم و فکر میکردم که خودم یا دولت تنها عامل هستند». اما در دوره محمدضاشاه بویژه از اواسط دهه ۳۰ و آغاز دهه ۴۰، یک طبقهای پیدا میشود که در واقع دو وجه دارد. یکوجهاش مدیران تحصیل کرده آمریکاست که به ایران برگشتند. کسانی که اقتصاد خوانده بودند، برنامهریزی خوانده بودند وآدمهایی بودند که ایران دوست بودند و میخواستند یک تغییری از طریق تقویت صنعت ایجاد کنند. مسالهشان تقویت صنعت داخلی بود. آدمهایی مثل عالیخانی، مهدی سمیعی، یا مقدم… اینها برمیگردند و در اواخر دهه سی یک فکر جدی در مورد بنیانهای صنعتی ایجاد میکنند. در حقیقت یک طبقه صنعتگر جدید آمده بود و این طبقه صنعتگر از تجربه بازار خودش استفاده میکرد. گروهی از اینها فرزندانشان را به غرب فرستاده بودند که تحصیل کند و به ایجاد مدیریت صنعتی روی آورده بودند.وقتی به خانوادههای بزرگ صنعتگر مثل خانواده لاجوردیها و یا خسروشاهی ها نگاه می کنید می بینید که اینها با جذب مهندسان و مدیران و تغییر الگوهای مدیریتی، مفهوم صنعت را در ایران تغییر دادند.
ادامه دارد...
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
از سقوط حکومت محمدرضا شاه پهلوی نزدیک به چهار دهه گذشته است. بسیاری از مسائل آن دوران ممکن است دیگر اهمیت و اولویت چندانی برای بررسی و پژوهش نداشته باشد. اما برعکس، تامل بر مسائل صنعتی دوران پهلوی، بویژه نوع مناسبات حکومت و شخص شاه با نیروهای تولیدی و صاحبان صنایع، از آن حیث اهمیت دارد که کشور ما هنوز هم درگیر چالشهای مختلف توسعه صنعتی و خاصه نحوه تعامل دولت با بخش خصوصی است.
سقوط شاه درست در دورانی واقع شد که دستکم بر اساس آمارها و شواهد موجود، بواسطه سرمایهگذاریهای دولتی و خصوصی، نشانههایی از تغییرات اقتصادی و صنعتی در کشور به چشم میخورد. از اینرو برخی محققین براین باورند که درگیری شاه و سرمایهداران و در نتیجه، خروج فوری سرمایهها، یکی از دلایل مهم سقوط حکومت بوده است. این پرسش که «نوع نگاه و ذهنیت شخص شاه به صنعت و کارفرمایان صنعتی چگونه بود و سقوط او را تا چه حد میتوان به این موضوع نسبت داد؟»، را با دکتر عباس میلانی در میان گذاشتیم .
میلانی نویسنده و مورخ ایرانی، دکتری علوم سیاسی از دانشگاه هاوایی و استاد پیشین دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است. کتابهای «تجدد و تجدد ستیزی در ایران»، «معمای هویدا» و «نگاهی به شاه» از مهمترین آثار او درباره اندیشه و تاریخ ایران است. میلانی، در این گفتوگو، زوایایی از رابطه شاه و سرمایهداران صنعتی ایران را بررسی میکند.
صنعتی شدن، بخشی از تجدد اقتدارگرایانه پهلوی ها بود
جناب آقای دکتر میلانی! همانطور که آگاه هستید، در حکومت رضاشاه و بعدها محمدرضاشاه پهلوی، تکاپویی برای صنعت گستری در ایران شکل گرفت. به نظر شما سوای علائق شخصی،چه عوامل و فضایی آنها را به چنین مسیری کشاند؟
به اعتقاد من هر دو، یعنی هم رضاشاه و هم محمدرضاشاه به نوعی منادی نوعی تجدد بودند، تجدد اقتدارگرایانه. در ذات این تجدد اقتدارگرایانه هم رواج نوعی روابط سرمایهداری است. در این نگرش اگر شما میخواستید ایران مدرن باشید باید متجدد میشدید . بخشی از این تجدد، شهرنشینی، افزایش جمعیت و رواج اقتصاد مبادلهای است و در این فرآیند، صنعتیشدن هم جزئی از آن است. بههرحال، بواسطه اقداماتی که در روسیه و عثمانی شکل گرفته بود، باد تجدد به ایران هم رسیده بود. رضاشاه هم به دنبال این بود که نشان دهد که برای رسیدن به یک ایران نوین باید از سنت گذر کرد و به تجدد رسید. الگوی تجددخواهی آنها در آن زمان هم اساسا الگوی غربی بود. البته در پیشبرد این الگو، بین این دو نفر تفاوت هایی وجود داشت. رضا شاه به دنبال محدود کردن روحانیت بود و محمدرضا، دغدغه اصلی اش کنترل نفوذ کمونیزم در ایران بود.
بازتاب تفاوت در پیشبرد الگوی تجدد نزد این دو نفر،در سطح اقتصاد و راهبردهای توسعه صنعتی چگونه بود؟
در زمینه صنعت به نظرم تفاوتهایی بین این دو وجود داشت که فقط به خاطر تفاوت نگاه خودشان نیست بلکه شرایط تغییر کرده بود. در دوران رضاشاه، در واقع تصور رضاشاه این بود که بخش عمده فعالیت صنعتی به بهانه محدودیتها در ایران، باید توسط دولت و یا خود او انجام شود. به همین خاطر زمانی که از ایران خارج میشد و مجبور بود که تمام ثروتش را واگذارد، برای اینکه چرایی جمعآوری آن همه ثروت و املاک را توجیه کند میگوید که «من میخواستم اینها را مدرن کنم، میخواستم صنعت ایجاد کنم و فکر میکردم که خودم یا دولت تنها عامل هستند». اما در دوره محمدضاشاه بویژه از اواسط دهه ۳۰ و آغاز دهه ۴۰، یک طبقهای پیدا میشود که در واقع دو وجه دارد. یکوجهاش مدیران تحصیل کرده آمریکاست که به ایران برگشتند. کسانی که اقتصاد خوانده بودند، برنامهریزی خوانده بودند وآدمهایی بودند که ایران دوست بودند و میخواستند یک تغییری از طریق تقویت صنعت ایجاد کنند. مسالهشان تقویت صنعت داخلی بود. آدمهایی مثل عالیخانی، مهدی سمیعی، یا مقدم… اینها برمیگردند و در اواخر دهه سی یک فکر جدی در مورد بنیانهای صنعتی ایجاد میکنند. در حقیقت یک طبقه صنعتگر جدید آمده بود و این طبقه صنعتگر از تجربه بازار خودش استفاده میکرد. گروهی از اینها فرزندانشان را به غرب فرستاده بودند که تحصیل کند و به ایجاد مدیریت صنعتی روی آورده بودند.وقتی به خانوادههای بزرگ صنعتگر مثل خانواده لاجوردیها و یا خسروشاهی ها نگاه می کنید می بینید که اینها با جذب مهندسان و مدیران و تغییر الگوهای مدیریتی، مفهوم صنعت را در ایران تغییر دادند.
ادامه دارد...
✅ @karkhone
به نام «مستضعفان» و به كام «مفتخوران»
سخنان تكان دهده حسين مرعشي در باره علل و عاقبت مصادره اموال سرمایه داران دهد در ابتداي پيروزي انقلاب
انقلاب ما آخرین نهضت سیاسی و اجتماعی از نوع نهضتهای اجتماعی دوران جنگ سرد بود. مایهی کلی انقلاب چپ و مخالف بخش خصوصي بود بنابراين همه نيروها در آن زمان بر روي مصادره اموال سرمايه داران توافق داشتند. البته هنوز هم ستاد اجرایی در حال مصادره است
آقای لاجوردی (دادستان تهران) و آقای ایروانی هر دو در بازار تهران در کنار همحجره داشتند. ایروانی کفش و آقای لاجوردی روسری میفروخت. ایروانی متوجه تحولات دههی چهل شد، غرفه کفشفروشی را به کفش ملی تبدیل کرد. وقتی کفش ملی را داشتیم در چین، تایوان، کره و تایلند از صنعت و تولید خبری نبود. آقای ایروانی کفش ملی را تأسیس کرد و آقای لاجوردی همحجرهای او دادستان شد و اموال او را مصادره کرد.
آقای رحمان گلزار سازنده اکباتان هیچ خلافی نکرده است. او اکباتان را با پیشفروش واحدهای آپارتمان ساخته است. در سال ۵۷ دلار هفت تومان بوده و او هر متر را ۷۰۰۰ تومان میفروخته است. حدوداً بیست میلیون پول الان بود. یعنی گران هم نبوده است. در حکم آقای گلزار نوشته شده که چون خود محکم اقرار کرده که پول نداشته است و با پیشفروش اکباتان را ساخته است، لذا مصادره میشود. اصل این بود که هر سرمایهگذاری همدست رژیم بوده است و همین تفکر هنوز هم در ایران وجود دارد.
اینهایی که اموالشان مصادره شد، آدمهای بیدین و کافر و عرقخوری نبودند. حتی حاجی برخوردار در دوران مبارزه به آخوندها کمک میکرد. آقای برخوردار به قاضی گفته بود «شما میخواهید مصادره کنید؟» حاجآقا گفت «بله! اینها برای مستضعفین است». گفت «حاجآقا! شما که نمیتوانید کارخانه اداره کنید!» قاضی گفت «نمیشود باید مصادره کرد». و بازهم گفت «چقدر میخواهید در سال از این کارخانه در بیاورید، همان را به شما میدهیم.» گفتند «خیر». گفت «اینها را به ما اجاره بده». گفت «نمیشود». گفت «بفروش»؛ گفت «نمیشود». رشتههای صنعتی اینطور پاره شد. یک بورژوازی ملیای شکلگرفته بود و از بین رفت.
یک زمانی در کرمان اموال شیخیه را مصادره کردند و آقای حسینخان ابراهیمی که در کرمان یک کارخانه ساخته بود، به نام «قالب میزان»، دقت بالایی داشت و حتی میتوانست قالب عقربههای ساعت مچی را بزند. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم جلوی مصادرهی آن را بگیرم. به آقای فلاح دادستان گفتم «مرسوم این است یکبخشی از املاک را بهطرف میدهید تا دستخالی نمانند. الان هم به ایشان کارخانه را بدهید. چون این کارخانه منهای حسینخان مفت نمیارزد». گفت «این کارخانه زیادتر است». گفتم «باقی را قسطی از او بگیرید». بالاخره کارخانه مصادره شد. ظرف کمتر از یک سال ماشینآلات به مزایده گذاشتند. سولههای آن انبار کمیته امداد شد، حسینخان هم در سن ۵۰ سالگی دق کرد و مرد
یک زمانی آقای موسوی اردبیلی اموال آقای امانالله عامری را مصادره کرد و هیچ حجت شرعی برای آن نداشتند. یک نامهای را خطاب به رهبری نوشتم و گفتم در طول هشت سالی که معاون استاندار بودم یک نفر از کارگران ایشان از او شکایت نداشت. یک گزارش از منابع طبیعی دربارهی تصرف اراضی ملی از او دریافت نکردیم. هیچ خلافی نکرده بود. هیچ مبنایی جز تندروی و انقلابی نمایی نداشت. به نظر من قانون اصلاحات زمان شاه از مصادرههای دهه پنجاه عادلانهتر بود.
مردم و نیروهای انقلابی آنقدر پاک بودند که اصلاً نمیتوانستند فکر کنند کسی در نهادهای حکومتی سو استفاده کند و تا ۱۵ سال پس از انقلاب هم این فضا حاکم بود. مسئولی در خانهای که برای مستضعفان بنشیند! تصور هم نمیکردیم. اما رفتهرفته متوجه شدند اینها عجب چیزهایی بودند. کمتر در میان آنها آدم سالم وجود داشت. اصلاً قرار نبود این اموال مصادرهای در اختیار مسئولین، حکام شهر و قضات باشد. قرار بود آنها را بفروشند با پولش برای مستضعفین خانه بسازند. مصادره اموال به نام مستضعفین بود و به کام یکمشت مفتخور.
/انصاف نیوز
✅ @karkhone
سخنان تكان دهده حسين مرعشي در باره علل و عاقبت مصادره اموال سرمایه داران دهد در ابتداي پيروزي انقلاب
انقلاب ما آخرین نهضت سیاسی و اجتماعی از نوع نهضتهای اجتماعی دوران جنگ سرد بود. مایهی کلی انقلاب چپ و مخالف بخش خصوصي بود بنابراين همه نيروها در آن زمان بر روي مصادره اموال سرمايه داران توافق داشتند. البته هنوز هم ستاد اجرایی در حال مصادره است
آقای لاجوردی (دادستان تهران) و آقای ایروانی هر دو در بازار تهران در کنار همحجره داشتند. ایروانی کفش و آقای لاجوردی روسری میفروخت. ایروانی متوجه تحولات دههی چهل شد، غرفه کفشفروشی را به کفش ملی تبدیل کرد. وقتی کفش ملی را داشتیم در چین، تایوان، کره و تایلند از صنعت و تولید خبری نبود. آقای ایروانی کفش ملی را تأسیس کرد و آقای لاجوردی همحجرهای او دادستان شد و اموال او را مصادره کرد.
آقای رحمان گلزار سازنده اکباتان هیچ خلافی نکرده است. او اکباتان را با پیشفروش واحدهای آپارتمان ساخته است. در سال ۵۷ دلار هفت تومان بوده و او هر متر را ۷۰۰۰ تومان میفروخته است. حدوداً بیست میلیون پول الان بود. یعنی گران هم نبوده است. در حکم آقای گلزار نوشته شده که چون خود محکم اقرار کرده که پول نداشته است و با پیشفروش اکباتان را ساخته است، لذا مصادره میشود. اصل این بود که هر سرمایهگذاری همدست رژیم بوده است و همین تفکر هنوز هم در ایران وجود دارد.
اینهایی که اموالشان مصادره شد، آدمهای بیدین و کافر و عرقخوری نبودند. حتی حاجی برخوردار در دوران مبارزه به آخوندها کمک میکرد. آقای برخوردار به قاضی گفته بود «شما میخواهید مصادره کنید؟» حاجآقا گفت «بله! اینها برای مستضعفین است». گفت «حاجآقا! شما که نمیتوانید کارخانه اداره کنید!» قاضی گفت «نمیشود باید مصادره کرد». و بازهم گفت «چقدر میخواهید در سال از این کارخانه در بیاورید، همان را به شما میدهیم.» گفتند «خیر». گفت «اینها را به ما اجاره بده». گفت «نمیشود». گفت «بفروش»؛ گفت «نمیشود». رشتههای صنعتی اینطور پاره شد. یک بورژوازی ملیای شکلگرفته بود و از بین رفت.
یک زمانی در کرمان اموال شیخیه را مصادره کردند و آقای حسینخان ابراهیمی که در کرمان یک کارخانه ساخته بود، به نام «قالب میزان»، دقت بالایی داشت و حتی میتوانست قالب عقربههای ساعت مچی را بزند. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم جلوی مصادرهی آن را بگیرم. به آقای فلاح دادستان گفتم «مرسوم این است یکبخشی از املاک را بهطرف میدهید تا دستخالی نمانند. الان هم به ایشان کارخانه را بدهید. چون این کارخانه منهای حسینخان مفت نمیارزد». گفت «این کارخانه زیادتر است». گفتم «باقی را قسطی از او بگیرید». بالاخره کارخانه مصادره شد. ظرف کمتر از یک سال ماشینآلات به مزایده گذاشتند. سولههای آن انبار کمیته امداد شد، حسینخان هم در سن ۵۰ سالگی دق کرد و مرد
یک زمانی آقای موسوی اردبیلی اموال آقای امانالله عامری را مصادره کرد و هیچ حجت شرعی برای آن نداشتند. یک نامهای را خطاب به رهبری نوشتم و گفتم در طول هشت سالی که معاون استاندار بودم یک نفر از کارگران ایشان از او شکایت نداشت. یک گزارش از منابع طبیعی دربارهی تصرف اراضی ملی از او دریافت نکردیم. هیچ خلافی نکرده بود. هیچ مبنایی جز تندروی و انقلابی نمایی نداشت. به نظر من قانون اصلاحات زمان شاه از مصادرههای دهه پنجاه عادلانهتر بود.
مردم و نیروهای انقلابی آنقدر پاک بودند که اصلاً نمیتوانستند فکر کنند کسی در نهادهای حکومتی سو استفاده کند و تا ۱۵ سال پس از انقلاب هم این فضا حاکم بود. مسئولی در خانهای که برای مستضعفان بنشیند! تصور هم نمیکردیم. اما رفتهرفته متوجه شدند اینها عجب چیزهایی بودند. کمتر در میان آنها آدم سالم وجود داشت. اصلاً قرار نبود این اموال مصادرهای در اختیار مسئولین، حکام شهر و قضات باشد. قرار بود آنها را بفروشند با پولش برای مستضعفین خانه بسازند. مصادره اموال به نام مستضعفین بود و به کام یکمشت مفتخور.
/انصاف نیوز
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
👍1
ذهن کندویی
به گفته گرت جونز، اقتصاددان دانشگاه جورج میسون، ضریب هوشی مردم یک کشور همبستگی قوی با میزان صنعتی بودن و ثروت آن کشور دارد. به نظر جونز ضریب هوشی شاخصی است که توانایی افراد در همکاری با یکدیگر و یافتن راهکارهایی که به سود طرفین باشد را نشان میدهد. این درحالی است که کشورهای دارای ضریب هوشی پایینتر مدام درگیر منازعه و سوءاستفاده از یکدیگرند، و هیچوقت نهادهای لازم برای رشد اقتصادی را نخواهند ساخت.
تحقیقات نشان میدهد که ضریب هوشی همبستگی قوی با ترجیح زمانی دارد، یعنی اگر شما ضریب هوشی بالایی داشته باشید ترجیح میدهید برای پاداش بزرگتر بیشتر صبر کنید و نه اینکه فقط الان پاداش کوچکتری بگیرید. تحقیقات دیگر همچنین رابطه مستقیم میزان پس انداز ملی با میانگین ضریب هوشی را نشان دادهاند. از طرفی شخصی که در محاصره افراد صبور و دارای عقل معاش باشد خود نیز همانگونه رفتار خواهد نمود.
مطالعه متن کامل
منابع :
https://bit.ly/2ucTUoK
https://bit.ly/2TCWtva
https://bit.ly/30GHd1O
✅ @karkhone
به گفته گرت جونز، اقتصاددان دانشگاه جورج میسون، ضریب هوشی مردم یک کشور همبستگی قوی با میزان صنعتی بودن و ثروت آن کشور دارد. به نظر جونز ضریب هوشی شاخصی است که توانایی افراد در همکاری با یکدیگر و یافتن راهکارهایی که به سود طرفین باشد را نشان میدهد. این درحالی است که کشورهای دارای ضریب هوشی پایینتر مدام درگیر منازعه و سوءاستفاده از یکدیگرند، و هیچوقت نهادهای لازم برای رشد اقتصادی را نخواهند ساخت.
تحقیقات نشان میدهد که ضریب هوشی همبستگی قوی با ترجیح زمانی دارد، یعنی اگر شما ضریب هوشی بالایی داشته باشید ترجیح میدهید برای پاداش بزرگتر بیشتر صبر کنید و نه اینکه فقط الان پاداش کوچکتری بگیرید. تحقیقات دیگر همچنین رابطه مستقیم میزان پس انداز ملی با میانگین ضریب هوشی را نشان دادهاند. از طرفی شخصی که در محاصره افراد صبور و دارای عقل معاش باشد خود نیز همانگونه رفتار خواهد نمود.
مطالعه متن کامل
منابع :
https://bit.ly/2ucTUoK
https://bit.ly/2TCWtva
https://bit.ly/30GHd1O
✅ @karkhone
Telegram
karkhone
هوش توسعه
با وجود تمام تلاش ها، فاصله بین کشورهای فقیر و ثروتمند همچنان بسیار قابل ملاحظه است، و کم کم دنیا در حال پذیرش این ایده است که دلیل توسعه بعضی کشورها صرفا این نیست که زودتر از بقیه فرایند رشد و سرمایه گذاری را آغاز کرده اند. به نظر گرت جونز، اقتصاددان…
با وجود تمام تلاش ها، فاصله بین کشورهای فقیر و ثروتمند همچنان بسیار قابل ملاحظه است، و کم کم دنیا در حال پذیرش این ایده است که دلیل توسعه بعضی کشورها صرفا این نیست که زودتر از بقیه فرایند رشد و سرمایه گذاری را آغاز کرده اند. به نظر گرت جونز، اقتصاددان…
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش اول) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 از سقوط حکومت محمدرضا شاه پهلوی نزدیک به چهار دهه گذشته است. بسیاری از مسائل…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش دوم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند
دهه ۴۰ و ۵۰ همان دورهای است که این طبقه جدید سرمایهدار صنعتی در ایران قوام یافته است. حالا سوال من این است که مناسبات شاه با این طبقه نوپا چطور بود؟ آیا شاه به نوعی دنباله روی اینها شده بود؟ یا برعکس این طبقه خودش را تحت هدایت شاه میدید؟ شاه چه نقشی در توانمندسازی این طبقه داشت؟
ببینید، حتی بعد از اینکه شاه بخش زیادی از اموالش را به بنیاد پهلوی میدهد، خودش بههرحال همچنان در بخش صنعت سرمایهگذاری میکرد. هستند کارخانههایی که خود شاه و یا دوستانش مستقیم در آنها فعالیت دارند… از طریق بانک عمران که کنترلش در بنیاد پهلوی بود. در خیلی از سرمایهگذاریهای مهم هم خود شاه به نوعی دست داشت و وارد این جرگه شده بود. رابطهاش با طبقه سرمایهدار صنعتی ایران یک رابطه پیچیدهای است. به این معنا که هم از آنها دفاع میکرد، یعنی به آنها امتیازات دولتی، سیاستهای حمایتی، معافیتهای مالیاتی، امتیازات وامی میداد، ولی در عین حال، این موضوع هم صادق بود که هر چه آن طبقه قدرت بیشتری میگرفت، نسبت به شیوههای حکومت شاه منتقدتر میشد… به عنوان نمونه سخنرانی سناتور لاجوردی که در کتاب«نگاهی به شاه» به طور مفصل به آن پرداختهام، به نظرم بهترین جواب برای سوال شما است. لاجوردیها یکی از مهمترین خانوادههای صنعتگر ایران هستند که از بازار آمدند و تبدیل به یک غول صنعتی شدند. او در نطقاش از یک طرف از شاه تمجید میکند که ما بدون «رهبری داهیانه شما نمیتوانستیم این کارها رو بکنیم!»، ولی از طرف دیگر میگوید که «اینجوری که شمادارید کار میکنید نمیشود ادامه داد!» ما اگر بخواهیم یک سرمایهگذاری دراز مدت انجام بدهیم، نمیشود که فردا شما تصمیم بگیرید که ما باید ۵۱ درصد سهام کارخانهمان را بدهیم به کارگرها! نمیشود که مثلا ناگهان بگویید که حقوق کارگرها را باید فلان قدر بکنید، این چیزها را باید بازار تصمیم بگیرد. ما باید به نوعی در فرآیند تصمیمگیری باشیم.
یعنی شما از همین مباحث کاملا درک میکنید که طبقه سرمایهدار صنعتی بزرگ ایران که حالا مثلا میخواست سرمایهگذاری ۶۰۰-۷۰۰ میلیون دلاری بکند با چه مشکلاتی روبهرو بوده است. گرچه بخشی از آنها هم با ارکان قدرت رابطه داشتند، مثلا کفش ملی که صاحبش، شرکت را در مشارکت با نصیری و رئیس سابق سیا و سفیر آمریکا در ایران راهاندازی میکند… سعی میکرد با بخشی از ساخت قدرت بسازد و با کمک آنها جلو برود، یا یک رانت سیاسی بگیرد… یا مثلا یک شرکتی بیاید پسر اشرف و یا خود اشرف را شریک کند و سعی کند که یک رابطه بااحترام را با قدرت نگه دارد، و در عین حال از قِبَل «رهبری داهیانه شاه» به قول خودشان هم پول بسازند، که البته در یک مقطعی این حمایتها قطع شد…
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند
دهه ۴۰ و ۵۰ همان دورهای است که این طبقه جدید سرمایهدار صنعتی در ایران قوام یافته است. حالا سوال من این است که مناسبات شاه با این طبقه نوپا چطور بود؟ آیا شاه به نوعی دنباله روی اینها شده بود؟ یا برعکس این طبقه خودش را تحت هدایت شاه میدید؟ شاه چه نقشی در توانمندسازی این طبقه داشت؟
ببینید، حتی بعد از اینکه شاه بخش زیادی از اموالش را به بنیاد پهلوی میدهد، خودش بههرحال همچنان در بخش صنعت سرمایهگذاری میکرد. هستند کارخانههایی که خود شاه و یا دوستانش مستقیم در آنها فعالیت دارند… از طریق بانک عمران که کنترلش در بنیاد پهلوی بود. در خیلی از سرمایهگذاریهای مهم هم خود شاه به نوعی دست داشت و وارد این جرگه شده بود. رابطهاش با طبقه سرمایهدار صنعتی ایران یک رابطه پیچیدهای است. به این معنا که هم از آنها دفاع میکرد، یعنی به آنها امتیازات دولتی، سیاستهای حمایتی، معافیتهای مالیاتی، امتیازات وامی میداد، ولی در عین حال، این موضوع هم صادق بود که هر چه آن طبقه قدرت بیشتری میگرفت، نسبت به شیوههای حکومت شاه منتقدتر میشد… به عنوان نمونه سخنرانی سناتور لاجوردی که در کتاب«نگاهی به شاه» به طور مفصل به آن پرداختهام، به نظرم بهترین جواب برای سوال شما است. لاجوردیها یکی از مهمترین خانوادههای صنعتگر ایران هستند که از بازار آمدند و تبدیل به یک غول صنعتی شدند. او در نطقاش از یک طرف از شاه تمجید میکند که ما بدون «رهبری داهیانه شما نمیتوانستیم این کارها رو بکنیم!»، ولی از طرف دیگر میگوید که «اینجوری که شمادارید کار میکنید نمیشود ادامه داد!» ما اگر بخواهیم یک سرمایهگذاری دراز مدت انجام بدهیم، نمیشود که فردا شما تصمیم بگیرید که ما باید ۵۱ درصد سهام کارخانهمان را بدهیم به کارگرها! نمیشود که مثلا ناگهان بگویید که حقوق کارگرها را باید فلان قدر بکنید، این چیزها را باید بازار تصمیم بگیرد. ما باید به نوعی در فرآیند تصمیمگیری باشیم.
یعنی شما از همین مباحث کاملا درک میکنید که طبقه سرمایهدار صنعتی بزرگ ایران که حالا مثلا میخواست سرمایهگذاری ۶۰۰-۷۰۰ میلیون دلاری بکند با چه مشکلاتی روبهرو بوده است. گرچه بخشی از آنها هم با ارکان قدرت رابطه داشتند، مثلا کفش ملی که صاحبش، شرکت را در مشارکت با نصیری و رئیس سابق سیا و سفیر آمریکا در ایران راهاندازی میکند… سعی میکرد با بخشی از ساخت قدرت بسازد و با کمک آنها جلو برود، یا یک رانت سیاسی بگیرد… یا مثلا یک شرکتی بیاید پسر اشرف و یا خود اشرف را شریک کند و سعی کند که یک رابطه بااحترام را با قدرت نگه دارد، و در عین حال از قِبَل «رهبری داهیانه شاه» به قول خودشان هم پول بسازند، که البته در یک مقطعی این حمایتها قطع شد…
✅ @karkhone
تجارتی به نام بارداری سلبریتیها
گذشت دورهای که سیاسیون، افراد مشهور و سلبریتیها خبر بارداریشان یا خبر تولد فرزندشان را پنهان میکردند. اما در سالهای اخیر، اعلام خبر بارداری، صریح و البته سودآور شده. برندهای مختلف مانند شرکتهای سازنده تست بارداری، شرکتهای تولیدی لباس و پوشاک نوزادان و کودکان، کارخانههای سازنده شیر خشک با انعقاد قراردادهای همکاری با سلبریتیها، بازیگران و بازیکنان و مدلهای رقص و پوشاک، تمامی اخبار و رویدادهای مرتبط با بارداری سلبریتیها را پوشش میدهند.
این اتفاق، ایده مادری را به یک مشارکت تجاری سودآور میان سلبریتیها و برندها تبدیل کرده است. یک جامعهشناس دانشگاه استون در بیرمنگام میگوید این فرایند، مادر را یک مارک میبیند.
اما آن سوی میدان، سلبریتیهایی که روبروی دوربین و با تبلیغات و هیاهو مادر شدهاند، تحت یک فشار آنلاین برای انتشار هر چه بیشتر جزئیات زندگی خصوصی خود هستند. این جزئیات گاهی به مسائل کاملاْ شخصی نوزاد و مادر مانند مثانه مادر، بند ناف، وزن جنین و حتی شرایط جفت نوزاد تسری مییابد. اگر جنین از دست برود یا با حاشیهای روبرو شود، سوژهای برای تولید محتوا فراهم میشود.
برخی از مادرها که فرایند بارداری و تولد فرزندشان را در رسانههای اجتماعی به اشتراک گذاشتهاند، میگویند کنترلشان بر زندگی را از دست دادهاند. یکی از این زنان میگوید هر چقدر جزئیات بیشتری از زندگیمان منتشر کنیم، سود بیشتری میکنیم و این یک مسیر کاملا لغزنده است. یکی دیگر از این زنان میگوید اعتماد به رسانههای اجتماعی بسیار ناپایدار است.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
گذشت دورهای که سیاسیون، افراد مشهور و سلبریتیها خبر بارداریشان یا خبر تولد فرزندشان را پنهان میکردند. اما در سالهای اخیر، اعلام خبر بارداری، صریح و البته سودآور شده. برندهای مختلف مانند شرکتهای سازنده تست بارداری، شرکتهای تولیدی لباس و پوشاک نوزادان و کودکان، کارخانههای سازنده شیر خشک با انعقاد قراردادهای همکاری با سلبریتیها، بازیگران و بازیکنان و مدلهای رقص و پوشاک، تمامی اخبار و رویدادهای مرتبط با بارداری سلبریتیها را پوشش میدهند.
این اتفاق، ایده مادری را به یک مشارکت تجاری سودآور میان سلبریتیها و برندها تبدیل کرده است. یک جامعهشناس دانشگاه استون در بیرمنگام میگوید این فرایند، مادر را یک مارک میبیند.
اما آن سوی میدان، سلبریتیهایی که روبروی دوربین و با تبلیغات و هیاهو مادر شدهاند، تحت یک فشار آنلاین برای انتشار هر چه بیشتر جزئیات زندگی خصوصی خود هستند. این جزئیات گاهی به مسائل کاملاْ شخصی نوزاد و مادر مانند مثانه مادر، بند ناف، وزن جنین و حتی شرایط جفت نوزاد تسری مییابد. اگر جنین از دست برود یا با حاشیهای روبرو شود، سوژهای برای تولید محتوا فراهم میشود.
برخی از مادرها که فرایند بارداری و تولد فرزندشان را در رسانههای اجتماعی به اشتراک گذاشتهاند، میگویند کنترلشان بر زندگی را از دست دادهاند. یکی از این زنان میگوید هر چقدر جزئیات بیشتری از زندگیمان منتشر کنیم، سود بیشتری میکنیم و این یک مسیر کاملا لغزنده است. یکی دیگر از این زنان میگوید اعتماد به رسانههای اجتماعی بسیار ناپایدار است.
بیشتر بخوانید
✅ @karkhone
NY Times
Celebrity Pregnancy Is Big Business
These days, content begins at conception.
رونمایی از واحد سایبری حزبالله لبنان
ارتباط سایبری ایران و حزبالله به روایت یک شرکت اسرائیلی
شرکت امنیت سایبری اسرائیلی «کلیر اسکای» در گزارشی ۲۶ صفحهای عملکرد یک گروه هکری به نام «سدار» را زیر ذرهبین برده که به ادعای این شرکت به واحد سایبری حزبالله لبنان وابسته است. براساس این گزارش، این گروه هکری توانسته است با استفاده از آسیبپذیریهای سیستمهایی از چند ده شرکت در کشورهای آمریکا، انگلستان، مصر، لبنان، اردن، اسرائیل به سرورهای این شرکتها نفوذ کند و اطلاعات این شرکتها را تخلیه نماید. «کلیر اسکای» مدعی است این گروه هکری از سال ۲۰۱۵ پدید آمده اما در سال ۲۰۲۰ مبتنی بر روش و الگو و حتی ماژولهایی ایرانی توانسته شیوههای نفوذ خود را پیشرفته نماید.
براساس این گزارش، لبنانیها به صورت کامل از روشها و امکانات فنی یک گروه هکری ایرانی که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وابسته است، استفاده کردهاند. گروه هکری ایرانی مورد اشاره این گزارش پیش از این توسط وزارت امنیت داخلی ایالات متحده متهم به راهاندازی حملات سایبری دیداس شده بودند.
/اثر
ترجمه: محمدرستم پور
متن کامل گزارش
✅ @karkhone
ارتباط سایبری ایران و حزبالله به روایت یک شرکت اسرائیلی
شرکت امنیت سایبری اسرائیلی «کلیر اسکای» در گزارشی ۲۶ صفحهای عملکرد یک گروه هکری به نام «سدار» را زیر ذرهبین برده که به ادعای این شرکت به واحد سایبری حزبالله لبنان وابسته است. براساس این گزارش، این گروه هکری توانسته است با استفاده از آسیبپذیریهای سیستمهایی از چند ده شرکت در کشورهای آمریکا، انگلستان، مصر، لبنان، اردن، اسرائیل به سرورهای این شرکتها نفوذ کند و اطلاعات این شرکتها را تخلیه نماید. «کلیر اسکای» مدعی است این گروه هکری از سال ۲۰۱۵ پدید آمده اما در سال ۲۰۲۰ مبتنی بر روش و الگو و حتی ماژولهایی ایرانی توانسته شیوههای نفوذ خود را پیشرفته نماید.
براساس این گزارش، لبنانیها به صورت کامل از روشها و امکانات فنی یک گروه هکری ایرانی که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی وابسته است، استفاده کردهاند. گروه هکری ایرانی مورد اشاره این گزارش پیش از این توسط وزارت امنیت داخلی ایالات متحده متهم به راهاندازی حملات سایبری دیداس شده بودند.
/اثر
ترجمه: محمدرستم پور
متن کامل گزارش
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش دوم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 سرمایهگذاران صنعتی، به نبود ثبات سیاسی و حقوقی معترض بودند دهه ۴۰ و ۵۰ همان…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی صنعتی را شاهد هستیم دلیلش چه بود؟ آیا میتوان گفت که آنها دخالتهای سران حکومت و یا شاه را مزاحمتی در مسیر چشمانداز بلندی که داشتند میدیدند؟ انگیزه حکومت از قطع کمکها چه بود؟
ببینید! بگذارید یک مثال بزنم. مثلا شاه به مساله تورم خیلی حساس بود. در مقطعی به [فریدون] مهدوی (وزیر بازرگانی) میگوید که «یا شما مساله تورم و قیمتها رو کنترل میکنی یا من ارتش رابفرستم تا قیمتها را پایین بیاورند!»و خوب حکومت میرود و یک مدل خشنی را در واقع اعمال میکند. چندین هزار دانشجو را ضابط دادگستری میکنند و اینها میروند سرمایهدارها، پولدارها و … را به جرم گرانفروشی بازداشت میکنند و سر بعضی از آنها را میتراشند و تحقیرشان میکنند. برای سرمایهدار بزرگ آن زمان که مثلا میخواست ۵۰۰ میلیون دلار سرمایهگذاری کند، چیزی که مزاحم است این است که فکر کند فردا یک دانشجو که حالا یا سابقهی تودهای دارد، یا سابقه اسلامی یا ضد رژیم است، دارد از این فرصت استفاده میکند تا یک چوبی هم به «سرمایهدار بورژوازی نوکر امپریالیسم» بزند. بیاید دم مغازه، یقهشان را بگیرد و سرشان را بتراشد و بگوید که تو باید قیمت را فلان قیمت کنی! قیمتی که بازار باید تعیین کند، شما میخواهید به خاطر اینکه نگران وضع سیاسی مملکت هستید و میخواهید به طبقه متوسط به پایین یک باج بدهید، با زور قیمت را بیاورید پایین. خوب! چنین چیزهایی این طبقه را ناراحت میکند. سخنرانی لاجوردی هم دقیقا همین را میگوید که تا به حال حمایت کردیم، حالا هم حمایت میکنیم، خیلی هم خوشحالیم، ثبات ایجاد کردید، اما سرمایهگذاری صنعتی ثبات سیاسی و ثبات حقوقی میخواهد و نمیشود هر روز به یک سودایی کلا اوضاع را دگرگون کرد که تو مثلا باید ۵۱ درصد سهام کارخانهات را به کارگرها بدهی! این یک باج سیاسی به کارگرهاست و یک فشار غیرموجهی به سرمایهدارها. چنین چیزی در جامعه سرمایهداری در غرب قابل تصور نیست. مثلا شما فردا به تمام شرکتهای بزرگآمریکایی بگویید که شما موظفید ۵۱ درصد از سهام شرکتتان را به کارگرانتان بدهید.
شاه از اول نمیخواست که به قول خودش «اینها رویِشان زیاد بشود!»
این نوع درگیریهایی که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ روی داد، در همان سالهای ۵۶ و منتهی به انقلاب بود، درست است؟
در اسناد میشد دید که از همان سال ۱۹۷۲ که پول نفت زیاد میشود بعضی از اینها میفهمند که پول نفت در حال افزایش است و قدرت شاه هم در حال فزونی گرفتن است. از یک طرف این امکان را برایشان مهیا میکرد که ثروتهای عظیمی انباشته کنند، سود عظیمی بدست بیاورند، گستردگی عظیمی پیدا کنند، بروند بازارهای منطقهای را با کمک دولت به دست بیاورند، دولت هم کاملا پشتیبانشان است. مثلا بروند به شوروی کفش بفروشند، به ارتش عربستان کفش بفروشند، به کل کشورهای منطقه اتوبوس بفروشند… . از این جنبهاش که خوشحال بودند، اما از یک جنبه دیگر میگفتند فردا که شاه آمد گفت سهام را فلان کنید و…چه؟
ببینید! قانون کاری که در آن زمان تصویب میکنند (در واقع فکر کنم بر مبنای قانون کار سوئد نوشته شده بود)، یعنی قانون کاری که حقوق کارگران را خیلی مراعات میکند… . خوب! کارفرمایی یک سیستم سرمایهداری سعی میکند حتما با این قانون مقابله کند… آنها میخواهند کارگران را هر وقت بخواهند بتوانند اخراج کنند… ولی زورشان هم نمیرسید که مقابله جدی بکنند. امکان فعالیت صنفی جدی هم به آنها داده نمیشد و این عدم امکان فعالیت صنفی اگر در سال ۱۹۷۵ لحاظ میشد که شاه در قدرت بود و کسی جرات نمیکرد قدمی بردارد، در ۱۹۷۸ که رژیم به بحران رفت، یکی از سوالهایی که آدم باید از خودش بکند این است که حالا شاه مریض بود نمیتوانست تصمیم بگیرد، طبقه سرمایهداری که چند صد میلیوندلار سرمایهگذاری کرده بود، آنها چرا هیچ کاری نکردند که خود را نجات بدهند؟! برای اینکه تشکیلات صنفی نداشتند، تشکیلات صنفی هم نداشتند برای اینکه شاه از اول نمیخواست «اینها رویِشان زیاد بشود!» و تبدیل به یک مرکز مثلا Chamber of Commerceخیلی قدرتمندکه مقابل جان. اف. کندی ایستاد، یا اتحادیههایی که مثلا مقابل رئیس جمهورهای آمریکا یا نخست وزیر بریتانیا میایستادند، بشود.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی صنعتی را شاهد هستیم دلیلش چه بود؟ آیا میتوان گفت که آنها دخالتهای سران حکومت و یا شاه را مزاحمتی در مسیر چشمانداز بلندی که داشتند میدیدند؟ انگیزه حکومت از قطع کمکها چه بود؟
ببینید! بگذارید یک مثال بزنم. مثلا شاه به مساله تورم خیلی حساس بود. در مقطعی به [فریدون] مهدوی (وزیر بازرگانی) میگوید که «یا شما مساله تورم و قیمتها رو کنترل میکنی یا من ارتش رابفرستم تا قیمتها را پایین بیاورند!»و خوب حکومت میرود و یک مدل خشنی را در واقع اعمال میکند. چندین هزار دانشجو را ضابط دادگستری میکنند و اینها میروند سرمایهدارها، پولدارها و … را به جرم گرانفروشی بازداشت میکنند و سر بعضی از آنها را میتراشند و تحقیرشان میکنند. برای سرمایهدار بزرگ آن زمان که مثلا میخواست ۵۰۰ میلیون دلار سرمایهگذاری کند، چیزی که مزاحم است این است که فکر کند فردا یک دانشجو که حالا یا سابقهی تودهای دارد، یا سابقه اسلامی یا ضد رژیم است، دارد از این فرصت استفاده میکند تا یک چوبی هم به «سرمایهدار بورژوازی نوکر امپریالیسم» بزند. بیاید دم مغازه، یقهشان را بگیرد و سرشان را بتراشد و بگوید که تو باید قیمت را فلان قیمت کنی! قیمتی که بازار باید تعیین کند، شما میخواهید به خاطر اینکه نگران وضع سیاسی مملکت هستید و میخواهید به طبقه متوسط به پایین یک باج بدهید، با زور قیمت را بیاورید پایین. خوب! چنین چیزهایی این طبقه را ناراحت میکند. سخنرانی لاجوردی هم دقیقا همین را میگوید که تا به حال حمایت کردیم، حالا هم حمایت میکنیم، خیلی هم خوشحالیم، ثبات ایجاد کردید، اما سرمایهگذاری صنعتی ثبات سیاسی و ثبات حقوقی میخواهد و نمیشود هر روز به یک سودایی کلا اوضاع را دگرگون کرد که تو مثلا باید ۵۱ درصد سهام کارخانهات را به کارگرها بدهی! این یک باج سیاسی به کارگرهاست و یک فشار غیرموجهی به سرمایهدارها. چنین چیزی در جامعه سرمایهداری در غرب قابل تصور نیست. مثلا شما فردا به تمام شرکتهای بزرگآمریکایی بگویید که شما موظفید ۵۱ درصد از سهام شرکتتان را به کارگرانتان بدهید.
شاه از اول نمیخواست که به قول خودش «اینها رویِشان زیاد بشود!»
این نوع درگیریهایی که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ روی داد، در همان سالهای ۵۶ و منتهی به انقلاب بود، درست است؟
در اسناد میشد دید که از همان سال ۱۹۷۲ که پول نفت زیاد میشود بعضی از اینها میفهمند که پول نفت در حال افزایش است و قدرت شاه هم در حال فزونی گرفتن است. از یک طرف این امکان را برایشان مهیا میکرد که ثروتهای عظیمی انباشته کنند، سود عظیمی بدست بیاورند، گستردگی عظیمی پیدا کنند، بروند بازارهای منطقهای را با کمک دولت به دست بیاورند، دولت هم کاملا پشتیبانشان است. مثلا بروند به شوروی کفش بفروشند، به ارتش عربستان کفش بفروشند، به کل کشورهای منطقه اتوبوس بفروشند… . از این جنبهاش که خوشحال بودند، اما از یک جنبه دیگر میگفتند فردا که شاه آمد گفت سهام را فلان کنید و…چه؟
ببینید! قانون کاری که در آن زمان تصویب میکنند (در واقع فکر کنم بر مبنای قانون کار سوئد نوشته شده بود)، یعنی قانون کاری که حقوق کارگران را خیلی مراعات میکند… . خوب! کارفرمایی یک سیستم سرمایهداری سعی میکند حتما با این قانون مقابله کند… آنها میخواهند کارگران را هر وقت بخواهند بتوانند اخراج کنند… ولی زورشان هم نمیرسید که مقابله جدی بکنند. امکان فعالیت صنفی جدی هم به آنها داده نمیشد و این عدم امکان فعالیت صنفی اگر در سال ۱۹۷۵ لحاظ میشد که شاه در قدرت بود و کسی جرات نمیکرد قدمی بردارد، در ۱۹۷۸ که رژیم به بحران رفت، یکی از سوالهایی که آدم باید از خودش بکند این است که حالا شاه مریض بود نمیتوانست تصمیم بگیرد، طبقه سرمایهداری که چند صد میلیوندلار سرمایهگذاری کرده بود، آنها چرا هیچ کاری نکردند که خود را نجات بدهند؟! برای اینکه تشکیلات صنفی نداشتند، تشکیلات صنفی هم نداشتند برای اینکه شاه از اول نمیخواست «اینها رویِشان زیاد بشود!» و تبدیل به یک مرکز مثلا Chamber of Commerceخیلی قدرتمندکه مقابل جان. اف. کندی ایستاد، یا اتحادیههایی که مثلا مقابل رئیس جمهورهای آمریکا یا نخست وزیر بریتانیا میایستادند، بشود.
✅ @karkhone
فریدون مهربانی مالک ساندویچی فریدون و معروف به "فری کثیف" درگذشت.
"فری کثیف" یکی از برندهای معروف ساندویج در محله نیلوفر (خیابان عشقیار) تهران به شمار می رفت.
او ساندویچ فریدون را از دهه ۵۰ تاسیس کرده بود.
(احتمالا برخی از دوستان تجربه حداقل یک بار تست ساندویج های ایشون رو داشته باشن
با اون لحن خاص موقع دریافت سفارش سیب زمینی سرخ کرده ... دوتا سیییییییییییب !
همیشه برام جالب بود که پرسنال برند یک نفر با همچین عنوانی گره بخوره : "فری کثیف"
و باز هم انبوهی از مخاطب و مشتری داشته باشه. )
رضی الله عنه و عنهم جمیعا
✅ @karkhone
"فری کثیف" یکی از برندهای معروف ساندویج در محله نیلوفر (خیابان عشقیار) تهران به شمار می رفت.
او ساندویچ فریدون را از دهه ۵۰ تاسیس کرده بود.
(احتمالا برخی از دوستان تجربه حداقل یک بار تست ساندویج های ایشون رو داشته باشن
با اون لحن خاص موقع دریافت سفارش سیب زمینی سرخ کرده ... دوتا سیییییییییییب !
همیشه برام جالب بود که پرسنال برند یک نفر با همچین عنوانی گره بخوره : "فری کثیف"
و باز هم انبوهی از مخاطب و مشتری داشته باشه. )
رضی الله عنه و عنهم جمیعا
✅ @karkhone
این دو تصویر در معیت هم خیلی زیباست.
یکی مربوط هست به عمده ترین اقلام وارداتی و دیگری صادراتی کشور های اروپا.
اینکه مهد دوم صنعت غذای دنیا (طبق آمار بعد از آمریکا) یعنی هلند مواد پتروشیمی عمده مبادلاتش هست جالبه. (اگر شخصی واقف هست بر این موضوع ذیل این پست کامنت کنند.)
سوئیس هم جالب بود که خلق ارزش میکنه روی طلا.
یک مورد هم ایرلند خیلی جالبه که عمده کالای صادراتیاش قید شده، خون ! (اینم نیاز به پرسوجوی بیشتری داره. )
سایر موارد زیبای این دو عکس رو که به چشمتون میخوره رو کامنت کنید...
✅ @karkhone
یکی مربوط هست به عمده ترین اقلام وارداتی و دیگری صادراتی کشور های اروپا.
اینکه مهد دوم صنعت غذای دنیا (طبق آمار بعد از آمریکا) یعنی هلند مواد پتروشیمی عمده مبادلاتش هست جالبه. (اگر شخصی واقف هست بر این موضوع ذیل این پست کامنت کنند.)
سوئیس هم جالب بود که خلق ارزش میکنه روی طلا.
یک مورد هم ایرلند خیلی جالبه که عمده کالای صادراتیاش قید شده، خون ! (اینم نیاز به پرسوجوی بیشتری داره. )
سایر موارد زیبای این دو عکس رو که به چشمتون میخوره رو کامنت کنید...
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش سوم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 سوال من دقیقا همین جاست. آن مقطعی که ما به نوعی قطع حمایت حکومتی از طبقه بورژوازی…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم)
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد که شاه اقتدارش را حفظ کند، اما وقتی رژیم به بحران رفت فقدان این نوع تشکیلات باعث شد که نتوانند کار خاصی انجام بدهند. تنها کاری که کردند، رضایی یک تعدادی از آنها را دور هم جمع کرد و آن هم ظاهرا به تشویق اشرف، که «مملکت داره از دست میره، آخوندها دارن میان، تودهایها دارن میان و بههرحال این وضع ماست … و در هر حال چکار کنیم؟» فکر میکنم سعی کردند ۲۰ میلیون تومان در آن زمان جمع کنند تا یک جریانی در مقابل آن موج ایجاد کنند، که هم خیلی دیر بود و هم خیلی کم بود …
به نظر شما این درگیریها که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ در حولوحوش سال ۵۶ و نزدیک به انقلاب روی داد، چه اندازهاش ناشی از انگیزههای فردی، با توجه به شناختی که از شخصیت فردی شاه دارید، بود و چقدرش مرتبط با انگیزههای اجتماعی و اقتصادیاش بود؟
در مورد همه درگیریها که نمیدانم، من در مورد بعضی از موارد میدانم. از بین آن مواردی که من میدانم، گهگاه مسایل شخصی هم بوده، ولی عمدهاش همین مسایل سیاسی بود. مثلا سر قضیه شکر، خرید شکر، البته آن مساله صنعتی نیست ولی یک نمونه است که چطور وزیر [بازرگانی] و معاون وزیر مملکت را «دراز میکنند» به جرم اینکه اینها در خرید شکر دست بردند. اما دلیلی که مثلا این مساله پیش آمد این بود که آقایان و اشرف پهلوی که به نوعی انحصار شکر را در اختیار داشتند، ناراحت بودند که چرا انحصار شکر را از دست دادند! من این موضوع را مفصل در کتابم نوشتم. اینها نمیدانستند که این Future Marketیعنی چه! [فریدون] مهدوی رفته بود در این Future Marketشکر خریده بود. بعد اینها گفتند که ببینید قربان این دزدی کرده! در این ماه قیمت بازار شکر این قدر بوده، این آقا به این قیمت خریده!
خب! این آقا رفته در Future Market خریده، این مارکت به او میگوید که قیمت شکر بالا خواهد رفت و برای اینکه زمانی که قیمتاش بالا رفت آن مقدار ندهی، الان میخری! … شاه هم به او گفته بود که «ما با انگلستان و آمریکاییها و اروپاییها در حال دعوا هستیم و میخواهند به ما فشار بیاورند و تحریم کنند و نگذارند قند و شکر و گندم بخریم، تو برو هر چی شکر و گندم میتوانی بخر!» اینجاست که دعوا جنبه شخصی دارد… یا مثلا بعضی از این شرکتها برای هم میزدند تا قرارداد را خودشان بگیرند… . در اکثر موارد وقتی به گوش شاه میرسید، اگر موضوع مربوط به خانواده خودش نبود، سعی میکرد مساله را با انصاف حل کند. من چندین و چند آدم صنعتی را، چه در غرب و چه در ایران می شناسم، وقتی که داشتم روی یکی از کتابهایم کار میکردم و با آنها صحبت میکردم، همین را میگفتند. میگفتند «گاهی مثلا میخواستی قراردادی را بگیری برخورد میکردی به جایی که نمیرسید، چون طرف پشتاش کوه بود! ولی وقتی مثلا به گوش شاه میرسید که فلانی فلان قدر پول گرفته تا فلان قرارداد را بگیرد، معمولا دستور رسیدگی میداد. در همین اسناد اردشیر زاهدی که الان موجود است، کلی گزارش وجود دارد که به شاه میفرستد که شکایت کرده که در فلان ماجرا فلان قدر به فلان کس پول دادند، و این قرارداد رو به ما ندادند در حالی که قیمت ما پایینتر بوده … یکی دو مورد هم هست که شاه میگوید «نه اینها مزخرف میگن و من خبر دارم»، اما معمولا دستور پیگیری میداد که ببیند داستان چیست. یا مثلا بفرستید برای فلان کس، بفرستید برای ساواک، بفرستید برای علم … .
نشانههایی ازتبدیل سرمایهداران به طبقه اجتماعی ظاهر شده بود
در آن مقطع که به نوعی یک طبقه سرمایهداری صنعتی شکل گرفته، چرا ما شاهد نمود اجتماعی این طبقه نیستیم؟ یعنی چرا این طبقه سرمایهداری صنعتی در ایران در قالب یک طبقه اجتماعی ظاهر نشد؟ آیا دلیل خاصی داشت؟
براساس نظر هگل، آنها یک طبقه اجتماعی محسوب میشدند! هگل یک مفهومی دارد که میگوید یک طبقه در خودو یک طبقه برای خود. طبقه در خود وقتی است که تمام وجنات و ملزوماتش هست، ولی انسجام فکری، انسجام اداری و انسجام رویه در جامعه ندارد. وقتی که انسجام رویه در جامعه ایجاد کند، میشود طبقه برای خود. در مورد بحث ما هم، آنها داشتند طبقه میشدند. یعنی شما میتوانید نشانهها را ببینید. مثلا بهترین دانشکده مدیریت اقتصادی جهان را آوردند در ایران. شعبه «هاروارد» را در ایران تاسیس کردند. لاجوردیها هزینهاش را دادند. یکی از برادرهای لاجوردی که فارغ التحصیل هاروارد بود این کار را کرد. دانشگاهی که قرار بود بهترین مدیران ایران را تربیت کند، هر کسی آنجا MBA میگرفت، مدرکش MBA هاروارد بود.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد که شاه اقتدارش را حفظ کند، اما وقتی رژیم به بحران رفت فقدان این نوع تشکیلات باعث شد که نتوانند کار خاصی انجام بدهند. تنها کاری که کردند، رضایی یک تعدادی از آنها را دور هم جمع کرد و آن هم ظاهرا به تشویق اشرف، که «مملکت داره از دست میره، آخوندها دارن میان، تودهایها دارن میان و بههرحال این وضع ماست … و در هر حال چکار کنیم؟» فکر میکنم سعی کردند ۲۰ میلیون تومان در آن زمان جمع کنند تا یک جریانی در مقابل آن موج ایجاد کنند، که هم خیلی دیر بود و هم خیلی کم بود …
به نظر شما این درگیریها که بین شاه و سرمایهدارهای بزرگ در حولوحوش سال ۵۶ و نزدیک به انقلاب روی داد، چه اندازهاش ناشی از انگیزههای فردی، با توجه به شناختی که از شخصیت فردی شاه دارید، بود و چقدرش مرتبط با انگیزههای اجتماعی و اقتصادیاش بود؟
در مورد همه درگیریها که نمیدانم، من در مورد بعضی از موارد میدانم. از بین آن مواردی که من میدانم، گهگاه مسایل شخصی هم بوده، ولی عمدهاش همین مسایل سیاسی بود. مثلا سر قضیه شکر، خرید شکر، البته آن مساله صنعتی نیست ولی یک نمونه است که چطور وزیر [بازرگانی] و معاون وزیر مملکت را «دراز میکنند» به جرم اینکه اینها در خرید شکر دست بردند. اما دلیلی که مثلا این مساله پیش آمد این بود که آقایان و اشرف پهلوی که به نوعی انحصار شکر را در اختیار داشتند، ناراحت بودند که چرا انحصار شکر را از دست دادند! من این موضوع را مفصل در کتابم نوشتم. اینها نمیدانستند که این Future Marketیعنی چه! [فریدون] مهدوی رفته بود در این Future Marketشکر خریده بود. بعد اینها گفتند که ببینید قربان این دزدی کرده! در این ماه قیمت بازار شکر این قدر بوده، این آقا به این قیمت خریده!
خب! این آقا رفته در Future Market خریده، این مارکت به او میگوید که قیمت شکر بالا خواهد رفت و برای اینکه زمانی که قیمتاش بالا رفت آن مقدار ندهی، الان میخری! … شاه هم به او گفته بود که «ما با انگلستان و آمریکاییها و اروپاییها در حال دعوا هستیم و میخواهند به ما فشار بیاورند و تحریم کنند و نگذارند قند و شکر و گندم بخریم، تو برو هر چی شکر و گندم میتوانی بخر!» اینجاست که دعوا جنبه شخصی دارد… یا مثلا بعضی از این شرکتها برای هم میزدند تا قرارداد را خودشان بگیرند… . در اکثر موارد وقتی به گوش شاه میرسید، اگر موضوع مربوط به خانواده خودش نبود، سعی میکرد مساله را با انصاف حل کند. من چندین و چند آدم صنعتی را، چه در غرب و چه در ایران می شناسم، وقتی که داشتم روی یکی از کتابهایم کار میکردم و با آنها صحبت میکردم، همین را میگفتند. میگفتند «گاهی مثلا میخواستی قراردادی را بگیری برخورد میکردی به جایی که نمیرسید، چون طرف پشتاش کوه بود! ولی وقتی مثلا به گوش شاه میرسید که فلانی فلان قدر پول گرفته تا فلان قرارداد را بگیرد، معمولا دستور رسیدگی میداد. در همین اسناد اردشیر زاهدی که الان موجود است، کلی گزارش وجود دارد که به شاه میفرستد که شکایت کرده که در فلان ماجرا فلان قدر به فلان کس پول دادند، و این قرارداد رو به ما ندادند در حالی که قیمت ما پایینتر بوده … یکی دو مورد هم هست که شاه میگوید «نه اینها مزخرف میگن و من خبر دارم»، اما معمولا دستور پیگیری میداد که ببیند داستان چیست. یا مثلا بفرستید برای فلان کس، بفرستید برای ساواک، بفرستید برای علم … .
نشانههایی ازتبدیل سرمایهداران به طبقه اجتماعی ظاهر شده بود
در آن مقطع که به نوعی یک طبقه سرمایهداری صنعتی شکل گرفته، چرا ما شاهد نمود اجتماعی این طبقه نیستیم؟ یعنی چرا این طبقه سرمایهداری صنعتی در ایران در قالب یک طبقه اجتماعی ظاهر نشد؟ آیا دلیل خاصی داشت؟
براساس نظر هگل، آنها یک طبقه اجتماعی محسوب میشدند! هگل یک مفهومی دارد که میگوید یک طبقه در خودو یک طبقه برای خود. طبقه در خود وقتی است که تمام وجنات و ملزوماتش هست، ولی انسجام فکری، انسجام اداری و انسجام رویه در جامعه ندارد. وقتی که انسجام رویه در جامعه ایجاد کند، میشود طبقه برای خود. در مورد بحث ما هم، آنها داشتند طبقه میشدند. یعنی شما میتوانید نشانهها را ببینید. مثلا بهترین دانشکده مدیریت اقتصادی جهان را آوردند در ایران. شعبه «هاروارد» را در ایران تاسیس کردند. لاجوردیها هزینهاش را دادند. یکی از برادرهای لاجوردی که فارغ التحصیل هاروارد بود این کار را کرد. دانشگاهی که قرار بود بهترین مدیران ایران را تربیت کند، هر کسی آنجا MBA میگرفت، مدرکش MBA هاروارد بود.
✅ @karkhone
خودروی جدید سونی، Vision-S
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی و شخصیسازیو ... امکانات دیگری مثل اتصال 5g نیز دارد. بیش از 40 سنسور مختلف امکان آگاهی 360 درجه ماشین نسبت به محیط را بشدت بالا بردهاند. دوربین داخل کابین دارد که این آخری برای شخصیسازی ماشین نسبت به وضعیتهای مختلف راننده و مسافران هست.
مثلا اگر سرنشین عقب خواب باشد، دما و تنظیمات تعلیق را متناسب با آن تنظیم میکند و یا تمرکز راننده را مرتباً چک میکند. و همچنین اگر حوصلهتان سر رفت یک پلیاستیشن هم داخل ماشین خواهید داشت!
و نکته قابل توجه دیگر لیست شرکاء و همکاران سونی در این پروژه هست که هیچیک ژاپنی نیستند!
بوش، کانتیننتال، استارت آپ مجارستانی AIMotive، شرکت نرمافزاری Elektrobit، ودافون، نقشه HERE، گروه قطعهساز معظم آلمانی ZF و البته کوالکام و انویدیا اصلیترین شرکاء سونی هستند.
اینکه سونی سراغ نیسان و میتسوبیشی و تویوتا و سوبارو و ... نرفته است بنظرم برای اولی الابصار نکات جالبی دارد این وقتی جالب میشود که بدانیم ویمو با تویوتا شروع کرد و با جگوار جلو میرود، اوبر روی ولوو فوکوس کرده و تسلا هم از ابتدا روی پای خودش ایستاد. ببینیم اپل چه خواهد کرد!
بنظرم 2023-2025 سالهای پرتنش و هیجانانگیزی در این صنعت خواهد بود و اینکه میشنویم اپل، هواوی و سونی هم دارند خودروساز میشوند نویدبخش تحولات جدی در صنعت حمل و نقل (باری و مسافری) است.
خودروهای پیشرفته دیگر یک خودروی معمولی مجهز به انبوهی از سنسورها و پردازندهها نیستند، بلکه کامپیوترهایی هستند که زیرشان چرخ و موتور نصب شده است.
✅ @karkhone
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی و شخصیسازیو ... امکانات دیگری مثل اتصال 5g نیز دارد. بیش از 40 سنسور مختلف امکان آگاهی 360 درجه ماشین نسبت به محیط را بشدت بالا بردهاند. دوربین داخل کابین دارد که این آخری برای شخصیسازی ماشین نسبت به وضعیتهای مختلف راننده و مسافران هست.
مثلا اگر سرنشین عقب خواب باشد، دما و تنظیمات تعلیق را متناسب با آن تنظیم میکند و یا تمرکز راننده را مرتباً چک میکند. و همچنین اگر حوصلهتان سر رفت یک پلیاستیشن هم داخل ماشین خواهید داشت!
و نکته قابل توجه دیگر لیست شرکاء و همکاران سونی در این پروژه هست که هیچیک ژاپنی نیستند!
بوش، کانتیننتال، استارت آپ مجارستانی AIMotive، شرکت نرمافزاری Elektrobit، ودافون، نقشه HERE، گروه قطعهساز معظم آلمانی ZF و البته کوالکام و انویدیا اصلیترین شرکاء سونی هستند.
اینکه سونی سراغ نیسان و میتسوبیشی و تویوتا و سوبارو و ... نرفته است بنظرم برای اولی الابصار نکات جالبی دارد این وقتی جالب میشود که بدانیم ویمو با تویوتا شروع کرد و با جگوار جلو میرود، اوبر روی ولوو فوکوس کرده و تسلا هم از ابتدا روی پای خودش ایستاد. ببینیم اپل چه خواهد کرد!
بنظرم 2023-2025 سالهای پرتنش و هیجانانگیزی در این صنعت خواهد بود و اینکه میشنویم اپل، هواوی و سونی هم دارند خودروساز میشوند نویدبخش تحولات جدی در صنعت حمل و نقل (باری و مسافری) است.
خودروهای پیشرفته دیگر یک خودروی معمولی مجهز به انبوهی از سنسورها و پردازندهها نیستند، بلکه کامپیوترهایی هستند که زیرشان چرخ و موتور نصب شده است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎
عربستان و امارات ارز دیجیتال فراملی عابر را مشترکا ارائه خواهند کرد
روز گذشته مسئولین پروژه موسوم به عابر آخرین گزارش ها را از روند اجرائی این ارز دیجیتال ائتلافی که کلید آن در ژانویه 2019 خورده بود و طی آن بانکهای مرکزی عربستان و امارات متحده عربی با هدف عبور هر چه راحت تر از موانع تجاری اقتصادی مصمم به اجرای این طرح شده بودند را ارائه کردند.
ارز دیجیتال فراملی عابر که از نوع ارزهای پشتوانه دار خواهد بود بر مبنای الگوریتم اثبات مفهوم (PoC) فعالیت خواهد کرد، در 3 فاز اجرائی خواهد شد و در مرحله پایلوت بین 6 بانک تجاری بکار گرفته خواهد شد.
https://www.blockchain-council.org/blockchain/uae-saudi-arabian-central-banks-talks-about-central-bank-digital-currency-trial/
✅ @karkhone
روز گذشته مسئولین پروژه موسوم به عابر آخرین گزارش ها را از روند اجرائی این ارز دیجیتال ائتلافی که کلید آن در ژانویه 2019 خورده بود و طی آن بانکهای مرکزی عربستان و امارات متحده عربی با هدف عبور هر چه راحت تر از موانع تجاری اقتصادی مصمم به اجرای این طرح شده بودند را ارائه کردند.
ارز دیجیتال فراملی عابر که از نوع ارزهای پشتوانه دار خواهد بود بر مبنای الگوریتم اثبات مفهوم (PoC) فعالیت خواهد کرد، در 3 فاز اجرائی خواهد شد و در مرحله پایلوت بین 6 بانک تجاری بکار گرفته خواهد شد.
https://www.blockchain-council.org/blockchain/uae-saudi-arabian-central-banks-talks-about-central-bank-digital-currency-trial/
✅ @karkhone
www.blockchain-council.org
UAE-Saudi Arabian Central Banks Talks About Central Bank Digital Currency Trial
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد…
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش پنجم(پایانی))
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
فکر میکنید چرا نشد؟ شما میگویید که تلاشهایی از جمله همان موضوع تاسیس دانشگاه داشت صورت میگرفت. چه دلیلی داشت که پروسه متوقف شد؟ آیا نوع رویکرد حکومت شاه و سیستم اجازه نمیداد که آنها نمود یک طبقه اجتماعی پیدا کنند؟ یا این یک پروژه ناتمام ماند؟
بله دقیقا ناتمام ماند. و اینکه چرا زودتر نشد، در واقع ناشی از همان نگرانی شاه بود از اینکه یک جریان سیاسی قدرتمند در مقابلش ایجاد شود. ببینید دوباره، در همان سال ۱۹۷۳ که این جوانهها در حال قدرت و شکل گرفتن است، صنایع دارند گسترش پیدا میکند، ایرانِ ناسیونال دارد واقعا به شکل عجیبی رشد میکند، شاه میفهمد که ایران در حال تغییر است… با مهدی سمیعی یک سری ملاقات میکند. مهدی سمیعی یکی از برجستهترین بانکدارهای ایران است، یکی از شریفترین و پاکدستترینشان که استقلالش را هم همیشه حفظ کرده بود… . شاه به او میگوید که «بیا یک حزب درست و حسابی با دور و بریها و دوستانت درست کن!» دوستانش هم یا بانکدار بودند یا در صنعت بودن و یا آدمهای مثل ابراهیم گلستان… او شروع کرد یک چنین حزبی را درست کردن. نگاه که بکنید میبینید خیلی از آنها تکنوکراتهای درجه یک هستند، یکی دو نفرشان صاحبان صنایع هستند. پول نفت هم به یکباره زیاد میشود، شاه هم یک دفعه تصمیم میگیرد که نه، مسایل سیاسی ایران را با پول میتواند حل کند، یعنی به جای اینکه سیستم را باز کند، درست در شرایطی که سیستم باید باز میشد، چون بههرحال یک طبقه در حال رشد بود، طبقات دیگر هم در حال رشد بودند، روشنفکران، دانشجویان، زنان، اقشار شهری… و با وجود همه اینها، سیستم را میبندد. بعدش هم بعد از تمام این ایدههای «تمدن بزرگ» و …،آمریکا و عربستان قیمت نفت را ثابت نگاه میدارند، درآمد ایران کم میشود و به جای اینکه تا سال پیش، وعده میداد که ایران از ژاپن جلو خواهد افتاد، در سال ۱۹۷۷ مجبور شد برنامه اقتصادیاش را محدود کند، مجبور شد خیلی از رانتها را کم کند و در همین زمان هم کارتر میآید و میگوید که سیستم سیاسی را هم باید باز کنید، در همین زمان هم خود شاه مریض میشود و تصمیمگیری برایش دشوار میشود. یعنی یکطوفانی شکل میگیرد. واقعا عجیب است! هم زمانی و تقارنشان به یک بحران تبدیل میشود و وقتی کشور به بحران دچار میشود، فقدان آن نهادهای مثلا صنعتگران قدرتمند، یک حزب آلترناتیو جدی که میتوانست بیاید یک حزب جایگزین واقعی بشود، همه اینها سبب شد که رژیم امکان بقایش را از دست بدهد.
انتهای جواب شما، من را میرساند به سوال بعدیام. این منازعه و درگیری که بین شاه و صاحبان صنایع روی داد، آیا تاثیری در فروپاشی حکومت داشت؟
به گمان من تاثیرینداشت. تا جایی که من میدانم آنها نقشی در تحریک اپوزیسیون که نداشتند، نقشی در تقویت رژیم شاه هم نداشتند. در ضمن وقتی که این تنشها شروع میکند به تجلی پیدا کردن، ما شاهدیم که یک مقداری خروج سرمایه از ایران صورت میگیرد. یعنی تعدادی از این سرمایهدارهای بزرگ به این فکر میافتند که شاید نمیشود به تفاهمی با رژیم که برای ادامه سرمایهگذاری لازم است دست پیدا کرد. تا جایی که من میدانم این صنعتگران نقشی در فروپاشی حکومت نداشتند.
شاید به یک معنا بشود نقشی را برایشان در نظر گرفت و آن هم این است که به خاطر ایجاد این واحدهای صنعتی بزرگ و این مراکز صنعتی بزرگ در عمل یک تمرکز جمعیتی عجیبی ایجاد کردند. خیلی از آنها تازه از روستا به شهر آمده بودند و انتظاراتشان هم به خاطر همان صحبتها و شعارهایی که شاه میداد روزافزون شده بود. آنها در واقع یک ارتش آماده به بسیج برای مخالفین شاه بودند و هیچ کدام از مخالفان به اندازه مذهبیون برای ایجاد مساجد و هیاتها و تکیهها آزادی نداشتند. ارقامی را اخیرا در کتاب عباس عبدی و محسن گودرزی، به نام «صدایی که شنیده نشد» خواندم. در آن کتاب مطالعه کردم که در همین مقطع زمانی که ما داریم در موردش صحبت میکنیم، تعداد مساجد، هیاتها و تکیهها به طرز شگفتانگیزی فزونی گرفته، و وقتی رژیم به بحران رفت، این شبکه عظیم، ابزار بسیجآیتالله خمینی و هم پیمانانش شد و تبدیل شدند به تنها آلترناتیو موجود. از این منظر به نظرم آنها ندانسته و نخواسته زمینه را فراهم کردند. برای اینکه شما یک میلیون آدم را بیاورید در خیابان و شاه هم به هراس بیافتد، که همان تظاهرات معروف شد. این مستلزم این است که تهران یک میلیون آدم در آن حضور داشته باشد. خب! بخش زیادی از اینها کارگرها بودند و تمرکز صنعتی به جای اینکه پایگاه شاه بشود، یک ارتش بالقوه آماده برای بسیج مخالفان شاه شد.
✅ @karkhone
عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند
|به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397
فکر میکنید چرا نشد؟ شما میگویید که تلاشهایی از جمله همان موضوع تاسیس دانشگاه داشت صورت میگرفت. چه دلیلی داشت که پروسه متوقف شد؟ آیا نوع رویکرد حکومت شاه و سیستم اجازه نمیداد که آنها نمود یک طبقه اجتماعی پیدا کنند؟ یا این یک پروژه ناتمام ماند؟
بله دقیقا ناتمام ماند. و اینکه چرا زودتر نشد، در واقع ناشی از همان نگرانی شاه بود از اینکه یک جریان سیاسی قدرتمند در مقابلش ایجاد شود. ببینید دوباره، در همان سال ۱۹۷۳ که این جوانهها در حال قدرت و شکل گرفتن است، صنایع دارند گسترش پیدا میکند، ایرانِ ناسیونال دارد واقعا به شکل عجیبی رشد میکند، شاه میفهمد که ایران در حال تغییر است… با مهدی سمیعی یک سری ملاقات میکند. مهدی سمیعی یکی از برجستهترین بانکدارهای ایران است، یکی از شریفترین و پاکدستترینشان که استقلالش را هم همیشه حفظ کرده بود… . شاه به او میگوید که «بیا یک حزب درست و حسابی با دور و بریها و دوستانت درست کن!» دوستانش هم یا بانکدار بودند یا در صنعت بودن و یا آدمهای مثل ابراهیم گلستان… او شروع کرد یک چنین حزبی را درست کردن. نگاه که بکنید میبینید خیلی از آنها تکنوکراتهای درجه یک هستند، یکی دو نفرشان صاحبان صنایع هستند. پول نفت هم به یکباره زیاد میشود، شاه هم یک دفعه تصمیم میگیرد که نه، مسایل سیاسی ایران را با پول میتواند حل کند، یعنی به جای اینکه سیستم را باز کند، درست در شرایطی که سیستم باید باز میشد، چون بههرحال یک طبقه در حال رشد بود، طبقات دیگر هم در حال رشد بودند، روشنفکران، دانشجویان، زنان، اقشار شهری… و با وجود همه اینها، سیستم را میبندد. بعدش هم بعد از تمام این ایدههای «تمدن بزرگ» و …،آمریکا و عربستان قیمت نفت را ثابت نگاه میدارند، درآمد ایران کم میشود و به جای اینکه تا سال پیش، وعده میداد که ایران از ژاپن جلو خواهد افتاد، در سال ۱۹۷۷ مجبور شد برنامه اقتصادیاش را محدود کند، مجبور شد خیلی از رانتها را کم کند و در همین زمان هم کارتر میآید و میگوید که سیستم سیاسی را هم باید باز کنید، در همین زمان هم خود شاه مریض میشود و تصمیمگیری برایش دشوار میشود. یعنی یکطوفانی شکل میگیرد. واقعا عجیب است! هم زمانی و تقارنشان به یک بحران تبدیل میشود و وقتی کشور به بحران دچار میشود، فقدان آن نهادهای مثلا صنعتگران قدرتمند، یک حزب آلترناتیو جدی که میتوانست بیاید یک حزب جایگزین واقعی بشود، همه اینها سبب شد که رژیم امکان بقایش را از دست بدهد.
انتهای جواب شما، من را میرساند به سوال بعدیام. این منازعه و درگیری که بین شاه و صاحبان صنایع روی داد، آیا تاثیری در فروپاشی حکومت داشت؟
به گمان من تاثیرینداشت. تا جایی که من میدانم آنها نقشی در تحریک اپوزیسیون که نداشتند، نقشی در تقویت رژیم شاه هم نداشتند. در ضمن وقتی که این تنشها شروع میکند به تجلی پیدا کردن، ما شاهدیم که یک مقداری خروج سرمایه از ایران صورت میگیرد. یعنی تعدادی از این سرمایهدارهای بزرگ به این فکر میافتند که شاید نمیشود به تفاهمی با رژیم که برای ادامه سرمایهگذاری لازم است دست پیدا کرد. تا جایی که من میدانم این صنعتگران نقشی در فروپاشی حکومت نداشتند.
شاید به یک معنا بشود نقشی را برایشان در نظر گرفت و آن هم این است که به خاطر ایجاد این واحدهای صنعتی بزرگ و این مراکز صنعتی بزرگ در عمل یک تمرکز جمعیتی عجیبی ایجاد کردند. خیلی از آنها تازه از روستا به شهر آمده بودند و انتظاراتشان هم به خاطر همان صحبتها و شعارهایی که شاه میداد روزافزون شده بود. آنها در واقع یک ارتش آماده به بسیج برای مخالفین شاه بودند و هیچ کدام از مخالفان به اندازه مذهبیون برای ایجاد مساجد و هیاتها و تکیهها آزادی نداشتند. ارقامی را اخیرا در کتاب عباس عبدی و محسن گودرزی، به نام «صدایی که شنیده نشد» خواندم. در آن کتاب مطالعه کردم که در همین مقطع زمانی که ما داریم در موردش صحبت میکنیم، تعداد مساجد، هیاتها و تکیهها به طرز شگفتانگیزی فزونی گرفته، و وقتی رژیم به بحران رفت، این شبکه عظیم، ابزار بسیجآیتالله خمینی و هم پیمانانش شد و تبدیل شدند به تنها آلترناتیو موجود. از این منظر به نظرم آنها ندانسته و نخواسته زمینه را فراهم کردند. برای اینکه شما یک میلیون آدم را بیاورید در خیابان و شاه هم به هراس بیافتد، که همان تظاهرات معروف شد. این مستلزم این است که تهران یک میلیون آدم در آن حضور داشته باشد. خب! بخش زیادی از اینها کارگرها بودند و تمرکز صنعتی به جای اینکه پایگاه شاه بشود، یک ارتش بالقوه آماده برای بسیج مخالفان شاه شد.
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
رابطه حكومت پهلوي و صاحبان صنايع (بخش چهارم) عباس میلانی: سرمایهداران ايران در سقوط شاه نقشی نداشتند و البته برای حفظ او هم کاری نکردند |به همت نشریه کارخانهدار به سال 1397 در دورانی که شاه و ایران در مسیر رشد بودند، این «نخواستن شاه» باعث میشد…
امکان صنعتی شدن ایران بعد از شاه هم وجود داشت
اما سوال آخر: همانطور که مستحضرید رشد صنعتی در دو ساله آخر حکومت پهلوی دچار وقفه شده بود. به نظر شما اگر رژیم شاه سقوط نمیکرد، آیا این امکان وجود داشت که رشد صنعت مجددا ادامه پیدا کند؟
شواهد و آمارها حاکی از آن است که ادامه می یافت و ایران میتوانست به سطح کشورهایی مثل کرهجنوبی و تایوان برسد. البته در سالهای بعد از انقلاب و بدون شاه هماگرماجرای گروگانگیری و جنگ با عراق اتفاق نمیافتاد وفضا دموکراتیک و باثبات میشد، امکان صنعتی شدن ایران وجود داشت.
✅ @karkhone
اما سوال آخر: همانطور که مستحضرید رشد صنعتی در دو ساله آخر حکومت پهلوی دچار وقفه شده بود. به نظر شما اگر رژیم شاه سقوط نمیکرد، آیا این امکان وجود داشت که رشد صنعت مجددا ادامه پیدا کند؟
شواهد و آمارها حاکی از آن است که ادامه می یافت و ایران میتوانست به سطح کشورهایی مثل کرهجنوبی و تایوان برسد. البته در سالهای بعد از انقلاب و بدون شاه هماگرماجرای گروگانگیری و جنگ با عراق اتفاق نمیافتاد وفضا دموکراتیک و باثبات میشد، امکان صنعتی شدن ایران وجود داشت.
✅ @karkhone
بسیاری از خودروسازان 2020 را با زیان به پایان بردند بجز چند استثنا از جمله حضرت تسلا و اینجوری نیست که لزوماً تسلا تخم دوزرده گذاشته باشد و اونها هم متاثر از وضعیت جهانی بودند، ولی با یک تفاوت کوچک! اونم این که بخش سودآورکننده! تسلا در واقع از طرف رقبایش تامین شده است!!
چطوری؟ عرض میکنم:
در 11 ایالت آمریکا به موجب قوانین خودروسازان ملزم هستند تا 2025 که 15 درصد از فروش خود را از خودروهای Zero-Emission تامین کنند و اگر به این هدف نرسند میبایست جریمه مالی و برندینگی سنگینی بدهند. دولت فدرال بنظرم با هوشمندی این امکان را گذاشته که این خودروسازان در صورت به حدنصاب نرسیدن، این اعتبارات را از یکدیگر خریداری کنند! فلذا مجبور میشوند که از «اعتبارات قانونی؟ - Regulatory Credits» دیگران (و البته با خفت و خواری اینکه پول توی جیب رقیب میگذارند!) استفاده کنند.
حالا تسلا 100% خودرو الکتریکی تولید میکند و به بیان دیگر به اندازه 85 درصد اعتبار اضافی دارد! که به بقیه بفروشد. حالا این براتون جالب میشه که تسلا امسال 1.6 میلیارد دلار اعتبارات قانونی فروخته و مثل اینکه بخش بزرگی از سود 761 میلیون دلاری که در 2020 شناسایی کرده ناشی از آن بوده است. بصورتی که برخی اعتقاد دارند بدون آن شرکت امسال هم با زیان به پایان میرسانید که البته تسلا گفته اینطور نیست و من خودم گنده بازار هستم و اینها...
بهرشکل خودتون رو بزارید جای مدیران فورد و دایملر و جنرال موتورز و فولکس که از توی جیب خودشون پول باید بدن رقیب سودده بشه و در این خفقان بازار و اقتصاد بد سهامش سر به فلک بکشه... خیلی سخت است.
پس سهامداران فشار بیشتری برای برقی و هیدروژنی شدن به شرکتها وارد میکنند و تحقیق و توسعه شتاب بیشتری میگیرد که در نهایت برای محیط زیست و شهروندان بهتر خواهد بود. این یک مثال خوب از حکمرانی صحیح و قانونگذاری هوشمندانه است که البته برای حفظ ادب بهتر است با ایران مقایسه نشود.
(بیانات این متن و این یکی به قلم مسعود زمانی مدیر کل واحد دفترها و سیستمهای یک هلدینگی (اسمش مهم نی! ) هست که باب آشنایی من با ایشون یک سخنرانی 4 ساعته در خصوص آیندهپژوهی بود. یک 4 ساعت مردافکنها، جوری که دیگه گُردمون داشت شبیه صندلی میشد.
وقتی بیشتر لذت بردم از اون حضور که مطلع شدم که برای کارگروه آیندهپژوهی انجمن جوانان اتاق تهران هیچ کسی متقضی نشده! و جالبتر وقتی که صحبتهای یکی از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران (اسمشون رو به صلاحدید خودم نمیگم) رو با این عنوان دیدم و کف و سوتهایی که به همراه داشت. گفتم اینا اگه اون رو تجربه میکردن چه میشد.
الغرض آیندهپژوهی رو دریابید.)
✅ @karkhone
چطوری؟ عرض میکنم:
در 11 ایالت آمریکا به موجب قوانین خودروسازان ملزم هستند تا 2025 که 15 درصد از فروش خود را از خودروهای Zero-Emission تامین کنند و اگر به این هدف نرسند میبایست جریمه مالی و برندینگی سنگینی بدهند. دولت فدرال بنظرم با هوشمندی این امکان را گذاشته که این خودروسازان در صورت به حدنصاب نرسیدن، این اعتبارات را از یکدیگر خریداری کنند! فلذا مجبور میشوند که از «اعتبارات قانونی؟ - Regulatory Credits» دیگران (و البته با خفت و خواری اینکه پول توی جیب رقیب میگذارند!) استفاده کنند.
حالا تسلا 100% خودرو الکتریکی تولید میکند و به بیان دیگر به اندازه 85 درصد اعتبار اضافی دارد! که به بقیه بفروشد. حالا این براتون جالب میشه که تسلا امسال 1.6 میلیارد دلار اعتبارات قانونی فروخته و مثل اینکه بخش بزرگی از سود 761 میلیون دلاری که در 2020 شناسایی کرده ناشی از آن بوده است. بصورتی که برخی اعتقاد دارند بدون آن شرکت امسال هم با زیان به پایان میرسانید که البته تسلا گفته اینطور نیست و من خودم گنده بازار هستم و اینها...
بهرشکل خودتون رو بزارید جای مدیران فورد و دایملر و جنرال موتورز و فولکس که از توی جیب خودشون پول باید بدن رقیب سودده بشه و در این خفقان بازار و اقتصاد بد سهامش سر به فلک بکشه... خیلی سخت است.
پس سهامداران فشار بیشتری برای برقی و هیدروژنی شدن به شرکتها وارد میکنند و تحقیق و توسعه شتاب بیشتری میگیرد که در نهایت برای محیط زیست و شهروندان بهتر خواهد بود. این یک مثال خوب از حکمرانی صحیح و قانونگذاری هوشمندانه است که البته برای حفظ ادب بهتر است با ایران مقایسه نشود.
(بیانات این متن و این یکی به قلم مسعود زمانی مدیر کل واحد دفترها و سیستمهای یک هلدینگی (اسمش مهم نی! ) هست که باب آشنایی من با ایشون یک سخنرانی 4 ساعته در خصوص آیندهپژوهی بود. یک 4 ساعت مردافکنها، جوری که دیگه گُردمون داشت شبیه صندلی میشد.
وقتی بیشتر لذت بردم از اون حضور که مطلع شدم که برای کارگروه آیندهپژوهی انجمن جوانان اتاق تهران هیچ کسی متقضی نشده! و جالبتر وقتی که صحبتهای یکی از اعضای هیئت نمایندگان اتاق تهران (اسمشون رو به صلاحدید خودم نمیگم) رو با این عنوان دیدم و کف و سوتهایی که به همراه داشت. گفتم اینا اگه اون رو تجربه میکردن چه میشد.
الغرض آیندهپژوهی رو دریابید.)
✅ @karkhone
Telegram
Karkhoone | کارخونه
خودروی جدید سونی، Vision-S
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی…
در CES2020 شرکت سونی پروتوتایپ خودروی خودش با عنوان Vision-S رو به نمایش گذاشت و حالا برای CES2021 با انتشار ویدیویی جزئیات بیشتری از آن را فاش نمود.
خودرو در کنار تمامی آن چیزی که خودرو های رقیب نظیر تسلا دارند همانند خودرانی…