گروه توسعه دهندگان سبز،☘️ با بیش از ده سال سابقه فعالیت در حوزه آی تی و پیاده سازی سیستم های دولتی و خصوصی در حوزه های متنوع، در زمینه های زیر آماده ارائه خدمات می باشد:
🌐 طراحی و توسعه انواع سامانه های تحت وب بصورت اختصاصی
📱طراحی و پیاده سازی اپلیکیشن های تلفن همراه (Android / IOS)
🔆 استفاده از پلتفرم های نوین همچون زبان برنامه نویسی NodeJs در بک اندو فریم ورک های فوق سریع Vue برای بخش فرانت
⚡️ کیفیت بالای خدمات در کنار قیمت مناسب و رضایت مشتریان، شعار تیم ماست
🔰 جهت مشاوره و مشاهده نمونه کار ها، به آیدی زیر پیام دهید:
@GreenDev
🌐 https://greendev.ir
#تبلیغ
🌐 طراحی و توسعه انواع سامانه های تحت وب بصورت اختصاصی
📱طراحی و پیاده سازی اپلیکیشن های تلفن همراه (Android / IOS)
🔆 استفاده از پلتفرم های نوین همچون زبان برنامه نویسی NodeJs در بک اندو فریم ورک های فوق سریع Vue برای بخش فرانت
⚡️ کیفیت بالای خدمات در کنار قیمت مناسب و رضایت مشتریان، شعار تیم ماست
🔰 جهت مشاوره و مشاهده نمونه کار ها، به آیدی زیر پیام دهید:
@GreenDev
🌐 https://greendev.ir
#تبلیغ
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
ارج، تکرار اشتباهات گذشته برای احیا (2/1) کارخانه ارج در سال1316 توسط خلیل ارجمند، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران شروع به کار کرد. نخستین تولیدات این کارخانه صندلی های تاشوی فلزی بود که همه ما به یاد داریم که حتی تا چند دهه پیش در برخی اماکن از آن ها استفاده…
ارج، تکرار اشتباهات گذشته برای احیا (2/2)
چگونگی احیا: در سال97 ، شایعاتی در خصوص مالکان جدید آن در فضای مجازی مطرح و بلافاصله توسط مقامات مسئول تکذیب میشد. در این فاصله، ظاهرا افراد و موسساتی، متقاضی خرید ارج بودهاند که صلاحیت حرفهای آنها مورد تایید قرار نگرفته است، تا اینکه در نهایت یک هلدینگ تجاری، برنده مزایده خرید شده و با گذر از مراحل مختلف و تایید وزارت صنعت و پرداخت نقدی، قادر به کنترل کارخانه ارج میشود. اما بعداز سه سال خبری از فعالیت این کارخانه نبود تا این که در اردیبهشت 1400 خبر هایی مبنی بر راه اندازی خط تولید این کارخانه با حمایت و پیگیری های قوه قضایه به گوش رسید. در این شرایط نابسامان اقتصاد کلان کشور و مشکلاتی در صادرات محصول و واردات کالاهای واسطه ای و هزینه گزاف واسطه های بین المللی که وجود در کنار عدم دسترسی به بازار های جهانی و جهت دهی دستوری نهاد های مختلف قرار دارد کار را برای احیاء دشوار کرده است؛ به نظر میرسد مسئولانی که تصمیم به احیائ این کارخانه گرفته اند، هنوز درک درستی از نحوه احیا، رشد و پیشرفت اقتصادی صنایع به دست نیاورده اند.
به نظر میرسد نحوه مدیریت و جهت دهی و دستورهای نهاد های دولتی در سال های گذشته که در کنار وضعیت بد اقتصاد کشور که این کارخانه را به تعطیلی کشاند دوباره در حال تکرار است.
تنها راه نجات این کارخانه قدیمی که بخشی از زندگی مردم، خاطرات افراد و خانوادهها است و جزیی از میراث صنعتی و فرهنگی این جامعه شناخته میشود این است که بدون دخالتها و جهت دهی های دستوری به بخش خصوصی توانمند سپرده شود؛ همین امر شاید لازمه ی سرعت بخشیدن به روند احیای آن شود اما نمیتواند کافی باشد. کامل کننده شرط لازمی که در سطر بالا ذکر شد نحوه سیاست گذاری است که توسط دولت برای بهبود شرایط رقابت صورت میگیرد است؛ مانند، کاهش یا محدود کردن قوانینی که مانع ایجاد یک رقابت سالم میشود. این کار سبب پیشرفت و تعالی بنگاه ها و صنایع میشود؛ رکنی که سال هاست نه تنها صنایع و بنگاه های ما از آن لطمه میخورد بلکه، مردم و بالطبع اقتصاد ما در سطح کلان از آن ها متضرر میشود.
✅ @karkhone
چگونگی احیا: در سال97 ، شایعاتی در خصوص مالکان جدید آن در فضای مجازی مطرح و بلافاصله توسط مقامات مسئول تکذیب میشد. در این فاصله، ظاهرا افراد و موسساتی، متقاضی خرید ارج بودهاند که صلاحیت حرفهای آنها مورد تایید قرار نگرفته است، تا اینکه در نهایت یک هلدینگ تجاری، برنده مزایده خرید شده و با گذر از مراحل مختلف و تایید وزارت صنعت و پرداخت نقدی، قادر به کنترل کارخانه ارج میشود. اما بعداز سه سال خبری از فعالیت این کارخانه نبود تا این که در اردیبهشت 1400 خبر هایی مبنی بر راه اندازی خط تولید این کارخانه با حمایت و پیگیری های قوه قضایه به گوش رسید. در این شرایط نابسامان اقتصاد کلان کشور و مشکلاتی در صادرات محصول و واردات کالاهای واسطه ای و هزینه گزاف واسطه های بین المللی که وجود در کنار عدم دسترسی به بازار های جهانی و جهت دهی دستوری نهاد های مختلف قرار دارد کار را برای احیاء دشوار کرده است؛ به نظر میرسد مسئولانی که تصمیم به احیائ این کارخانه گرفته اند، هنوز درک درستی از نحوه احیا، رشد و پیشرفت اقتصادی صنایع به دست نیاورده اند.
به نظر میرسد نحوه مدیریت و جهت دهی و دستورهای نهاد های دولتی در سال های گذشته که در کنار وضعیت بد اقتصاد کشور که این کارخانه را به تعطیلی کشاند دوباره در حال تکرار است.
تنها راه نجات این کارخانه قدیمی که بخشی از زندگی مردم، خاطرات افراد و خانوادهها است و جزیی از میراث صنعتی و فرهنگی این جامعه شناخته میشود این است که بدون دخالتها و جهت دهی های دستوری به بخش خصوصی توانمند سپرده شود؛ همین امر شاید لازمه ی سرعت بخشیدن به روند احیای آن شود اما نمیتواند کافی باشد. کامل کننده شرط لازمی که در سطر بالا ذکر شد نحوه سیاست گذاری است که توسط دولت برای بهبود شرایط رقابت صورت میگیرد است؛ مانند، کاهش یا محدود کردن قوانینی که مانع ایجاد یک رقابت سالم میشود. این کار سبب پیشرفت و تعالی بنگاه ها و صنایع میشود؛ رکنی که سال هاست نه تنها صنایع و بنگاه های ما از آن لطمه میخورد بلکه، مردم و بالطبع اقتصاد ما در سطح کلان از آن ها متضرر میشود.
✅ @karkhone
آیا نهاد روحانیت شیعی در زمان شاه استقلال مالی داشت؟
| شایان اویسی
گمان عمومی نویسندگان و پژوهشگران تاریخ ایران عصر پهلوی این است که نهاد روحانیت شیعه از حیث مالی وابستگی چندانی به حکومت نداشته و وجوهات مردمی و کمکهای اقشار ثروتمند مذهبی منبع مالی این نهاد بوده و همین باعث استقلال فکری این نهاد از حکومت بودهاست. اما با بررسی وقایع منتهی به انقلاب سال ۵۷ متوجه چیزی کاملا خلاف این موضوع میشویم. در اواخر دوره پهلوی دوم و بعد از چند موج اعتراضی و آشفتگی اقتصادی و بحران بودجه، دولت جمشید آموزگار جهت صرفهجویی و کاهش هزینههای دولت اقدام به حذف بخشهای مخفی بودجه کشور میکند. یکی از مهمترین بخشهای این بودجه مخفی، کمکهای دربار به دستگاه روحانیت بود.
《برخی از ایرانیان به سیاق آموزگار، نخستین تظاهرات زمینهساز انقلاب را چیزی جز دسیسههای دستههای رقیب قدرت در درون رژیم نمیدانستند. برخی دیگر خود آموزگار را مقصر و عامل اصلی این نابسامانیها میدانستند. میگفتند بیجهت و بدون در نظر گرفتن پیامدهای قضیه، مستمری روحانیون را که از بودچهی محرمانهی نخستوزیری پرداخت میشد قطع کرد و همین مسئله به انقلاب دامن زد》
(معمای هویدا/عباس میلانی/ص۳۸۰)
رئیس سازمان سیا در همان دوران نیز به این مسئله کاملا واقف بود! هرچند در کتابش سعی دارد سیا را در آن بی تقصیر و ناآگاه جلوه دهد!
《البته ما اطلاع داشتیم که در ایران، ملاها به خاطر تکیه شاه بر جدایی آموزش و پرورش از مذهب، مجاز دانستن اقدامات مغایر مذهب و قطع کمک هزینهای که از دولت دریافت میداشتند نسبت به شاه خشمگین هستند》
(پنهانکاری و دموکراسی/استانسفیلد ترنر/ص۱۸۱)
این مسئله چیز پنهانی نبود و برادر امیرعباس هویدا نیز به آن واقف و در همان اوایل پس از انقلاب در کتابش درباره انقلاب ایران به آن اشاره داشتهاست.
《آموزگار ضمن اجرای برنامههای خشن خود، بودجهای را که به دستور برادرم صرف پیشرفت امور مذهبی میشد_ و سالانه سر به ۱۱ میلیون دلار میزد_نیز قطع کرد. این مبلغ که از بودجه محرمانه نخستوزیری تامین میشد، به تامین مخارج نگاهداری مساجد سراسر کشور و مدارس مذهبی و هزینههای متفرقه در این باب اختصاص داشت و برادرم(امیرعباس هویدا) از طریق آن ضمنا میکوشید تا خسارات وارده به روحانیون پس از اجرای اصلاحات ارضی را _که سبب شدهبود اداره امور بعضی زمینها از دستشان خارج شود_جبران کند》
(کتاب سقوط شاه/فریدون هویدا/ص۸۳)
از همین سه منبع میتوان فهمید برخلاف باور عمومی این استقلال مالی به شکلی که تصور میشود نبودهاست!
✅ @karkhone
| شایان اویسی
گمان عمومی نویسندگان و پژوهشگران تاریخ ایران عصر پهلوی این است که نهاد روحانیت شیعه از حیث مالی وابستگی چندانی به حکومت نداشته و وجوهات مردمی و کمکهای اقشار ثروتمند مذهبی منبع مالی این نهاد بوده و همین باعث استقلال فکری این نهاد از حکومت بودهاست. اما با بررسی وقایع منتهی به انقلاب سال ۵۷ متوجه چیزی کاملا خلاف این موضوع میشویم. در اواخر دوره پهلوی دوم و بعد از چند موج اعتراضی و آشفتگی اقتصادی و بحران بودجه، دولت جمشید آموزگار جهت صرفهجویی و کاهش هزینههای دولت اقدام به حذف بخشهای مخفی بودجه کشور میکند. یکی از مهمترین بخشهای این بودجه مخفی، کمکهای دربار به دستگاه روحانیت بود.
《برخی از ایرانیان به سیاق آموزگار، نخستین تظاهرات زمینهساز انقلاب را چیزی جز دسیسههای دستههای رقیب قدرت در درون رژیم نمیدانستند. برخی دیگر خود آموزگار را مقصر و عامل اصلی این نابسامانیها میدانستند. میگفتند بیجهت و بدون در نظر گرفتن پیامدهای قضیه، مستمری روحانیون را که از بودچهی محرمانهی نخستوزیری پرداخت میشد قطع کرد و همین مسئله به انقلاب دامن زد》
(معمای هویدا/عباس میلانی/ص۳۸۰)
رئیس سازمان سیا در همان دوران نیز به این مسئله کاملا واقف بود! هرچند در کتابش سعی دارد سیا را در آن بی تقصیر و ناآگاه جلوه دهد!
《البته ما اطلاع داشتیم که در ایران، ملاها به خاطر تکیه شاه بر جدایی آموزش و پرورش از مذهب، مجاز دانستن اقدامات مغایر مذهب و قطع کمک هزینهای که از دولت دریافت میداشتند نسبت به شاه خشمگین هستند》
(پنهانکاری و دموکراسی/استانسفیلد ترنر/ص۱۸۱)
این مسئله چیز پنهانی نبود و برادر امیرعباس هویدا نیز به آن واقف و در همان اوایل پس از انقلاب در کتابش درباره انقلاب ایران به آن اشاره داشتهاست.
《آموزگار ضمن اجرای برنامههای خشن خود، بودجهای را که به دستور برادرم صرف پیشرفت امور مذهبی میشد_ و سالانه سر به ۱۱ میلیون دلار میزد_نیز قطع کرد. این مبلغ که از بودجه محرمانه نخستوزیری تامین میشد، به تامین مخارج نگاهداری مساجد سراسر کشور و مدارس مذهبی و هزینههای متفرقه در این باب اختصاص داشت و برادرم(امیرعباس هویدا) از طریق آن ضمنا میکوشید تا خسارات وارده به روحانیون پس از اجرای اصلاحات ارضی را _که سبب شدهبود اداره امور بعضی زمینها از دستشان خارج شود_جبران کند》
(کتاب سقوط شاه/فریدون هویدا/ص۸۳)
از همین سه منبع میتوان فهمید برخلاف باور عمومی این استقلال مالی به شکلی که تصور میشود نبودهاست!
✅ @karkhone
سید مرتضی آوینی و طرح صیانت از فضای مجازی
| محمدرضا اسلامی
در آن سالهایی که بحث ممنوعیت/ساماندهی/صیانت از «ویدئو» مطرح بود و «فیلمِ ویدئو» لای پتو جابجا می شد و "ممنوع" بود، شهید آوینی شدیدا آن رویکرد را محکوم می کرد و مثلا در یادداشتی درباره فرزندِ یکی از سران حزب الله چنین می نویسد:
«من در باکو، در منزل یکی از سران حزب الله، نوارهای ویدیوئی تشییع پیکر حضرت امام، خطبه های خطبای جمعه و مبلّغان مذهبی، فیلمهای مربوط به انقلاب اسلامی در مراحل متعدد مبارزه و پیروزی... و بالاخره از قیام مردم باکو در ژانویه 1990 و سرکوب آنان به وسیله ارتش شوروی را دیدم. در طول مدتی که صاحبخانه نوارها را به ما نشان می داد، پسر هفت هشت ساله او، با ایما و اشاره و حتی اِعمال فشارهای بچه گانه، از پدرش چیزی می خواست که ما نمی دانستیم و در نمی یافتیم و بالا خره معلوممان شد که اصرارهای شگفت آور آن بچه به خاطر چیست: فیلمی از سه کودک چینی قهرمان جودو که ماجراهایی چون بروس لی را از سر می گذراندند و از همه آنها پیروز بیرون می آمدند. پدر تسلیم شد و ناگزیر گردن به خواهش فرزند گذاشت و ما او را در حالی رها کردیم که محو تماشای قهرمانیهای آن سه پسر بچه بود!»
آنهایی که امروز درباره طرح صیانت از اینترنت و فیلتر کردن اینستاگرام و تلگرام و .."گرام" های دیگر سخن می گویند، فردا فرزندِ خودشان در حال تهیه فیلترشکن برای دسترسی به اینستاگرام و... خواهد بود.
آوینی در مقالاتش به تندی به این «نوع نگاه» انتقاد می کرد و حتی به چند قدم دورتر اشاره می کرد که: «اگر امروز ویدئو را ممنوع کردید، فردا "ماهواره" را چطور می خواهید ممنوع کنید؟»
در آن سالها، جسارتِ زیادی می خواست که کسی درباره ماهواره (ای که هنوز نیامده بود)، آنگونه به صراحت و شجاعت سخن بگوید، ولی آوینی می نوشت:
«حالا که حتی در یک شهر مذهبی مثل کاشان حدّاقل پنج دستگاه ویدئو (منظور پنج برند تولید کننده دستگاه ویدئو است) وجود دارد و قیمت آن هم، همطراز با سایر وسایل برقی مجاز است و کرایه نوار حتی از ماست پاستوریزه(!) هم ارزانتر است، درست آن است که بگوییم ویدئو تکلیفِ ما را روشن کرده است و چند وقت دیگر ماهواره تکلیف ما را روشن خواهد کرد!”»
صیانت یا روشن کردنِ تکلیف؟
مباحثی که شهید آوینی در خصوص «تکلیف را روشن کردن» دارد (پس از گذشت این سالها) حیرت آور است. سوال اینجاست که چگونه ما هنوز مشابهِ زمان آوینی فکر می کنیم؟ این یادداشت آوینی را (که در قالب محاوره بین 2 نفر نوشته) با هم بخوانیم:
گفتم: خدا را شکر که تکلیفِ ویدئو را هم روشن کردیم. نگاهی از سر تعجب آمیخته با تمسخر کرد و پرسید: شما روشن کردید؟
پرسیدم: مگر جز این است؟
جواب داد: ببین دوست من! اگر هم این طور باشد که تو میگویی، هر چند من تردید دارم، اما باز هم باید گفت که ویدئو تکلیفِ خودش را روشن کرده است.
از نگاهم دریافت که باید روشنتر حرف بزند. گفت: این ویدئوست که تکلیف ما را روشن کرده است، نه ما تکلیف آن را. مگر ما میتوانستیم تصمیم دیگری جز این اتخاذ کنیم؟
پرسیدم: مگر نمیتوانستیم؟
جواب داد: “نه! ..ببین! اگر ما میتوانستیم دیواری اختراع کنیم که جلوی ورود ویدئو را به کشور بگیرد و آنگاه چنین حکمی صادر میکردیم (که الآن کرده ایم)، درست بود که بگوییم تکلیفِ ویدئو را ما روشن کرده ایم.
اما چنین نیست؛ ویدئو رسانه ای است که از هر مرزی عبور میکند و به هر جا که تمدن امروز رفته است، وارد میشود و هیچ راهی هم برای ممانعت وجود ندارد. شاهد مثالش هم کشور خودمان. از تو میپرسم: اگر چنین میشد که بتوان برنامه های ماهواره ها را با همین آنتن معمولی تلویزیون گرفت، ما چه میگفتیم؟ آیا درست بود که بگوییم: خوب! تکلیف ماهواره ها را روشن کردیم؟…نه! “
و بعد نـاگهان مثل آنکه چیـزی به ذهنش خطور کـرده بـاشد، گفت: “شازده کـوچولو را خوانده ای؟”
گفتم: “آره”
گفت: “حکایت ما، حکایت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستاره اول دید. پادشاه فرمانهای عاقلانه ای میداد؛ چرا که علاقمند بود که فرمانهایش اجرا شود. مثلاً وقتی شازده کوچولو می پرسید: اجازه هست بنشینم؟ پادشاه میگفت:به تو فرمان میدهم که بنشینی! و یا وقتی شازده کوچولو از شدّت خستگی خمیازه میکشید، به او فرمان میداد که حتماً خمیازه بکشد و رودربایستی نکند! و چون شازده کوچولو میگفت: دیگر خمیازه ام نمیآید، پادشاه فرمان میداد که: خُب! حالا که اینطور است به تو فرمان می دهم گاهی خمیازه بکشی و گاهی هم نکشی…”
گفتم: “عجب کتاب خوبی است این شازده کوچولو! “زمین انسانها” را هم خوانده ای؟”
خندید و گفت: میخواهی از تبعات قبول واقعیت فرار کنی؟ چه من زمین انسانها را خوانده باشم و چه نخوانده باشم، ماهواره دارد می آید…
«راه حق راهی است که اگر با اختیار انتخاب نشود بی فایده است»
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در آن سالهایی که بحث ممنوعیت/ساماندهی/صیانت از «ویدئو» مطرح بود و «فیلمِ ویدئو» لای پتو جابجا می شد و "ممنوع" بود، شهید آوینی شدیدا آن رویکرد را محکوم می کرد و مثلا در یادداشتی درباره فرزندِ یکی از سران حزب الله چنین می نویسد:
«من در باکو، در منزل یکی از سران حزب الله، نوارهای ویدیوئی تشییع پیکر حضرت امام، خطبه های خطبای جمعه و مبلّغان مذهبی، فیلمهای مربوط به انقلاب اسلامی در مراحل متعدد مبارزه و پیروزی... و بالاخره از قیام مردم باکو در ژانویه 1990 و سرکوب آنان به وسیله ارتش شوروی را دیدم. در طول مدتی که صاحبخانه نوارها را به ما نشان می داد، پسر هفت هشت ساله او، با ایما و اشاره و حتی اِعمال فشارهای بچه گانه، از پدرش چیزی می خواست که ما نمی دانستیم و در نمی یافتیم و بالا خره معلوممان شد که اصرارهای شگفت آور آن بچه به خاطر چیست: فیلمی از سه کودک چینی قهرمان جودو که ماجراهایی چون بروس لی را از سر می گذراندند و از همه آنها پیروز بیرون می آمدند. پدر تسلیم شد و ناگزیر گردن به خواهش فرزند گذاشت و ما او را در حالی رها کردیم که محو تماشای قهرمانیهای آن سه پسر بچه بود!»
آنهایی که امروز درباره طرح صیانت از اینترنت و فیلتر کردن اینستاگرام و تلگرام و .."گرام" های دیگر سخن می گویند، فردا فرزندِ خودشان در حال تهیه فیلترشکن برای دسترسی به اینستاگرام و... خواهد بود.
آوینی در مقالاتش به تندی به این «نوع نگاه» انتقاد می کرد و حتی به چند قدم دورتر اشاره می کرد که: «اگر امروز ویدئو را ممنوع کردید، فردا "ماهواره" را چطور می خواهید ممنوع کنید؟»
در آن سالها، جسارتِ زیادی می خواست که کسی درباره ماهواره (ای که هنوز نیامده بود)، آنگونه به صراحت و شجاعت سخن بگوید، ولی آوینی می نوشت:
«حالا که حتی در یک شهر مذهبی مثل کاشان حدّاقل پنج دستگاه ویدئو (منظور پنج برند تولید کننده دستگاه ویدئو است) وجود دارد و قیمت آن هم، همطراز با سایر وسایل برقی مجاز است و کرایه نوار حتی از ماست پاستوریزه(!) هم ارزانتر است، درست آن است که بگوییم ویدئو تکلیفِ ما را روشن کرده است و چند وقت دیگر ماهواره تکلیف ما را روشن خواهد کرد!”»
صیانت یا روشن کردنِ تکلیف؟
مباحثی که شهید آوینی در خصوص «تکلیف را روشن کردن» دارد (پس از گذشت این سالها) حیرت آور است. سوال اینجاست که چگونه ما هنوز مشابهِ زمان آوینی فکر می کنیم؟ این یادداشت آوینی را (که در قالب محاوره بین 2 نفر نوشته) با هم بخوانیم:
گفتم: خدا را شکر که تکلیفِ ویدئو را هم روشن کردیم. نگاهی از سر تعجب آمیخته با تمسخر کرد و پرسید: شما روشن کردید؟
پرسیدم: مگر جز این است؟
جواب داد: ببین دوست من! اگر هم این طور باشد که تو میگویی، هر چند من تردید دارم، اما باز هم باید گفت که ویدئو تکلیفِ خودش را روشن کرده است.
از نگاهم دریافت که باید روشنتر حرف بزند. گفت: این ویدئوست که تکلیف ما را روشن کرده است، نه ما تکلیف آن را. مگر ما میتوانستیم تصمیم دیگری جز این اتخاذ کنیم؟
پرسیدم: مگر نمیتوانستیم؟
جواب داد: “نه! ..ببین! اگر ما میتوانستیم دیواری اختراع کنیم که جلوی ورود ویدئو را به کشور بگیرد و آنگاه چنین حکمی صادر میکردیم (که الآن کرده ایم)، درست بود که بگوییم تکلیفِ ویدئو را ما روشن کرده ایم.
اما چنین نیست؛ ویدئو رسانه ای است که از هر مرزی عبور میکند و به هر جا که تمدن امروز رفته است، وارد میشود و هیچ راهی هم برای ممانعت وجود ندارد. شاهد مثالش هم کشور خودمان. از تو میپرسم: اگر چنین میشد که بتوان برنامه های ماهواره ها را با همین آنتن معمولی تلویزیون گرفت، ما چه میگفتیم؟ آیا درست بود که بگوییم: خوب! تکلیف ماهواره ها را روشن کردیم؟…نه! “
و بعد نـاگهان مثل آنکه چیـزی به ذهنش خطور کـرده بـاشد، گفت: “شازده کـوچولو را خوانده ای؟”
گفتم: “آره”
گفت: “حکایت ما، حکایت آن پادشاه است که شازده کوچولو در ستاره اول دید. پادشاه فرمانهای عاقلانه ای میداد؛ چرا که علاقمند بود که فرمانهایش اجرا شود. مثلاً وقتی شازده کوچولو می پرسید: اجازه هست بنشینم؟ پادشاه میگفت:به تو فرمان میدهم که بنشینی! و یا وقتی شازده کوچولو از شدّت خستگی خمیازه میکشید، به او فرمان میداد که حتماً خمیازه بکشد و رودربایستی نکند! و چون شازده کوچولو میگفت: دیگر خمیازه ام نمیآید، پادشاه فرمان میداد که: خُب! حالا که اینطور است به تو فرمان می دهم گاهی خمیازه بکشی و گاهی هم نکشی…”
گفتم: “عجب کتاب خوبی است این شازده کوچولو! “زمین انسانها” را هم خوانده ای؟”
خندید و گفت: میخواهی از تبعات قبول واقعیت فرار کنی؟ چه من زمین انسانها را خوانده باشم و چه نخوانده باشم، ماهواره دارد می آید…
«راه حق راهی است که اگر با اختیار انتخاب نشود بی فایده است»
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
وقتی نتیجه میدهد به حمدالله مستند "داستان شکست" هم به نتیجه رسید. تشکر اول از ایمان کریمی بابت اشتراک این فرصت، و مجموعه جهاد دانشگاهی واحد هنر بابت این اعتماد. فرصت بسیار مغتنمی بود اونم توی این شرایط به نتیجه رسیدن کار که شاید لختی دیگر به این مغتنم بودم…
چند شب پیش و پیرو انتشار اولین تیزر مستند "داستان شکست" دوستان زیادی پیگیری کردند برای دیدن نسخه کامل مستند که البته هنوز منتشر نشده است.
با این حال احساس میکنیم دوران شیوع ویروس کرونا اوقات فراغتی رو فراهم کرده برای تماشای مستند و چه مستندی بهتر از مستند 5 قسمتی مرحوم اصغرقندچی .
تمامی 5 قسمت این مستند پیشتر در این بستر منتشر شده و برای اطلاع مخاطبین جدید و احیانا دوستانی که در اون زمان این مستند رو از دست دادن مجددا پستهای مربوطه رو منتشر مینماییم.
مشاهده قسمت اول
✅ @karkhone
با این حال احساس میکنیم دوران شیوع ویروس کرونا اوقات فراغتی رو فراهم کرده برای تماشای مستند و چه مستندی بهتر از مستند 5 قسمتی مرحوم اصغرقندچی .
تمامی 5 قسمت این مستند پیشتر در این بستر منتشر شده و برای اطلاع مخاطبین جدید و احیانا دوستانی که در اون زمان این مستند رو از دست دادن مجددا پستهای مربوطه رو منتشر مینماییم.
مشاهده قسمت اول
✅ @karkhone
Telegram
Karkhoone | کارخونه
مستند پنج قسمتی ماک در ایران - قسمت اول - ۴۵ مگابایت
(با تشکر از یکی از اعضای کانال که این مهم رو به ما معرفی کردند برای نشر...)
✅ @karkhone
(با تشکر از یکی از اعضای کانال که این مهم رو به ما معرفی کردند برای نشر...)
✅ @karkhone
👍1
نظر بنی صدر درباره محاصره اقتصادی
مصاحبه اسکندر دلدم با اولین رئیس جمهورایران در بهمن ماه ۱۳۵۸ انجام شده است:
اسکندر دلدم: شما به تازگی به عنوان اولین رییس جمهور تاریخ ایران برگزیده شده اید. سرنوشت گروگانهای آمریکایی چه میشود؟
ابوالحسن بنی صدر: انتخاب من توسط مردم تغییری در این سیاست نمیدهد. سیاست ما زندگی کردن خارج از سلطه ابرقدرتهاست. با اروپاییان و دیگر کشورها اگر خواهان روابط برابر با ما باشند در راه پیشرفت عمومی بشر همکاری میکنیم. کار با ابرقدرتها مشکل است چون مبنای قدرتشان توسعه طلبی است. تا وقتی آنها سیاست توسعه طلبانه دارند سیاست ما مقاومت و مقابله با توسعه طلبی آنهاست.
توقع اصلی ما این است که آمریکا نه تنها نسبت به سلطه اش بر ایران تغییر روش قطعی بدهد بلکه دلیلهای کافی به وجود آید که در آینده نیز در امور داخلی ایران دخالت نمیکند. از لحظه ای که آمریکا دست از توسعه طلبی بردارد میشود راه حلی برای گروگانگیری پیدا کرد.
*برنامه اقتصادی تان چه خواهد بود؟
بنی صدر: یک سری اقدامات ما منوط به گشایش مجلس اول است. کارهای دیگری هم است که میتوانیم بلافاصله شروع کنیم و آن پایین آوردن قیمتها و ایجاد کار در کشور است تا بیکاران بکار مشغول شوند.
*چه سیاستی در قبال آزادی عقیده و فعالیت احزاب و گروهها وجود دارد؟
بنی صدر: گروههای مختلف باید متوجه این واقعیت شوند که ایران امروز؛ دیگر ایران رژیم شاه نیست که بشود با قهریه و زور یک اراده ای را به مردم تحمیل کرد. اگر همه گروهها، آزادی بحث کردن را اصل بدانند محیط تفاهم به وجود میاید و میتوانند نظرات خود را اظهار کنند. در محیط تفاهم اظهار نظر کاملا آزاد است و من این آزادیها را تضمین خواهم کرد.
*چگونه میخواهید مراکز متعدد تصمیم گیری در مملکت را از بین ببرید و قدرت تصمیم گیری را در دولت خود متمرکز کنید؟ آیا مطمئن هستید با وجود این تعدد مراکز تصمیم گیری به سرنوشت بازرگان دچار نمیشوید؟
بنی صدر: علت پیدایش مراکز متعدد قدرت، ضعف رهبری اجرایی بود. برای انجام برنامه های انقلابی دولت باید آنچه را که مردم میخواهند اجرا کند تا زمینه تعدد قدرت از بین برود. آرایی که مردم ما در ۵ بهمن در انتخابات ریاست جمهوری دادند اتخاذ اراده قاطعی است که ایران فقط یک دولت میتواند داشته باشد و آن هم دولتی است که بر طبق قانون اساسی عهده دار کشور میشود.
*رابطه رییس جمهور و رهبری چگونه است؟
بنی صدر: قانون اساسی تکلیف رابطه رییس جمهوری را با رهبری مشخص کرده و من در چارچوب این روابط عمل خواهم کرد.
*اثرات محاصره اقتصادی آمریکا بر ایران چه خواهد بود؟
بنی صدر: اگر سایر کشورها به این محاصره بپیوندند برای اقتصاد ما زیان آور است. با این حال چون اساس اقتصاد ما واردات است و ما اقتصاد به معنای واقعی کلمه نداریم محاصره اقتصادی در دراز مدت برای ملت ما فرصت مغتنمی است که به تولید بپردازیم. آمریکا باید بداند اکثریت مردم ما میتوانند در مقابله با محاصره اقتصادی، سالها با زندگی ساده ای سر کنند و فقط گروهی هستند که به شیوه مصرف غربی خو کرده اند که آنها هم شاید بتوانند در این فرصت خود را از این شیوه مصرف رها کنند تا کشور ما از این آزمایش بیرون بیاید.
*نظرتان درباره فعالیت مطبوعات چیست؟
بنی صدر: باید انواع سانسورها در روزنامه ها از بین برود. به نظرم مهمترین سانسورها از ناحیه خود نویسندگان روزنامه ها اعمال میشود. روزنامه نگاران خود را قیم مردم میدانند و خودسانسوری میکنند. این روحیه باید در روزنامه های ما از بین برود. اما مطبوعات خارجی باید توجه داشتند که در دوران شاه سابق حقایق کشور ما را به صورت وارونه برای مردمشان گفتند و ایران را کشوری نشان دادند که چهاراسبه در حال پیشرفت است. اما انقلاب رخ داد و طبیعتا دیگر آنها آن اعتباری که باید در افکار عمومی داشته باشند دیگر ندارند. امیدوارم آنها اول تصمیم بگیرند که هدفشان از آمدن به ایران باز همان تبلیغات است یا رساندن حقایق به مردم خودشان؟ ولی بهر صورت معتقدم آنها باید آزادی رفت و آمد به ایران را داشته باشند. ولو دروغ بنویسند بهتر از هیچ چیز ننوشتن یا از راه دور نوشتن است.
برگرفته از کتاب “انقلاب به روایت انقلاب سازان” مولف: اسکندر دلدم
✅ @karkhone
مصاحبه اسکندر دلدم با اولین رئیس جمهورایران در بهمن ماه ۱۳۵۸ انجام شده است:
اسکندر دلدم: شما به تازگی به عنوان اولین رییس جمهور تاریخ ایران برگزیده شده اید. سرنوشت گروگانهای آمریکایی چه میشود؟
ابوالحسن بنی صدر: انتخاب من توسط مردم تغییری در این سیاست نمیدهد. سیاست ما زندگی کردن خارج از سلطه ابرقدرتهاست. با اروپاییان و دیگر کشورها اگر خواهان روابط برابر با ما باشند در راه پیشرفت عمومی بشر همکاری میکنیم. کار با ابرقدرتها مشکل است چون مبنای قدرتشان توسعه طلبی است. تا وقتی آنها سیاست توسعه طلبانه دارند سیاست ما مقاومت و مقابله با توسعه طلبی آنهاست.
توقع اصلی ما این است که آمریکا نه تنها نسبت به سلطه اش بر ایران تغییر روش قطعی بدهد بلکه دلیلهای کافی به وجود آید که در آینده نیز در امور داخلی ایران دخالت نمیکند. از لحظه ای که آمریکا دست از توسعه طلبی بردارد میشود راه حلی برای گروگانگیری پیدا کرد.
*برنامه اقتصادی تان چه خواهد بود؟
بنی صدر: یک سری اقدامات ما منوط به گشایش مجلس اول است. کارهای دیگری هم است که میتوانیم بلافاصله شروع کنیم و آن پایین آوردن قیمتها و ایجاد کار در کشور است تا بیکاران بکار مشغول شوند.
*چه سیاستی در قبال آزادی عقیده و فعالیت احزاب و گروهها وجود دارد؟
بنی صدر: گروههای مختلف باید متوجه این واقعیت شوند که ایران امروز؛ دیگر ایران رژیم شاه نیست که بشود با قهریه و زور یک اراده ای را به مردم تحمیل کرد. اگر همه گروهها، آزادی بحث کردن را اصل بدانند محیط تفاهم به وجود میاید و میتوانند نظرات خود را اظهار کنند. در محیط تفاهم اظهار نظر کاملا آزاد است و من این آزادیها را تضمین خواهم کرد.
*چگونه میخواهید مراکز متعدد تصمیم گیری در مملکت را از بین ببرید و قدرت تصمیم گیری را در دولت خود متمرکز کنید؟ آیا مطمئن هستید با وجود این تعدد مراکز تصمیم گیری به سرنوشت بازرگان دچار نمیشوید؟
بنی صدر: علت پیدایش مراکز متعدد قدرت، ضعف رهبری اجرایی بود. برای انجام برنامه های انقلابی دولت باید آنچه را که مردم میخواهند اجرا کند تا زمینه تعدد قدرت از بین برود. آرایی که مردم ما در ۵ بهمن در انتخابات ریاست جمهوری دادند اتخاذ اراده قاطعی است که ایران فقط یک دولت میتواند داشته باشد و آن هم دولتی است که بر طبق قانون اساسی عهده دار کشور میشود.
*رابطه رییس جمهور و رهبری چگونه است؟
بنی صدر: قانون اساسی تکلیف رابطه رییس جمهوری را با رهبری مشخص کرده و من در چارچوب این روابط عمل خواهم کرد.
*اثرات محاصره اقتصادی آمریکا بر ایران چه خواهد بود؟
بنی صدر: اگر سایر کشورها به این محاصره بپیوندند برای اقتصاد ما زیان آور است. با این حال چون اساس اقتصاد ما واردات است و ما اقتصاد به معنای واقعی کلمه نداریم محاصره اقتصادی در دراز مدت برای ملت ما فرصت مغتنمی است که به تولید بپردازیم. آمریکا باید بداند اکثریت مردم ما میتوانند در مقابله با محاصره اقتصادی، سالها با زندگی ساده ای سر کنند و فقط گروهی هستند که به شیوه مصرف غربی خو کرده اند که آنها هم شاید بتوانند در این فرصت خود را از این شیوه مصرف رها کنند تا کشور ما از این آزمایش بیرون بیاید.
*نظرتان درباره فعالیت مطبوعات چیست؟
بنی صدر: باید انواع سانسورها در روزنامه ها از بین برود. به نظرم مهمترین سانسورها از ناحیه خود نویسندگان روزنامه ها اعمال میشود. روزنامه نگاران خود را قیم مردم میدانند و خودسانسوری میکنند. این روحیه باید در روزنامه های ما از بین برود. اما مطبوعات خارجی باید توجه داشتند که در دوران شاه سابق حقایق کشور ما را به صورت وارونه برای مردمشان گفتند و ایران را کشوری نشان دادند که چهاراسبه در حال پیشرفت است. اما انقلاب رخ داد و طبیعتا دیگر آنها آن اعتباری که باید در افکار عمومی داشته باشند دیگر ندارند. امیدوارم آنها اول تصمیم بگیرند که هدفشان از آمدن به ایران باز همان تبلیغات است یا رساندن حقایق به مردم خودشان؟ ولی بهر صورت معتقدم آنها باید آزادی رفت و آمد به ایران را داشته باشند. ولو دروغ بنویسند بهتر از هیچ چیز ننوشتن یا از راه دور نوشتن است.
برگرفته از کتاب “انقلاب به روایت انقلاب سازان” مولف: اسکندر دلدم
✅ @karkhone
داستان سیاسی ترین رستورانِ ایرانی
پدیدهای مثل حاج محمد حسن شمشیری ثابت کرد که کمک به وطن و مردم گرفتار وطن، مستلزم هیچ درجه از دانش یا منصب و مقام نیست. می توان بدون توان خواندن و نوشتن و با یک قهوه خانه کوچک در عرصت سیاست و جامعه، تاثیرات گذاشت که دهها نخبه علمی و حزب و گروه سیاسی قادر به آن درجه از اثر گذاری نباشند. می توان در زندگی انتخاب های درست کرد و روی آن ایستاد.
در باره «کافه نادری» تهران به عنوان قدیمی ترین پاتوق روشنفکران ایرانی، احتمالا زیاد شنیده اید اما بد نیست بدانیم که در اوایل دهه ۱۳۳۰ شمسی در منطقه سبزه میدان تهران، یک چلوکبابی وجود داشت که نماد جنبش ملی و مرکز ارتباط اصناف و نیروهای سیاسی وقت بود.
این چلوکبابی را محمدحسن شمشیری دایره کرده بود که یکی از قدیمی ترین رستورانهای شهر تهران به حساب می آید. کیفیت پخت غذاهایی آن به حدی بود که مشتریان ساعت ها در صف می ماندند تا نوبت ورود آنها به داخل رستوران و صرف غذا برسد.
البته غذا خوردن در رستورانی که عکس بزرگی از مصدق نخست وزیر محبوب بر دیوار آن نصب بود و دیدن مرد ملی گرا، میان سال، خوش رفتار، سبیلو، درشت هیکل و ثروتمندی که «قهرمان قرضه ملی» نام گرفته بود و مدام می گفت: « آرزو دارم که یک روز آزادی ملت ایران را ببینم و بمیرم!». برای خیلی از جوانان اهل سیاست آن دوران، نوعی پز و تفاخر سیاسی هم محسوب می شد.
ازشمشیرسازی تا کافه داری
نیاکان حاج محمد حسن شمشیری اصالتا اصفهانی و در کار ساخت شمشیر بودند که با تغییر شغل، به تهران آمده و به قهوه خانه داری مشغول شدند. پدر بزرگ او رئیس صنف قهوه داران دوره قاجاریه و از هواداران جنبش مشروطیت بود. محمدحسین در ایام کودکی و بعد از فوت پدر به عنوان شاگرد کافه نزدحاج اسماعیل کریم آبادی کار می کرد که آدمی اهل سیاست بود و همین امر باعث شد تا محمدحسن که حتی سواد خواندن و نوشتن هم نداشت، علاقمند به سیاست شود.
شمشیری سپس قهوه خانه کوچکی اجاره کرد و زندگی پرمشقتی را پشت سرگذاشت تا اینکه در سال ۱۳۲۰ اقدام به تاسیس رستوران نسبتا بزرگی در ضلع جنوبی سبزه میدان کرد و بزودی کارش گرفت و تبدیل به یکی از معتمدین صنوف تهران شد. او حسب علاقه به سیاست، برخی روزها برای شنیدن نطق نمایندگان و اخبار سیاسی کشور به مجلس می رفت. در همین زمان بود که از سخنان و عقاید ملی دکتر محمد مصدق خوشش آمد و در سلک هواداران او در آمد.
دوستی شمشیری و مصدق بالاگرفت؛ بطوریکه او رابط میان مصدق و اصناف تهران شد. با شروع جنبش ملی شدن نفت، شمشیری بازار تهران را در حمایت از مصدق بسیج کرد. توقف فروش نفت ایران، دولت مصدق را در تنگنای مالی قرار داد و برای تامین هزینه های اداره مملکت، مجبور به فروش اوراق قرضه کرد، شمشیری در اقدامی جوانمردانه و وطن خواهانه ۳۰۰ هزار تومان از اوراق قرضه دولت را یکجا خرید و یک میلیون تومان هم در اختیار «بانک بیمه» قرار داد تا به افراد نیازمند و تحت فشار وام اعطا کند.
حسن شمشیری یکی از نیکوران بنام و اسوه سخاوتمندان عصر خودش بود. فرزندی نداشت و تمام ثروتی که با استکان شویی و ظرفشویی تهیه کرده بود را صرف آزادی و سربلندی ایران و رفع حوائج مردم گرفتار کشور کرد. برای آزادی بسیاری از زندانیان سیاسی وقت، وثیقه ملکی فراهم کرد، هزینه تحصیل تعدادی از دانشجویان بی بضاعت را تامین کرد، برای شخصیت های متوفی که ملی و سالم و خوشنام بودند با هزینه خودش مجلس ترحیم برگزار کرد و بنای یاد بود ساخت و مبلغ ۳۰۰ هزار تومان نیز صرف احداث ساختمان جدید در بیمارستان نجمیه تهران کرد و در مجموع یک سوم دارایی اش را وقف امور خیریه کرد.
روزهای سخت بعد از کودتا
در سالهای بعد از کوتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، این پیر مرد وطن دوست و نیک کردار ایرانی، به خاطر حمایت از مصدق، زیر فشارهای شدید سیاسی و امنیتی قرار گرفت. تعدادی از اوباش حکومتی به خانه و چلوکبابی شمشیری هجوم بردند. شیشه ها را شکستند و تابلوی آنرا کندند تا نامی از شمشیری باقی نماند.
تمام تلاش حکومت این بود تا احترام و شخصیت او را در هم بشکند و وادارش کند که علیه مصدق چیزی بگوید. شمشیری در عوض، آیت الله کاشانی و تمام کسانی که به مصدق پشت کرده بودند را مورد سرزنش قرار داد و در جریان دفاعیاتش در دادگاه گفت: «… من با تمام وجود، عاشق این مردِ بزرگ و وطن پرست و مردم دوست هستم و جان و مالم فدای یک تار موی مصدق است…». او مدتی به جزیره خارک تبعید شد. در همان حال ناامید نشد؛ شروع به سوادآموزی کرد برای مردم خارک کارآفرینی کرد و درسال ۱۳۴۰ درگذاشت.
ادامه متن
✅ @karkhone
پدیدهای مثل حاج محمد حسن شمشیری ثابت کرد که کمک به وطن و مردم گرفتار وطن، مستلزم هیچ درجه از دانش یا منصب و مقام نیست. می توان بدون توان خواندن و نوشتن و با یک قهوه خانه کوچک در عرصت سیاست و جامعه، تاثیرات گذاشت که دهها نخبه علمی و حزب و گروه سیاسی قادر به آن درجه از اثر گذاری نباشند. می توان در زندگی انتخاب های درست کرد و روی آن ایستاد.
در باره «کافه نادری» تهران به عنوان قدیمی ترین پاتوق روشنفکران ایرانی، احتمالا زیاد شنیده اید اما بد نیست بدانیم که در اوایل دهه ۱۳۳۰ شمسی در منطقه سبزه میدان تهران، یک چلوکبابی وجود داشت که نماد جنبش ملی و مرکز ارتباط اصناف و نیروهای سیاسی وقت بود.
این چلوکبابی را محمدحسن شمشیری دایره کرده بود که یکی از قدیمی ترین رستورانهای شهر تهران به حساب می آید. کیفیت پخت غذاهایی آن به حدی بود که مشتریان ساعت ها در صف می ماندند تا نوبت ورود آنها به داخل رستوران و صرف غذا برسد.
البته غذا خوردن در رستورانی که عکس بزرگی از مصدق نخست وزیر محبوب بر دیوار آن نصب بود و دیدن مرد ملی گرا، میان سال، خوش رفتار، سبیلو، درشت هیکل و ثروتمندی که «قهرمان قرضه ملی» نام گرفته بود و مدام می گفت: « آرزو دارم که یک روز آزادی ملت ایران را ببینم و بمیرم!». برای خیلی از جوانان اهل سیاست آن دوران، نوعی پز و تفاخر سیاسی هم محسوب می شد.
ازشمشیرسازی تا کافه داری
نیاکان حاج محمد حسن شمشیری اصالتا اصفهانی و در کار ساخت شمشیر بودند که با تغییر شغل، به تهران آمده و به قهوه خانه داری مشغول شدند. پدر بزرگ او رئیس صنف قهوه داران دوره قاجاریه و از هواداران جنبش مشروطیت بود. محمدحسین در ایام کودکی و بعد از فوت پدر به عنوان شاگرد کافه نزدحاج اسماعیل کریم آبادی کار می کرد که آدمی اهل سیاست بود و همین امر باعث شد تا محمدحسن که حتی سواد خواندن و نوشتن هم نداشت، علاقمند به سیاست شود.
شمشیری سپس قهوه خانه کوچکی اجاره کرد و زندگی پرمشقتی را پشت سرگذاشت تا اینکه در سال ۱۳۲۰ اقدام به تاسیس رستوران نسبتا بزرگی در ضلع جنوبی سبزه میدان کرد و بزودی کارش گرفت و تبدیل به یکی از معتمدین صنوف تهران شد. او حسب علاقه به سیاست، برخی روزها برای شنیدن نطق نمایندگان و اخبار سیاسی کشور به مجلس می رفت. در همین زمان بود که از سخنان و عقاید ملی دکتر محمد مصدق خوشش آمد و در سلک هواداران او در آمد.
دوستی شمشیری و مصدق بالاگرفت؛ بطوریکه او رابط میان مصدق و اصناف تهران شد. با شروع جنبش ملی شدن نفت، شمشیری بازار تهران را در حمایت از مصدق بسیج کرد. توقف فروش نفت ایران، دولت مصدق را در تنگنای مالی قرار داد و برای تامین هزینه های اداره مملکت، مجبور به فروش اوراق قرضه کرد، شمشیری در اقدامی جوانمردانه و وطن خواهانه ۳۰۰ هزار تومان از اوراق قرضه دولت را یکجا خرید و یک میلیون تومان هم در اختیار «بانک بیمه» قرار داد تا به افراد نیازمند و تحت فشار وام اعطا کند.
حسن شمشیری یکی از نیکوران بنام و اسوه سخاوتمندان عصر خودش بود. فرزندی نداشت و تمام ثروتی که با استکان شویی و ظرفشویی تهیه کرده بود را صرف آزادی و سربلندی ایران و رفع حوائج مردم گرفتار کشور کرد. برای آزادی بسیاری از زندانیان سیاسی وقت، وثیقه ملکی فراهم کرد، هزینه تحصیل تعدادی از دانشجویان بی بضاعت را تامین کرد، برای شخصیت های متوفی که ملی و سالم و خوشنام بودند با هزینه خودش مجلس ترحیم برگزار کرد و بنای یاد بود ساخت و مبلغ ۳۰۰ هزار تومان نیز صرف احداث ساختمان جدید در بیمارستان نجمیه تهران کرد و در مجموع یک سوم دارایی اش را وقف امور خیریه کرد.
روزهای سخت بعد از کودتا
در سالهای بعد از کوتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، این پیر مرد وطن دوست و نیک کردار ایرانی، به خاطر حمایت از مصدق، زیر فشارهای شدید سیاسی و امنیتی قرار گرفت. تعدادی از اوباش حکومتی به خانه و چلوکبابی شمشیری هجوم بردند. شیشه ها را شکستند و تابلوی آنرا کندند تا نامی از شمشیری باقی نماند.
تمام تلاش حکومت این بود تا احترام و شخصیت او را در هم بشکند و وادارش کند که علیه مصدق چیزی بگوید. شمشیری در عوض، آیت الله کاشانی و تمام کسانی که به مصدق پشت کرده بودند را مورد سرزنش قرار داد و در جریان دفاعیاتش در دادگاه گفت: «… من با تمام وجود، عاشق این مردِ بزرگ و وطن پرست و مردم دوست هستم و جان و مالم فدای یک تار موی مصدق است…». او مدتی به جزیره خارک تبعید شد. در همان حال ناامید نشد؛ شروع به سوادآموزی کرد برای مردم خارک کارآفرینی کرد و درسال ۱۳۴۰ درگذاشت.
ادامه متن
✅ @karkhone
👍1
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/6)
| سرگه بارسقیان
اختلاف فکری و زاویه دید مهدوی کنی و موسوی در گفتوگویی که از آنها نقل شده، به خوبی عیان است؛ جایی که مهدوی کنی نقل کرده: «ایشان گفت آقای مهدوی! پدر من بازاری است، چایفروش است، آدم خوبی هم هست، ولی اصلاً خصلت بازاریها خصلت زالوصفتی است (یک چنین تعبیری کرد) و من با آنها مخالفم، اینها زالوصفت هستند، ما باید کاری کنیم که دست این زالوصفتها از اقتصاد کشور قطع شود. بنده میگفتم آقای موسوی! من هم قبول دارم بعضیها زالوصفت هستند، اما بحث این است که عقل اقتصادی اقتضا میکند برای اصلاح مسائل اقتصادی بهگونهای رفتار کنیم که سرمایهها در مسیر تولید و اشتغال قرار گیرد، ما بر جریان نظارت جدی داشته باشیم، ولی نمیگویم که دست زالوصفتها باز باشد.»
رویکرد اقتصادی دولت دوران جنگ مورد قبول رئیسجمهور وقت هم نبود؛ چنانکه آیتالله خامنهای، سالها بعد (۱۳۸۶.۶.۸) درباره آن دوره گفتند: «در آن سالهای دهه ۶۰ که آقایان [...] به سمت روز به روز غلیظتر کردن اقتصاد دولتی میرفتند، من مثال میزدم و میگفتم فرض کنید یک موتوری است که میتواند این بار سنگین را برساند و شما هم در کنار موتور راه میروید یا خودتان پشت فرمان مینشینید و هدایتش میکنید. [اما] شما این موتور را کنار گذاشتید و همه باری را که توی این وانت است، خودتان روی دوش گرفتید [...] این موتور، بخش خصوصی است. این را آن زمان به آنها میگفتیم، اثر هم نمیکرد. امام هم هر چه میگفتند به مردم بدهید، اینها میگفتند مراد از مردم، بخش خصوصی نیست، [بلکه] مردم یعنی توده مردم. [بعد میگفتند] به توده مردم چه جوری میشود کمک کرد؟ [اینکه] دولت، اقتصاد را در دست بگیرد، به توده مردم کمک کند. [...] همان کسانی که آن زمان آن جور حرف میزدند، حالا ۱۸۰ درجه برگشتهاند؛ یعنی باز هم در حد تعادل قرار ندارند. [...] خط متعادل همین است: سرمایه مردم و مدیریت مردم، اقتصاد را بر دوش بگیرد و کنترل و هدایت به عهده دولت باشد.» با این حال میرحسین موسوی پس از دو دهه که با انتخابات ریاستجمهوری به عرصه بازگشت، از خاتمه اقتصاد جنگی با ختم جنگ گفت؛ در گفتارش نشانی از طرفداری از اقتصاد دولتی نبود: «جنگ خاتمه پیدا کرده و اقتصاد جنگی نیز خاتمه پیدا کرده است، راه برونرفت از شرایط کنونی با محوریت بخش خصوصی امکانپذیر است و بخش خصوصی عامل اصلی رشد اقتصادی کشور است. هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن فعالیتهای بخش خصوصی اصلیترین نقش را نداشته باشد؛ هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن دولتی توانمند و برنامهریز و سیاستگذار و ناظر و توسعهگرا نقش اساسی در فراهم نمودن بسترهای مناسب برای حضور توانمند فعالان اقتصادی خصوصی را فراهم نکرده باشد. دولت به نمایندگی از آحاد جامعه از جمله فعالان اقتصادی، بایستی توان خود را در خدمت ارتقای توان و تسهیل شرایط حضور فعال بخش خصوصی در اقتصاد صرف کند و نه آنکه در رقابت با آنها قرار گیرد. اهتمام جدی به اجرای کامل، همهجانبه و دقیق سیاستهای کلی اصل ۴۴ قانون اساسی از ضرورتهای اجتنابناپذیر برای توسعه ملی میباشد؛ آنچه به عنوان خصوصیسازی در حال حاضر انجام میشود تثبیت مدیریت غیربهرهور دولتی است.»
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
اختلاف فکری و زاویه دید مهدوی کنی و موسوی در گفتوگویی که از آنها نقل شده، به خوبی عیان است؛ جایی که مهدوی کنی نقل کرده: «ایشان گفت آقای مهدوی! پدر من بازاری است، چایفروش است، آدم خوبی هم هست، ولی اصلاً خصلت بازاریها خصلت زالوصفتی است (یک چنین تعبیری کرد) و من با آنها مخالفم، اینها زالوصفت هستند، ما باید کاری کنیم که دست این زالوصفتها از اقتصاد کشور قطع شود. بنده میگفتم آقای موسوی! من هم قبول دارم بعضیها زالوصفت هستند، اما بحث این است که عقل اقتصادی اقتضا میکند برای اصلاح مسائل اقتصادی بهگونهای رفتار کنیم که سرمایهها در مسیر تولید و اشتغال قرار گیرد، ما بر جریان نظارت جدی داشته باشیم، ولی نمیگویم که دست زالوصفتها باز باشد.»
رویکرد اقتصادی دولت دوران جنگ مورد قبول رئیسجمهور وقت هم نبود؛ چنانکه آیتالله خامنهای، سالها بعد (۱۳۸۶.۶.۸) درباره آن دوره گفتند: «در آن سالهای دهه ۶۰ که آقایان [...] به سمت روز به روز غلیظتر کردن اقتصاد دولتی میرفتند، من مثال میزدم و میگفتم فرض کنید یک موتوری است که میتواند این بار سنگین را برساند و شما هم در کنار موتور راه میروید یا خودتان پشت فرمان مینشینید و هدایتش میکنید. [اما] شما این موتور را کنار گذاشتید و همه باری را که توی این وانت است، خودتان روی دوش گرفتید [...] این موتور، بخش خصوصی است. این را آن زمان به آنها میگفتیم، اثر هم نمیکرد. امام هم هر چه میگفتند به مردم بدهید، اینها میگفتند مراد از مردم، بخش خصوصی نیست، [بلکه] مردم یعنی توده مردم. [بعد میگفتند] به توده مردم چه جوری میشود کمک کرد؟ [اینکه] دولت، اقتصاد را در دست بگیرد، به توده مردم کمک کند. [...] همان کسانی که آن زمان آن جور حرف میزدند، حالا ۱۸۰ درجه برگشتهاند؛ یعنی باز هم در حد تعادل قرار ندارند. [...] خط متعادل همین است: سرمایه مردم و مدیریت مردم، اقتصاد را بر دوش بگیرد و کنترل و هدایت به عهده دولت باشد.» با این حال میرحسین موسوی پس از دو دهه که با انتخابات ریاستجمهوری به عرصه بازگشت، از خاتمه اقتصاد جنگی با ختم جنگ گفت؛ در گفتارش نشانی از طرفداری از اقتصاد دولتی نبود: «جنگ خاتمه پیدا کرده و اقتصاد جنگی نیز خاتمه پیدا کرده است، راه برونرفت از شرایط کنونی با محوریت بخش خصوصی امکانپذیر است و بخش خصوصی عامل اصلی رشد اقتصادی کشور است. هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن فعالیتهای بخش خصوصی اصلیترین نقش را نداشته باشد؛ هیچ تجربه موفقی در پیشرفت و توسعه نداریم که در آن دولتی توانمند و برنامهریز و سیاستگذار و ناظر و توسعهگرا نقش اساسی در فراهم نمودن بسترهای مناسب برای حضور توانمند فعالان اقتصادی خصوصی را فراهم نکرده باشد. دولت به نمایندگی از آحاد جامعه از جمله فعالان اقتصادی، بایستی توان خود را در خدمت ارتقای توان و تسهیل شرایط حضور فعال بخش خصوصی در اقتصاد صرف کند و نه آنکه در رقابت با آنها قرار گیرد. اهتمام جدی به اجرای کامل، همهجانبه و دقیق سیاستهای کلی اصل ۴۴ قانون اساسی از ضرورتهای اجتنابناپذیر برای توسعه ملی میباشد؛ آنچه به عنوان خصوصیسازی در حال حاضر انجام میشود تثبیت مدیریت غیربهرهور دولتی است.»
✅ @karkhone
روزهای آخر جنگ چگونه سپری شد؟
هنوز خیلیها نمیدانند شرایط ایران در ماههای منتهی به روز پذیرش قطعنامه 598 در تیر 30 سال قبل، چگونه بود و از این ندانستن،برخی آمادهاند تا سواستفاده کنند و اگر شده از قِبل آن،لگدی به رقیب بزنند که از جنگ پرهیز میدهد یاکه وانمود کنندپذیرش قطعنامه 598، کار درستی نبود!
اوضاع اقتصادی کشور از سال 65 به بعد، به معنای واقعی کلمه به هم ریخته بود؛ نفتی که پیشبینی میشد 20دلار فروخته شود به هر بشکه 8دلار رسید تا جایی که کسری بودجه دولت در سال 67، 53 درصد شد! دولت ابتدا برنامه عادی خود را کنار گذاشت و برنامه 2ساله استقلال اقتصادی کشور را در دستور کار خود قرار داد. اوضاع بدتر شد و برنامه جدیدی تحت عنوان برنامه اقتصادی شرایط بحران در دستور قرار گرفت. این در حالی بود که سهم بودجه نظامی و نهادهای نظامی و مهاجرین جنگ،از 47درصدکل بودجه جاری در سال 62 به 49.5 درصد در سال 66افزایش یافته بود. وزیر بهداشت وقت (دکتر مرندی) در یکی از جلسات هیئت دولت گفته بود که به دلیل کمبود موادشوینده در کشور ،بیماریهایی که دردوره شاه ریشهکن شده بود،دوباره شیوع پیدا کرده (مثل کچلی!)سال 66 ذخیره گندم تنهاپاسخگوی 100 روز نیاز کشور بوده؛ پیشبینی کرده بودند در صورت برخورد نظامی با آمریکا و قطع واردات گندم، طرح کاشت اجباری گندم اجرا شود. دولت برنامه داشت ماکارونی و بیسکویتهای سوخاری کمشکر و کمروغن با امکان ذخیرهسازی بالا تولید کند تا به مدت دو سال بتوانند از ماکارونی و بیسکویت به عنوان جیرهغذایی در روزهای بحران استفاده کنند. پیشتر و در سال 65، برای تامین هزینه عملیات کربلای 4 و 5، شورای عالی پشتیبانی جنگ به فتوای مرحوم امام خمینی، چاپ سیمیلیاردتومان اسکناس بدون پشتوانه را تصویب کرده بود؛ عملیات کربلای 4 به طور کامل با تلفات بالا شکست خورد و عملیات کربلای 5 به رغم تلفات بالا، به اهداف خود نرسید.
سال 67 با تلخی شروع شد؛ فرماندهان سپاه در همایشی در کرمانشاه حضور داشتند که عراق، 28 فروردین، به فاو حمله کرد و کمتر از دو روز بعد، آن را پس گرفت. محسن رضایی باور نمیکرده که عراق به فاو حمله کرده! فرماندهان نظامی کاملا غافلگیر شده بودند. فردای آن روز، آمریکا دو سکوی نفتی ایران را منهدم کرد. کار به جایی رسید که عراق قبل از عملیات، اعلام کرد که چهارم خرداد به شلمچه حمله خواهد کرد؛حمله کرد و 8 ساعته شلمچه را هم پس گرفت! 29 خرداد مهران بدست منافقین سقوط کرد؛ البته عشایر و نیروهای بسیج البته مهران را پس گرفتند. 2 تیرماه نامه محسن رضایی میرسد که در آن برای ادامه جنگ «شرط» گذاشته و کلی امکانات خواستند. هاشمی نوشته که وقتی نامه را میبیند میفهمد این نامه، امام را برای پایان دادن به جنگ متقاعد خواهد کرد. رفسنجانی میگوید فرماندهان نظامی تا قبل از آن گله میکردند ولی شرط تعیین نمیکردند. چهارم تیرماه عراق به جزایر مجنون حمله کرد؛ در حالی که قبلتر شیمیایی زده و نیروهای ایرانی بسیار ضعیف شده بودند. ایران ناچار از جزایر مجنون هم عقب نشست.21تیرماه، دهلران پنج ساعته سقوط کرد! فرار نیروهای نظامی از جنگ چنان بوده که عشایر در جادهها جلوی آنها را میگرفتند و متعرض آنها میشدند! عراق طی 3 ماه، همه مناطق جنوبی را پس گرفت. شهید احمد سوداگر در دفتر یادداشتهای روزانه نوشت: «خدایا تو به داد ما برس. خدایا به حق خمینی ما را ذلت نده.» سران نظام نزد امام رفتند. رفسنجانی گفته که نیروهای داوطلب اعزام به جبهه، کم شده و نیروهای اجباری هم خاصیتی ندارند. وزیر وقت برنامه و بودجه روغنیزنجانی معتقداست که «اطلاعات راهبردی در رابطه با جنگ خوب تولید نمیشد»، مدیرکل وقت دفتر امور عمومی وزارت برنامه و بودجه ( علیزاده طباطبایی) هم میگوید وقتی سپاه خواستار بودجه برای تجهیز پانصد گردان هزار نفره بوده، او اعلام میکند که این طرح کلی است و فاقد جزییات و مثلا «آیا برای قضای حاجت این حجم عظیم از پرسنل تدارکات لازم جهت احداث توالت صحرایی در نظر گرفته شده؟» این سوال خشم محسن رضایی را بر میانگیزد! روغنی زنجانی میگوید محسن رضایی که اوایل تیرماه برای ادامه جنگ و موفقیت شرط گذاشته بود، یک ماه بعد برای حمله دوباره به عراق اعلام آمادگی می کند بدون آن که شرطها محقق شده باشد. این بار مرحوم امام خمینی نمیپذیرد...
واقعیت تلخ همان است که روغنی زنجانی گفته: «اطلاعات راهبردی در رابطه با جنگ خوب تولید نمیشد»؛ این یعنی خودمان و دشمنمان را خوب نمیشناختیم و این رویهای است که انگار در تیرماه 67 به آخر خط نرسیده بود.
منابع: روایتی از زندگی و زمانه هاشمی رفسنجانی (از صفحه 500) و شماره 29 (مهر94) مجله اندیشه پویا
✅ @karkhone
هنوز خیلیها نمیدانند شرایط ایران در ماههای منتهی به روز پذیرش قطعنامه 598 در تیر 30 سال قبل، چگونه بود و از این ندانستن،برخی آمادهاند تا سواستفاده کنند و اگر شده از قِبل آن،لگدی به رقیب بزنند که از جنگ پرهیز میدهد یاکه وانمود کنندپذیرش قطعنامه 598، کار درستی نبود!
اوضاع اقتصادی کشور از سال 65 به بعد، به معنای واقعی کلمه به هم ریخته بود؛ نفتی که پیشبینی میشد 20دلار فروخته شود به هر بشکه 8دلار رسید تا جایی که کسری بودجه دولت در سال 67، 53 درصد شد! دولت ابتدا برنامه عادی خود را کنار گذاشت و برنامه 2ساله استقلال اقتصادی کشور را در دستور کار خود قرار داد. اوضاع بدتر شد و برنامه جدیدی تحت عنوان برنامه اقتصادی شرایط بحران در دستور قرار گرفت. این در حالی بود که سهم بودجه نظامی و نهادهای نظامی و مهاجرین جنگ،از 47درصدکل بودجه جاری در سال 62 به 49.5 درصد در سال 66افزایش یافته بود. وزیر بهداشت وقت (دکتر مرندی) در یکی از جلسات هیئت دولت گفته بود که به دلیل کمبود موادشوینده در کشور ،بیماریهایی که دردوره شاه ریشهکن شده بود،دوباره شیوع پیدا کرده (مثل کچلی!)سال 66 ذخیره گندم تنهاپاسخگوی 100 روز نیاز کشور بوده؛ پیشبینی کرده بودند در صورت برخورد نظامی با آمریکا و قطع واردات گندم، طرح کاشت اجباری گندم اجرا شود. دولت برنامه داشت ماکارونی و بیسکویتهای سوخاری کمشکر و کمروغن با امکان ذخیرهسازی بالا تولید کند تا به مدت دو سال بتوانند از ماکارونی و بیسکویت به عنوان جیرهغذایی در روزهای بحران استفاده کنند. پیشتر و در سال 65، برای تامین هزینه عملیات کربلای 4 و 5، شورای عالی پشتیبانی جنگ به فتوای مرحوم امام خمینی، چاپ سیمیلیاردتومان اسکناس بدون پشتوانه را تصویب کرده بود؛ عملیات کربلای 4 به طور کامل با تلفات بالا شکست خورد و عملیات کربلای 5 به رغم تلفات بالا، به اهداف خود نرسید.
سال 67 با تلخی شروع شد؛ فرماندهان سپاه در همایشی در کرمانشاه حضور داشتند که عراق، 28 فروردین، به فاو حمله کرد و کمتر از دو روز بعد، آن را پس گرفت. محسن رضایی باور نمیکرده که عراق به فاو حمله کرده! فرماندهان نظامی کاملا غافلگیر شده بودند. فردای آن روز، آمریکا دو سکوی نفتی ایران را منهدم کرد. کار به جایی رسید که عراق قبل از عملیات، اعلام کرد که چهارم خرداد به شلمچه حمله خواهد کرد؛حمله کرد و 8 ساعته شلمچه را هم پس گرفت! 29 خرداد مهران بدست منافقین سقوط کرد؛ البته عشایر و نیروهای بسیج البته مهران را پس گرفتند. 2 تیرماه نامه محسن رضایی میرسد که در آن برای ادامه جنگ «شرط» گذاشته و کلی امکانات خواستند. هاشمی نوشته که وقتی نامه را میبیند میفهمد این نامه، امام را برای پایان دادن به جنگ متقاعد خواهد کرد. رفسنجانی میگوید فرماندهان نظامی تا قبل از آن گله میکردند ولی شرط تعیین نمیکردند. چهارم تیرماه عراق به جزایر مجنون حمله کرد؛ در حالی که قبلتر شیمیایی زده و نیروهای ایرانی بسیار ضعیف شده بودند. ایران ناچار از جزایر مجنون هم عقب نشست.21تیرماه، دهلران پنج ساعته سقوط کرد! فرار نیروهای نظامی از جنگ چنان بوده که عشایر در جادهها جلوی آنها را میگرفتند و متعرض آنها میشدند! عراق طی 3 ماه، همه مناطق جنوبی را پس گرفت. شهید احمد سوداگر در دفتر یادداشتهای روزانه نوشت: «خدایا تو به داد ما برس. خدایا به حق خمینی ما را ذلت نده.» سران نظام نزد امام رفتند. رفسنجانی گفته که نیروهای داوطلب اعزام به جبهه، کم شده و نیروهای اجباری هم خاصیتی ندارند. وزیر وقت برنامه و بودجه روغنیزنجانی معتقداست که «اطلاعات راهبردی در رابطه با جنگ خوب تولید نمیشد»، مدیرکل وقت دفتر امور عمومی وزارت برنامه و بودجه ( علیزاده طباطبایی) هم میگوید وقتی سپاه خواستار بودجه برای تجهیز پانصد گردان هزار نفره بوده، او اعلام میکند که این طرح کلی است و فاقد جزییات و مثلا «آیا برای قضای حاجت این حجم عظیم از پرسنل تدارکات لازم جهت احداث توالت صحرایی در نظر گرفته شده؟» این سوال خشم محسن رضایی را بر میانگیزد! روغنی زنجانی میگوید محسن رضایی که اوایل تیرماه برای ادامه جنگ و موفقیت شرط گذاشته بود، یک ماه بعد برای حمله دوباره به عراق اعلام آمادگی می کند بدون آن که شرطها محقق شده باشد. این بار مرحوم امام خمینی نمیپذیرد...
واقعیت تلخ همان است که روغنی زنجانی گفته: «اطلاعات راهبردی در رابطه با جنگ خوب تولید نمیشد»؛ این یعنی خودمان و دشمنمان را خوب نمیشناختیم و این رویهای است که انگار در تیرماه 67 به آخر خط نرسیده بود.
منابع: روایتی از زندگی و زمانه هاشمی رفسنجانی (از صفحه 500) و شماره 29 (مهر94) مجله اندیشه پویا
✅ @karkhone
👍1
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جواب "عجب هیکلی، هیکلت رخشه" به کارگر زن، چک قایم دست های سنگین خود اصغر آقای قندچی بود یک زمانی...
مستند ماک در ایران - قسمت سوم - ۶۰ مگابایت
✅ @karkhone
مستند ماک در ایران - قسمت سوم - ۶۰ مگابایت
✅ @karkhone
Karkhoone | کارخانه | کارخونه
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/6) | سرگه بارسقیان اختلاف فکری و زاویه دید مهدوی کنی و موسوی در گفتوگویی که از آنها نقل شده، به خوبی عیان است؛ جایی که مهدوی کنی نقل کرده: «ایشان گفت آقای مهدوی! پدر من بازاری است، چایفروش است،…
بازخوانی دیدگاههای اقتصادی آیتالله مهدوی کنی (7/5)
| سرگه بارسقیان
مهدوی کنی با نحوه اجرای تقسیم اراضی مخالف بود: «اینکه به راحتی اراضی را تصرف میکردند مورد قبول من نبود. واقعاً اموال کسانی را گرفتند که نمیبایست بگیرند. بعضی از مردم با چیزدارها و صاحبان املاک زراعی عقده داشتند. بنده افرادی را سراغ داشتم که مقلد امام بودند، خمس میدادند و سالها پیش از انقلاب به وسیله حقیر خمسشان را برای امام میفرستادند؛ یعنی از مسلمانان قبل از انقلاب بودند. یکدفعه اموال اینها را به عنوان پولدار و سرمایهدار غارت کردند. به من میگفتند آقای مهدوی! تو که ما را میشناسی. ما اصلاً طاغوتی نبودیم. ما رساله امام داشتیم، ما مقلد امام بودیم، ما سهم امام و زکات میدادیم. حالا به عنوان طاغوتی اموال ما را غارت میکنند! متاسفانه این کارها را کردند و ما هم نتوانستیم کاری انجام بدهیم؛ تعدادی از خوشنشینهایی که اصلاً کشاورز نبودند، ریختند و اموال اینها را تصرف کردند، باغهایشان را آتش زدند و از این قبیل کارها. البته قسمتی از آن جریانات شاید لازمه قهری انقلاب بود و بالاخره هر انقلابی این نابسامانیها را دارد، ولی من آن را تایید نمیکردم. اما بعضی از دوستان تا این حد حساس نبودند، نه اینکه خلاف شرع را تجویز میکردند بلکه اینگونه امور را خلاف شرع نمیدانستند و برای خود دلیل داشتند.»
اقتصاد دولتی را قبول ندارم
«ما نمیخواهیم دولتسالاری راه بیندازیم بلکه ثروت باید دست مردم باشد و مردم خلع سلاح از ثروت نشوند ولی نکته اینجاست که ما جهتگیریمان را باید مشخص بکنیم که در این تبصرهها، لایحهها بالاخره میخواهیم به آن سمت حرکت کنیم که کلاً سرمایه، کارخانه، زمین، موسسه هر چه هست دست عده خاصی قرار بگیرد یا اینکه به نحوی با توجه به اصل مقدس مالکیت فردی در اسلام این است که یک کاری بکنیم البته همه مردم بهرهمند بشوند نه به صورت مساوی. استعدادها و اینها فرق میکند. اینها را همه من قبول دارم. ولی طوری نشود که تراکم بشود. این در آینده برای انقلاب خطر دارد.» این فراز از نطق حسن روحانی در مجلس دوم (۱۳۶۳.۱۲.۱۵) گویای بخشی از دیدگاههای اقتصادی راستگرایان وقت است؛ دیدگاهی که دولت میرحسین موسوی بنا به اقتضای شرایط جنگی با آن سر ناسازگاری داشت؛ چنان که مهدوی کنی دربارهاش گفته: «دولت آقای موسوی، با همه خوبیهایی که داشت و امام هم ایشان را تایید میکرد، ولی دولتسالاری را در مسائل اقتصادی عملاً ترجیح میداد و این سیاست تنها به خاطر جنگ نبود، بلکه اصلاً سبک تفکر ایشان اینطور بود. بعضیها میگفتند که حالا موقع جنگ است و دولت باید همه چیز را قبضه کند و از اینجا بود که کوپن و این چیزها به وجود آمد. بالاخره در جنگ همه میپذیرفتند که اگر ما بخواهیم مواد غذایی به همه برسد، باید دولت دخالت کند. این را همه قبول داشتند؛ اما برداشت ما این بود که آقای موسوی میخواهد کلاً دولت در تمام امور اقتصادی حضور داشته باشد و ما این را قبول نداشتیم. بنده یکی از دلایل مشکلات اقتصادی کشور را این میدانم که دولت در همه کارها دخالت میکند و بهجای اینکه نیرویش را صرف نظارت کند، دخالت میکند و این سبب میشود که نیروهای مردمی، اندیشهها و سرمایهها همه فرار میکنند و از اینجا میروند. این، برداشت بنده است، حال ممکن است دیگران این حرفها را قبول نداشته باشند، ولی من از اول انقلاب نظرم همین بوده است و خوشبختانه طرفداران اقتصاد دولتی فعلاً در اقلیتاند و آنها که از اقتصاد دولتی طرفداری میکردند به اشتباه خود پی بردهاند و طرفدار خصوصیسازی شدهاند، ولی نظامی را که سالها به دنبال آن بوده و خود، ارکانش را پیریزی کردهاند، نمیتوانند به آسانی از آن رهایی یابند. بنده با بسیاری از کارهایی که در امور اقتصادی میشد موافق نبودم و در عین حال برخورد قهرآمیز نداشتم و به خاطر حفظ وحدت و هماهنگی، موضعگیری تند نمیکردم و در محافل عمومی نظرات خود را کمتر مطرح میکردم، فقط در جلسات خصوصی مخالفت خود را با دوستان با صراحت بیان میکردم.» این بود که مهدوی کنی و همفکرانش که با دخالت تمامقد دولت در اقتصاد مخالف بودند، طرفدار سرمایهداری و اسلام آمریکایی خوانده شدند و آن سو دولتمردان موسوی، طرفدار دولتسالاری؛ چنان که پایان کار آن دولت، در روزنامههای محافظهکار با تعابیری چون نوید مرگ دولتسالاری، اختاپوس دیوانسالاری دولتی، کلاه دولتسالاری پس معرکه خواهد ماند، نظام مخرب دولتسالاری، نظام پوسیده دولتسالاری، آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت و... توصیف شد.
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
مهدوی کنی با نحوه اجرای تقسیم اراضی مخالف بود: «اینکه به راحتی اراضی را تصرف میکردند مورد قبول من نبود. واقعاً اموال کسانی را گرفتند که نمیبایست بگیرند. بعضی از مردم با چیزدارها و صاحبان املاک زراعی عقده داشتند. بنده افرادی را سراغ داشتم که مقلد امام بودند، خمس میدادند و سالها پیش از انقلاب به وسیله حقیر خمسشان را برای امام میفرستادند؛ یعنی از مسلمانان قبل از انقلاب بودند. یکدفعه اموال اینها را به عنوان پولدار و سرمایهدار غارت کردند. به من میگفتند آقای مهدوی! تو که ما را میشناسی. ما اصلاً طاغوتی نبودیم. ما رساله امام داشتیم، ما مقلد امام بودیم، ما سهم امام و زکات میدادیم. حالا به عنوان طاغوتی اموال ما را غارت میکنند! متاسفانه این کارها را کردند و ما هم نتوانستیم کاری انجام بدهیم؛ تعدادی از خوشنشینهایی که اصلاً کشاورز نبودند، ریختند و اموال اینها را تصرف کردند، باغهایشان را آتش زدند و از این قبیل کارها. البته قسمتی از آن جریانات شاید لازمه قهری انقلاب بود و بالاخره هر انقلابی این نابسامانیها را دارد، ولی من آن را تایید نمیکردم. اما بعضی از دوستان تا این حد حساس نبودند، نه اینکه خلاف شرع را تجویز میکردند بلکه اینگونه امور را خلاف شرع نمیدانستند و برای خود دلیل داشتند.»
اقتصاد دولتی را قبول ندارم
«ما نمیخواهیم دولتسالاری راه بیندازیم بلکه ثروت باید دست مردم باشد و مردم خلع سلاح از ثروت نشوند ولی نکته اینجاست که ما جهتگیریمان را باید مشخص بکنیم که در این تبصرهها، لایحهها بالاخره میخواهیم به آن سمت حرکت کنیم که کلاً سرمایه، کارخانه، زمین، موسسه هر چه هست دست عده خاصی قرار بگیرد یا اینکه به نحوی با توجه به اصل مقدس مالکیت فردی در اسلام این است که یک کاری بکنیم البته همه مردم بهرهمند بشوند نه به صورت مساوی. استعدادها و اینها فرق میکند. اینها را همه من قبول دارم. ولی طوری نشود که تراکم بشود. این در آینده برای انقلاب خطر دارد.» این فراز از نطق حسن روحانی در مجلس دوم (۱۳۶۳.۱۲.۱۵) گویای بخشی از دیدگاههای اقتصادی راستگرایان وقت است؛ دیدگاهی که دولت میرحسین موسوی بنا به اقتضای شرایط جنگی با آن سر ناسازگاری داشت؛ چنان که مهدوی کنی دربارهاش گفته: «دولت آقای موسوی، با همه خوبیهایی که داشت و امام هم ایشان را تایید میکرد، ولی دولتسالاری را در مسائل اقتصادی عملاً ترجیح میداد و این سیاست تنها به خاطر جنگ نبود، بلکه اصلاً سبک تفکر ایشان اینطور بود. بعضیها میگفتند که حالا موقع جنگ است و دولت باید همه چیز را قبضه کند و از اینجا بود که کوپن و این چیزها به وجود آمد. بالاخره در جنگ همه میپذیرفتند که اگر ما بخواهیم مواد غذایی به همه برسد، باید دولت دخالت کند. این را همه قبول داشتند؛ اما برداشت ما این بود که آقای موسوی میخواهد کلاً دولت در تمام امور اقتصادی حضور داشته باشد و ما این را قبول نداشتیم. بنده یکی از دلایل مشکلات اقتصادی کشور را این میدانم که دولت در همه کارها دخالت میکند و بهجای اینکه نیرویش را صرف نظارت کند، دخالت میکند و این سبب میشود که نیروهای مردمی، اندیشهها و سرمایهها همه فرار میکنند و از اینجا میروند. این، برداشت بنده است، حال ممکن است دیگران این حرفها را قبول نداشته باشند، ولی من از اول انقلاب نظرم همین بوده است و خوشبختانه طرفداران اقتصاد دولتی فعلاً در اقلیتاند و آنها که از اقتصاد دولتی طرفداری میکردند به اشتباه خود پی بردهاند و طرفدار خصوصیسازی شدهاند، ولی نظامی را که سالها به دنبال آن بوده و خود، ارکانش را پیریزی کردهاند، نمیتوانند به آسانی از آن رهایی یابند. بنده با بسیاری از کارهایی که در امور اقتصادی میشد موافق نبودم و در عین حال برخورد قهرآمیز نداشتم و به خاطر حفظ وحدت و هماهنگی، موضعگیری تند نمیکردم و در محافل عمومی نظرات خود را کمتر مطرح میکردم، فقط در جلسات خصوصی مخالفت خود را با دوستان با صراحت بیان میکردم.» این بود که مهدوی کنی و همفکرانش که با دخالت تمامقد دولت در اقتصاد مخالف بودند، طرفدار سرمایهداری و اسلام آمریکایی خوانده شدند و آن سو دولتمردان موسوی، طرفدار دولتسالاری؛ چنان که پایان کار آن دولت، در روزنامههای محافظهکار با تعابیری چون نوید مرگ دولتسالاری، اختاپوس دیوانسالاری دولتی، کلاه دولتسالاری پس معرکه خواهد ماند، نظام مخرب دولتسالاری، نظام پوسیده دولتسالاری، آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت و... توصیف شد.
✅ @karkhone
بازهم سر و کله مهندس ژاپنی پیدا شد
| محمدرضا اسلامی
این روزها، یادداشتی درباره بازدیدِ یک مهندس ژاپنی از برج میلاد در واتس اپ و سایر شبکه های اجتماعی دست به دست می شود که در آن یک مهندس ژاپنی ایرادهایی بنیادین در مورد ساخت برج میلاد را به یک مهندس ارشد ایرانی وارد می کند و بعد... مهندس ایرانی شوکه می شود که ای داد بیداد! ساخت برج میلاد عجب اشتباه فاحشی بوده و ...
نکته عجیب درباره روایتِ بازدید مهندس ژاپنی از برج میلاد اینکه این یادداشت ۹ سال پیش "نیز" در فضای شبکه های اجتماعی به گردش در آمد! آن زمان (که فقط فیس بوک و ایمیل وجود داشت و نه دیگر شبکه های اجتماعی) در قالب یادداشتی در خبرآنلاین به ایرادهای مطرح به ساخت برج میلاد توضیح داده شد.
https://www.google.com/amp/s/www.khabaronline.ir/amp/261992/
در واقع اصلی ترین سوال این است که با توجه به وجودِ کوههای نزدیک و بلند در شمال تهران، چرا از این ظرفیت استفاده نشده؟ در این خصوص بطور خلاصه باید گفت که سازمان صدا و سیما در سالهای ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ این مطالعه را انجام داده و به این نتیجه رسیده که استفاده از این ارتفاعات و حتی تپه های بی بی شهربانو در جنوب تهران به دلیل پستی و بلندیهایِ خاص تهران و نقاط کور آن امکان پذیر نیست؛ مع الوصف و مع الاسف در سالهای ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶ صداوسیما اقدام به نصب دکل در ارتفاعات کلکچال واقع در شمال تهران نمود ولی متاسفانه نه تنها پوشش لازم را ارائه نداد بلکه اگر در آن زمان تلویزیون داخلی را دقت میکردید سایه دوگانه داشت و تصویر مناسب نداشت.
یک نکته دیگر اینکه در روایتِ بازدید مهندس ژاپنی از برج میلاد گفته می شود: چرا شفت بتنی برج میلاد خالی است و استفاده ای از آن نمی شود؟ پاسخ این است که در همه دنیا چنین است و مثلا در خود توکیو که یک برج مخابراتی قدیمی (شبیه ایفل) داشتند ولی مجددا در ۲۰۱۲ (پس از صرف بودجه عظیم) یک برج مخابراتی جدید دیگر هم ساختند(!) -به نام اسکای تری- و در برج دوم، شفت بتنی (با خرپای فولادی در پیرامون) وجود دارد که خالی است و وظیفه اش (فقط) حفظِ پایداری سازه و انتقالِ بارهای فوقانی به زمین است. (لینک گزارش بازدید از اسکای تری)
نکته آخر اینکه از زمان ساخت برج میلاد تا امروز چندین سال گذشته است. در طول این سالها درس طراحی سازه فولادی و درس طرح اختلاط بتن را بارها در دانشگاههای مختلف در تگزاس و کالیفرنیا تدریس کرده ام ولی همچنان معتقدم که کارهای بتنی و فولادی برج میلاد جزء دشوارترین پروژه های سازه ای محسوب می شود. سازۀ فولادی راسِ آن در اوج زیبایی، بزرگترین سازه فولادی در میان برجهای مخابراتی دنیاست و ساخت و نصب آن با سختیِ بسیار همراه بود (با توجه به امکانات محدود ماشینکاری ما در آن زمان). سالها گذشته، و دکل آنتن برج صاعقه های بسیاری را تحمل کرده (به دلیل کابلهای مسی ارتینگ که در تمام طولِ بدنه تا پایۀ دکل نصب شده) ، بادهای بسیاری را تحمل کرده (به دلیل طراحی و اجرای با کیفیت فولاد و بتن) و چند زلزله متوسط را نیز از سر گذرانده است. اما کارهای بزرگ، محصول مردان بزرگ و کاردان است. در میان مهندسین باسواد و ارزشمند پروژه لازم است نام برده شود از مهندس بهمن حقیقی (سرپرست طراحی سازه برج)، مهندس عباس زرکوب (مجری طرح و بنیانگذار این پروژه) و دکتر نجفی، معاون فنی شرکت بلندپایه.
همه می دانیم که ما در کشورمان مشکلات ساختاری بسیاری داریم، ولی لازم نیست که برای «خودتحقیری» روایتی خیالی از بازدیدِ یک مهندس ژاپنی از برج میلاد را به یکدیگر "فوروارد" کنیم. با وجود مشکلات عمیق ساختاری در کشورمان، ولی پروژه هایی در این سطح، محصول کوشش و خرد جمعیِ مهندسین ارزشمندی همچون بهمن حقیقی، عباس زرکوب، علی اکبر معین فر، رسول میرقادری، محمدرضا حافظی، ابراهیم پیشگاهی و محمد خیامیان است.
اندکی در فوروارد دقت و تامل کنیم.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
این روزها، یادداشتی درباره بازدیدِ یک مهندس ژاپنی از برج میلاد در واتس اپ و سایر شبکه های اجتماعی دست به دست می شود که در آن یک مهندس ژاپنی ایرادهایی بنیادین در مورد ساخت برج میلاد را به یک مهندس ارشد ایرانی وارد می کند و بعد... مهندس ایرانی شوکه می شود که ای داد بیداد! ساخت برج میلاد عجب اشتباه فاحشی بوده و ...
نکته عجیب درباره روایتِ بازدید مهندس ژاپنی از برج میلاد اینکه این یادداشت ۹ سال پیش "نیز" در فضای شبکه های اجتماعی به گردش در آمد! آن زمان (که فقط فیس بوک و ایمیل وجود داشت و نه دیگر شبکه های اجتماعی) در قالب یادداشتی در خبرآنلاین به ایرادهای مطرح به ساخت برج میلاد توضیح داده شد.
https://www.google.com/amp/s/www.khabaronline.ir/amp/261992/
در واقع اصلی ترین سوال این است که با توجه به وجودِ کوههای نزدیک و بلند در شمال تهران، چرا از این ظرفیت استفاده نشده؟ در این خصوص بطور خلاصه باید گفت که سازمان صدا و سیما در سالهای ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ این مطالعه را انجام داده و به این نتیجه رسیده که استفاده از این ارتفاعات و حتی تپه های بی بی شهربانو در جنوب تهران به دلیل پستی و بلندیهایِ خاص تهران و نقاط کور آن امکان پذیر نیست؛ مع الوصف و مع الاسف در سالهای ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶ صداوسیما اقدام به نصب دکل در ارتفاعات کلکچال واقع در شمال تهران نمود ولی متاسفانه نه تنها پوشش لازم را ارائه نداد بلکه اگر در آن زمان تلویزیون داخلی را دقت میکردید سایه دوگانه داشت و تصویر مناسب نداشت.
یک نکته دیگر اینکه در روایتِ بازدید مهندس ژاپنی از برج میلاد گفته می شود: چرا شفت بتنی برج میلاد خالی است و استفاده ای از آن نمی شود؟ پاسخ این است که در همه دنیا چنین است و مثلا در خود توکیو که یک برج مخابراتی قدیمی (شبیه ایفل) داشتند ولی مجددا در ۲۰۱۲ (پس از صرف بودجه عظیم) یک برج مخابراتی جدید دیگر هم ساختند(!) -به نام اسکای تری- و در برج دوم، شفت بتنی (با خرپای فولادی در پیرامون) وجود دارد که خالی است و وظیفه اش (فقط) حفظِ پایداری سازه و انتقالِ بارهای فوقانی به زمین است. (لینک گزارش بازدید از اسکای تری)
نکته آخر اینکه از زمان ساخت برج میلاد تا امروز چندین سال گذشته است. در طول این سالها درس طراحی سازه فولادی و درس طرح اختلاط بتن را بارها در دانشگاههای مختلف در تگزاس و کالیفرنیا تدریس کرده ام ولی همچنان معتقدم که کارهای بتنی و فولادی برج میلاد جزء دشوارترین پروژه های سازه ای محسوب می شود. سازۀ فولادی راسِ آن در اوج زیبایی، بزرگترین سازه فولادی در میان برجهای مخابراتی دنیاست و ساخت و نصب آن با سختیِ بسیار همراه بود (با توجه به امکانات محدود ماشینکاری ما در آن زمان). سالها گذشته، و دکل آنتن برج صاعقه های بسیاری را تحمل کرده (به دلیل کابلهای مسی ارتینگ که در تمام طولِ بدنه تا پایۀ دکل نصب شده) ، بادهای بسیاری را تحمل کرده (به دلیل طراحی و اجرای با کیفیت فولاد و بتن) و چند زلزله متوسط را نیز از سر گذرانده است. اما کارهای بزرگ، محصول مردان بزرگ و کاردان است. در میان مهندسین باسواد و ارزشمند پروژه لازم است نام برده شود از مهندس بهمن حقیقی (سرپرست طراحی سازه برج)، مهندس عباس زرکوب (مجری طرح و بنیانگذار این پروژه) و دکتر نجفی، معاون فنی شرکت بلندپایه.
همه می دانیم که ما در کشورمان مشکلات ساختاری بسیاری داریم، ولی لازم نیست که برای «خودتحقیری» روایتی خیالی از بازدیدِ یک مهندس ژاپنی از برج میلاد را به یکدیگر "فوروارد" کنیم. با وجود مشکلات عمیق ساختاری در کشورمان، ولی پروژه هایی در این سطح، محصول کوشش و خرد جمعیِ مهندسین ارزشمندی همچون بهمن حقیقی، عباس زرکوب، علی اکبر معین فر، رسول میرقادری، محمدرضا حافظی، ابراهیم پیشگاهی و محمد خیامیان است.
اندکی در فوروارد دقت و تامل کنیم.
✅ @karkhone
Forwarded from Karkhoone | کارخانه | کارخونه
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
غصتون میگیره. این حرفارو بشنفید غصتون میگیره!
کمک به یک ارمنی برای امرار معاش.
(خیلی باید بدوییم تا بلکه بتونیم یکم ادای این بزرگان رو دربیاریم...)
مستند ماک- قسمت چهارم
✅ @karkhone
کمک به یک ارمنی برای امرار معاش.
(خیلی باید بدوییم تا بلکه بتونیم یکم ادای این بزرگان رو دربیاریم...)
مستند ماک- قسمت چهارم
✅ @karkhone
بلومبرگ در مطلبی درباره دورنمای مذاکرات بازگشت برجام، به نقل از برخی مقامات آمریکایی، خبر از تمایل دولت بایدن برای تغییر مسیر در رفع تحریمها و لغو موقّت برخی از آنها به عنوان گام موقت داده است تا ایران، بخش به اصطلاح تحریکآمیز فعّالیتهای هستهای خود را "فریز" کند.
در حالیکه انتخابهای ایران برای تحریکآمیز کردن فعالیتهای خود "در این سطح" محدود است، لغو موقّت تحریمهای خاص، حدّاکثر پیشنهادی است که در شرایط فعلی از سوی دولت بایدن ارائه میشود.
اکثر تحلیلگران فعّال در رسانهها، با مشکل عدم اطّلاع از تصمیمات دولت تازه و در واقع، میزان اختیارات آن، روبرو هستند و این در گفتههایشان نمودار است.
از سوی دیگر، واقعیت تلخی که کسی حاضر به قبول آن نیست، همان "محدود بودن انتخابها برای تحریکآمیز کردن فعّالیتهای هستهای در این سطح موجود است."
✅ @karkhone
در حالیکه انتخابهای ایران برای تحریکآمیز کردن فعالیتهای خود "در این سطح" محدود است، لغو موقّت تحریمهای خاص، حدّاکثر پیشنهادی است که در شرایط فعلی از سوی دولت بایدن ارائه میشود.
اکثر تحلیلگران فعّال در رسانهها، با مشکل عدم اطّلاع از تصمیمات دولت تازه و در واقع، میزان اختیارات آن، روبرو هستند و این در گفتههایشان نمودار است.
از سوی دیگر، واقعیت تلخی که کسی حاضر به قبول آن نیست، همان "محدود بودن انتخابها برای تحریکآمیز کردن فعّالیتهای هستهای در این سطح موجود است."
✅ @karkhone
قانون گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مصوب ۱۳۵۴/۴/۳
ماده واحده - واحدهای صنعتی و معدنی و سایر واحدهای تولیدی که تا تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شدهاند و بر طبق مقررات این قانون به صورت شرکت سهامی عام در خواهند آمد، مکلفند سهام خود را پس از حسابرسی توسط مؤسسات حسابرسی قابل قبول دولت و ارزیابی دقیق بر اساس ضوابطی که شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مذکور در تبصره ۶ این قانون تعیین مینماید در درجه اول به کارگران و کارمندان خود و سپس به کارگران و کارمندان سایر واحدهای تولیدی و کشاورزان و سایر مردم برای فروش عرضه نمایند به طوری که در پایان مهر ماه ۱۳۵۷ معادل ۹۹٪ سهام متعلق به دولت در واحدهای بخش دولتی به استثنای صنایع مادر و بعضی از صنایع دیگر که طبق تشخیص دولت تمام یا قسمتی از آن در درست دولت باقی خواهد ماند و ۴۹درصد سهام واحدهای بخش خصوصی بتواند در دست مردم کشور قرار گیرد.
تبصره ۱- ترتیب تشخیص واحدهای مشمول این قانون و چگونگی اجرای مفاد قانون نسبت به آنها و همچنین شرایط و نحوه تبدیل واحدهایتولیدی به شرکت سهامی عام طبق آییننامه اجرایی این قانون خواهد بود.
تبصره ۲ - ترتیب اجرای مفاد این قانون در مورد واحدهای تولیدی که پس از تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شده یا میشوند وهمچنین واحدهایی که قبلاً تأسیس شده ولی بهرهبرداری از آنها آغاز نشده یا در مراحل اولیه بهرهبرداری هستند به موجب ضوابطی خواهد بود که از طرف شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی تهیه و به تصویب هیأت وزارت خواهد رسید.
تبصره ۳ - مدیریت واحدهای دولتی مشمول این قانون بر اساس آییننامهای خواهد بود که به تصویب شورا خواهد رسید.
تبصره ۴ - به منظور ایجاد تسهیلات و کمکهای لازم به کارگران و کشاورزان در خرید سهام واحدهای مشمول این قانون یک سازمان مالی از طرفدولت ایجاد میگردد و طبق اساسنامهای که به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید اداره خواهد شد. به دولت اجازه داده میشود برای منظور فوق تامیزان مورد نیاز از محل درآمد عمومی استفاده نمایند و مبلغ استفاده شده را در لایحه بودجه سال ۱۳۵۵ منظور کند.
تبصره ۵- به منظور مشارکت هر چه بیشتر عموم مردم کشور در امر سرمایهگذاری و تجهیز سرمایههای کوچک و خرید و فروش سهام واحدهایتولیدی دولت تسهیلات لازم برای ایجاد شرکتهای سرمایهگذاری عام در بخش خصوصی فراهم مینماید. این شرکتها موظفند سهام خود را به عموم مردم کشور عرضه نمایند و شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی آییننامه لازم را جهت هدایت اینگونه شرکتها و نظارت به فعالیت آنها همچنین ترتیب خرید و فروش سهام تهیه و به موقع اجرا میگذارد.
تبصره ۶- به منظور حسن اجرای تکالیف مقرر در این قانون شورایی به نام شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مرکب از: وزیر کشاورزی ومنابع طبیعی، وزیر مشاور و رییس سازمان برنامه و بودجه، وزیر دادگستری، وزیر کار و امور اجتماعی، وزیر صنایع و معادن، وزیر بازرگانی، رییسبانک مرکزی ایران و رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران زیر نظر وزیر امور اقتصادی و دارایی تشکیل میگردد. شورا دارای دبیرخانه یا دبیرخانههایی خواهد بود که مصوبات شورا را اجرا خواهد کرد.
تبصره ۷ - نسبت به واحدهای مشمول این قانون که در مدت مقرر در مورد عرضه و انتقال سهام خود عمل ننمایند بر اساس آییننامهای رفتارخواهد شد که از طرف شورا تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره ۸- آن قسمت از مقررات قانون تجارت و سایر قوانینی که با مفاد این قانون مغایرت داشته باشد لازمالرعایه نخواهد بود.
تبصره ۹ - آییننامههای اجرایی این قانون به پیشنهاد شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی و تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و نه تبصره پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه ۱۳۵۴/۳/۲۴، در جلسه روز سهشنبه سوم تیر ماه یک هزارو سیصد و پنجاه و چهار شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رییس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی
✅ @karkhone
ماده واحده - واحدهای صنعتی و معدنی و سایر واحدهای تولیدی که تا تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شدهاند و بر طبق مقررات این قانون به صورت شرکت سهامی عام در خواهند آمد، مکلفند سهام خود را پس از حسابرسی توسط مؤسسات حسابرسی قابل قبول دولت و ارزیابی دقیق بر اساس ضوابطی که شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مذکور در تبصره ۶ این قانون تعیین مینماید در درجه اول به کارگران و کارمندان خود و سپس به کارگران و کارمندان سایر واحدهای تولیدی و کشاورزان و سایر مردم برای فروش عرضه نمایند به طوری که در پایان مهر ماه ۱۳۵۷ معادل ۹۹٪ سهام متعلق به دولت در واحدهای بخش دولتی به استثنای صنایع مادر و بعضی از صنایع دیگر که طبق تشخیص دولت تمام یا قسمتی از آن در درست دولت باقی خواهد ماند و ۴۹درصد سهام واحدهای بخش خصوصی بتواند در دست مردم کشور قرار گیرد.
تبصره ۱- ترتیب تشخیص واحدهای مشمول این قانون و چگونگی اجرای مفاد قانون نسبت به آنها و همچنین شرایط و نحوه تبدیل واحدهایتولیدی به شرکت سهامی عام طبق آییننامه اجرایی این قانون خواهد بود.
تبصره ۲ - ترتیب اجرای مفاد این قانون در مورد واحدهای تولیدی که پس از تاریخ چهارم اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ تأسیس شده یا میشوند وهمچنین واحدهایی که قبلاً تأسیس شده ولی بهرهبرداری از آنها آغاز نشده یا در مراحل اولیه بهرهبرداری هستند به موجب ضوابطی خواهد بود که از طرف شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی تهیه و به تصویب هیأت وزارت خواهد رسید.
تبصره ۳ - مدیریت واحدهای دولتی مشمول این قانون بر اساس آییننامهای خواهد بود که به تصویب شورا خواهد رسید.
تبصره ۴ - به منظور ایجاد تسهیلات و کمکهای لازم به کارگران و کشاورزان در خرید سهام واحدهای مشمول این قانون یک سازمان مالی از طرفدولت ایجاد میگردد و طبق اساسنامهای که به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید اداره خواهد شد. به دولت اجازه داده میشود برای منظور فوق تامیزان مورد نیاز از محل درآمد عمومی استفاده نمایند و مبلغ استفاده شده را در لایحه بودجه سال ۱۳۵۵ منظور کند.
تبصره ۵- به منظور مشارکت هر چه بیشتر عموم مردم کشور در امر سرمایهگذاری و تجهیز سرمایههای کوچک و خرید و فروش سهام واحدهایتولیدی دولت تسهیلات لازم برای ایجاد شرکتهای سرمایهگذاری عام در بخش خصوصی فراهم مینماید. این شرکتها موظفند سهام خود را به عموم مردم کشور عرضه نمایند و شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی آییننامه لازم را جهت هدایت اینگونه شرکتها و نظارت به فعالیت آنها همچنین ترتیب خرید و فروش سهام تهیه و به موقع اجرا میگذارد.
تبصره ۶- به منظور حسن اجرای تکالیف مقرر در این قانون شورایی به نام شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی مرکب از: وزیر کشاورزی ومنابع طبیعی، وزیر مشاور و رییس سازمان برنامه و بودجه، وزیر دادگستری، وزیر کار و امور اجتماعی، وزیر صنایع و معادن، وزیر بازرگانی، رییسبانک مرکزی ایران و رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران زیر نظر وزیر امور اقتصادی و دارایی تشکیل میگردد. شورا دارای دبیرخانه یا دبیرخانههایی خواهد بود که مصوبات شورا را اجرا خواهد کرد.
تبصره ۷ - نسبت به واحدهای مشمول این قانون که در مدت مقرر در مورد عرضه و انتقال سهام خود عمل ننمایند بر اساس آییننامهای رفتارخواهد شد که از طرف شورا تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره ۸- آن قسمت از مقررات قانون تجارت و سایر قوانینی که با مفاد این قانون مغایرت داشته باشد لازمالرعایه نخواهد بود.
تبصره ۹ - آییننامههای اجرایی این قانون به پیشنهاد شورای گسترش مالکیت واحدهای تولیدی و تصویب هیأت وزیران به موقع اجرا گذارده خواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و نه تبصره پس از تصویب مجلس سنا در جلسه روز دوشنبه ۱۳۵۴/۳/۲۴، در جلسه روز سهشنبه سوم تیر ماه یک هزارو سیصد و پنجاه و چهار شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رییس مجلس شورای ملی - عبدالله ریاضی
✅ @karkhone
لطفا وزارت نیرو را نابود نکنید
| محمدرضا اسلامی
در دوره تصدی علی اکبر محرابیان در وزارت صنایع، واحدهای کارخانه فولاد در «خشک ترین دشت های کشور» احداث شد. مثلا:
فولاد شادگان (خوزستان)
فولاد نی ریز (فارس) در یکی از خشک ترین مناطق استان فارس
فولاد اردکان یزد
فولاد سبزوار و ...
جانمایی و ایجاد 7 طرح بزرگ فولادی 800 هزار تُنی در مناطق فاقد زیر ساخت های تامین آب، «کارنامۀ» کسی است که امروز قرار است مدیریت کلان و حکمرانی آب کشور را به عهده بگیرد.
صنعت فولاد وابسته به آب است. آب در آن میچرخد و پمپهایی با ظرفیت حدود ساعتی 35 هزار مترمکعب، آب را پمپ میکند و بعد از گذران سیکلی (بخش عمدۀ) این آب تبخیر میشود. سوء مدیریتهای علی اکبر محرابیان در حوزه آب و محیط زیست که منجر به خشکسالیِ برخی دشت ها و مناطقِ اطراف مجتمعهای صنعتی فولاد در کشور شد، این صنعت را بیش از پیش با مشکل روبهرو کرد.
چطور کسی که واحدهایِ صنعتی فولاد (که صنایع «پُر آب بَر» محسوب می شود) را در مناطقِ خشک کشور احداث کرده، به صدر مصطبه وزارت نیرو می گماریم که مشکلات آب کشور را حل کند؟
(میزان مصرف آب به ازای تولید هر تُن فولاد حدود 28 متر مکعب است که از این مقدار کمتر از 2 درصد بازیافت شده و بقیه دور ریز می شود)
در میانۀ بی برقی ها و کم آبی های اخیر، مدیریتِ یکی از تخصصی ترین وزارتخانه های کشور قرار است که به فردی سپرده شود که کم ترین تخصص و تجربه را در این حوزه داراست.
برق، قلب فناوریهای مدرن است و ما امروز به دلیل مشکلاتِ تحریم/سرمایه گذاری با مشکل تامین برق برای واحدهای صنعتی مواجه هستیم. همزمان با مشکل برق، مسئلۀ آب به عنوان یکی از کلیدی ترین مشکلات کشور، چیزی نیست که بتوان با تصمیمی سیاسی آن را به فردِ بدونِ تجربه علمی/اجرایی سپرد.
در میان ده ها مدیر کارآزموده در بدنه وزارت نیرو، و از میان صدها متخصصِ آشنا به صنعت برق و چالش های حکمرانی آب، انتصابِ فردی که «هیچ دانش فنی و سابقه اجرایی» در وزارت نیرو ندارد، به چه معناست؟
انتصاب علی اکبر محرابیان به مدیریت وزارت نیرو در شرایط کمبود برق و خشکسالی باعثِ وهن وزارت نیروست.
تا کِی باید گمان کنیم که با انتصابِ «افراد سیاسی» می توانیم «مشکلاتِ فنی» را حل کنیم؟
تا کی و تا چه زمانی باید گمان کنیم که مدیریتِ ارشدِ یک «وزارتخانه تخصصی» می تواند کاملا با مسائل آن وزارتخانه «بیگانه» باشد؟
چرا در مملکتی که بخاطر مشکل سرمایه گذاری خارجی با مشکلاتِ بی برقی مواجه شده، به دنبال «حلّ مساله» با یک «انتصاب سیاسی» هستیم؟
مگر یک انسان چه میزان «نبوغ» می تواند داشته باشد، که انتظار داشته باشیم پیچیده ترین مسائلِ صنعت آب و برق را دستانِ یک نابغۀ بی تجربه بسپاریم؟ و مگر با «فرضیه نبوغ» می توان دست به ریسک زد و زیربناهایِ آب و برقِ یک کشور را به دستانِ «بی تجربه» سپرد؟
و اساسا چه «شواهدی بر نبوغ» در محرابیان هست که امروز وزارت نیرو را اینگونه تحقیر می کنیم؟
بدنه وزارت نیرو، یکی از وزارتخانه های کشور است که برای ادارۀ آن باید از «منابع انسانی کارآزموده» بهره برد. در لیستِ ارایه شده از دولت سیزدهم به مجلس، افراد کارآزموده و توانمندی هم حضور دارند ولی آقایان نمایندگان مجلس! لطفا وزارت نیرو را نابود نکنیم.
✅ @karkhone
| محمدرضا اسلامی
در دوره تصدی علی اکبر محرابیان در وزارت صنایع، واحدهای کارخانه فولاد در «خشک ترین دشت های کشور» احداث شد. مثلا:
فولاد شادگان (خوزستان)
فولاد نی ریز (فارس) در یکی از خشک ترین مناطق استان فارس
فولاد اردکان یزد
فولاد سبزوار و ...
جانمایی و ایجاد 7 طرح بزرگ فولادی 800 هزار تُنی در مناطق فاقد زیر ساخت های تامین آب، «کارنامۀ» کسی است که امروز قرار است مدیریت کلان و حکمرانی آب کشور را به عهده بگیرد.
صنعت فولاد وابسته به آب است. آب در آن میچرخد و پمپهایی با ظرفیت حدود ساعتی 35 هزار مترمکعب، آب را پمپ میکند و بعد از گذران سیکلی (بخش عمدۀ) این آب تبخیر میشود. سوء مدیریتهای علی اکبر محرابیان در حوزه آب و محیط زیست که منجر به خشکسالیِ برخی دشت ها و مناطقِ اطراف مجتمعهای صنعتی فولاد در کشور شد، این صنعت را بیش از پیش با مشکل روبهرو کرد.
چطور کسی که واحدهایِ صنعتی فولاد (که صنایع «پُر آب بَر» محسوب می شود) را در مناطقِ خشک کشور احداث کرده، به صدر مصطبه وزارت نیرو می گماریم که مشکلات آب کشور را حل کند؟
(میزان مصرف آب به ازای تولید هر تُن فولاد حدود 28 متر مکعب است که از این مقدار کمتر از 2 درصد بازیافت شده و بقیه دور ریز می شود)
در میانۀ بی برقی ها و کم آبی های اخیر، مدیریتِ یکی از تخصصی ترین وزارتخانه های کشور قرار است که به فردی سپرده شود که کم ترین تخصص و تجربه را در این حوزه داراست.
برق، قلب فناوریهای مدرن است و ما امروز به دلیل مشکلاتِ تحریم/سرمایه گذاری با مشکل تامین برق برای واحدهای صنعتی مواجه هستیم. همزمان با مشکل برق، مسئلۀ آب به عنوان یکی از کلیدی ترین مشکلات کشور، چیزی نیست که بتوان با تصمیمی سیاسی آن را به فردِ بدونِ تجربه علمی/اجرایی سپرد.
در میان ده ها مدیر کارآزموده در بدنه وزارت نیرو، و از میان صدها متخصصِ آشنا به صنعت برق و چالش های حکمرانی آب، انتصابِ فردی که «هیچ دانش فنی و سابقه اجرایی» در وزارت نیرو ندارد، به چه معناست؟
انتصاب علی اکبر محرابیان به مدیریت وزارت نیرو در شرایط کمبود برق و خشکسالی باعثِ وهن وزارت نیروست.
تا کِی باید گمان کنیم که با انتصابِ «افراد سیاسی» می توانیم «مشکلاتِ فنی» را حل کنیم؟
تا کی و تا چه زمانی باید گمان کنیم که مدیریتِ ارشدِ یک «وزارتخانه تخصصی» می تواند کاملا با مسائل آن وزارتخانه «بیگانه» باشد؟
چرا در مملکتی که بخاطر مشکل سرمایه گذاری خارجی با مشکلاتِ بی برقی مواجه شده، به دنبال «حلّ مساله» با یک «انتصاب سیاسی» هستیم؟
مگر یک انسان چه میزان «نبوغ» می تواند داشته باشد، که انتظار داشته باشیم پیچیده ترین مسائلِ صنعت آب و برق را دستانِ یک نابغۀ بی تجربه بسپاریم؟ و مگر با «فرضیه نبوغ» می توان دست به ریسک زد و زیربناهایِ آب و برقِ یک کشور را به دستانِ «بی تجربه» سپرد؟
و اساسا چه «شواهدی بر نبوغ» در محرابیان هست که امروز وزارت نیرو را اینگونه تحقیر می کنیم؟
بدنه وزارت نیرو، یکی از وزارتخانه های کشور است که برای ادارۀ آن باید از «منابع انسانی کارآزموده» بهره برد. در لیستِ ارایه شده از دولت سیزدهم به مجلس، افراد کارآزموده و توانمندی هم حضور دارند ولی آقایان نمایندگان مجلس! لطفا وزارت نیرو را نابود نکنیم.
✅ @karkhone
شیفتگان خدمت در بروکراسی تخل پخل*
رسانه ها گزارش داده اند شرکت پست زیرساخت الکترونیک برای توزیع مرغ ایجاد کرده است. مسولان شرکت پست هم در تلویزیون پاسخگوی توزیع مرغ شده اند.
سازمان تبلیغات اسلامی نرم افزار همسریابی راه اندازی کرده است.
پلیس همایش و جشنواره حمایت از چادر برگزار کرده است.
قوه قضاییه بیمارستان تاسیس کرده است.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، برای رسیدگی به مشکل کم آبی به خوزستان سفر کرده است.
وزارت امور خارجه در عتبات نقش اسنپ را برای نمایندگان مجلس ایفا می کند.
نماینده مشهد در مجلس خیریه ای برای تولید مسکن تاسیس کرده است.
امام جمعه مشهد هدایت و راهبری یک حزب و تشکل به نام شانا را برعهده گرفته است.
بنیاد ۱۵ خرداد به والدین فرزندان چهارم هدیه نقدی می دهد.
شهرداری مشهد زمین برای ساخت بیمارستان تخصیص می دهد.
ارتش کارخانه تولید ماسک ساخته است.
نیروهای نظامی چندین بانک اداره می کنند.
وزارت نفت مدرسه ساخته است.
سپاه پاسداران سه خبرگزاری را اداره می کند.
یگان ویژه پلیس در راهپیمایی اربعین آب توزیع می کند.
صداوسیما شرکت تولید میز و صندلی دارد.
بنیاد ایثارگران شرکت بیمه دارد.
شورای نگهبان هتل می سازد.
در دانشگاه نماز جمعه می خوانند و در مصلی شورت و زیرپوش می فروشند و در مسجد آشپزی می کنند.
هلال احمر در داروخانه کاسبی دارد و پارچه تولید می کند.
شهرداری تهران کافی شاپ می سازد.
نماینده مجلس مسیر خط آهن را مشخص می کند.
ستاد اجرایی و وزارت دفاع و سپاه و ... واکسن می سازند.
بخشی از روحانیون طبابت می کنند.
بانکها مال می سازند.
نمایندگی رهبری در شورای عالی امنیت ملی دولت سایه تاسیس کرده است.
تولیت حرم امام رضا کیک و کلوچه و کاشی و توربین تولید می کند.
شهرداری وام ازدواج می دهد.
بسیج آتلیه عکاسی از عروس و داماد تاسیس کرده است.
کارخانه های آهن و فولاد و خودرو، فوتبال را اداره می کنند.
بسیج، ستاد اجرایی، بنیاد ایثارگران، کمیته امداد، آستان قدس و ،،، وام اشتغال می دهند.
صندوق کارآفرینی امید وام خرید کالا می دهد
وزارت دفاع بزرگترین مرکز دندانپزشکی راه اندازی می کند. همین وزارتخانه کارخانه تولید خانه ایجاد کرده است.
کمتر نهادی است که درمانگاه و بیمارستان نداشته باشد. رستوران داری، هتلداری، تالارداری، هیئت داری، ورزشگاه و رسانه که عمومیت دارد.
با آمار بگویم ۱۹ هزار شرکت خصولتی وجود دارد که هیچ ربطی به کارکرد نظام و دولت و بخش عمومی ندارند. هم زمان مکرر تبلیغ می شود که باید مهمترین کارکرد حکومت و دولت یعنی امنیت و حل اختلافات و رفع فقر را به مردم و نهادهای مردمی سپرد.
* تخل پخل یعنی بی نظم و ترتیب
✅ @karkhone
رسانه ها گزارش داده اند شرکت پست زیرساخت الکترونیک برای توزیع مرغ ایجاد کرده است. مسولان شرکت پست هم در تلویزیون پاسخگوی توزیع مرغ شده اند.
سازمان تبلیغات اسلامی نرم افزار همسریابی راه اندازی کرده است.
پلیس همایش و جشنواره حمایت از چادر برگزار کرده است.
قوه قضاییه بیمارستان تاسیس کرده است.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، برای رسیدگی به مشکل کم آبی به خوزستان سفر کرده است.
وزارت امور خارجه در عتبات نقش اسنپ را برای نمایندگان مجلس ایفا می کند.
نماینده مشهد در مجلس خیریه ای برای تولید مسکن تاسیس کرده است.
امام جمعه مشهد هدایت و راهبری یک حزب و تشکل به نام شانا را برعهده گرفته است.
بنیاد ۱۵ خرداد به والدین فرزندان چهارم هدیه نقدی می دهد.
شهرداری مشهد زمین برای ساخت بیمارستان تخصیص می دهد.
ارتش کارخانه تولید ماسک ساخته است.
نیروهای نظامی چندین بانک اداره می کنند.
وزارت نفت مدرسه ساخته است.
سپاه پاسداران سه خبرگزاری را اداره می کند.
یگان ویژه پلیس در راهپیمایی اربعین آب توزیع می کند.
صداوسیما شرکت تولید میز و صندلی دارد.
بنیاد ایثارگران شرکت بیمه دارد.
شورای نگهبان هتل می سازد.
در دانشگاه نماز جمعه می خوانند و در مصلی شورت و زیرپوش می فروشند و در مسجد آشپزی می کنند.
هلال احمر در داروخانه کاسبی دارد و پارچه تولید می کند.
شهرداری تهران کافی شاپ می سازد.
نماینده مجلس مسیر خط آهن را مشخص می کند.
ستاد اجرایی و وزارت دفاع و سپاه و ... واکسن می سازند.
بخشی از روحانیون طبابت می کنند.
بانکها مال می سازند.
نمایندگی رهبری در شورای عالی امنیت ملی دولت سایه تاسیس کرده است.
تولیت حرم امام رضا کیک و کلوچه و کاشی و توربین تولید می کند.
شهرداری وام ازدواج می دهد.
بسیج آتلیه عکاسی از عروس و داماد تاسیس کرده است.
کارخانه های آهن و فولاد و خودرو، فوتبال را اداره می کنند.
بسیج، ستاد اجرایی، بنیاد ایثارگران، کمیته امداد، آستان قدس و ،،، وام اشتغال می دهند.
صندوق کارآفرینی امید وام خرید کالا می دهد
وزارت دفاع بزرگترین مرکز دندانپزشکی راه اندازی می کند. همین وزارتخانه کارخانه تولید خانه ایجاد کرده است.
کمتر نهادی است که درمانگاه و بیمارستان نداشته باشد. رستوران داری، هتلداری، تالارداری، هیئت داری، ورزشگاه و رسانه که عمومیت دارد.
با آمار بگویم ۱۹ هزار شرکت خصولتی وجود دارد که هیچ ربطی به کارکرد نظام و دولت و بخش عمومی ندارند. هم زمان مکرر تبلیغ می شود که باید مهمترین کارکرد حکومت و دولت یعنی امنیت و حل اختلافات و رفع فقر را به مردم و نهادهای مردمی سپرد.
* تخل پخل یعنی بی نظم و ترتیب
✅ @karkhone
اعتدال در خسوف؛ عصر میانهروی به سر آمده؟
| سرگه بارسقیان
روزنامه کیهان ۱۷ بهمن ۱۳۵۷، وقتی میخواست نخستوزیر دولت موقت انقلاب را معرفی کند، او را «بازرگان، میانهرو و مستقل» نامید. میانهروی در کوران انقلاب نه مذموم که صفتی مقبول بود و میانهروها نه به تسمیه، که به توصیف نیز از انقلابیون بودند.
طنز روزگار است یا جد روز کار، اینکه منتقدین جدی شیخ صادق خلخالی، از معممین شورای انقلاب بودند و موافقینش از معمرین چپ. این آیتالله طالقانی بود که در جلسه شورای انقلاب گفت: «آقای خلخالی آدم عادلی است ولی معتدل نیست.» و آیتالله بهشتی اعتراض داشت: «اینکه گفتند هروئین قاچاق داشته هویدا، کجسلیقگی است». اما نورالدین کیانوری، دبیر اول حزب توده، از نامزدی خلخالی در انتخابات ریاستجمهوری اول دفاع کرد.
در همان انتخابات اول انقلابیون و در رأس آنها حزب جمهوری اسلامی، پس از جلالالدین فارسی، رأی به حسن حبیبی دادند که تا آخر در میانه زمین ایستاد.
سکه میانهروی از اعتبار نیفتاد؛ آنکه به سفارت تسخیرشده آمریکا نرفت و گفت «غصبی است و نماز ندارد»، آیتالله مهدویکنی، رئیس کمیتههای انقلاب بود.
میانهروی، متاع مشتریدار انقلابیون مجلس شد؛ از دوره دوم تا پنجم، جمعی سینفره از هر دو جناح «مجمع عقلا» را شکل دادند که در آن، هم حسن روحانی عضویت داشت و هم مهدی کروبی؛ هم بیاتزنجانی بود و هم موحدیکرمانی و همین طیف بود که به ختم جنگ اصرار داشت. تبار سیاسی حسن روحانی، به همین مجمع عقلا برمیگردد. بعدها در کابینهاش دو وزیر کشور و اطلاعات را از همین مجمع عقلا انتخاب کرد.
با پایان جنگ و تغییر پارادایم سیاسی، جابهجاییهایی در جناحهای قدرت صورت گرفت؛ چپ در مجلس سوم غالب شد و راست میانه در دولت. اکبر هاشمیرفسنجانی به رأس دولت «میانهروها» رفت و حسن حبیبی شد معاونش.
اعتدال و میانهروی هنوز بر مدار توفیق بود؛ سیدمحمد خاتمی، بار دوم که رأی آورد اطمینان داد اصلاحاتش در چارچوب قانون است و «بازهم میگویم اعتدال».
دوره پسین محاق میانهروی بود و عصر بعدی دوره طلوع دوبارهاش. روحانی دولتش را به «معتدل و میانهروبودن» شناساند.
حالا در روز وداع روحانی، سؤال این است که آیا پایان دوره او، آخر عصر میانهروی است؟
بازرگان پس از استعفا از نخستوزیری، وقتی به سازشکاری و دوری از آرمانهای انقلاب متهم بود، با بالاترین آرا بر کرسی صندلی مجلس اول نشست. پایان دوره هاشمی، افول مردان اعتدال نبود؛ در دولت اصلاحات، مردان سازندگی وزیر و معاون بودند. حتی اگر نبود تشتت آرا با تعدد کاندیداها در انتخابات ۸۴، نوبت به محمود احمدینژاد نمیرسید. بازار کساد شد تا ۹۲ که دوباره میانهروی سکه غالب شود.
حالا دیگر اسم دولت، اعتدال بود و اگر رویه مانند چهارسال اول بود، چهبسا اقبال عمومی بر میانهروی میماند اما پس از چهارسال مذاکره، برجام، خروج بدون جنگ از فصل هفتم منشور ملل متحد، رشد اقتصادی، تورم تکرقمی و... چهارسال انواع بلایای طبیعی و سیاسی باریدن گرفت؛ از سیل و زلزله و خشکسالی گرفته تا ظهور ترامپ و سقوط قیمت نفت و بلوای بنزین و ترور سردار سلیمانی و سقوط هواپیمای اوکراینی و سرآخر هم کرونا و... . فقط مانده بود فوران آتشفشان دماوند برای تکمیل کلکسیون بلایا.
در این بدخوانی خطها، حالا خطاها بود که یکییکی، بدبیاری میآورد؛ از حکایت «صبح جمعه» تا «روز شنبه»؛ از نابردباری جیب مردم در برابر گردنکشی دلار و... دولت روحانی، شد بداقبالترین دولت معاصر. اگر نبود این آوار مصیبت، امروز آمار و قضاوتی دیگر پیش رو بود. اما آنچه پس از چهارسال قحطی، در سیلو ماند، برجام بود که آنهم تنها متاع میانهروی است که در بازار مانده و اتفاقا بود و نبودش، خواست و نخواست میانهروی است. میراث روحانی است در تاریخ ایران با معماری «ظریف»؛ بنایی که چه آباد و چه ویران، نشان میدهد جایی در میانه است؛ جایی مابین ستیز و سازش و هجوم و تسلیم.
میانهروی اما راه خود میجوید؛ خسوف دارد اما غروب نه، تعلیق دارد اما حذف نه. این صدای همیشه خواستنی تاریخ است.
✅ @karkhone
| سرگه بارسقیان
روزنامه کیهان ۱۷ بهمن ۱۳۵۷، وقتی میخواست نخستوزیر دولت موقت انقلاب را معرفی کند، او را «بازرگان، میانهرو و مستقل» نامید. میانهروی در کوران انقلاب نه مذموم که صفتی مقبول بود و میانهروها نه به تسمیه، که به توصیف نیز از انقلابیون بودند.
طنز روزگار است یا جد روز کار، اینکه منتقدین جدی شیخ صادق خلخالی، از معممین شورای انقلاب بودند و موافقینش از معمرین چپ. این آیتالله طالقانی بود که در جلسه شورای انقلاب گفت: «آقای خلخالی آدم عادلی است ولی معتدل نیست.» و آیتالله بهشتی اعتراض داشت: «اینکه گفتند هروئین قاچاق داشته هویدا، کجسلیقگی است». اما نورالدین کیانوری، دبیر اول حزب توده، از نامزدی خلخالی در انتخابات ریاستجمهوری اول دفاع کرد.
در همان انتخابات اول انقلابیون و در رأس آنها حزب جمهوری اسلامی، پس از جلالالدین فارسی، رأی به حسن حبیبی دادند که تا آخر در میانه زمین ایستاد.
سکه میانهروی از اعتبار نیفتاد؛ آنکه به سفارت تسخیرشده آمریکا نرفت و گفت «غصبی است و نماز ندارد»، آیتالله مهدویکنی، رئیس کمیتههای انقلاب بود.
میانهروی، متاع مشتریدار انقلابیون مجلس شد؛ از دوره دوم تا پنجم، جمعی سینفره از هر دو جناح «مجمع عقلا» را شکل دادند که در آن، هم حسن روحانی عضویت داشت و هم مهدی کروبی؛ هم بیاتزنجانی بود و هم موحدیکرمانی و همین طیف بود که به ختم جنگ اصرار داشت. تبار سیاسی حسن روحانی، به همین مجمع عقلا برمیگردد. بعدها در کابینهاش دو وزیر کشور و اطلاعات را از همین مجمع عقلا انتخاب کرد.
با پایان جنگ و تغییر پارادایم سیاسی، جابهجاییهایی در جناحهای قدرت صورت گرفت؛ چپ در مجلس سوم غالب شد و راست میانه در دولت. اکبر هاشمیرفسنجانی به رأس دولت «میانهروها» رفت و حسن حبیبی شد معاونش.
اعتدال و میانهروی هنوز بر مدار توفیق بود؛ سیدمحمد خاتمی، بار دوم که رأی آورد اطمینان داد اصلاحاتش در چارچوب قانون است و «بازهم میگویم اعتدال».
دوره پسین محاق میانهروی بود و عصر بعدی دوره طلوع دوبارهاش. روحانی دولتش را به «معتدل و میانهروبودن» شناساند.
حالا در روز وداع روحانی، سؤال این است که آیا پایان دوره او، آخر عصر میانهروی است؟
بازرگان پس از استعفا از نخستوزیری، وقتی به سازشکاری و دوری از آرمانهای انقلاب متهم بود، با بالاترین آرا بر کرسی صندلی مجلس اول نشست. پایان دوره هاشمی، افول مردان اعتدال نبود؛ در دولت اصلاحات، مردان سازندگی وزیر و معاون بودند. حتی اگر نبود تشتت آرا با تعدد کاندیداها در انتخابات ۸۴، نوبت به محمود احمدینژاد نمیرسید. بازار کساد شد تا ۹۲ که دوباره میانهروی سکه غالب شود.
حالا دیگر اسم دولت، اعتدال بود و اگر رویه مانند چهارسال اول بود، چهبسا اقبال عمومی بر میانهروی میماند اما پس از چهارسال مذاکره، برجام، خروج بدون جنگ از فصل هفتم منشور ملل متحد، رشد اقتصادی، تورم تکرقمی و... چهارسال انواع بلایای طبیعی و سیاسی باریدن گرفت؛ از سیل و زلزله و خشکسالی گرفته تا ظهور ترامپ و سقوط قیمت نفت و بلوای بنزین و ترور سردار سلیمانی و سقوط هواپیمای اوکراینی و سرآخر هم کرونا و... . فقط مانده بود فوران آتشفشان دماوند برای تکمیل کلکسیون بلایا.
در این بدخوانی خطها، حالا خطاها بود که یکییکی، بدبیاری میآورد؛ از حکایت «صبح جمعه» تا «روز شنبه»؛ از نابردباری جیب مردم در برابر گردنکشی دلار و... دولت روحانی، شد بداقبالترین دولت معاصر. اگر نبود این آوار مصیبت، امروز آمار و قضاوتی دیگر پیش رو بود. اما آنچه پس از چهارسال قحطی، در سیلو ماند، برجام بود که آنهم تنها متاع میانهروی است که در بازار مانده و اتفاقا بود و نبودش، خواست و نخواست میانهروی است. میراث روحانی است در تاریخ ایران با معماری «ظریف»؛ بنایی که چه آباد و چه ویران، نشان میدهد جایی در میانه است؛ جایی مابین ستیز و سازش و هجوم و تسلیم.
میانهروی اما راه خود میجوید؛ خسوف دارد اما غروب نه، تعلیق دارد اما حذف نه. این صدای همیشه خواستنی تاریخ است.
✅ @karkhone
Telegram
attach 📎