| دکتر بهزادی
/ کتاب شبه خاطرات
وقتی زمان شاه می خواستند مسجد هامبورگ را به دلیل تاخیر در تکمیل تخریب کنند مسجدی که مرحوم بهشتی امام جماعت اونجا بود علما و بازار تهران جلسه ای گذاشتند و هر بازاری ده هزار تومان وکمی کمتر بیشتر کمک مالی کردند اما یک چک یک میلیونی در وسط بود.
وقتی کنترل کردند دیدند القانیان یهودی کشیده.
وقتی سوال کردند تو که مسلمان نیستی گفت ایرانی که هستم مسجد هامبورگ آبروی ایرانه.
القانیان را گفتند که پس از انقلاب از ایران فرار کن اما می گفت کشور به امثال من احتیاج داره اما پس از چند روز به دست خلخالی اعدام شد.
به نقل از کتاب شبه خاطرات نویسنده دکتر بهزادی عضو موتلفه و چند سال عضویت در وزارت بازرگانی جمهوری اسلامی توصیه می کنم این کتاب رو بخوانيد.
از یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند.
بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود.
اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد:
حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته.
وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟ یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟
اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها.
مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
/ کتاب شبه خاطرات
وقتی زمان شاه می خواستند مسجد هامبورگ را به دلیل تاخیر در تکمیل تخریب کنند مسجدی که مرحوم بهشتی امام جماعت اونجا بود علما و بازار تهران جلسه ای گذاشتند و هر بازاری ده هزار تومان وکمی کمتر بیشتر کمک مالی کردند اما یک چک یک میلیونی در وسط بود.
وقتی کنترل کردند دیدند القانیان یهودی کشیده.
وقتی سوال کردند تو که مسلمان نیستی گفت ایرانی که هستم مسجد هامبورگ آبروی ایرانه.
القانیان را گفتند که پس از انقلاب از ایران فرار کن اما می گفت کشور به امثال من احتیاج داره اما پس از چند روز به دست خلخالی اعدام شد.
به نقل از کتاب شبه خاطرات نویسنده دکتر بهزادی عضو موتلفه و چند سال عضویت در وزارت بازرگانی جمهوری اسلامی توصیه می کنم این کتاب رو بخوانيد.
از یکی از مامورین تحقیق نقل شده وقتی حبیب الله القانیان را دادگاهی و به اعدام محکوم کردند، توی راهرو در آخرین لحظه با صدای بلند رو به یکی از نزدیکانش اسم شخصی رو گفت مامورین فکر می کنند این شاید کلید رمزی باشد بابت ثروتی از او که هنوز کشف نکرده‌اند.
بلافاصله اکیپی به دفتر کار او می روند و شروع به بررسی دوباره اسناد می کنند.
اما پیدا کردن یک اسم از بین ۵۰ هزار کارگر و کارمندی که برای کارخانه های پلاسکو، ملامین ایران، پلاستیک شمال، لوله شمال، کارخانه یخچال الکتریک، و پروفیل آلومینیوم کار می کردند کار آسانی نبود.
اما حین بررسی اسناد شخصی او، به کپی بنچاقی خانه ای بر می خورند به نام حسن سید آبادی که چند سال پیش القانیان در کرج برای او خریداری کرده بود بلافاصله به آدرس آن خانه می روند وقتی در می زنند مردی با صدای بلند از درون خانه فریاد زد:
حاج حبیب اومدین بابا کجا بودی. وقتی در باز شد ماموران با قیافه مردی میانسال با چهره و دستانی کاملا سوخته مواجه می شوند که گویی چیزی مثل خوره تمام دست و صورت اش را گرفته.
وقتی مرد متوجه می شود کسان دیگری آمده‌اند نا خودآگاه گفت پس آقای مهندس کو؟
یکی از ماموران دست روی کلت کمری اش گذاشت و گفت ما از دادگاه انقلاب آمدیم. آقای القانیان مهندس شما اقرار کرده مقداری لوازم مسکوکات و اجناس قیمتی پیش شما به امانت گذاشته که همگی آنها را باید تحویل بدی تا به نفع انقلاب و مردم مصادره بشه در غیر این صورت باید با ما بیایی و معلوم نیست که دوباره بتونی برگردی. مرد زانوانش سست میشه و میشینه و همانطور که اشک می ریخت میگه به خدا من اوس حسن بنا هستم من دونه دونه آجرهای کارخانه قدیم وجدید پلاسکو را با همین دستام چیدم وقتی سوله کارخانه جدید تمام شد حاج حبیب، ببخشید آقای مهندس القانیان به من گفت اگه می خواهی می توانی توی کارخانه با ما کار کنی و من هم به عنوان کارگر بسته بندی مشغول شدم تا یک روز مدیر خط از من خواست به کمک بچه های حمل دیگ مواد بروم و از بخت بد من نقاله حمل وسط راه خراب میشه و یکی از دیگ ها که از کوره پخت بیرون اومد سریز کرد و به سر و صورت من ریخت و این بلا که می بینید سر من آمد.
وقتی مهندس فهمید. مدیر خط را اخراج کرد تمام هزینه های دوا و درمون من را داد و چون با دستام قادر نبودم کار کنم باز نشسته ام کرد و این خونه رو که می بینید برام خرید یکی از ماموران گفت همین؟ یعنی شما هیچ رابطه دیگری با آقای القانیان نداشتید؟
اوس حسن گفت: زن وبچه هام نتوانستند قیافه منو تحمل کنند ولم کردند و رفتند کاشمر من موندم این خونه، خدا آقای مهندس را حفظ اش کنه وقتی فهمید من تنها شدم هر هفته می آمد به من سر می زد و هیچ وقت هم دست خالی نبود.
اوس حسن بین بغض وگریه ادامه داد آخرین باری که اومد پیشم پیشانی منو ماچ کرد و گفت آگه من اون روز کارخونه بودم این اتفاق نمی افتاد من هم گفتم حاج حبیب این قسمت من بوده بی خود خودتون رو ناراحت نکنید و رفت و از اون روز درِ این خونه را کسی نزده جز شماها.
مامورین نگاهی به همدیگه کردن سوار ماشین شدن و رفتند.
رادیوی ماشین روشن بود گوینده نعره می زد که امروز چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت(۱۳۵۸) یکی از عناصر فاسد و ملعون ستم شاهی که جاسوسی آن برای کشور غاصب صهیونیستی محرز گردیده بود، با حکمِ دادگاه انقلاب اسلامی، به درک واصل گردید.
✅ @karkhone
👍33
در روز ششم مارس ۱۹۳۳ رییس جمهور روزولت در حالی که تنها دو روز قبل وارد کاخ سفید شده بود، طی اعلامیه ۲۰۳۹ دستور تعطیلی سراسری ۴روزه‌ی بانک‌های امریکا را صادر کرد.
هرگونه معاملات سکه، طلا و نقره، برداشت و انتقال پول و هرگونه عملیات پولی و بانکی ممنوع شد.
علیرغم یک چنین تجاوز آشکاری به داراییهای مردم، هنوز اعتماد عمومی از بین نرفته بود و در‌مواردی با بهت و حیرت به وضعیت نگاه می‌کردند. کسب و کارها برای پرهیز از گسترش تعطیلی به بازار، ترفندهایی را به کار بستند، از جمله اعطای اعتبار به مشتریان، تسهیلات سیستم حمل و نقل، محدودیت فروش کالا به مقادیر خرد و…
در موردی جالب توجه یک شرکت تولیدکننده‌ی خمیردندان آگهی میکند که حاضر است خمیردندان را با وعده‌ی سه ماهه به امریکایی ها بفروشد.
در شرایطی که کسب و‌کارها و شهروندان امریکایی در‌حال تطبیق و تسهیل امور بین خودشان با شرایط جاری بودند، مامورین اداره‌ی مالیات با شدت هرچه بیشتر مشغول تعقیب و توقیف دارایی بدهکاران مالیاتی بودند. قانون ایجاب می‌کرد باشند، همان قانونی که همزمان ایجاب می‌کرد حق مردم در دسترسی به دارایی‌هایشان تعلیق شود.
✅ @karkhone
هرگونه معاملات سکه، طلا و نقره، برداشت و انتقال پول و هرگونه عملیات پولی و بانکی ممنوع شد.
علیرغم یک چنین تجاوز آشکاری به داراییهای مردم، هنوز اعتماد عمومی از بین نرفته بود و در‌مواردی با بهت و حیرت به وضعیت نگاه می‌کردند. کسب و کارها برای پرهیز از گسترش تعطیلی به بازار، ترفندهایی را به کار بستند، از جمله اعطای اعتبار به مشتریان، تسهیلات سیستم حمل و نقل، محدودیت فروش کالا به مقادیر خرد و…
در موردی جالب توجه یک شرکت تولیدکننده‌ی خمیردندان آگهی میکند که حاضر است خمیردندان را با وعده‌ی سه ماهه به امریکایی ها بفروشد.
در شرایطی که کسب و‌کارها و شهروندان امریکایی در‌حال تطبیق و تسهیل امور بین خودشان با شرایط جاری بودند، مامورین اداره‌ی مالیات با شدت هرچه بیشتر مشغول تعقیب و توقیف دارایی بدهکاران مالیاتی بودند. قانون ایجاب می‌کرد باشند، همان قانونی که همزمان ایجاب می‌کرد حق مردم در دسترسی به دارایی‌هایشان تعلیق شود.
✅ @karkhone
👍3👎1
سرزمین سوخته
| اکبر ترکان
یکی از افسران دورۀ رضاشاه کتابی به نام کهنه سرباز نوشته است. در این کتاب توضیح می‌دهد که استراتژی انگلستان برای جلوگیری از دسترسی روسیه به سرزمین هند، استراتژی سرزمین سوخته بود. چرا؟ به‌خاطر اینکه آن زمان هنوز جهان موتوریزه نشده بود و لجستیک بسیار سخت بود. اگر تو می‌خواستی یک لشکر را پانصد کیلومتر به آن طرف ببری، احتیاج به امکانات و پشتیبانی داشتی. چطوری لجستیک کنی؟ پس باید ایستگاه‌های بین‌راهی داشته باشی که هر صد کیلومتر ایستگاه و انبار لجستیک وجود داشته باشد تا بتوانی پانصد کیلومتر آن طرف‌تر عملیاتی را انجام دهی.
حالا روسیه از آن سمت می‌خواست به شبه‌قارۀ هند برود. استراتژی انگلیس این بود که ما باید هر چه سرزمین در این میان است به سرزمین سوخته تبدیل کنیم. این سرزمین سوخته موجب میشود کسی طمع نکند که به شبه‌قاره بیاید. چون به فرض اینکه دو لشکر هم به آنجا بیایند، از نظر لجستیک مشکل پیدا می‌کنند.
کهنه سرباز ایرانی می‌گوید که توسعه نیافتن بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان در راستای استراتژی سرزمین‌های سوخته است.
انگلیسی‌ها گفتند که اگر نگذاریم این مناطق آباد شوند، امکان دسترسی روسیه به شبه‌قارۀ هند از بین میرود.
حالا وقتی که ما استراتژی بحری و بری را می‌شناسیم، می‌فهمیم که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها چطور آسیا را گرفتند و فیلیپین را ایجاد کردند، چطور انگلیسی‌ها شبه‌قارۀ هند و پرتغالی‌ها سواحل ایران را گرفتند. این امر نشان‌دهندۀ آن است که یک استراتژی وجود داشته است که این مناطق نباید آباد شوند.
این آباد نشدن را روی زمین هم می‌توانیم مشاهده کنیم. از بندرعباس تا گواتر، تمام ساحل با این عظمت و وسعت، برهوت است. ممکن است بگویید به خاطر آن است که این مناطق گرم هستند و آب‌وهوای خوبی ندارند، آب ندارند و رشد نکرده‌اند. مثل دبی است. نیست؟
بنابراین به دلیل آب‌وهوا و گرما نیست. در واقع یک استراتژی را پیاده کردند برای اینکه اینها برهوت بمانند. انگیزۀ اصلی این استراتژی هم حفظ شبه‌قارۀ هند است. با وجود اینکه سیستان یکی از مراکز تمدنی دیرینۀ ایران است، ولی آن را هم از بین بردند. چطوری آن را از بین بردند؟ با نفوذ در افغانستان و ممانعت از حقابۀ ایران در هیرمند. سال‌های سال است که حق آب ایران را بالا کشیده‌اند.
✅ @karkhone
| اکبر ترکان
یکی از افسران دورۀ رضاشاه کتابی به نام کهنه سرباز نوشته است. در این کتاب توضیح می‌دهد که استراتژی انگلستان برای جلوگیری از دسترسی روسیه به سرزمین هند، استراتژی سرزمین سوخته بود. چرا؟ به‌خاطر اینکه آن زمان هنوز جهان موتوریزه نشده بود و لجستیک بسیار سخت بود. اگر تو می‌خواستی یک لشکر را پانصد کیلومتر به آن طرف ببری، احتیاج به امکانات و پشتیبانی داشتی. چطوری لجستیک کنی؟ پس باید ایستگاه‌های بین‌راهی داشته باشی که هر صد کیلومتر ایستگاه و انبار لجستیک وجود داشته باشد تا بتوانی پانصد کیلومتر آن طرف‌تر عملیاتی را انجام دهی.
حالا روسیه از آن سمت می‌خواست به شبه‌قارۀ هند برود. استراتژی انگلیس این بود که ما باید هر چه سرزمین در این میان است به سرزمین سوخته تبدیل کنیم. این سرزمین سوخته موجب میشود کسی طمع نکند که به شبه‌قاره بیاید. چون به فرض اینکه دو لشکر هم به آنجا بیایند، از نظر لجستیک مشکل پیدا می‌کنند.
کهنه سرباز ایرانی می‌گوید که توسعه نیافتن بلوچستان ایران و بلوچستان پاکستان در راستای استراتژی سرزمین‌های سوخته است.
انگلیسی‌ها گفتند که اگر نگذاریم این مناطق آباد شوند، امکان دسترسی روسیه به شبه‌قارۀ هند از بین میرود.
حالا وقتی که ما استراتژی بحری و بری را می‌شناسیم، می‌فهمیم که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها چطور آسیا را گرفتند و فیلیپین را ایجاد کردند، چطور انگلیسی‌ها شبه‌قارۀ هند و پرتغالی‌ها سواحل ایران را گرفتند. این امر نشان‌دهندۀ آن است که یک استراتژی وجود داشته است که این مناطق نباید آباد شوند.
این آباد نشدن را روی زمین هم می‌توانیم مشاهده کنیم. از بندرعباس تا گواتر، تمام ساحل با این عظمت و وسعت، برهوت است. ممکن است بگویید به خاطر آن است که این مناطق گرم هستند و آب‌وهوای خوبی ندارند، آب ندارند و رشد نکرده‌اند. مثل دبی است. نیست؟
بنابراین به دلیل آب‌وهوا و گرما نیست. در واقع یک استراتژی را پیاده کردند برای اینکه اینها برهوت بمانند. انگیزۀ اصلی این استراتژی هم حفظ شبه‌قارۀ هند است. با وجود اینکه سیستان یکی از مراکز تمدنی دیرینۀ ایران است، ولی آن را هم از بین بردند. چطوری آن را از بین بردند؟ با نفوذ در افغانستان و ممانعت از حقابۀ ایران در هیرمند. سال‌های سال است که حق آب ایران را بالا کشیده‌اند.
✅ @karkhone
👍11
در ستایش آموزش خصوصی
- در رتبه بندی QS برترین دانشگاه های دنیا، از 5 دانشگاه برتر آن، MIT ، استنفورد و هاروارد خصوصی بوده و آکسفورد و کمبریج نیز خصوصی-دولتی هستند. این آمار به وضوح نشان دهنده برتری مراکز آموزش عالی خصوصی نسبت به انواع دولتی آن است. البته دانشگاه کمبریج تنها یک سوم بودجه خود را از دولت گرفته و الباقی آن با شهریه، کمک های داوطلبانه و سرمایه گذاری مراکز تحقیقاتی و صنعتی تامین میشود.
- چنین امری نیز در دبیرستان ها و سطوح پایین تر آموزش نیز برقرار است. نکته مهم این است که دولت ها از روی دلسوزی برای بچه های مردم آموزش دولتی رایگان ارائه نمیکنند و چند هدف عمده دارند. فارغ ازینکه دولت ها حاوی چه ایدئولوژی باشند، با آموزش دولتی تلاش خود را در تثبیت ارزش هایشان در نسل های آینده بکار میگیرند و اینکه چپگرایان پراگرسیو در غرب شعار عدالت آموزشی و آموزش رایگان میدهند از همین نکته منشا می گیرد چراکه آموزش خصوصی مبنی بر خواست خانواده ها، نمیتواند فرزندانی را منطبق با مکتب فکری این قشر "روشنفکر" تربیت کند. هدف دیگر هم راه انداختن بساط بوروکراتیک دیگری چون وزارت آموزش و پرورش و سازمان های ریز و درشتش و تحمیل مالیات های اضافه به مردم به قصد ارتزاق خودشان و همفکرانشان است.
-اینکه والدینی بخواهد فرزند خود را در یک مدرسه ضدعلم یا بسیار مذهبی قراردهد ابدا ربطی به ما و دولت ندارد. سبک تحصیل کودکان تا دوره بلوغشان فقط به خانواده آنها ربط دارد. هیچکس بهتر از پدر و مادر خواهان آینده ای تضمین شده برای فرزندشان نیست و یقینا اشتباهات آنها در تصمیم گیری آموزشی فرزندشان از اشتباهات دولتی کمتر است.
- بزرگترین مغالطه ای که حامیان آموزش دولتی خصوصا آموزش عالی به آن متوسل می شوند این است که کشور به متخصصین در فلان رشته ها نیاز دارد و به سود همگان است که دولت برای تربیت نیروی متخصص اقدام کند. در پاسخ باید گفت که اگر بازار آزاد در آن کشور حاکم باشد، اگر افزایش تقاضا(چه کالا باشد یا خدمت) از عرضه گذر کند، قیمت آن کالا یا خدمت افزایش پیدا میکند. مانند کشوری که مردم متقاضی نان هستند و نانوا کم دارند و بالطبع قیمت نان افزایش می یابد. حال افراد میتوانند این نیاز را شناسایی کنند، آن حرفه را فراگرفته و آن خدمت یا کالا را عرضه کنند. این در نهایت برای شخص نه تنها آورده مالی و معنوی دارد بلکه نیاز جامعه را هم برطرف میکند بدون آنکه دولت نقشی در اینجا ایفا کند.
- آموزش خصوصی اساسا به معنی عدم دسترسی گروه های غیربرخوردار از آموزش نیست. آموزش نیز مانند دیگر کالا ها، در یک فضای رقابتی میان مدارس و دانشگاه ها با کیفیت های مختلف عرضه می شود و خانواده ها با توجه به ارزش های فکری و منابع مالی خود دست به انتخاب می زنند. صدالبته بهترین مدارس و دانشگاه ها میتوانند افراد کم برخوردار را بورسیه کنند و یا خیریه ها و کمک های داوطلبانه، شهریه یک دانشجوی کم برخوردار اما با استعداد را تامین کنند. نهایتا اگر بخواهیم سطحی برای آموزش رایگان در نظر بگیریم، بهتر است از ابتدایی و متوسطه فراتر نرود. برای بیشتر مشاغل نیازی فراتر از خواندن و نوشتن و جدول ضرب وجود ندارد!
- آموزش خصوصی در عین حال یک فایده بزرگ دیگر هم دارد! دانشجویی که به هزینه دولت(بخوانید مالیات مردم) به دانشگاه میرود و اواسط تحصیل احساس بی علاقگی کند و یا شغل نامرتبط با رشته خود پیدا کند، انگار به هزینه دیگران اتلاف منابع کرده اما دانشجویی که شهریه میپردازد، قطعا در انتخاب رشته خود حداکثر دقت را بخرج داده و نیروی انسانی کارامدتری خواهد شد. حتی اگر در اواسط تحصیل هم به سرنوشت دانشجوی قبل دچار شود، این خودش است که متحمل ضرر و زیان خواهد شد نه جامعه!
✅ @karkhone
- در رتبه بندی QS برترین دانشگاه های دنیا، از 5 دانشگاه برتر آن، MIT ، استنفورد و هاروارد خصوصی بوده و آکسفورد و کمبریج نیز خصوصی-دولتی هستند. این آمار به وضوح نشان دهنده برتری مراکز آموزش عالی خصوصی نسبت به انواع دولتی آن است. البته دانشگاه کمبریج تنها یک سوم بودجه خود را از دولت گرفته و الباقی آن با شهریه، کمک های داوطلبانه و سرمایه گذاری مراکز تحقیقاتی و صنعتی تامین میشود.
- چنین امری نیز در دبیرستان ها و سطوح پایین تر آموزش نیز برقرار است. نکته مهم این است که دولت ها از روی دلسوزی برای بچه های مردم آموزش دولتی رایگان ارائه نمیکنند و چند هدف عمده دارند. فارغ ازینکه دولت ها حاوی چه ایدئولوژی باشند، با آموزش دولتی تلاش خود را در تثبیت ارزش هایشان در نسل های آینده بکار میگیرند و اینکه چپگرایان پراگرسیو در غرب شعار عدالت آموزشی و آموزش رایگان میدهند از همین نکته منشا می گیرد چراکه آموزش خصوصی مبنی بر خواست خانواده ها، نمیتواند فرزندانی را منطبق با مکتب فکری این قشر "روشنفکر" تربیت کند. هدف دیگر هم راه انداختن بساط بوروکراتیک دیگری چون وزارت آموزش و پرورش و سازمان های ریز و درشتش و تحمیل مالیات های اضافه به مردم به قصد ارتزاق خودشان و همفکرانشان است.
-اینکه والدینی بخواهد فرزند خود را در یک مدرسه ضدعلم یا بسیار مذهبی قراردهد ابدا ربطی به ما و دولت ندارد. سبک تحصیل کودکان تا دوره بلوغشان فقط به خانواده آنها ربط دارد. هیچکس بهتر از پدر و مادر خواهان آینده ای تضمین شده برای فرزندشان نیست و یقینا اشتباهات آنها در تصمیم گیری آموزشی فرزندشان از اشتباهات دولتی کمتر است.
- بزرگترین مغالطه ای که حامیان آموزش دولتی خصوصا آموزش عالی به آن متوسل می شوند این است که کشور به متخصصین در فلان رشته ها نیاز دارد و به سود همگان است که دولت برای تربیت نیروی متخصص اقدام کند. در پاسخ باید گفت که اگر بازار آزاد در آن کشور حاکم باشد، اگر افزایش تقاضا(چه کالا باشد یا خدمت) از عرضه گذر کند، قیمت آن کالا یا خدمت افزایش پیدا میکند. مانند کشوری که مردم متقاضی نان هستند و نانوا کم دارند و بالطبع قیمت نان افزایش می یابد. حال افراد میتوانند این نیاز را شناسایی کنند، آن حرفه را فراگرفته و آن خدمت یا کالا را عرضه کنند. این در نهایت برای شخص نه تنها آورده مالی و معنوی دارد بلکه نیاز جامعه را هم برطرف میکند بدون آنکه دولت نقشی در اینجا ایفا کند.
- آموزش خصوصی اساسا به معنی عدم دسترسی گروه های غیربرخوردار از آموزش نیست. آموزش نیز مانند دیگر کالا ها، در یک فضای رقابتی میان مدارس و دانشگاه ها با کیفیت های مختلف عرضه می شود و خانواده ها با توجه به ارزش های فکری و منابع مالی خود دست به انتخاب می زنند. صدالبته بهترین مدارس و دانشگاه ها میتوانند افراد کم برخوردار را بورسیه کنند و یا خیریه ها و کمک های داوطلبانه، شهریه یک دانشجوی کم برخوردار اما با استعداد را تامین کنند. نهایتا اگر بخواهیم سطحی برای آموزش رایگان در نظر بگیریم، بهتر است از ابتدایی و متوسطه فراتر نرود. برای بیشتر مشاغل نیازی فراتر از خواندن و نوشتن و جدول ضرب وجود ندارد!
- آموزش خصوصی در عین حال یک فایده بزرگ دیگر هم دارد! دانشجویی که به هزینه دولت(بخوانید مالیات مردم) به دانشگاه میرود و اواسط تحصیل احساس بی علاقگی کند و یا شغل نامرتبط با رشته خود پیدا کند، انگار به هزینه دیگران اتلاف منابع کرده اما دانشجویی که شهریه میپردازد، قطعا در انتخاب رشته خود حداکثر دقت را بخرج داده و نیروی انسانی کارامدتری خواهد شد. حتی اگر در اواسط تحصیل هم به سرنوشت دانشجوی قبل دچار شود، این خودش است که متحمل ضرر و زیان خواهد شد نه جامعه!
✅ @karkhone
Top Universities
QS World University Rankings 2027: World's Best Universities
Find top-ranked universities with QS methodology focused on research, employability, learning experience, and sustainability performance.
👍1
بدهی دولت (ها) به تامین اجتماعی از کجا سرچشمه می گیرد؟
بسیار شنیده ایم که دولت به سازمان تامین اجتماعی بدهکار است اما نمی دانیم چرا؟ دولت به دلیل عمل نکردن به تعهداتش به سازمان تأمین اجتماعی سالهاست به عنوان بزرگترین بدهکار تامین اجتماعی شناخته شده است. این بدهی ها اینگونه ایجاد شده است:
۱) دولت متعهد است حق بیمه کارگاههای زیر ۵ نفر را که تعدادشان ۱ میلیون ۳۰۰ هزار نفر بود را به تأمین اجتماعی پرداخت کند، که نمی کند.
۲) با بازنشسته کردن اجباری کارگران کارخانه هایی که بر طبق ماده ۱۰ نوسازی صنایع جهت بهسازی محیط زیست، تعطیل و دست به اخراج کارگران خود می زنند، دولت متعهد شده است که ۵ سال حق بیمه آنان را بدهد تا بازنشسته شوند، که نمی دهد.
۳) ۷۶۰ هزار رانندگان تاکسی که با ۱۳.۵ درصد پرداخت حق بیمه در سازمان تامین اجتماعی شناخته می شوند، دولت می بایست ۱۳.۵ درصد باقی مانده حق بیمه این رانندگان را به سازمان پرداخت کند، که نمی کند.
۴) دولت ۲۶ گروه میهمان ناخوانده را بر سر سفره تامین اجتماعی تحمیل کرده است از جمله هنرمندان، روحانیون، خادمین مساجد، گروههای صنایع دستی، زنبورداران.... که پرداخت حق بیمه شان باید توسط دولت صورت گیرد، که پرداختی انجام نمی گیرد.
۵) هفت درصد حق بیمه اسیران جنگ ایران و عراق که دولت متعهد شده واریز کند، که نمی کند.
۶) سه درصد مطالبه تامین اجتماعی از سال ۱۳۵۴ (دولت هویدا که در خزانه دولت مانده بود) که بر عهده دولت بوده و هر سال آن را به سال دیگر موکول می کند.
۷) حق بیمه کارمندان دولتی که به زور توسط دولت به تأمین اجتماعی آورده شده اند، هنوز پرداخت نگردیده است.
۸) حق بیمه کارگران و کارمندان شرکت های دولتی چون مخابرات، برق منطقه ای ... که دولت باید به تامین اجتماعی پرداخت کند که پرداخت نمی کند.
۹) مبلغ خرید کارخانه های سودده که دولت از تامین اجتماعی با قیمت پایین خریداری کرده ولی تاکنون پرداخت نکرده است از جمله کارخانه تولید سانتریفوژ تسا در شهرهای کرج و اشترجان اصفهان و شهرهای دیگر
۱۰) در زمان کرونا هزینه درمان بیماران غیر تأمین اجتماعی بستری در بیمارستان های تامین اجتماعی که پرداخت نشده است.
۱۱) بدهی وزارت بهداشت به تامین اجتماعی در پرداخت سرانه درمان بیمه شدگان تامین اجتماعی(طرح تحول بیمه سلامت)
۱۲) خرید ۲۹ بیمارستان از تامین اجتماعی که مبلغ توافق شده برای واگذاری آنها به تأمین اجتماعی داده نشده است.
۱۳) وام های دریافتی (۳ میلیارد تومان) در زمان جنگ از بانک رفاه کارگران، که پرداخت نگردیده است.
اینها تنها بخش کوچکی از ۶۷ مورد بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی است. طبق ماده ۲۲ آیین دادرسی مدنی، بدهی دولت به تامین اجتماعی می بایست به روز محاسبه شود و سود مرکب به آن تعلق می گیرد. طبق محاسبه کارشناسان بازنشستگان مستقل تا روز نگارش این مطلب دولت مبلغی نزدیک به ۸۵۰ هزار میلیارد تومان(۸۵۰ همت) به تامین اجتماعی و یا دقیق تر به کارگران و بازنشستگان تامین اجتماعی بدهکار است که از پرداخت آن شانه خالی می کند و در بودجه سال ۱۴۰۲ هم به جای ۲۰۰ هزار میلیارد تومان فقط ۵۶ هزار میلیارد را تقبل کرده است که معلوم نیست پرداخت شود یانه. که اگر قرار به پرداخت باشد باز هم به جایش شرکتها یا کارخانه های ورشکسته را به تامین اجتماعی تحمیل خواهد کرد آن هم با قیمت های نجومی.
سازمان تأمین یک سازمان عمومی و غیردولتی است که با مبالغ دریافتی از کارگران و بازنشستگان ایجاد شده است. دولت حق دخالت در آن را ندارد اما با تصویب قوانین مختلف درحالیکه اجازه دخالت در آن را ندارد تمام مسئولین آن را دولت انتخاب می کند! یعنی بدهکار بزرگ یک سازمان برای عدم پرداخت بدهی خود کنترل آن را در دست می گیرد و در عمل آن را به نابودی کشانده است!
✅ @karkhone
بسیار شنیده ایم که دولت به سازمان تامین اجتماعی بدهکار است اما نمی دانیم چرا؟ دولت به دلیل عمل نکردن به تعهداتش به سازمان تأمین اجتماعی سالهاست به عنوان بزرگترین بدهکار تامین اجتماعی شناخته شده است. این بدهی ها اینگونه ایجاد شده است:
۱) دولت متعهد است حق بیمه کارگاههای زیر ۵ نفر را که تعدادشان ۱ میلیون ۳۰۰ هزار نفر بود را به تأمین اجتماعی پرداخت کند، که نمی کند.
۲) با بازنشسته کردن اجباری کارگران کارخانه هایی که بر طبق ماده ۱۰ نوسازی صنایع جهت بهسازی محیط زیست، تعطیل و دست به اخراج کارگران خود می زنند، دولت متعهد شده است که ۵ سال حق بیمه آنان را بدهد تا بازنشسته شوند، که نمی دهد.
۳) ۷۶۰ هزار رانندگان تاکسی که با ۱۳.۵ درصد پرداخت حق بیمه در سازمان تامین اجتماعی شناخته می شوند، دولت می بایست ۱۳.۵ درصد باقی مانده حق بیمه این رانندگان را به سازمان پرداخت کند، که نمی کند.
۴) دولت ۲۶ گروه میهمان ناخوانده را بر سر سفره تامین اجتماعی تحمیل کرده است از جمله هنرمندان، روحانیون، خادمین مساجد، گروههای صنایع دستی، زنبورداران.... که پرداخت حق بیمه شان باید توسط دولت صورت گیرد، که پرداختی انجام نمی گیرد.
۵) هفت درصد حق بیمه اسیران جنگ ایران و عراق که دولت متعهد شده واریز کند، که نمی کند.
۶) سه درصد مطالبه تامین اجتماعی از سال ۱۳۵۴ (دولت هویدا که در خزانه دولت مانده بود) که بر عهده دولت بوده و هر سال آن را به سال دیگر موکول می کند.
۷) حق بیمه کارمندان دولتی که به زور توسط دولت به تأمین اجتماعی آورده شده اند، هنوز پرداخت نگردیده است.
۸) حق بیمه کارگران و کارمندان شرکت های دولتی چون مخابرات، برق منطقه ای ... که دولت باید به تامین اجتماعی پرداخت کند که پرداخت نمی کند.
۹) مبلغ خرید کارخانه های سودده که دولت از تامین اجتماعی با قیمت پایین خریداری کرده ولی تاکنون پرداخت نکرده است از جمله کارخانه تولید سانتریفوژ تسا در شهرهای کرج و اشترجان اصفهان و شهرهای دیگر
۱۰) در زمان کرونا هزینه درمان بیماران غیر تأمین اجتماعی بستری در بیمارستان های تامین اجتماعی که پرداخت نشده است.
۱۱) بدهی وزارت بهداشت به تامین اجتماعی در پرداخت سرانه درمان بیمه شدگان تامین اجتماعی(طرح تحول بیمه سلامت)
۱۲) خرید ۲۹ بیمارستان از تامین اجتماعی که مبلغ توافق شده برای واگذاری آنها به تأمین اجتماعی داده نشده است.
۱۳) وام های دریافتی (۳ میلیارد تومان) در زمان جنگ از بانک رفاه کارگران، که پرداخت نگردیده است.
اینها تنها بخش کوچکی از ۶۷ مورد بدهی دولت به سازمان تامین اجتماعی است. طبق ماده ۲۲ آیین دادرسی مدنی، بدهی دولت به تامین اجتماعی می بایست به روز محاسبه شود و سود مرکب به آن تعلق می گیرد. طبق محاسبه کارشناسان بازنشستگان مستقل تا روز نگارش این مطلب دولت مبلغی نزدیک به ۸۵۰ هزار میلیارد تومان(۸۵۰ همت) به تامین اجتماعی و یا دقیق تر به کارگران و بازنشستگان تامین اجتماعی بدهکار است که از پرداخت آن شانه خالی می کند و در بودجه سال ۱۴۰۲ هم به جای ۲۰۰ هزار میلیارد تومان فقط ۵۶ هزار میلیارد را تقبل کرده است که معلوم نیست پرداخت شود یانه. که اگر قرار به پرداخت باشد باز هم به جایش شرکتها یا کارخانه های ورشکسته را به تامین اجتماعی تحمیل خواهد کرد آن هم با قیمت های نجومی.
سازمان تأمین یک سازمان عمومی و غیردولتی است که با مبالغ دریافتی از کارگران و بازنشستگان ایجاد شده است. دولت حق دخالت در آن را ندارد اما با تصویب قوانین مختلف درحالیکه اجازه دخالت در آن را ندارد تمام مسئولین آن را دولت انتخاب می کند! یعنی بدهکار بزرگ یک سازمان برای عدم پرداخت بدهی خود کنترل آن را در دست می گیرد و در عمل آن را به نابودی کشانده است!
✅ @karkhone
👍6👎2
نئولیبرالیسم صنعتی
در جریان رقابت انتخابات ۱۹۸۰، رونالد ریگان در جمع کارگران کارخونه‌ی خودروسازی «کرایسلر» که به مرز ورشکستگی کشیده شده بود، میگه که باید جلوی غرق شدن صنعت خودرو در "سیلاب" واردات خودروهای ژاپنی رو بگیریم، و اگه ژاپن صادرات خودروهاش به بازار آمریکا رو محدود نکنه با اهرم «حمایت‌گرایی» (محدویتهای گمرکی) جوابش رو میدیم. موضع‌گیری ریگان یک انحراف صریح از رتوریک «بازار آزادی/دولت‌ستیزانه»ای بود که همیشه از بلندگوی سخنرانیهاش شنیده می‌شد و تنور معرکه‌ی نوظهور "نئولیبرالیسمِ" دهه‌ی ۸۰ رو گرم نگه می‌داشت.
یک سمت ماجرا، ژاپنی قرار داشت که مشابه چینِ چند سال پیش، در اولین روزهای پساجنگ جهانی (دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی) "بنجل"ترین کالاها رو صادر می‌کرد و در دهه‌ی ۷۰ به چنان سطحی از کیفیت رسید که صنعت خودروی آمریکا رو غرق سیلاب خودروهای جمع‌وجور، کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه‌ش کرده بود. برخی از صنایع ژاپنی به قدری تولید کم‌کیفیتی عرضه می‌کردن که اسم و اعتبار ژاپن در بازار آمریکا لکه‌دار شده بود و عملاً دولت ژاپن مجبور شد که قانون نظارت بر کیفیت صادرات رو در ۱۹۵۷ تصویب کنه.
داستان ظهور خودروی «جمع‌وجور»، «کم‌مصرف» و «مقرون‌به‌صرفه» ژاپنی، داستان تزلزل پایه‌های سیستم «سازش طبقاتی» در آمریکاست که در روزهای رکود بزرگ دهه‌ی ۳۰ میلادی و با حمایت سیاسی دولت روزولت، در قالب اتحادیه‌ی قدرتمند و فراگیر کارگران خودروسازی (UAW) ظهور کرد. در روزهای پساجنگ جهانی، کارگران خودروسازی دستمزدی بیشتر از میانگین دستمزد بخش صنعت می‌گرفتند و فاصله دستمزدشون هم سال به سال بیشتر می‌شد، اگرچه رشد بهره‌وریشون تفاوت بارزی با بهره‌وری میانگین صنعت نداشت. سه خودروساز بزرگ (جنرال موتورز، فورد، کرایسلر) در یک بازار انحصار چندقطبی، «رانت اقتصادی» هنگفتی از قدرت انحصاریشون در می‌آوردند و بخشی از این رانت رو در قالب حقوق و دستمزدهای خوب با کارگران تقسیم می‌کردن.
افزایش نسبت دستمزد کارگران خودروسازی به بهره‌وریشون با سرعتی بیشتر از میانگین صنعت، به مرور "مزیت هزینه‌ایِ" صنعت خودروی آمریکا در مقابل صنعت ژاپن رو تحلیل برد. در دهه‌ی ۷۰ میلادی، دو شوک نفتیِ ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹، مصرف‌کنندگان رو به سمت خودروهای کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه جذب کرد. اینجا بود که "مزیت رقابتی" ژاپن در خودروسازی بروز پیدا کرد. فروش خودروهای کم‌مصرف ژاپنی چنان جهشی کرد که پایه‌های صنعت خودروی آمریکا رو به لرزه در آورد.
مشکل اینجا بود که خودروسازهای آمریکا از گذشته بر خودروهای بزرگ پرمصرف (که حاشیه سود خوبی داشت) تمرکز کرده بودند و در دنیای جدیدی که نفت و بنزین گرون شده بود، عرصه رو به ژاپن - که برندسازی و شبکه‌ی بازاریابی مستحکمی در بازار خودروهای کوچک توسعه داده بود - باختند. صنعتی که همیشه سودی بیشتر از میانگین صنعت در می‌آورد و ثبات نسبی تجربه می‌کرد، نرخ سودش سقوط کرد و با زیان ۶.۲ میلیارد دلاری روبرو شد.
با روی کار اومدن دولت ریگان، با دولت ژاپن مذاکراتی شد تا «سهمیه‌بندی صادرات» خودرو اعمال کنه و از این طریق فروش خودروهای آمریکایی رونق بگیره. این مسئله به خوبی نشون میده که سیستم "سازش طبقاتی" (که در صنعت خودروی آمریکای پسا-جنگ به خوبی تجلی داشت) در مقابل شوکهای غیرمنتظره‌ی بیرونی به راحتی متزلزل میشه. این سیستم در شرایط «ثبات نسبی» که مشخصه‌ی یک «بازار انحصار چندقطبی»ه (Oligopoly) امکان تداوم داره. در این نوع بازار، تولیدکننده‌های محدودی فعالند که با همدیگه «رقابت قیمتی» نمیکنند، چرا که می‌ترسند این رقابت به «جنگ قیمتی» بیانجامه و جنگ قیمتی هم حاشیه‌ی سودشون رو تحلیل ببره و به ورشکستگی منتهی بشه. به همین خاطر، فعالان این بازار به «رقابت کیفیتی» گرایش دارند و سود حاصل از قدرت انحصاریشون رو به ارتقای کیفیت - در ازای بالا نگه‌داشتن قیمت محصول - اختصاص می‌دن و البته کارگرانشون هم از سود حاصل از قدرت انحصاریِ بنگاه منفعت می‌برند.
ظهور ژاپن با خودروهای کم‌مصرفِ مقرون‌به‌صرفه، ثبات بازار انحصاری خودروی آمریکا رو بر هم زد و "هماهنگی طبقاتی" در صنعت خودروی آمریکا رو متزلزل کرد. دولت ریگان با سیاست سهمیه‌بندی وارداتِ خودروهای رقابت‌پذیر ژاپنی، تلاش کرد که ثبات رو به سیستم برگردونه و زمان اضافه‌ای برای بازیگران بازار خودرو بخره تا خودشون رو با واقعیتهای جدید اقتصاد جهانی انطباق بدند. به مرور زمان، نرخ سرمایه‌گذاری خودروسازها رشد کرد، ظرفیتهای معطل تولید صنعت به چرخه‌ی فعالیت برگشت، بهره‌وری بهبود پیدا کرد و خطوط تولید به سمت ساخت خودروی جمع‌وجور و کم‌مصرف تغییر جهت داد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
در جریان رقابت انتخابات ۱۹۸۰، رونالد ریگان در جمع کارگران کارخونه‌ی خودروسازی «کرایسلر» که به مرز ورشکستگی کشیده شده بود، میگه که باید جلوی غرق شدن صنعت خودرو در "سیلاب" واردات خودروهای ژاپنی رو بگیریم، و اگه ژاپن صادرات خودروهاش به بازار آمریکا رو محدود نکنه با اهرم «حمایت‌گرایی» (محدویتهای گمرکی) جوابش رو میدیم. موضع‌گیری ریگان یک انحراف صریح از رتوریک «بازار آزادی/دولت‌ستیزانه»ای بود که همیشه از بلندگوی سخنرانیهاش شنیده می‌شد و تنور معرکه‌ی نوظهور "نئولیبرالیسمِ" دهه‌ی ۸۰ رو گرم نگه می‌داشت.
یک سمت ماجرا، ژاپنی قرار داشت که مشابه چینِ چند سال پیش، در اولین روزهای پساجنگ جهانی (دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی) "بنجل"ترین کالاها رو صادر می‌کرد و در دهه‌ی ۷۰ به چنان سطحی از کیفیت رسید که صنعت خودروی آمریکا رو غرق سیلاب خودروهای جمع‌وجور، کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه‌ش کرده بود. برخی از صنایع ژاپنی به قدری تولید کم‌کیفیتی عرضه می‌کردن که اسم و اعتبار ژاپن در بازار آمریکا لکه‌دار شده بود و عملاً دولت ژاپن مجبور شد که قانون نظارت بر کیفیت صادرات رو در ۱۹۵۷ تصویب کنه.
داستان ظهور خودروی «جمع‌وجور»، «کم‌مصرف» و «مقرون‌به‌صرفه» ژاپنی، داستان تزلزل پایه‌های سیستم «سازش طبقاتی» در آمریکاست که در روزهای رکود بزرگ دهه‌ی ۳۰ میلادی و با حمایت سیاسی دولت روزولت، در قالب اتحادیه‌ی قدرتمند و فراگیر کارگران خودروسازی (UAW) ظهور کرد. در روزهای پساجنگ جهانی، کارگران خودروسازی دستمزدی بیشتر از میانگین دستمزد بخش صنعت می‌گرفتند و فاصله دستمزدشون هم سال به سال بیشتر می‌شد، اگرچه رشد بهره‌وریشون تفاوت بارزی با بهره‌وری میانگین صنعت نداشت. سه خودروساز بزرگ (جنرال موتورز، فورد، کرایسلر) در یک بازار انحصار چندقطبی، «رانت اقتصادی» هنگفتی از قدرت انحصاریشون در می‌آوردند و بخشی از این رانت رو در قالب حقوق و دستمزدهای خوب با کارگران تقسیم می‌کردن.
افزایش نسبت دستمزد کارگران خودروسازی به بهره‌وریشون با سرعتی بیشتر از میانگین صنعت، به مرور "مزیت هزینه‌ایِ" صنعت خودروی آمریکا در مقابل صنعت ژاپن رو تحلیل برد. در دهه‌ی ۷۰ میلادی، دو شوک نفتیِ ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹، مصرف‌کنندگان رو به سمت خودروهای کم‌مصرف و مقرون‌به‌صرفه جذب کرد. اینجا بود که "مزیت رقابتی" ژاپن در خودروسازی بروز پیدا کرد. فروش خودروهای کم‌مصرف ژاپنی چنان جهشی کرد که پایه‌های صنعت خودروی آمریکا رو به لرزه در آورد.
مشکل اینجا بود که خودروسازهای آمریکا از گذشته بر خودروهای بزرگ پرمصرف (که حاشیه سود خوبی داشت) تمرکز کرده بودند و در دنیای جدیدی که نفت و بنزین گرون شده بود، عرصه رو به ژاپن - که برندسازی و شبکه‌ی بازاریابی مستحکمی در بازار خودروهای کوچک توسعه داده بود - باختند. صنعتی که همیشه سودی بیشتر از میانگین صنعت در می‌آورد و ثبات نسبی تجربه می‌کرد، نرخ سودش سقوط کرد و با زیان ۶.۲ میلیارد دلاری روبرو شد.
با روی کار اومدن دولت ریگان، با دولت ژاپن مذاکراتی شد تا «سهمیه‌بندی صادرات» خودرو اعمال کنه و از این طریق فروش خودروهای آمریکایی رونق بگیره. این مسئله به خوبی نشون میده که سیستم "سازش طبقاتی" (که در صنعت خودروی آمریکای پسا-جنگ به خوبی تجلی داشت) در مقابل شوکهای غیرمنتظره‌ی بیرونی به راحتی متزلزل میشه. این سیستم در شرایط «ثبات نسبی» که مشخصه‌ی یک «بازار انحصار چندقطبی»ه (Oligopoly) امکان تداوم داره. در این نوع بازار، تولیدکننده‌های محدودی فعالند که با همدیگه «رقابت قیمتی» نمیکنند، چرا که می‌ترسند این رقابت به «جنگ قیمتی» بیانجامه و جنگ قیمتی هم حاشیه‌ی سودشون رو تحلیل ببره و به ورشکستگی منتهی بشه. به همین خاطر، فعالان این بازار به «رقابت کیفیتی» گرایش دارند و سود حاصل از قدرت انحصاریشون رو به ارتقای کیفیت - در ازای بالا نگه‌داشتن قیمت محصول - اختصاص می‌دن و البته کارگرانشون هم از سود حاصل از قدرت انحصاریِ بنگاه منفعت می‌برند.
ظهور ژاپن با خودروهای کم‌مصرفِ مقرون‌به‌صرفه، ثبات بازار انحصاری خودروی آمریکا رو بر هم زد و "هماهنگی طبقاتی" در صنعت خودروی آمریکا رو متزلزل کرد. دولت ریگان با سیاست سهمیه‌بندی وارداتِ خودروهای رقابت‌پذیر ژاپنی، تلاش کرد که ثبات رو به سیستم برگردونه و زمان اضافه‌ای برای بازیگران بازار خودرو بخره تا خودشون رو با واقعیتهای جدید اقتصاد جهانی انطباق بدند. به مرور زمان، نرخ سرمایه‌گذاری خودروسازها رشد کرد، ظرفیتهای معطل تولید صنعت به چرخه‌ی فعالیت برگشت، بهره‌وری بهبود پیدا کرد و خطوط تولید به سمت ساخت خودروی جمع‌وجور و کم‌مصرف تغییر جهت داد.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
یکی از مهمترین ثمرات سیاست تجاری ریگان، تقویت انگیزه‌ی خودروسازان ژاپنی به سرمایه‌گذاری در آمریکا بود، چرا که اگر ژاپنیها خودروشون رو در داخل آمریکا می‌ساختند از محدودیت سهمیه‌بندی معاف می‌شدند. در این دوره شرکت تویوتا (که کارآمدترین کارخونه‌ی خودروسازی جهان…
👍9
| ولتر
وقتی در بازارهای آمستردام، لندن، هند، و یا بصره، اعضای کاست بانیان، یهودیان، پیروان محمد[ص]، خداپرستان چینی، برهمائی‌ها، مسیحیان پیرو کلیسای یونانی، مسیحیان پیرو کلیسای کاتولیک روم، مسیحیان پروتستان و مسیحیان فرقهٔ کوئیکر با هم مراوده می‌کنند به روی هم خنجر نمی‌کشند تا برای مذهب خود پیروانی بدست آورند.
✅ @karkhone
وقتی در بازارهای آمستردام، لندن، هند، و یا بصره، اعضای کاست بانیان، یهودیان، پیروان محمد[ص]، خداپرستان چینی، برهمائی‌ها، مسیحیان پیرو کلیسای یونانی، مسیحیان پیرو کلیسای کاتولیک روم، مسیحیان پروتستان و مسیحیان فرقهٔ کوئیکر با هم مراوده می‌کنند به روی هم خنجر نمی‌کشند تا برای مذهب خود پیروانی بدست آورند.
✅ @karkhone
👍5
تو کشوری که مثل اردوگاه اداره میشه، بخشی از رونق بازار وابسته به وابستگان حکومته. چون سهم اون‌ها از اون بخش خوب خرج‌کن اقتصاد، هرروز بیشتر میشده. بنابراین لوازم خانگی فروش میرود، چون وابسته حکومت برای زنش خرید میکند. خودکار و دفتر طراحی فروش میرود، چون وابسته حکومت برای دخترش خرید میکند. پس وقتی پنجاه درصد بار میوه شب یلدا فروش نمی‌رود، و قنادی‌های در روز مادر به جای کیلویی، دانه‌ای، شیرینی می‌فروشند، یعنی وابسته حکومت هم دیگر نمیتواند بخرد، و یا اینکه: این وابسته امروزی، وابسته دیروزی نیست!
وابستگان حکومتی دو نوعند. عده‌ای ازون‌ها سهم‌شون از سفره انقلاب رو نقدی میگیرند، و عده بیشتر دیگه‌‌ای، غیرنقدی و رانتی هستند. که یعنی مجوز دزدی دارند، اما انجام دزدی به عهده خودشونه. و ازونجایی که هر دزدی‌ای نیاز به این داره که چیزی وجود داشته باشه برای دزدیدن، حتی با وجود دست باز و اجازه‌هایی که دارند، تحت تأثیر وضعیت بازارند. تا جایی که داریم با پدیده عجیب «ورشکستگی رانت‌خوار» مواجه میشیم.
هرچند مصطلحه که میگن چندسال است که اقتصاد درجا می‌زند، ولی درجا زدن وجود نداره. نقطه مقابل رشد اقتصادی، معمولا توقف نیست، پسرفته. هم به این دلیل که در تایمی که رشد وجود نداشته، بقیه رقبای جهانی جلوتر افتاده‌اند. اونی که ازت نفت میخرید داره از یکی دیگه میخره، و اونی که ازت انار وارد می‌کرد حالا داره خودش انار تولید می‌کنه. و هم به این دلیل که عدم حرکت به سمت متنوع شدن اقتصاد، منجر میشه به کمتر شدن تنوع اقتصاد؛ چون علاوه بر اینکه روی بخش‌های جدید که ارزش افزوده دارند سرمایه‌گذاری نمیشه، بخش‌هایی که از قبل وجود داشتند و ارزش افزوده می‌دادند هم با فقر منابع مواجه شده، و از رده خارج میشن. و پس یک دزد نسل جدید میاد، و صرفا زمینش رو صاحب میشه (زمین فقط شامل زمین کارخانه نیست. شامل دفتر شرکت استارت‌آپ که در خیابان گران‌قیمتی بود، هم است).
دزدهای نسل قبلی تا حد زیادی بارشون رو بسته و از ایران رفته‌اند. بنابراین با اینکه عددهای فساد و اختلاس بزرگتر از قبل هستند، چیزهای خردتری برای دزدی باقی مونده (خود بزرگی عددها، نشانه اینه که برای کارهای اصلی حاکمیتی هم نیازمند بده بستان زیرمیزی شده‌اند).
تا حالا از خودتون نپرسیدید چرا رئیس یک باند مواد مخدر، انقدر پیشروی می‌کنه که دولت‌ها با هم همکاری می‌کنند تا نابودش کنند؟ چرا قبل از اینکه کار به اونجا برسه، عقب نمی‌کشه تا هم خودش و هم باندش رو نجات بده؟
علتش اینه که در سیستم‌هایی که برمبنای خلافکاری شکل گرفته‌اند، در دراز مدت نسل ریزه‌خوار، از پایین، سیستم رو هایجک می‌کنند. خلافکار نسل ۲ انگیزه داره تا خلافکار نسل ۱ رو در مخمصه‌ای بندازه که نتونه ازش عقب بیاد، تا خودش بتونه جاش رو بگیره. در حماس، این انگیزه وجود داشت که رهبران نسل قبل خریت ۷ اکتبر رو انجام بدن، تا حذف بشن، و خودشون جای اون‌ها رو بگیرن. به همین ترتیب دله‌دزد انگیزه داره دزدهای نسل قبل رو بکشونه به سمتی، که کارهایی بکنند، که دیگه نشه دزدی‌های سبک قبلی رو انجام داد، و فقط بشه به سبک جدیدی انجام داد که دله‌دزدها می‌تونند انجامش بدن.
✅ @karkhone
وابستگان حکومتی دو نوعند. عده‌ای ازون‌ها سهم‌شون از سفره انقلاب رو نقدی میگیرند، و عده بیشتر دیگه‌‌ای، غیرنقدی و رانتی هستند. که یعنی مجوز دزدی دارند، اما انجام دزدی به عهده خودشونه. و ازونجایی که هر دزدی‌ای نیاز به این داره که چیزی وجود داشته باشه برای دزدیدن، حتی با وجود دست باز و اجازه‌هایی که دارند، تحت تأثیر وضعیت بازارند. تا جایی که داریم با پدیده عجیب «ورشکستگی رانت‌خوار» مواجه میشیم.
هرچند مصطلحه که میگن چندسال است که اقتصاد درجا می‌زند، ولی درجا زدن وجود نداره. نقطه مقابل رشد اقتصادی، معمولا توقف نیست، پسرفته. هم به این دلیل که در تایمی که رشد وجود نداشته، بقیه رقبای جهانی جلوتر افتاده‌اند. اونی که ازت نفت میخرید داره از یکی دیگه میخره، و اونی که ازت انار وارد می‌کرد حالا داره خودش انار تولید می‌کنه. و هم به این دلیل که عدم حرکت به سمت متنوع شدن اقتصاد، منجر میشه به کمتر شدن تنوع اقتصاد؛ چون علاوه بر اینکه روی بخش‌های جدید که ارزش افزوده دارند سرمایه‌گذاری نمیشه، بخش‌هایی که از قبل وجود داشتند و ارزش افزوده می‌دادند هم با فقر منابع مواجه شده، و از رده خارج میشن. و پس یک دزد نسل جدید میاد، و صرفا زمینش رو صاحب میشه (زمین فقط شامل زمین کارخانه نیست. شامل دفتر شرکت استارت‌آپ که در خیابان گران‌قیمتی بود، هم است).
دزدهای نسل قبلی تا حد زیادی بارشون رو بسته و از ایران رفته‌اند. بنابراین با اینکه عددهای فساد و اختلاس بزرگتر از قبل هستند، چیزهای خردتری برای دزدی باقی مونده (خود بزرگی عددها، نشانه اینه که برای کارهای اصلی حاکمیتی هم نیازمند بده بستان زیرمیزی شده‌اند).
تا حالا از خودتون نپرسیدید چرا رئیس یک باند مواد مخدر، انقدر پیشروی می‌کنه که دولت‌ها با هم همکاری می‌کنند تا نابودش کنند؟ چرا قبل از اینکه کار به اونجا برسه، عقب نمی‌کشه تا هم خودش و هم باندش رو نجات بده؟
علتش اینه که در سیستم‌هایی که برمبنای خلافکاری شکل گرفته‌اند، در دراز مدت نسل ریزه‌خوار، از پایین، سیستم رو هایجک می‌کنند. خلافکار نسل ۲ انگیزه داره تا خلافکار نسل ۱ رو در مخمصه‌ای بندازه که نتونه ازش عقب بیاد، تا خودش بتونه جاش رو بگیره. در حماس، این انگیزه وجود داشت که رهبران نسل قبل خریت ۷ اکتبر رو انجام بدن، تا حذف بشن، و خودشون جای اون‌ها رو بگیرن. به همین ترتیب دله‌دزد انگیزه داره دزدهای نسل قبل رو بکشونه به سمتی، که کارهایی بکنند، که دیگه نشه دزدی‌های سبک قبلی رو انجام داد، و فقط بشه به سبک جدیدی انجام داد که دله‌دزدها می‌تونند انجامش بدن.
✅ @karkhone
👍20👎3
باروری ابرها آب ندارد، شاید برای برخی نان دارد
| حسین ثنایی‌نژاد
دقیقاً بیست سال قبل، جلسه‌ای در اتاق معاونت عمرانی استانداری خراسان برگزار شد. دو نمایندهٔ مجلس در آن بودند و کارشناسان سازمان آب منطقه‌ای و اداره‌کل هواشناسی خراسان. از من نیز به‌عنوان کارشناس دانشگاهی دعوت شده بود. تصمیم داشتند دو هواپیمای آنتونوف بخرند تا ابرها را بر فراز این استان بارور کنند. من مخالفت کردم اما آنها کارشان را پی گرفتند ولی هرگز گزارشی منتشر نشد تا بفهمیم آن پروژه به چه سرنوشتی دچار شد.
چندی بعد، مرکز ملی باروری ابرها را وزارت نیرو در یزد تأسیس کرد که من قصهٔ آن را هر ترم برای دانشجویانم تعریف می‌کنم و همه با هم بر این اقدام می‌خندیم. زیرا همه می‌دانند یزد در کم‌ابرترین منطقه کشور واقع است. در کلاسم به طنز می‌گویم: «آقایان اول باید بروند ابر شکار کنند ببرند به آسمان یزد، بعد در آنجا بارورش کنند». با این‌حال، پس‌از سال‌ها هنوز گزارشی مستند از این مرکز منتشر نشده است تا بفهمیم چند تا ابر بارور کرده‌اند و چقدر باران بارانده‌اند.
پس‌از آن، تقریباً هرساله اعلام کرده‌اند پروژهٔ باروریِ ابرها را در دست اجرا دارند. سال قبل اعلام شد در شانزده استان این پروژه را اجرا کرده‌اند؛ ولی همه می‌دانیم نه پارسال و نه در طی این بیست سال، هیچ خشکسالی‌ای را این متخصصانِ باروری در هیچ جایی چاره نکرده‌اند.
جالب این بود که تا همین امسال، سازمان هواشناسی تنها سازمان تخصصی مرجعی بود که با باروری ابرها، با هدف استحصال آب، مخالف بود. امروز چشمم به خبری خورد که این سازمانِ مخالف باروری ابرها هم به جرگهٔ بارورسازان پیوسته و اعلام کرده هم‌اکنون مشغول عملیات بارورسازی ابرهاست.
هیچکس در این مملکت نیست بپرسد شما در این بیست سال گذشته کدام پروژهٔ موفقِ باروری ابرها را اجرا کرده‌اید که همچنان آن را اجرا می‌کنید؟
در پایان، اجازه بدهید توضیح دهم باروری ابرها چیست و چه نقشی در کدام مرحله از مراحل بارش ایفا میکند.
اصولاً مراحل تشکیل بارندگی به‌شرح زیر است:
۱. وجود بخار آب در جوّ به‌اندازه‌ای که به اشباع برسد.
۲. وجود هستهٔ تراکم برای به‌وجودآوردن امکان تشکیل قطره.
۳. وجود شرایط ناپایداری در جوّ برای اینکه قطراتِ تشکیل‌شده رشد یافته و آن‌قدر بزرگ شوند که بتوانند بر دو نیروی اصطکاک هوا و نیروی شناوری (ارشمیدسی) غلبه کرده و فرو بریزند.
۴. پایین بودن دمای لایه هوایِ زیر ابر به‌قدری که باعث تبخیر میان‌راهی (Interception evaporation) نشده و قطرات به زمین برسند.
باروری ابرها صرفاً پاشیدن هستهٔ تراکم به داخل ابر است. بدین معنی که باید تمام شرایط دیگر برای بارش مهیا باشند و عدم بارش فقط به‌خاطر عدم وجود هسته‌های تراکم باشد.
هسته‌های تراکم، عبارت از کانی‌ها و گردوغبارهای معلق در داخل جوّ است که همه می‌دانیم چیزی که در کشور ما زیاد است گردوغبار است. به همین دلیل، بسیار بعید است ابرهایی که برروی کشور ما قرار میگیرند نباریدنشان به‌خاطر نبودن هستهٔ تراکم باشد.
اما گویا بودجه‌ای که در بی‌آبیِ شدیدِ کشور به این کار تخصیص یافته، چنان وسوسه‌انگیز بوده که مخالفین را به این نتیجه رسانده باروری ابرها اگر برای مردم آب نداشته باشد، برای آنها نان خواهد داشت.
گویند مقنی‌ای مشغول کندن چاهی بود.
رندی او را گفت: «این چاه که می‌کنی بعید است در آن آبی باشد.»
مقنی گفت: «هیچ مگوی که اگر آب در آن نیست، نان برای من هست!»
هشدار به معاون علمی ریاست‌جمهوری!
آقای دکتر دهقانی فیروزآبادی اعلام کرده شرکت‌هایی را در داخل کشور می‌شناسد که میتوانند با بودجه‌ای معادل سه هزار میلیارد تومان باروری ابرها را در حد معقولی انجام دهند.
اینجانب‌به عنوان استاد هواشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، براساس یادداشت‌های مکرر و متعددی که خوشبختانه از طرف همکارانم در سازمان هواشناسی کشور نیز موردتأیید قرار گرفته، صریحاً و آشکارا به آقای معاون هشدار می‌دهم که چنین بودجه‌ای را بیهوده هدر ندهید. زیرا باروری ابرها با هدف استحصال آب در ایران قابل‌انجام نیست و اینجانب سراغ ندارم در جای دیگری هم با چنین هدفی انجام شده باشد.
این یادداشت کوتاه، صرفاً به‌عنوان سندی نوشته میشود که بعدها نگویند متخصصان هشدار ندادند.
✅ @karkhone
| حسین ثنایی‌نژاد
دقیقاً بیست سال قبل، جلسه‌ای در اتاق معاونت عمرانی استانداری خراسان برگزار شد. دو نمایندهٔ مجلس در آن بودند و کارشناسان سازمان آب منطقه‌ای و اداره‌کل هواشناسی خراسان. از من نیز به‌عنوان کارشناس دانشگاهی دعوت شده بود. تصمیم داشتند دو هواپیمای آنتونوف بخرند تا ابرها را بر فراز این استان بارور کنند. من مخالفت کردم اما آنها کارشان را پی گرفتند ولی هرگز گزارشی منتشر نشد تا بفهمیم آن پروژه به چه سرنوشتی دچار شد.
چندی بعد، مرکز ملی باروری ابرها را وزارت نیرو در یزد تأسیس کرد که من قصهٔ آن را هر ترم برای دانشجویانم تعریف می‌کنم و همه با هم بر این اقدام می‌خندیم. زیرا همه می‌دانند یزد در کم‌ابرترین منطقه کشور واقع است. در کلاسم به طنز می‌گویم: «آقایان اول باید بروند ابر شکار کنند ببرند به آسمان یزد، بعد در آنجا بارورش کنند». با این‌حال، پس‌از سال‌ها هنوز گزارشی مستند از این مرکز منتشر نشده است تا بفهمیم چند تا ابر بارور کرده‌اند و چقدر باران بارانده‌اند.
پس‌از آن، تقریباً هرساله اعلام کرده‌اند پروژهٔ باروریِ ابرها را در دست اجرا دارند. سال قبل اعلام شد در شانزده استان این پروژه را اجرا کرده‌اند؛ ولی همه می‌دانیم نه پارسال و نه در طی این بیست سال، هیچ خشکسالی‌ای را این متخصصانِ باروری در هیچ جایی چاره نکرده‌اند.
جالب این بود که تا همین امسال، سازمان هواشناسی تنها سازمان تخصصی مرجعی بود که با باروری ابرها، با هدف استحصال آب، مخالف بود. امروز چشمم به خبری خورد که این سازمانِ مخالف باروری ابرها هم به جرگهٔ بارورسازان پیوسته و اعلام کرده هم‌اکنون مشغول عملیات بارورسازی ابرهاست.
هیچکس در این مملکت نیست بپرسد شما در این بیست سال گذشته کدام پروژهٔ موفقِ باروری ابرها را اجرا کرده‌اید که همچنان آن را اجرا می‌کنید؟
در پایان، اجازه بدهید توضیح دهم باروری ابرها چیست و چه نقشی در کدام مرحله از مراحل بارش ایفا میکند.
اصولاً مراحل تشکیل بارندگی به‌شرح زیر است:
۱. وجود بخار آب در جوّ به‌اندازه‌ای که به اشباع برسد.
۲. وجود هستهٔ تراکم برای به‌وجودآوردن امکان تشکیل قطره.
۳. وجود شرایط ناپایداری در جوّ برای اینکه قطراتِ تشکیل‌شده رشد یافته و آن‌قدر بزرگ شوند که بتوانند بر دو نیروی اصطکاک هوا و نیروی شناوری (ارشمیدسی) غلبه کرده و فرو بریزند.
۴. پایین بودن دمای لایه هوایِ زیر ابر به‌قدری که باعث تبخیر میان‌راهی (Interception evaporation) نشده و قطرات به زمین برسند.
باروری ابرها صرفاً پاشیدن هستهٔ تراکم به داخل ابر است. بدین معنی که باید تمام شرایط دیگر برای بارش مهیا باشند و عدم بارش فقط به‌خاطر عدم وجود هسته‌های تراکم باشد.
هسته‌های تراکم، عبارت از کانی‌ها و گردوغبارهای معلق در داخل جوّ است که همه می‌دانیم چیزی که در کشور ما زیاد است گردوغبار است. به همین دلیل، بسیار بعید است ابرهایی که برروی کشور ما قرار میگیرند نباریدنشان به‌خاطر نبودن هستهٔ تراکم باشد.
اما گویا بودجه‌ای که در بی‌آبیِ شدیدِ کشور به این کار تخصیص یافته، چنان وسوسه‌انگیز بوده که مخالفین را به این نتیجه رسانده باروری ابرها اگر برای مردم آب نداشته باشد، برای آنها نان خواهد داشت.
گویند مقنی‌ای مشغول کندن چاهی بود.
رندی او را گفت: «این چاه که می‌کنی بعید است در آن آبی باشد.»
مقنی گفت: «هیچ مگوی که اگر آب در آن نیست، نان برای من هست!»
هشدار به معاون علمی ریاست‌جمهوری!
آقای دکتر دهقانی فیروزآبادی اعلام کرده شرکت‌هایی را در داخل کشور می‌شناسد که میتوانند با بودجه‌ای معادل سه هزار میلیارد تومان باروری ابرها را در حد معقولی انجام دهند.
اینجانب‌به عنوان استاد هواشناسی دانشگاه فردوسی مشهد، براساس یادداشت‌های مکرر و متعددی که خوشبختانه از طرف همکارانم در سازمان هواشناسی کشور نیز موردتأیید قرار گرفته، صریحاً و آشکارا به آقای معاون هشدار می‌دهم که چنین بودجه‌ای را بیهوده هدر ندهید. زیرا باروری ابرها با هدف استحصال آب در ایران قابل‌انجام نیست و اینجانب سراغ ندارم در جای دیگری هم با چنین هدفی انجام شده باشد.
این یادداشت کوتاه، صرفاً به‌عنوان سندی نوشته میشود که بعدها نگویند متخصصان هشدار ندادند.
✅ @karkhone
👍9👎1
قیمت‌ها دست خداست
پیامبر گرامی اسلام(ص) در سخنانی فرمود: «من، قیمت تعیین نمی‌کنم، که همانا قیمت‌گذار، خدا است».[1]
«گرانى و ارزانى، دو سپاه از سپاهیان خداى متعال هستند. یکى از آنها، خواستارى نامیده میشود و دیگرى بیمناکى. پس هر گاه خداى متعال بخواهد کالایى را گران کند، خواستارىِ آن‌را در دل‌هاى بازرگانان می‌اندازد و ایشان در آن، رغبت می‌ورزند و در بندش می‌کشند؛ و هرگاه بخواهد آن‌را ارزان سازد، بیمناکى از آن‌را در دل‌هاى بازرگانان می‌اندازد و ایشان، آن‌را از کفِ خویش بیرون می‌کنند».[2]
وقتی از رسول خدا(ص) خواسته شد که قیمت‌گذاری کند، فرمود: «همانا خداوند قیمت‌گذار است، او تنگ می‌گیرد و گشایش می‌دهد و او روزی می‌دهد، امیدوارم پروردگارم را ملاقات کنم، در حالی‌که دادخواهی درباره خون یا مالی نداشته باشم».[3]
ابو حمزه ثمالى گوید: در نزد امام سجاد(ع) سخن از گرانى قیمت‌ها رفت، آن‌حضرت فرمود: «بر من از گرانیش چه باشد؟ اگر گران شود روزى با اوست و اگر ارزان گردد نیز با او است (یعنى با رزّاق است نه با من)».[4] امام سجّاد(ع) در حدیثی دیگر فرمود: «خداوند متعال فرشته‌اى را بر قیمت‌ها گمارده که امر آن‌را تنظیم میکند».[5]
در حدیثی که در پرسش آمده می‌خوانیم: امام صادق(ع) فرمود: «خدای عزّ و جلّ فرشته‌اى را عهده‌دار قیمت‌ها کرده است. پس بر اثر کمبود، بالا نمی‌رود و بر اثر فراوانى، ارزان نمی‌شود».[6]
اینها سخنان آدام اسمیت نیست، سخنان ائمه‌ی شیعه و پیامبر اسلام است. از میان این روایات، روایت شماره‌ی ۳ از دیگران بسیار مهم‌تر است. کسانی نزد رسول خدا رفته، از او می‌خواهند که قیمت‌گذاری انجام دهد، اما او امتناع میکند و می‌گوید:«امیدوارم پروردگارم را ملاقات کنم، در حالی‌که دادخواهی درباره خون یا مالی نداشته باشم». این بدان معناست که قیمت‌گذاری برای کالاها، منجر به آسیب به صاحبان آنها میشود و آنها «دادخواهی» خواهند کرد. اما در اینجا، مسیر پیامبر اسلام آشکارا نادیده گرفته میشود و مشتی «ایقتیصید»دان، ادعای خدایی دارند و می‌خواهند قیمت ارز را «تثبیت» کنند. تکرار همان جمله‌ی همیشگی:«کیش دولت‌پرستی تا مغز استخوان ایرانیان نفوذ کرده‌است.»
منابع:
[1]. أبو اللیث سمرقندی، تنبیه الغافلین بأحادیث سید الأنبیاء و المرسلین، با تحقیق و تعلیقه: بدیوی، یوسف علی، ص 192، دار ابن کثیر، دمشق، بیروت، چاپ سوم، 1421ق.
[2]. خطیب بغدادى، تاریخ بغداد، ج 8، ص 50، دار الکتب العلمیة، بیروت، چاپ اول، 1417ق.
[3]. «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمُسَعِّرُ، الْقَابِضُ الْبَاسِطُ الرَّازِقُ، إِنِّی لَأَرْجُو أَنْ أَلْقَى رَبِّی وَلَیْسَ أَحَدٌ یَطْلُبُنِی بِمَظْلِمَةٍ فِی دَمٍ وَلَا مَالٍ»؛ ابن ماجه قزوینی، محمد بن یزید، سنن ابن ماجه، تحقیق: عبد الباقی، محمد فؤاد، ج 2، ص 741، دار إحیاء الکتب العربیة، فیصل عیسى البابی الحلبی، بی‌تا؛ ترمذی، محمد بن عیسى، الجامع الکبیر (سنن الترمذی)، محقق: بشار عواد معروف، ج 2، ص 596، دار الغرب الإسلامی، بیروت، 1998م.
[4]. «رُوِیَ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ الثُّمَالِیِّ قَالَ ذُکِرَ عِنْدَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ(ع) غَلَاءُ السِّعْرِ فَقَالَ وَ مَا عَلَیَّ مِنْ غَلَائِهِ إِنْ غَلَا فَهُوَ عَلَیْهِ وَ إِنْ رَخُصَ فَهُوَ عَلَیْه»؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، ج 3، ص 267، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ دوم، 1413ق.
[5]. «عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ(ع) قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى وَکَّلَ بِالسِّعْرِ مَلَکاً یُدَبِّرُهُ بِأَمْرِهِ»؛ من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 268.
[6]. «عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْلَمَ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(ع) قَالَ: إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ وَکَّلَ بِالسِّعْرِ مَلَکاً فَلَنْ یَغْلُوَ مِنْ قِلَّةٍ وَ لَا یَرْخُصَ مِنْ کَثْرَةٍ»؛کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج 5، ص 162، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق.
ترجمه‌ی فارسی روایات عربی و منابع آن، از وبسایت قطره برداشته شده است.
✅ @karkhone
پیامبر گرامی اسلام(ص) در سخنانی فرمود: «من، قیمت تعیین نمی‌کنم، که همانا قیمت‌گذار، خدا است».[1]
«گرانى و ارزانى، دو سپاه از سپاهیان خداى متعال هستند. یکى از آنها، خواستارى نامیده میشود و دیگرى بیمناکى. پس هر گاه خداى متعال بخواهد کالایى را گران کند، خواستارىِ آن‌را در دل‌هاى بازرگانان می‌اندازد و ایشان در آن، رغبت می‌ورزند و در بندش می‌کشند؛ و هرگاه بخواهد آن‌را ارزان سازد، بیمناکى از آن‌را در دل‌هاى بازرگانان می‌اندازد و ایشان، آن‌را از کفِ خویش بیرون می‌کنند».[2]
وقتی از رسول خدا(ص) خواسته شد که قیمت‌گذاری کند، فرمود: «همانا خداوند قیمت‌گذار است، او تنگ می‌گیرد و گشایش می‌دهد و او روزی می‌دهد، امیدوارم پروردگارم را ملاقات کنم، در حالی‌که دادخواهی درباره خون یا مالی نداشته باشم».[3]
ابو حمزه ثمالى گوید: در نزد امام سجاد(ع) سخن از گرانى قیمت‌ها رفت، آن‌حضرت فرمود: «بر من از گرانیش چه باشد؟ اگر گران شود روزى با اوست و اگر ارزان گردد نیز با او است (یعنى با رزّاق است نه با من)».[4] امام سجّاد(ع) در حدیثی دیگر فرمود: «خداوند متعال فرشته‌اى را بر قیمت‌ها گمارده که امر آن‌را تنظیم میکند».[5]
در حدیثی که در پرسش آمده می‌خوانیم: امام صادق(ع) فرمود: «خدای عزّ و جلّ فرشته‌اى را عهده‌دار قیمت‌ها کرده است. پس بر اثر کمبود، بالا نمی‌رود و بر اثر فراوانى، ارزان نمی‌شود».[6]
اینها سخنان آدام اسمیت نیست، سخنان ائمه‌ی شیعه و پیامبر اسلام است. از میان این روایات، روایت شماره‌ی ۳ از دیگران بسیار مهم‌تر است. کسانی نزد رسول خدا رفته، از او می‌خواهند که قیمت‌گذاری انجام دهد، اما او امتناع میکند و می‌گوید:«امیدوارم پروردگارم را ملاقات کنم، در حالی‌که دادخواهی درباره خون یا مالی نداشته باشم». این بدان معناست که قیمت‌گذاری برای کالاها، منجر به آسیب به صاحبان آنها میشود و آنها «دادخواهی» خواهند کرد. اما در اینجا، مسیر پیامبر اسلام آشکارا نادیده گرفته میشود و مشتی «ایقتیصید»دان، ادعای خدایی دارند و می‌خواهند قیمت ارز را «تثبیت» کنند. تکرار همان جمله‌ی همیشگی:«کیش دولت‌پرستی تا مغز استخوان ایرانیان نفوذ کرده‌است.»
منابع:
[1]. أبو اللیث سمرقندی، تنبیه الغافلین بأحادیث سید الأنبیاء و المرسلین، با تحقیق و تعلیقه: بدیوی، یوسف علی، ص 192، دار ابن کثیر، دمشق، بیروت، چاپ سوم، 1421ق.
[2]. خطیب بغدادى، تاریخ بغداد، ج 8، ص 50، دار الکتب العلمیة، بیروت، چاپ اول، 1417ق.
[3]. «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمُسَعِّرُ، الْقَابِضُ الْبَاسِطُ الرَّازِقُ، إِنِّی لَأَرْجُو أَنْ أَلْقَى رَبِّی وَلَیْسَ أَحَدٌ یَطْلُبُنِی بِمَظْلِمَةٍ فِی دَمٍ وَلَا مَالٍ»؛ ابن ماجه قزوینی، محمد بن یزید، سنن ابن ماجه، تحقیق: عبد الباقی، محمد فؤاد، ج 2، ص 741، دار إحیاء الکتب العربیة، فیصل عیسى البابی الحلبی، بی‌تا؛ ترمذی، محمد بن عیسى، الجامع الکبیر (سنن الترمذی)، محقق: بشار عواد معروف، ج 2، ص 596، دار الغرب الإسلامی، بیروت، 1998م.
[4]. «رُوِیَ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ الثُّمَالِیِّ قَالَ ذُکِرَ عِنْدَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ(ع) غَلَاءُ السِّعْرِ فَقَالَ وَ مَا عَلَیَّ مِنْ غَلَائِهِ إِنْ غَلَا فَهُوَ عَلَیْهِ وَ إِنْ رَخُصَ فَهُوَ عَلَیْه»؛ شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، ج 3، ص 267، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ دوم، 1413ق.
[5]. «عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ(ع) قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى وَکَّلَ بِالسِّعْرِ مَلَکاً یُدَبِّرُهُ بِأَمْرِهِ»؛ من لا یحضره الفقیه، ج 3، ص 268.
[6]. «عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ یَزِیدَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْلَمَ عَمَّنْ ذَکَرَهُ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(ع) قَالَ: إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ وَکَّلَ بِالسِّعْرِ مَلَکاً فَلَنْ یَغْلُوَ مِنْ قِلَّةٍ وَ لَا یَرْخُصَ مِنْ کَثْرَةٍ»؛کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، ج 5، ص 162، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407ق.
ترجمه‌ی فارسی روایات عربی و منابع آن، از وبسایت قطره برداشته شده است.
✅ @karkhone
👍18👎3
تحریم‌شکنی به سبک چینی
پرده اول: تحریم
در ادبیات تحریم اقتصادی، کشورها عموما به سه دسته کشورهای «تحریم‌کننده»، «تحریم‌شونده» و «ثالث» دسته‌بندی می‌شوند و امروز پس از چند دهه تجربه تحریم‌های مختلف موفق و ناموفق اقتصادی، این مسئله که میزان پیروی کشورهای ثالث از تحریم‌های کشور تحریم‌کننده عامل اصلی موفقیت تحریم‌ها است، در جمع‌بندی مطالعات مختلف بدل به یک «اصل بدیهی» یا «اکسیوم» شده است.
سال گذشته پس از آنکه «سند امنیت ملی ۲۰۲۳» بیش از هر دوره دیگر، چین را تهدید امنیت ملی برای آمریکا معرفی کرد و خواستار وضع محدودیت‌های فناورانه بر این کشور شد، سند محدودیت صادرات نیمه‌هادی‌ها به چین توسط «دفتر صنعت و امنیت» ذیل «وزارت بازرگانی» آمریکا تدوین و برای اجرا به «دایره اجرای مقررات صادراتی» این کشور رفت. در گام اول مقرر شد که تولیدکنندگان تراشه آمریکایی از چین خارج شوند و آنها که قصد ماندن دارند در این حوزه تمامی فعالیتهای خود را متوقف کنند و در صورت ضرورت، وارد همکاری در عرصه‌های دیگر شوند. در خصوص تولیدکنندگان غیرآمریکایی از آنجا که بسیاری از شرکتهای فناوری‌محور بزرگ جهان در هر دو کشور آمریکا و چین فعالیت دارند، از سال ۲۰۲۳ ادامه فعالیت شرکتهای فناورانه خارجی در آمریکا منوط به اعطای مجوز «دفتر صنعت و امنیت» شد که هم خود شرکت و هم تمامی مشتریان زنجیره تامین آن را از صدور تراشه‌ها به چین منع میکند.
یکی از مهمترین تفاوت‌های جدال اقتصادی چین و آمریکا در دولت‌های «ترامپ» و «بایدن» این بود که «ترامپ» به سمت جنگ تجاری تعرفه‌محور رفت اما «بایدن» ممنوعیت صادرات فناورانه را مد نظر قرار داد که به مراتب هوشمندانه‌تر بود. حال کلید موفقیت این سیاست جدید در همراه کردن کشورهای ثالث است و اینجا دولتمردان «بایدن» اقبال بلندی داشتند؛ چراکه که اگرچه صادرکنندگان متعددی برای تراشه به چین وجود دارند، اما «نقاط گلوگاهی» (۱) فناوری‌های تولید در این حوزه صرفا در اختیار دو شرکت «هلندی» و «ژاپنی» است. شرکتهای «اِی.اِس.اِم.اِل» هلندی و «توکیو اِلکترون» ژاپنی امروز در این فناوری جایگاه انحصاری دارند و حرف اول را می‌زنند. بنابراین آمریکا به منظور ممانعت از تامین و تولید نیمه‌هادی‌ها از ناحیه چین، وارد مذاکره با هلند و ژاپن شد و این سه کشور در ماه ژانویه سال ۲۰۲۳ به یک توافق سه‌جانبه دست یافتند تا صادرات تجهیزات پیشرفته ساخت تراشه را محدود کنند. هلند از ماه مارس و ژاپن از ماه جولای دو جین کنترل‌های صادراتی شدید در این زمینه روی صادرات خود گذاشتند، اگرچه در اعلامیه‌های ممنوعیت صادراتی آنها نه اشاره‌ای به توافق با آمریکا و نه اشاره‌ای به نام چین شده است.
پرده دوم: خودشکوفایی
روز چهارشنبه هفته گذشته، رسانه‌های چینی اعلام کردند که یک شرکت تحت حمایت دولت در این کشور توانسته است پیشرفت قابل توجه‌ای در رسیدن به نقاط گلوگاهی تولید تراشه حاصل کند که این پیشرفت می‌تواند اتکاء چین به تراشه‌های آمریکایی را کمتر و تا پایان سال جاری میلادی این کشور را قادر به تولید انبوه نیمه‌هادی‌ها کند. خبر ابتدا در یک روزنامه محلی چین به نام «سِکیوریتی دِیلی» یا «اخبار امنیتی روز» با استناد به یک منبع نامعلوم منتشر شد و این روزنامه گزارش داد که «گروه تجهیزات میکروالکترونیک شانگهای» که در چین مجموعه‌ای پیشتاز فناوری این حوزه قلمداد میشود و البته در لیست سیاه آمریکا هم قرار دارد، نخستین سیستم دارای فناوری ۲۸-نانومتری خود را تا پایان سال ۲۰۲۳ عرضه خواهد کرد. این دستاورد باعث شد که قیمت سهام سه شرکت اصلی تامین‌کننده قطعات اپتیکی این گروه یعنی «اِم‌لُپتیک»، «کینگ‌سِمی» و «کَستِک» در روز چهارشنبه به ترتیب ۱۵، ۵.۵ و ۵ درصد افزایش پیدا کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
پرده اول: تحریم
در ادبیات تحریم اقتصادی، کشورها عموما به سه دسته کشورهای «تحریم‌کننده»، «تحریم‌شونده» و «ثالث» دسته‌بندی می‌شوند و امروز پس از چند دهه تجربه تحریم‌های مختلف موفق و ناموفق اقتصادی، این مسئله که میزان پیروی کشورهای ثالث از تحریم‌های کشور تحریم‌کننده عامل اصلی موفقیت تحریم‌ها است، در جمع‌بندی مطالعات مختلف بدل به یک «اصل بدیهی» یا «اکسیوم» شده است.
سال گذشته پس از آنکه «سند امنیت ملی ۲۰۲۳» بیش از هر دوره دیگر، چین را تهدید امنیت ملی برای آمریکا معرفی کرد و خواستار وضع محدودیت‌های فناورانه بر این کشور شد، سند محدودیت صادرات نیمه‌هادی‌ها به چین توسط «دفتر صنعت و امنیت» ذیل «وزارت بازرگانی» آمریکا تدوین و برای اجرا به «دایره اجرای مقررات صادراتی» این کشور رفت. در گام اول مقرر شد که تولیدکنندگان تراشه آمریکایی از چین خارج شوند و آنها که قصد ماندن دارند در این حوزه تمامی فعالیتهای خود را متوقف کنند و در صورت ضرورت، وارد همکاری در عرصه‌های دیگر شوند. در خصوص تولیدکنندگان غیرآمریکایی از آنجا که بسیاری از شرکتهای فناوری‌محور بزرگ جهان در هر دو کشور آمریکا و چین فعالیت دارند، از سال ۲۰۲۳ ادامه فعالیت شرکتهای فناورانه خارجی در آمریکا منوط به اعطای مجوز «دفتر صنعت و امنیت» شد که هم خود شرکت و هم تمامی مشتریان زنجیره تامین آن را از صدور تراشه‌ها به چین منع میکند.
یکی از مهمترین تفاوت‌های جدال اقتصادی چین و آمریکا در دولت‌های «ترامپ» و «بایدن» این بود که «ترامپ» به سمت جنگ تجاری تعرفه‌محور رفت اما «بایدن» ممنوعیت صادرات فناورانه را مد نظر قرار داد که به مراتب هوشمندانه‌تر بود. حال کلید موفقیت این سیاست جدید در همراه کردن کشورهای ثالث است و اینجا دولتمردان «بایدن» اقبال بلندی داشتند؛ چراکه که اگرچه صادرکنندگان متعددی برای تراشه به چین وجود دارند، اما «نقاط گلوگاهی» (۱) فناوری‌های تولید در این حوزه صرفا در اختیار دو شرکت «هلندی» و «ژاپنی» است. شرکتهای «اِی.اِس.اِم.اِل» هلندی و «توکیو اِلکترون» ژاپنی امروز در این فناوری جایگاه انحصاری دارند و حرف اول را می‌زنند. بنابراین آمریکا به منظور ممانعت از تامین و تولید نیمه‌هادی‌ها از ناحیه چین، وارد مذاکره با هلند و ژاپن شد و این سه کشور در ماه ژانویه سال ۲۰۲۳ به یک توافق سه‌جانبه دست یافتند تا صادرات تجهیزات پیشرفته ساخت تراشه را محدود کنند. هلند از ماه مارس و ژاپن از ماه جولای دو جین کنترل‌های صادراتی شدید در این زمینه روی صادرات خود گذاشتند، اگرچه در اعلامیه‌های ممنوعیت صادراتی آنها نه اشاره‌ای به توافق با آمریکا و نه اشاره‌ای به نام چین شده است.
پرده دوم: خودشکوفایی
روز چهارشنبه هفته گذشته، رسانه‌های چینی اعلام کردند که یک شرکت تحت حمایت دولت در این کشور توانسته است پیشرفت قابل توجه‌ای در رسیدن به نقاط گلوگاهی تولید تراشه حاصل کند که این پیشرفت می‌تواند اتکاء چین به تراشه‌های آمریکایی را کمتر و تا پایان سال جاری میلادی این کشور را قادر به تولید انبوه نیمه‌هادی‌ها کند. خبر ابتدا در یک روزنامه محلی چین به نام «سِکیوریتی دِیلی» یا «اخبار امنیتی روز» با استناد به یک منبع نامعلوم منتشر شد و این روزنامه گزارش داد که «گروه تجهیزات میکروالکترونیک شانگهای» که در چین مجموعه‌ای پیشتاز فناوری این حوزه قلمداد میشود و البته در لیست سیاه آمریکا هم قرار دارد، نخستین سیستم دارای فناوری ۲۸-نانومتری خود را تا پایان سال ۲۰۲۳ عرضه خواهد کرد. این دستاورد باعث شد که قیمت سهام سه شرکت اصلی تامین‌کننده قطعات اپتیکی این گروه یعنی «اِم‌لُپتیک»، «کینگ‌سِمی» و «کَستِک» در روز چهارشنبه به ترتیب ۱۵، ۵.۵ و ۵ درصد افزایش پیدا کند.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
▫️ می‌دانیم که در دنیای تراشه‌های کامپیوتری هر چه اعداد مربوط به مشخصات یک تراشه اعم از هسته، فرکانس و حافظه، بالاتر باشند، نشان از قدرت و سرعت بالاتر آن کامپیوتر است، اما در دنیای تراشه‌های نیمه‌هادی‌ها، قضیه برعکس بوده و این اعداد هر چه پایین‌تر باشند،…
👍11
📈 پارادایم شیفت؛ روایتی نو از رشدِ کسب و کارتان!
🗓️ ۱۰ اسفندماه؛ در همایش پارادایم شیفت، از روشهای عملیاتی، چابک و موثر در رشد کسب‌و‌کارها صحبت خواهیم کرد.
✅ با سخنرانی دکتر احمد نظری مهرابی و بنیانگذاران و مشاوران بین‌المللی
Business Doctors
🔴 صدور گواهی بین المللی CPD برای تمامی حضار.
✨ به همت گروه ماموت و بیزنس داکترز ایران
📍اسپیناس پالاس، رویال هال
📌 لینک ثبت نام رویداد:
B2n.ir/n08707
🗓️ ۱۰ اسفندماه؛ در همایش پارادایم شیفت، از روشهای عملیاتی، چابک و موثر در رشد کسب‌و‌کارها صحبت خواهیم کرد.
✅ با سخنرانی دکتر احمد نظری مهرابی و بنیانگذاران و مشاوران بین‌المللی
Business Doctors
🔴 صدور گواهی بین المللی CPD برای تمامی حضار.
✨ به همت گروه ماموت و بیزنس داکترز ایران
📍اسپیناس پالاس، رویال هال
📌 لینک ثبت نام رویداد:
B2n.ir/n08707
👍7
☑️ مدیرعاملی تنها یک جایگاه نیست، بلکه یک تخصص حرفه‌ای است
✅ دوره «مدیرعامل حرفه‌ای» ماهان
📕 دوره مدیرعامل حرفه‌ای ماهان، به‌عنوان اولین دوره شخصی‌سازی‌شده برای مدیران عامل در ایران، تمامی نیازهای مدیران سازمان‌های امروزی را به‌صورت تخصصی مدنظر قرار داده است.
شما با شرکت در این دوره از خدمات ذیل بهره‌مند خواهید شد:
🔻۹۰ ساعت آموزش کاربردی توسط اساتید تراز اول
🔻برگزاری جلسات منتورینگ گروهی با مدیران عامل الهام‌بخش
🔻فرصت شبکه‌سازی حرفه‌ای با مدیران عامل
🔻امکان حضور در رویدادهای هفتگی کافه‌نتورک (باشگاه کسب‌وکار ماهان)
☎️ جهت دریافت مشاوره تخصصی و ثبت نام، عدد 154 را به شماره 02188401313 بفرستید.
✅ دوره «مدیرعامل حرفه‌ای» ماهان
📕 دوره مدیرعامل حرفه‌ای ماهان، به‌عنوان اولین دوره شخصی‌سازی‌شده برای مدیران عامل در ایران، تمامی نیازهای مدیران سازمان‌های امروزی را به‌صورت تخصصی مدنظر قرار داده است.
شما با شرکت در این دوره از خدمات ذیل بهره‌مند خواهید شد:
🔻۹۰ ساعت آموزش کاربردی توسط اساتید تراز اول
🔻برگزاری جلسات منتورینگ گروهی با مدیران عامل الهام‌بخش
🔻فرصت شبکه‌سازی حرفه‌ای با مدیران عامل
🔻امکان حضور در رویدادهای هفتگی کافه‌نتورک (باشگاه کسب‌وکار ماهان)
☎️ جهت دریافت مشاوره تخصصی و ثبت نام، عدد 154 را به شماره 02188401313 بفرستید.
👍1
هرجا بتوان توده‌های بزرگ را به آسانی علیه بخش دارای جامعه تحریک کرد، به لحاظ سیاسی شرایط بسیار مساعدی برای دولت به منظور مبارزه با مالکیت خصوصی پدید می‌آید. از این رو از دیرباز همه‌ی فرمانروایان مطلق، مستبدان و جباران به این فکر افتاده‌اند که با «مردم» علیه لایه‌های دارا هم‌پیمان شوند.
#همان_پلتفرم_معروف
✅ @karkhone
#همان_پلتفرم_معروف
✅ @karkhone
👍4
دکتر نیازمند تو کتابش در مورد ذوب آهن توضیح داده که آلمان ها ( شرکت کروپ آلمان ) آماده بودند که قرارداد ساخت کارخانه ذوب آهن رو امضا کنه که بعدش رئیس جمهور آمریکا به رئیس جمهور آلمان زنگ میزنه و میگه اگه این قرارداد رو امضا کنید ما آهن های تولیدی مون را که در شیکاگو درست می کنیم نمیتونیم بفروشیم و اینجوری بود که قرارداد منتفی شد دلیلیش این نبوده که آمریکا گفته ایران باید فقط مصرف کننده باقی بمونه و این چرندیات
فعالیت و کمک آمریکایی ها تو صنعت مس ؛ آلومینیم و پتروشیمی و کمک های مدیریتیشون رو نمیبینید یه ذوب آهن رو علم می کنید که آمریکا میخواسته ایران صنعتی نشه و مصرف کننده باشه
یه مروری بکنیم
دهه 30 که ابتهاج تو سازمان برنامه بود مشاورین جرج فرای رو استخدام کرد که تو چهار سال بیان مدیریت صنایع ایران رو اصلاح کنند. خروجیشون شد 50 نفر کارشناس تربیت شده و ادم حسابی که رفتند هسته مرکزی مدیریت صنعتی رو تشکیل دادند .
بعدش زمان شریف امامی که وزیر صنایع و معادن بود اداره ای به نام مرکز راهنمایی صنایع تشکیل شد و باز هم یه تیم 7 نفره آمریکایی از موسسه آرتور دی لیتل ( مشهورترین موسسه مدیریت در آمریکا ) رو استخدام کردند که به صنایع کمک مدیریتی بکنند و از دل همین مرکز راهنمایی صنایع ، سازمان مدیریت صنعتی شکل گرفت
بعدش بانک توسعه صنابع و معادن تاسیس شد که بتونه سرمایه خارجی جذب کنه و اولین بانک خارجی که تو این بانک سرمایه گذاری کرد بانک آمریکایی چیس مانهاتان بود و این بانک شروع کرد به وام دادن به صنایع و حرکت برای صنعتی کردن کشور
دانش فنی صنعت ذوب آلومینیم را شرکت رینولدز آمریکا وارد ایران کرد و خود این شرکت 15 درصد سهام کارخونه آلومینیم ایران رو خرید
با شرکت آناکوندا آمریکا قرارداد بستن برای معدن مس سرچشمه ، اداره فروش مس آناکاندا تو لندن رو خریدن و یه نماینده تو رینگ فروش مس در بورس لندن به مس سرچشمه رسید .
تو ساخت کارخانه ذوب مس هم شرکت آمریکایی پارسونز اند جوردن با ایران قرارداد بست
فعالیت های شرکت نفت بهران تو سال 1341 تحت امتیاز و تکنولوژی شرکت EXXON آمریکا شروع شد
شركت پتروشيمي خارک با مشاركت پنجاه – پنجاه بين شركت ملي صنايع پتروشيمي و شركت آمريكايي AMOCO تو سال 1348 به بهره برداري رسيد.
✅ @karkhone
فعالیت و کمک آمریکایی ها تو صنعت مس ؛ آلومینیم و پتروشیمی و کمک های مدیریتیشون رو نمیبینید یه ذوب آهن رو علم می کنید که آمریکا میخواسته ایران صنعتی نشه و مصرف کننده باشه
یه مروری بکنیم
دهه 30 که ابتهاج تو سازمان برنامه بود مشاورین جرج فرای رو استخدام کرد که تو چهار سال بیان مدیریت صنایع ایران رو اصلاح کنند. خروجیشون شد 50 نفر کارشناس تربیت شده و ادم حسابی که رفتند هسته مرکزی مدیریت صنعتی رو تشکیل دادند .
بعدش زمان شریف امامی که وزیر صنایع و معادن بود اداره ای به نام مرکز راهنمایی صنایع تشکیل شد و باز هم یه تیم 7 نفره آمریکایی از موسسه آرتور دی لیتل ( مشهورترین موسسه مدیریت در آمریکا ) رو استخدام کردند که به صنایع کمک مدیریتی بکنند و از دل همین مرکز راهنمایی صنایع ، سازمان مدیریت صنعتی شکل گرفت
بعدش بانک توسعه صنابع و معادن تاسیس شد که بتونه سرمایه خارجی جذب کنه و اولین بانک خارجی که تو این بانک سرمایه گذاری کرد بانک آمریکایی چیس مانهاتان بود و این بانک شروع کرد به وام دادن به صنایع و حرکت برای صنعتی کردن کشور
دانش فنی صنعت ذوب آلومینیم را شرکت رینولدز آمریکا وارد ایران کرد و خود این شرکت 15 درصد سهام کارخونه آلومینیم ایران رو خرید
با شرکت آناکوندا آمریکا قرارداد بستن برای معدن مس سرچشمه ، اداره فروش مس آناکاندا تو لندن رو خریدن و یه نماینده تو رینگ فروش مس در بورس لندن به مس سرچشمه رسید .
تو ساخت کارخانه ذوب مس هم شرکت آمریکایی پارسونز اند جوردن با ایران قرارداد بست
فعالیت های شرکت نفت بهران تو سال 1341 تحت امتیاز و تکنولوژی شرکت EXXON آمریکا شروع شد
شركت پتروشيمي خارک با مشاركت پنجاه – پنجاه بين شركت ملي صنايع پتروشيمي و شركت آمريكايي AMOCO تو سال 1348 به بهره برداري رسيد.
✅ @karkhone
👍15👎2
خوشحال ترین ایرانی امروز کیست؟
الف) سوسن و یاسمن
ب) عادل فردوسی پور
پ) میلاد منشی پور
ت) نصرالله منشی
جواب تست کنکوری بالا، میلاد منشی پور مدیر عامل تپسی است، اما چرا؟
امروز هلدینگ گلرنگ حدود ۷۰ درصد تپسی را خرید که شامل سهام شخصی ۳ بنیان‌گذارش میلاد منشی پور، هومن دمیرچی و حمید مهینی هم میشود که روی هم رفته ۵۲۰ میلیارد تومان از سهام‌شان را فروختند که اگر سهم برابر داشته باشند نفری ۱۷۰ میلیارد تومان میشود. این اولین خروج موفق بنیانگذاران از یک استارت‌آپ در اکوسیستم استارت‌آپی ایران است که البته سرمایه چندان عظیمی نیست و معادل یک ساختمان ۱۰-۱۵ واحدی در تهران است!
اما چه چیزی میلاد منشی پور را تبدیل به خوشحال ترین ایرانی میکند؟
فیلم را ببینید.
سخنگوی سازمان تعزیرات می‌گوید: گزینه «عجله دارم» در تاکسی‌های اینترنتی مصداق بارز اضافه دریافت و گران‌فروشی و تخلف است.
یعنی وقتی شما عجله دارید و می‌خواهید به میل خودتان بیشتر پول بدهید و راننده‌ای پیشنهاد شما را می‌پذیرد، درست است که شما و راننده راضی هستید ولی تپسی و اسنپ به شما گران‌فروشی کرده‌اند!
حکمی خلاف عقل و منطق اقتصادی و حتی قرآن!
اگر این گزینه را حذف کنند چه میشود؟
راننده‌های کمتری خدمات عرضه می‌کنند و شما هم دیرتر می‌رسید و سود اسنپ و تپسی هم کم میشود.
همه ضرر می‌کنند چون این گزینه به سود همه است.
پس چرا سازمان تعزیرات حکومتی این را نمی‌فهمد و می‌خواهد جلوی مبادله شرعی دو نفر انسان رضایت‌مند را برخلاف حکم قرآن بگیرد و روی یک پلتفرم مبادله آزاد که بخاطر جدید بودنش از بند قیمت گذاری دستوری رهیده و به خوبی کار میکند قیمت گذاری دستوری اعمال کند؟
آیا اینجا دیوانه‌خانه ایران است و سازمان تعزیرات از روی حماقت یا نادانی می‌خواهد کاری کند که باعث رکود اقتصادی و کاهش رفاه همه بشه؟
اصلا و ابدا!
حکومت باید سهمی در هر مبادله‌ای داشته باشد چون اگر مبادله‌ای بین دو رعیت مستقلاً و بدون دخالت حکومت صورت بگیرد، کنترل اقتصادی حکومت بر آنها کم میشود و این مقدمه از دست دادن کنترل زندگی رعایاست.
(بگذریم از اینکه چند ماه پیش خبر رسیده بود یک نهاد خاص قصد دارد ۵۱ درصد سهام هلدینگ گلرنگ را بخرد...)
باید سایه گرز و دگنک حکومتی هر لحظه بالای سر هر کسب و کاری احساس شود تا کسی فکر نکند می‌تواند مستقلاً در این کشور برای خودش درآمدی داشته باشد که بعداً بخواهد صاحب نظر و رای و اثر هم بشود.
باعث کاهش رشد اقتصادی و عقب افتادن از دنیا میشود؟ مهم نیست! اولویت اول حفظ کنترل است...
حکومت در این زمینه مقلد فردریش فون هایک است که می‌گوید:
اگر امور اقتصادی شما کنترل شود همه چیز شما کنترل میشود.
بزرگترین دلیل اصرار بر اقتصاد دستوری و در راس آن قیمت گذاری دستوری این است!
همیشه ترس از قیمت گذاری دستوری باید بالای سر هر کسب و کاری که بیش از حد مشخصی بزرگ شده، وجود داشته باشد تا فکر نکند خودش برای خودش مستقل از حکومت می‌تواند به حیات ادامه بدهد.
با فروش سهامت از ماتریکس خارج شدی منشی پور
تولد دوباره‌ات مبارک میلاد!
آزاد شدی ننه
ایشالا آزادی قسمت همه!
هدف اصلی کمونیست‌ها، نابود کردن هر شکلی از استقلال است.
کارِ مستقل، مالکیتِ مستقل، تفکرِ مستقل، یک ذهنِ مستقل، یا یک فردِ مستقل.
(آین رند)
سوسیالیست‌ها دوست ندارند مردم برای خودشان کاری انجام بدهند؛ سوسیالیست‌ها تمایل دارند با زور مردم را وابسته به حکومت کنند. اگر کسب و کار آزاد را از میان بردارید، آزادی را از بین برده‌اید.
(مارگارت تاچر)
✅ @karkhone
الف) سوسن و یاسمن
ب) عادل فردوسی پور
پ) میلاد منشی پور
ت) نصرالله منشی
جواب تست کنکوری بالا، میلاد منشی پور مدیر عامل تپسی است، اما چرا؟
امروز هلدینگ گلرنگ حدود ۷۰ درصد تپسی را خرید که شامل سهام شخصی ۳ بنیان‌گذارش میلاد منشی پور، هومن دمیرچی و حمید مهینی هم میشود که روی هم رفته ۵۲۰ میلیارد تومان از سهام‌شان را فروختند که اگر سهم برابر داشته باشند نفری ۱۷۰ میلیارد تومان میشود. این اولین خروج موفق بنیانگذاران از یک استارت‌آپ در اکوسیستم استارت‌آپی ایران است که البته سرمایه چندان عظیمی نیست و معادل یک ساختمان ۱۰-۱۵ واحدی در تهران است!
اما چه چیزی میلاد منشی پور را تبدیل به خوشحال ترین ایرانی میکند؟
فیلم را ببینید.
سخنگوی سازمان تعزیرات می‌گوید: گزینه «عجله دارم» در تاکسی‌های اینترنتی مصداق بارز اضافه دریافت و گران‌فروشی و تخلف است.
یعنی وقتی شما عجله دارید و می‌خواهید به میل خودتان بیشتر پول بدهید و راننده‌ای پیشنهاد شما را می‌پذیرد، درست است که شما و راننده راضی هستید ولی تپسی و اسنپ به شما گران‌فروشی کرده‌اند!
حکمی خلاف عقل و منطق اقتصادی و حتی قرآن!
اگر این گزینه را حذف کنند چه میشود؟
راننده‌های کمتری خدمات عرضه می‌کنند و شما هم دیرتر می‌رسید و سود اسنپ و تپسی هم کم میشود.
همه ضرر می‌کنند چون این گزینه به سود همه است.
پس چرا سازمان تعزیرات حکومتی این را نمی‌فهمد و می‌خواهد جلوی مبادله شرعی دو نفر انسان رضایت‌مند را برخلاف حکم قرآن بگیرد و روی یک پلتفرم مبادله آزاد که بخاطر جدید بودنش از بند قیمت گذاری دستوری رهیده و به خوبی کار میکند قیمت گذاری دستوری اعمال کند؟
آیا اینجا دیوانه‌خانه ایران است و سازمان تعزیرات از روی حماقت یا نادانی می‌خواهد کاری کند که باعث رکود اقتصادی و کاهش رفاه همه بشه؟
اصلا و ابدا!
حکومت باید سهمی در هر مبادله‌ای داشته باشد چون اگر مبادله‌ای بین دو رعیت مستقلاً و بدون دخالت حکومت صورت بگیرد، کنترل اقتصادی حکومت بر آنها کم میشود و این مقدمه از دست دادن کنترل زندگی رعایاست.
(بگذریم از اینکه چند ماه پیش خبر رسیده بود یک نهاد خاص قصد دارد ۵۱ درصد سهام هلدینگ گلرنگ را بخرد...)
باید سایه گرز و دگنک حکومتی هر لحظه بالای سر هر کسب و کاری احساس شود تا کسی فکر نکند می‌تواند مستقلاً در این کشور برای خودش درآمدی داشته باشد که بعداً بخواهد صاحب نظر و رای و اثر هم بشود.
باعث کاهش رشد اقتصادی و عقب افتادن از دنیا میشود؟ مهم نیست! اولویت اول حفظ کنترل است...
حکومت در این زمینه مقلد فردریش فون هایک است که می‌گوید:
اگر امور اقتصادی شما کنترل شود همه چیز شما کنترل میشود.
بزرگترین دلیل اصرار بر اقتصاد دستوری و در راس آن قیمت گذاری دستوری این است!
همیشه ترس از قیمت گذاری دستوری باید بالای سر هر کسب و کاری که بیش از حد مشخصی بزرگ شده، وجود داشته باشد تا فکر نکند خودش برای خودش مستقل از حکومت می‌تواند به حیات ادامه بدهد.
با فروش سهامت از ماتریکس خارج شدی منشی پور
تولد دوباره‌ات مبارک میلاد!
آزاد شدی ننه
ایشالا آزادی قسمت همه!
هدف اصلی کمونیست‌ها، نابود کردن هر شکلی از استقلال است.
کارِ مستقل، مالکیتِ مستقل، تفکرِ مستقل، یک ذهنِ مستقل، یا یک فردِ مستقل.
(آین رند)
سوسیالیست‌ها دوست ندارند مردم برای خودشان کاری انجام بدهند؛ سوسیالیست‌ها تمایل دارند با زور مردم را وابسته به حکومت کنند. اگر کسب و کار آزاد را از میان بردارید، آزادی را از بین برده‌اید.
(مارگارت تاچر)
✅ @karkhone
Telegram
باشگاه خبرنگاران جوان
🎥 سخنگوی سازمان تعزیرات: گزینه «عجله دارم» در تاکسی‌های اینترنتی مصداق بارز اضافه دریافت و گران‌فروشی است
🆔 @YjcNewsChannel
🆔 @YjcNewsChannel
👍13👎1
جای پای شاگردان شريعتی بر اقتصاد ملی
| صادق ظفری
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکه‌پرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سال‌های نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایه‌گذاری‌های هنگفت دولتی، در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانه‌های کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانه‌های متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانه‌های بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یک‌روند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان می‌داد). در حقیقت بین سال‌های 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنت‌گرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایه‌داری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر می‌نمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایه‌دار ايران، نمایندگان بت‌پرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایه‌داری چنین می اندیشید: «آسمان‌خراش‌هایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچ‌های بی‌قواره‌ای سر از زمین بیرون آورده‌اند، ... بت‌هایی هستند که در پشتشان یک باند سازمان‌یافته مخرب مشغول فعالیت است»!
بحران های دهه پنجاه، با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، پیوند خورد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایه‌داران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایه‌دارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحران اقتصادي فرو رفت
در طول سال‌های ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایه‌داری را همچون ستون‌های کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده می‌پنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایه‌گذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالت‌خواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت توده‌ای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سال‌های پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی به‌سان عصر طلائی غیر قابل تکرار می‌نمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعه‌خواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعه‌خواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقب‌مانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایه‌داران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایه‌داری را ادامه راه شیطان و استکبار می‌دانست ! متضرر شوند؟
✅ @karkhone
| صادق ظفری
شريعتي، صاحبان صنايع بزرگ و بورژوازي صنعتي رو به رشد ايران طي دهه 40 و 50 شمسي را به «گرگ خون خوار»، «روباه مکار»، «موش سکه‌پرست» و «خوك كثيف» تشبيه مي كرد كه «کارش به این و آن چنگ زدن و لگد پراندن و گاز گرفتن و فریب دادن و پامال کردن و خود جلو افتادن و ربودن و گریختن و انباشتن» است!
اين خطابه هاي آتشين در زير گنبد آبي حسينه ارشاد و از زبان آوانگاردترین روشنفکر دینی سال‌های نهضت انقلابی، زماني طنين انداز بود كه به دنبال سرمایه‌گذاری‌های هنگفت دولتی، در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۵، دست كم به استناد آمارهاي داخلي و خارجي، تغييرات اساسي در صنعت و اقتصاد ايران ايجاد شده بود. شمار کارخانه‌های کوچک از ۱۵۰۲ واحد به بیش از ۷۰۰۰، کارخانه‌های متوسط از ۲۹۵ به ۸۳۰ و کارخانه‌های بزرگ از ۵ به ۱۵۹ واحد رسیده بود.
تولید ناخالص داخلی ایران در یک‌روند صعودی، از ۴۴ هزار میلیارد به ۲۴۲ هزار میلیارد ریال رسید. و نرخ رشد اقتصادی بین ۵ تا ۱۷ درصد در نوسان بود و میانگین رشد اقتصادی در این دوره، رقم ده و نیم درصدی را نشان می‌داد). در حقیقت بین سال‌های 1946 و 1979، ایران به تدریج از طریق یک تغییر عمده در نظم اجتماعی و اقتصادی سنتی، از یک اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به یک جامعه مدرن تبدیل شده بود.
اما روشنفکران چپ زده ماركسيست و مسلمان، روشنفکران دولتی سنت‌گرا و صد البته انقلابیون ضد سلطنت، شکوفایی اقتصادی در اين برهه را حاصل وادادگی به غرب، سرمایه‌داری را به مثابه جریانی ضد اسلام و صنعت تازه پاگرفته در ایران را به صنعت وابسته و نظام شرک جدید تعبیر می‌نمودند. در نگاه روشنفکراني همچون شریعتی، نراقی، آل احمد و البته انقلابیون رادیکال همچون مجاهدین خلق؛ طبقه نوظهور سرمایه‌دار ايران، نمایندگان بت‌پرستی و کفر و از خود بیگانگی بودند!
ضديت با صنعت و مدرنيسم، محدود به شريعتي نبود، شاگردان او حتي در تفسير اين تفكر ضد صنعتي، گامهايي فراتر از او برداشتند. به عنوان مثال دكتر ابراهيم يزدي وزیر خارجه دولت مهدی بازرگان و شاگرد شریعتی نیز درباره سرمایه‌داری چنین می اندیشید: «آسمان‌خراش‌هایِ شرکتهای بزرگ اقتصادی که در دل کشورهای ما چون قارچ‌های بی‌قواره‌ای سر از زمین بیرون آورده‌اند، ... بت‌هایی هستند که در پشتشان یک باند سازمان‌یافته مخرب مشغول فعالیت است»!
بحران های دهه پنجاه، با این نگاه اقتصادی به سرمایه، تولید و صنعت و با سردمداری روشنفکران ضد اقتصاد، پیوند خورد و سیل خروج سرمایه و فرار سرمایه‌داران و کارآفرینان شدت یافت. سرمایه‌دارانی که نه وابسته به دربار بودند و نه از راه نامشروع کسب درآمد کرده بودند یک به یک به مصادره اموال و در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن یعنی به مهاجرت و ورشکستگی تن دادند و كشور در بحران اقتصادي فرو رفت
در طول سال‌های ظهور و تأثیرگذاری تفکری که معتقد بود« هر ثروتی داغی آتشین است بر پشت و پهلوی مالکش» و سرمایه‌داری را همچون ستون‌های کفر و شرکتهای کارآفرین را مانند بتکده می‌پنداشت؛ از شفافیت اقتصادی، سرمایه‌گذاری، انتقال تکنولوژی، رقابت آزاد، دولت کارآمد خبری نبود اما اقتصادی عدالت‌خواه با دولتی ورشکسته و ناکارآمد و اثرات جانبی آن همچون کاهش کیفیت زندگی و درآمد سرانه، به یادگار ماند !
نگاه معيوب روشنفکران چپ زده به اقتصاد، جو انقلابی و حرکت توده‌ای ضد سرمایه بدان جا رسید که در سال‌های پس از انقلاب، رشد اقتصادی دهه 40 و 50 شمسی به‌سان عصر طلائی غیر قابل تکرار می‌نمود. در سالیان پس از انقلاب که دولت در دستان شاگردان علی شریعتی بود و در دوران تأثیرگذاری اندیشه اقتصادی و سیاسی آن روشنفکر انقلابی، به حساب مي آمد، مهمترین نکته ای که با شعار عدالت و حکومت مستضعفین مغفول ماند، امری نبود جز اولویت توسعه‌خواهی در ایران!
اكنون آيا ما از آن تفكر صنعت ستيز و آن دوران اقتصاد برانداز درس گرفته ايم؟
به راستی آیا تجربه 4 دهه دوری از اولویت توسعه‌خواهی و اصول بدیهی اقتصاد کافی نیست؟
آیا تجربه بکارگیری اندیشه روشنفکران عقب‌مانده و ضد سرمایه، چيزي جز اضمحلال اقتصادی به بارآورده است؟
تولیدکنندگان، کارآفرینان و سرمایه‌داران ایرانی بایستی تا کجا از سخنان و نگاه وارونه اي که سرمایه‌داری را ادامه راه شیطان و استکبار می‌دانست ! متضرر شوند؟
✅ @karkhone
👍10
وقتی از سوسیالیسم حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟
ملی‌سازی با طعم لهستانی
در تابستان ۱۹۴۴ لهستان از اشغال آلمان نازی درآمد و تحت کنترل شوروی قرار گرفت. سوسیالیست‌ها پس از برگزاری انتخاباتی نمایشی، رژیمی تک‌حزبی به رهبری «حزب کارگران متحد لهستان» را بر سر کار آوردند و بولسواف بیروت که خود را شاگرد مکتب استالین می‌دانست برای یک دهه رهبر لهستان شد و به این ترتیب، منافع مردم لهستان را ذیل آرمان کمونیسم بین‌الملل تعریف کردند. برای همین، وقتی آمریکا برای بازسازی لهستان پیشنهاد کمک کرد، استالین به خاطر ترس از نفوذ بیشتر غرب اصرار داشت که لهستان پیشنهاد آمریکاییها را نپذیرد. در عوض، چیزی شبیه طرح «مارشال‌‌پلن» را به صورت معکوس اجرا کردند و منابعی به ارزش ۱۴ میلیارد دلار -به اندازه‌ی همان مبلغی که آمریکاییها برای بازسازی اروپای پساجنگ در نظر گرفته بودند- از اروپای شرقی به شوروی جریان یافت. سوسیالیست‌ها در اولین اقدام کارخانه‌های لهستانی را اوراق کردند و با این تئوری به شوروی بردند که آلمانی‌ها در طول جنگ از آنها استفاده کرده بودند. نظریه‌ی آنها را میشود در یک عبارت خلاصه کرد، همان چیزی که مارکس و انگلس در مانیفست کمونیست گفته بودند: لغو مالکیت خصوصی.
آنها قبل از تاسیس جمهوری خلق لهستان در سال ۱۹۵۲، تحت عنوان «ملی‌سازی» شروع به سلب مالکیت از اموال خصوصی کردند. ملی‌سازی‌ها به دو روشِ مستقیم و غیرمستقیم صورت می‌گرفت. در روش غیرمستقیم، بر داراییهای افراد تا ۸۵ درصد مالیات می‌بستند. این اقدام مالکان را مجبور کرد تا از خیر اموال خود به نفع دولت بگذرند. ملی‌سازی مستقیم در ۱۹۴۴ با تصویب یک رشته قوانین تحت نظارت «کمیته ملی استقلال شوروی-محور لهستان» که مصادره اموال آلمانی‌ها در محدوده سرزمینی لهستان را در دستور کار قرار می‌داد شروع شد. همزمان، قوانینی دیگر بخش عمده‌ی فعالیتهای اقتصادی در لهستان را ملی می‌کرد. مهمترین لوایحی که زمینه را برای ملی‌سازی فراهم کرد عبارت بودند از «فرمان اجرایی اصلاح اراضی زراعی»، «قانون ملی‌سازی صنایع» و «لایحه تصدی‌گری بخش‌های اصلی اقتصاد ملی» و «فرمان اجرایی اموال بر زمین مانده از دوران پساآلمان».
اموال مصادره‌شده شامل کارخانه‌ها، معادن، بانکها، شرکتهای داروسازی و دیگر شرکتهای تجاری می‌شد. اما در مورد آلمانی‌ها، مصادره‌ها هم شامل اموال منقول آنها می‌شد و هم اموال غیرمنقول آنها را در برمی‌گرفت. با قوانین دیگر، خود شهروندان لهستانی را هدف گرفتند و فارغ از دین و قومیت اموال آنها را مصادره کردند. طبق قانون ملی‌سازی صنایع، بنگاههای خصوصی که بیش از ۵۰ نفر نیرو در استخدام داشتند دولتی اعلام شدند. در صنایع استراتژیکی مثل مخابرات و ترابری و انرژی و معدن تمام بنگاهها فارغ از اندازه و تعداد نیروی کار ملی شدند. ذیل لوایح دیگری، از اموال بنگاههای خصوصی مانند بانکها، شرکتهای داروسازی و شرکتهای کشتیرانی هم سلب مالکیت شد و کار به جایی رسید که حتی دارایی نهادهای مذهبی و موسسات خیریه ملی شدند.
ملی‌سازی اموال در شهر ورشو گویاترند. طبق قانون «بهره‌برداری و مالکیت اموال غیرمنقول» در اکتبر ۱۹۴۵ تمام اموال غیرمنقول در ورشو سلب مالکیت شدند. ملی‌سازی اموال خصوصی به بخش کشاورزی هم سرایت کرد. بخش کشاورزی طبق قانون اصلاح اراضی زراعی سال ۱۹۴۴ و به ضمیمه قوانینی مانند ملی‌سازی مراتع و جنگلها دولتی اعلام شد. مزارع بالای صد هکتار و در مواردی حتی زمینهای کوچکتر به همراه ساختمان‌ها، ابزار و ماشین‌الات و دام‌ها ملی شدند و آنها را بین کشاورزان کوچکتر به قیمت اسمی تقسیم کردند(تلاشهای حزب کارگران لهستان برای اشتراکی‌سازی کل زمینها طی برنامه‌ای سه ساله با مقاومت کشاورزان ناکام ماند).
ادامه مطلب
✅ @karkhone
ملی‌سازی با طعم لهستانی
در تابستان ۱۹۴۴ لهستان از اشغال آلمان نازی درآمد و تحت کنترل شوروی قرار گرفت. سوسیالیست‌ها پس از برگزاری انتخاباتی نمایشی، رژیمی تک‌حزبی به رهبری «حزب کارگران متحد لهستان» را بر سر کار آوردند و بولسواف بیروت که خود را شاگرد مکتب استالین می‌دانست برای یک دهه رهبر لهستان شد و به این ترتیب، منافع مردم لهستان را ذیل آرمان کمونیسم بین‌الملل تعریف کردند. برای همین، وقتی آمریکا برای بازسازی لهستان پیشنهاد کمک کرد، استالین به خاطر ترس از نفوذ بیشتر غرب اصرار داشت که لهستان پیشنهاد آمریکاییها را نپذیرد. در عوض، چیزی شبیه طرح «مارشال‌‌پلن» را به صورت معکوس اجرا کردند و منابعی به ارزش ۱۴ میلیارد دلار -به اندازه‌ی همان مبلغی که آمریکاییها برای بازسازی اروپای پساجنگ در نظر گرفته بودند- از اروپای شرقی به شوروی جریان یافت. سوسیالیست‌ها در اولین اقدام کارخانه‌های لهستانی را اوراق کردند و با این تئوری به شوروی بردند که آلمانی‌ها در طول جنگ از آنها استفاده کرده بودند. نظریه‌ی آنها را میشود در یک عبارت خلاصه کرد، همان چیزی که مارکس و انگلس در مانیفست کمونیست گفته بودند: لغو مالکیت خصوصی.
آنها قبل از تاسیس جمهوری خلق لهستان در سال ۱۹۵۲، تحت عنوان «ملی‌سازی» شروع به سلب مالکیت از اموال خصوصی کردند. ملی‌سازی‌ها به دو روشِ مستقیم و غیرمستقیم صورت می‌گرفت. در روش غیرمستقیم، بر داراییهای افراد تا ۸۵ درصد مالیات می‌بستند. این اقدام مالکان را مجبور کرد تا از خیر اموال خود به نفع دولت بگذرند. ملی‌سازی مستقیم در ۱۹۴۴ با تصویب یک رشته قوانین تحت نظارت «کمیته ملی استقلال شوروی-محور لهستان» که مصادره اموال آلمانی‌ها در محدوده سرزمینی لهستان را در دستور کار قرار می‌داد شروع شد. همزمان، قوانینی دیگر بخش عمده‌ی فعالیتهای اقتصادی در لهستان را ملی می‌کرد. مهمترین لوایحی که زمینه را برای ملی‌سازی فراهم کرد عبارت بودند از «فرمان اجرایی اصلاح اراضی زراعی»، «قانون ملی‌سازی صنایع» و «لایحه تصدی‌گری بخش‌های اصلی اقتصاد ملی» و «فرمان اجرایی اموال بر زمین مانده از دوران پساآلمان».
اموال مصادره‌شده شامل کارخانه‌ها، معادن، بانکها، شرکتهای داروسازی و دیگر شرکتهای تجاری می‌شد. اما در مورد آلمانی‌ها، مصادره‌ها هم شامل اموال منقول آنها می‌شد و هم اموال غیرمنقول آنها را در برمی‌گرفت. با قوانین دیگر، خود شهروندان لهستانی را هدف گرفتند و فارغ از دین و قومیت اموال آنها را مصادره کردند. طبق قانون ملی‌سازی صنایع، بنگاههای خصوصی که بیش از ۵۰ نفر نیرو در استخدام داشتند دولتی اعلام شدند. در صنایع استراتژیکی مثل مخابرات و ترابری و انرژی و معدن تمام بنگاهها فارغ از اندازه و تعداد نیروی کار ملی شدند. ذیل لوایح دیگری، از اموال بنگاههای خصوصی مانند بانکها، شرکتهای داروسازی و شرکتهای کشتیرانی هم سلب مالکیت شد و کار به جایی رسید که حتی دارایی نهادهای مذهبی و موسسات خیریه ملی شدند.
ملی‌سازی اموال در شهر ورشو گویاترند. طبق قانون «بهره‌برداری و مالکیت اموال غیرمنقول» در اکتبر ۱۹۴۵ تمام اموال غیرمنقول در ورشو سلب مالکیت شدند. ملی‌سازی اموال خصوصی به بخش کشاورزی هم سرایت کرد. بخش کشاورزی طبق قانون اصلاح اراضی زراعی سال ۱۹۴۴ و به ضمیمه قوانینی مانند ملی‌سازی مراتع و جنگلها دولتی اعلام شد. مزارع بالای صد هکتار و در مواردی حتی زمینهای کوچکتر به همراه ساختمان‌ها، ابزار و ماشین‌الات و دام‌ها ملی شدند و آنها را بین کشاورزان کوچکتر به قیمت اسمی تقسیم کردند(تلاشهای حزب کارگران لهستان برای اشتراکی‌سازی کل زمینها طی برنامه‌ای سه ساله با مقاومت کشاورزان ناکام ماند).
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Telegram
karkhone | کارخانه
وقتی از سوسیالیسم حرف می‌زنیم از چه حرف می‌زنیم؟
ملی‌سازی با طعم لهستانی
تا چهار و نیم دهه بعد لهستانی‌ها حق معامله اموال غیرمنقولی مثل کارخانه‌ها یا فروشگاه‌ها را نداشتند. آنها حتی نمی‌توانستند برای بهره‌برداری از آن اموال وارد قرارداد شوند. حقوق مالکیت…
ملی‌سازی با طعم لهستانی
تا چهار و نیم دهه بعد لهستانی‌ها حق معامله اموال غیرمنقولی مثل کارخانه‌ها یا فروشگاه‌ها را نداشتند. آنها حتی نمی‌توانستند برای بهره‌برداری از آن اموال وارد قرارداد شوند. حقوق مالکیت…
👍7
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شاه در ایران بخش کوچکی از اداره کشور بود. بیشترین حجم از اقتصاد ایران متعلق به بخش خصوصی سنتی بوده است و آنها بیشترین سهم در اداره ایران را داشته اند. با ظهور دولت مدرن در ایران این بخش خصوصی سنتی کوچک می شود و بخش دولتی بزرگ جای آن را می گیرد. به تدریج این بخش بزرگ دولتی با آوردن برنامه های توسعه، بخش خصوصی وابسته به خودش را نیز ایجاد می کند که این سیاست ها بزرگترین مانع در تحقق ظهور اقتصاد بازار در ایران می شود.بگونه ای که دولت و بخش خصوصی وابسته به آن از سیاست درهای بسته، حمایتی و ملی پشتیبانی شدید می کنند.
✅ @karkhone
✅ @karkhone
👍3👎2
آیت‌الله طالقانی برای جامعه ایران چه میراثی به جا گذاشت
| نوید رئیسی
برای درک علل و چگونگی تاثیر دیدگاه سوسیالیسم در بین اندیشمندان دوره انقلاب اسلامی باید پژوهشی تاریخی در مورد نفوذ اندیشه‌های چپ در بین روشنفکران و روحانیون آن دوران انجام داد. اما آنچه از مدارک و شواهد تاریخی در نگاه اول برمی‌آید این است که رویکرد سوسیالیستی برای مبارزه با نظام شاهنشاهی ابزار مناسبی تلقی میشده و در کشور ما که در گذشته‌ای نه‌چندان دور منابع طبیعی و اقتصاد آن تحت نفوذ استعماری کشورهای غربی بوده، استعداد خوبی برای استقبال از یک رویکرد جهانی ضدسرمایه‌داری وجود داشته و نوع نگاه به سازوکار اقتصادی غرب همواره با مفاهیم استثمار و ظلم آمیخته شده است.
البته تنها مواضع ضدغربی انقلابیون، آنها را ذیل عنوان چپ‌گرایی قرار نمی‌داد بلکه تاکید شدید بر مفهوم عدالت اجتماعی و ضدیت با صاحبان سرمایه هم ریشه‌های چپ‌گرایانه نگرش‌های آنان را تقویت می‌کرد.
به این ترتیب گفتمان انقلابی در ایران در دهه 1350 چنان با روندهای چپ‌گرایانه گره خورد که حتی بازرگانان سنت‌گرا و محافظه‌کار و نیز روحانیون معتدل خواستار عدم وابستگی اقتصادی و عدالت اجتماعی و همچنین، مبارزه با کاپیتالیسم و امپریالیسم بودند.
در این مسیر رواج گسترده گفتمان «اقتصاد اسلامی» خود پژواکی از اندیشه راه سوم در ایران بود که موجب شد حتی مذهبیون و سنت‌گرایان معتدل نیز به سمت چپ‌گرایی گرایش پیدا کنند. در واقع، روحانیت به دلیل روابط نزدیک با بازار به‌طور تاریخی از رویکردهای محافظه‌کارانه اقتصادی حمایت می‌کرد؛ اما زمانی که آنان در میان دوگانه اقتصاد باز سرمایه‌داری و اقتصاد بسته سوسیالیستی، در پی توصیف اهداف و ساختار یک اقتصاد اسلامی ایده‌آل برآمدند، روایت حمایت از مستضعفان و استقرار عدالت اجتماعی، ایشان را ناگزیر ذیل چپگرایان قرار داد.
آنچه گفته شد به این معناست که گرچه قانون اساسی برآمده از انقلاب، مالکیت خصوصی را به رسمیت می‌شناسد اما از سرمایه‌داری حمایت نمی‌کند. در واقع، عبارات سرمایه و سرمایه‌داری تا بدان حد «غیرمشروع» شمرده میشود که یکی از اعضا (حجتی‌کرمانی) پیشنهاد می‌دهد که «شما اینجا چیزی بنویسید [که] نظام سرمایه‌داری در رژیم جمهوری اسلامی ملغی است یا محکوم است [چرا که] از نظر ثانوی، سرمایه‌داری و آنچه در کتاب لغت اقتصادی هست آن با اسلام مخالفت دارد، نه به معنی ثروت نه به معنی تجارت آزاد نه به معنی بخش خصوصی آن سرمایه‌داری...»
دیدگاه فوق حاکی از نوعی نگاه مخدوش به مالکیت خصوصی است که در میان افرادی نظیر ابوالحسن بنی‌صدر، سیدمحمود طالقانی و همفکرانشان در شورای انقلاب و مجلس خبرگان اول از محبوبیت برخوردار بود. به لحاظ تاریخی، متکلم شیعی عراقی محمدباقر صدر در شکل‌گیری نگاهی چپ‌گرایانه به اقتصاد در میان روحانیت تاثیر به سزایی داشته است. وی در کتاب خود، «اقتصادنا»، هر دو کاپیتالیسم و مارکسیسم را به عنوان تهدیدی برای فرهنگ اسلامی معرفی میکند. یکی از طرفداران پرسروصدای صدر، ابوالحسن بنی‌صدر بود که در کتاب «اقتصاد توحیدی»، باور خود به امکان‌پذیری سیستم اقتصاد اسلامی مبتنی بر عدالت اجتماعی، توزیع منصفانه ثروت و تنظیم دولتی اقتصاد را اعلام میکند. گرچه بنی‌صدر مالکیت خصوصی را قبول دارد اما در نگاه وی، «کار تنها و تنها پایه بهره‌وری و تملک ثروت‌های طبیعی است» و «حاصل کار فقط به عامل کار تعلق خواهد داشت».
به‌طور خاص، بنی‌صدر از مفهومی از «خدامالکی» حمایت میکند که مشابه آن را می‌توان در میان روحانیون به لحاظ فرهنگی معتدلی نظیر محمود طالقانی نیز سراغ گرفت. وی در جزوه «مالکیت و اسلام» چنین بیان میکند که «مالکیت نسبی و محدود است، چون معنای مالکیت اختیار و قدرت در تصرف است و قدرت و اختیار انسانی محدود است نمیتواند خود را مالک مطلق و متصرف تام‌الاختیار بداند. این قدرت مطلق و تصرف کامل و نافذ فقط برای خداوندی است که انسان و همه موجودات را آفریده و پیوسته آنها را در تصرف خود دارد.» به بیان دیگر، وی اصل مالکیت را بیش از آنکه اصل قانونی و حقوقی بداند، اصل فطری و نفسانی در نظر می‌گیرد. نتیجه چنین دیدگاهی لاجرم آن خواهد بود که «فرد وکیل و نایب جمع» می‌تواند در حد خیر و مصلحت عموم در مالکیت تصرف کند. بر همین مبناست که محمود طالقانی از انگاره سوسیالیستی «از هر کس به قدر استعداد و برای هرکس به قدر احتیاج» و سازگاری آن با اسلام حمایت میکند.
✅ @karkhone
| نوید رئیسی
برای درک علل و چگونگی تاثیر دیدگاه سوسیالیسم در بین اندیشمندان دوره انقلاب اسلامی باید پژوهشی تاریخی در مورد نفوذ اندیشه‌های چپ در بین روشنفکران و روحانیون آن دوران انجام داد. اما آنچه از مدارک و شواهد تاریخی در نگاه اول برمی‌آید این است که رویکرد سوسیالیستی برای مبارزه با نظام شاهنشاهی ابزار مناسبی تلقی میشده و در کشور ما که در گذشته‌ای نه‌چندان دور منابع طبیعی و اقتصاد آن تحت نفوذ استعماری کشورهای غربی بوده، استعداد خوبی برای استقبال از یک رویکرد جهانی ضدسرمایه‌داری وجود داشته و نوع نگاه به سازوکار اقتصادی غرب همواره با مفاهیم استثمار و ظلم آمیخته شده است.
البته تنها مواضع ضدغربی انقلابیون، آنها را ذیل عنوان چپ‌گرایی قرار نمی‌داد بلکه تاکید شدید بر مفهوم عدالت اجتماعی و ضدیت با صاحبان سرمایه هم ریشه‌های چپ‌گرایانه نگرش‌های آنان را تقویت می‌کرد.
به این ترتیب گفتمان انقلابی در ایران در دهه 1350 چنان با روندهای چپ‌گرایانه گره خورد که حتی بازرگانان سنت‌گرا و محافظه‌کار و نیز روحانیون معتدل خواستار عدم وابستگی اقتصادی و عدالت اجتماعی و همچنین، مبارزه با کاپیتالیسم و امپریالیسم بودند.
در این مسیر رواج گسترده گفتمان «اقتصاد اسلامی» خود پژواکی از اندیشه راه سوم در ایران بود که موجب شد حتی مذهبیون و سنت‌گرایان معتدل نیز به سمت چپ‌گرایی گرایش پیدا کنند. در واقع، روحانیت به دلیل روابط نزدیک با بازار به‌طور تاریخی از رویکردهای محافظه‌کارانه اقتصادی حمایت می‌کرد؛ اما زمانی که آنان در میان دوگانه اقتصاد باز سرمایه‌داری و اقتصاد بسته سوسیالیستی، در پی توصیف اهداف و ساختار یک اقتصاد اسلامی ایده‌آل برآمدند، روایت حمایت از مستضعفان و استقرار عدالت اجتماعی، ایشان را ناگزیر ذیل چپگرایان قرار داد.
آنچه گفته شد به این معناست که گرچه قانون اساسی برآمده از انقلاب، مالکیت خصوصی را به رسمیت می‌شناسد اما از سرمایه‌داری حمایت نمی‌کند. در واقع، عبارات سرمایه و سرمایه‌داری تا بدان حد «غیرمشروع» شمرده میشود که یکی از اعضا (حجتی‌کرمانی) پیشنهاد می‌دهد که «شما اینجا چیزی بنویسید [که] نظام سرمایه‌داری در رژیم جمهوری اسلامی ملغی است یا محکوم است [چرا که] از نظر ثانوی، سرمایه‌داری و آنچه در کتاب لغت اقتصادی هست آن با اسلام مخالفت دارد، نه به معنی ثروت نه به معنی تجارت آزاد نه به معنی بخش خصوصی آن سرمایه‌داری...»
دیدگاه فوق حاکی از نوعی نگاه مخدوش به مالکیت خصوصی است که در میان افرادی نظیر ابوالحسن بنی‌صدر، سیدمحمود طالقانی و همفکرانشان در شورای انقلاب و مجلس خبرگان اول از محبوبیت برخوردار بود. به لحاظ تاریخی، متکلم شیعی عراقی محمدباقر صدر در شکل‌گیری نگاهی چپ‌گرایانه به اقتصاد در میان روحانیت تاثیر به سزایی داشته است. وی در کتاب خود، «اقتصادنا»، هر دو کاپیتالیسم و مارکسیسم را به عنوان تهدیدی برای فرهنگ اسلامی معرفی میکند. یکی از طرفداران پرسروصدای صدر، ابوالحسن بنی‌صدر بود که در کتاب «اقتصاد توحیدی»، باور خود به امکان‌پذیری سیستم اقتصاد اسلامی مبتنی بر عدالت اجتماعی، توزیع منصفانه ثروت و تنظیم دولتی اقتصاد را اعلام میکند. گرچه بنی‌صدر مالکیت خصوصی را قبول دارد اما در نگاه وی، «کار تنها و تنها پایه بهره‌وری و تملک ثروت‌های طبیعی است» و «حاصل کار فقط به عامل کار تعلق خواهد داشت».
به‌طور خاص، بنی‌صدر از مفهومی از «خدامالکی» حمایت میکند که مشابه آن را می‌توان در میان روحانیون به لحاظ فرهنگی معتدلی نظیر محمود طالقانی نیز سراغ گرفت. وی در جزوه «مالکیت و اسلام» چنین بیان میکند که «مالکیت نسبی و محدود است، چون معنای مالکیت اختیار و قدرت در تصرف است و قدرت و اختیار انسانی محدود است نمیتواند خود را مالک مطلق و متصرف تام‌الاختیار بداند. این قدرت مطلق و تصرف کامل و نافذ فقط برای خداوندی است که انسان و همه موجودات را آفریده و پیوسته آنها را در تصرف خود دارد.» به بیان دیگر، وی اصل مالکیت را بیش از آنکه اصل قانونی و حقوقی بداند، اصل فطری و نفسانی در نظر می‌گیرد. نتیجه چنین دیدگاهی لاجرم آن خواهد بود که «فرد وکیل و نایب جمع» می‌تواند در حد خیر و مصلحت عموم در مالکیت تصرف کند. بر همین مبناست که محمود طالقانی از انگاره سوسیالیستی «از هر کس به قدر استعداد و برای هرکس به قدر احتیاج» و سازگاری آن با اسلام حمایت میکند.
✅ @karkhone
👍6👎2