بر من ببخشایید، بلد نیستم حرف‌های قشنگ مجلس‌پسند بزنم؛ چوب واقعیت اگر ما را ادب نکند، هیچ چیز ادبمان نخواهد کرد:

تا اطلاع ثانوی، جمهوری اسلامی تنها گزینه حکومت در ایران است!
دنیا به هیچ وجه با «بازنده» یا گروهی که بیشترین احتمال باخت را در میدان دارد، نمی‌بندد!
برای دنیا به ویژه غرب، دو چیز در اولویت است؛ نخست امنیت در ایران و تبدیل نشدنش به یک افغانستان یا عراق دیگر و دوم، منافع ملی خودش!
قصه‌های حقوق بشر و این جفنگیات را فراموش کنید، اینها به درد سمینار سمینهار می‌خورد و فاند گرفتن باندهای علاف در غرب! دولت‌های غربی هم بدشان نمی‌آید با خرج چند میلیون دلار بیشتر و چپاندنش در حلق گروهای علاف بیکاره مفت‌خور، ژست حقوق بشری بگیرند که «آی یکی ما رو بگیره»!
در کف میدان، گزینه قابلی فعلا در دسترس نیست. قدرت نه خاله‌بازی است نه جای گفتن حرف‌های قشنگ که به درد اورگاسم بعد از خودارضایی می‌خورند! با حرف قشنگ زدن اگر قاب سیاست و قدرت تغییر می‌کرد که اسمش «بازی قدرت» نبود، اسمش «بازی تاج و تخت» نبود، همان خاله‌بازی بود و شب شعر و حرافی بعد از مستی عرق سگی و دود تریاک و کافیین قهوه تلخ!

حداقل یک میلیون نفر در ساحت جمهوری اسلامی می‌زیند که به شکل «تام» حیات و مماتشان وابسته به وجود جمهوری اسلامی است حالا با حجاب اجباری یا بدون آن!
این یک میلیون نفر فردای بعد از جمهوری اسلامی حتی یک سوراخ موش هم ندارند که قایم شوند. شاه فقید را به یاد آوردید که چگونه وقتی از اسب افتاد، گرداگرد گیتی حتی آنها که دست عسلی‌اش تا مرفق در دهانشان بود هم به او پشت کردند و راهش ندادند، حتی برای درمان!
این جماعت ۴۵ سال برای چنین روزی پول و امکانات و آدم و تجهیزات جمع کرده‌اند. با لشکر یک میلیونی از آدم‌هایی طرفیم که تا لحظه آخر خواهند جنگید چه اگر شکست بخورند سرنوشت بس تلخ‌تری از مرگ در میدان جنگ، انتظارشان را می‌کشد!
آنها هرچه هم در حکومت‌های فعلی دنیا آدم خریده باشند، به محض افتادن از اسب، کارشان تمام است!
پیشتر گفته شد که یک ماراتن سخت نفس‌گیر پیش روی ماست در مواجهه با جمهوری اسلامی. فانتزی زن، زندگی، آزادی اما خلسه‌آورتر از آن بود که اکثریت بخواهند زمین سخت واقعیت را باور کنند. جمهوری اسلامی نه چندان دور، حجاب را واخواهد نهاد اما نه به آسانی که زهرچشم بگیرد از جماعت و امتیاز ستاند از مردم به ویژه زنان با گرفتن انرژی بسیار از آنان که دیگر هوس بیشتر از آن نکنند!
دنیا اما تا وقتی چهره کومله و حدکا و کمونیست‌های ورشکسته منقلی دهه ۶۰ میلادی را در ویترین ایران آینده می‌بیند، با جمهوری اسلامی نرد عشق خواهد باخت! آنها خیلی خوب می‌دانند این جماعت توان اینکه یک هفته ایران را اداره کنند، ندارند!
برای اداره ایران آینده، قدرت جایگزین باید از روی نعش بخش بزرگی از این یک میلیون نفر عبور کند، هیچ کس را یارای این کار نیست! هیچ کس حاضر نیست این ننگ ابدی تاریخ را به نام خود ثبت کند حتی اگر بتواند، که نداریم چنین نیرویی!
نشاندن این یک میلیون نفر سر جایش و آرام کردن ایران بعد از جمهوری اسلامی، نیازمند یک ارتش منسجم، باانگیزه و توانمند است! کدام گروه را سراغ دارید که بتواند چنین نیرویی را گرد خود آورد!؟

سینه‌های فراخ و گردن‌های بلورین سلیبریتی‌ها، روی فرش قرمز را جدی نگیرید، آنها کاسب‌هایی هستند برای دیده شدن!
کار قدرت با ممه و لنگ و پاچه، سامان نمی‌باید، گرز گاوسر می‌خواهد و رستم دستان!

✅ @karkhone

چگونه یک شرکت پنج نفره را تبدیل کردم به یک شرکت بین المللی

| محمدرضا اسلامی

هفته گذشته رویداد Structural Forum 2024 در دانشگاه برگزار شد. برای مراسم شام پایانی و سخنران کلیدی (Keynote Speaker) از آقای کیت میاموتو مهندس ژاپنی-آمریکایی دعوت شده بود. او شخصیت جالبی است! از رفتارهای محافظه کار ژاپنی دور است ولی ویژگیهای مثبت خلقیات ژاپنی (نظیر نظم، سختکوشی‌ و…) را به قسمت مثبت خلقیات آمریکایی (بلندپروازی و رویاپردازی) پیوند زده و یک شرکت مهندسی سازه بین المللی با ۲۹ دفتر فعال در نقاط مختلف دنیا تاسیس کرده است.

اما کیت یک ویژگی منحصر به فرد هم داراست: او شاید تنها کسی است در این دنیا که هر زلزله بزرگی که در هر نقطه کره زمین رخ می دهد، به فاصله چند ساعت خودش را به کانون زلزله می رساند. زلزله ها باعث بسته شدن راهها و فرودگاهها می شوند ولی این انسان عجیب و غریب سریعا در چند ساعت نخست بعد از هر زلزله ای در مرکز آسیب مستقر می شود، آنجا به بحثهای امداد و نجات کمک می کند، و به فاصله کوتاهی پس از حضور در منطقه، اولین گزارش فنی از آسیبها را روی وب سایت شرکتش منتشر می کند.
لذا خانمی که می خواست کیت را به حضار معرفی کند گفت:
He is the guy chasing earthquakes!
«این همون فردیه که در تعقیبِ زلزله هاست!»

اولین بار سخنرانی کیت را ۱۵ سال پیش در دانشگاه لیهای دیدم. سال ۲۰۰۹ کیت دانشجوی دکترا در دانشگاه توکیوتِک بود و همان زمان تسلط او بر مدلسازی دمپرها در سازه های بلند برایم باعث تعجب شد و از آن زمان دوست شدیم. کنجکاو بودم که امشب چه خواهد گفت؟!

کیت به دانشجویان این نشست گفت:
موضوعی که برای امشب انتخاب کرده ام این است: چطور یک شرکت پنج نفره تبدیل شد به یک شرکت بین المللی؟

قبل از شروع بحث گفت: «تقریبا هر هفته، یک پیشنهاد قیمت به ما می رسد. دائما یک نفر/مجموعه پیدا میشه که می‌خواهند شرکت ما را بخرند و می گویند: چند؟!

چقدر می فروشی؟»

(توضیح اینکه در آمریکا و ژاپن مرسوم است که شرکتهای بزرگ پس از توافق مالی شرکتهای دیگر را بخرند یا ادغام merge بشوند)

بعد گفت:
«پاسخی که می دهم این است: من شرکت را برای پول تاسیس نکردم که حالا برای پول بفروشم»

سپس بحث اصلی را شروع کرد:
«می خواهم در ابتدا از اولین فردی که حق به گردن من دارد و مهندسی را به من آموخت و عملا منتور(mentor) من بوده نام ببرم. او John Shafier بود. او کسی بود که برای اولین بار من را که ۲۳ ساله بودم در شرکتش در ساکرامنتو استخدام کرد. در آن دفتر کوچک، او اصول کارهای طراحی سازه را به من آموخت.
من برای او کار می کردم تا اینکه او دچار بیماری شد و تصمیم گرفت خودش را بازنشسته کند. گفت "هی کیت! من می‌خواهم این شرکت را بفروشم و پیشنهادم این است که تو بیا و بخر". گفتم: قیمت این شرکت چقدر است؟ گفت ۲۷۰هزار دلار. گفتم ولی درآمد یک سال من ۵۵هزار دلار بیشتر نیست. گفت: ایرادی ندارد بخر و در قالب قسط از سود شرکت، مابقی را پرداخت کن.
آن دفتر پنج نفره را خریدم و از آن روز تا امروز که دفترهای متعدد در کشورهای مختلف دنیا تاسیس کرده ام می خواهم با شما بگویم که علت رشد شرکت چه بوده؟»

کیت ادامه داد:
برای رشد یک شرکت باید فلسفه ذهنی «چیزی فراتر از پول» باشد و می خواهم فلسفه خودم را بگویم ولی قبل از آن باید بگویم که در تاسیس بیزینس «یک فرد» باید توانمندیهای خود را حداکثری (maximize) کند. ولی سوال اینجاست که چطور توانمندیهای شما maximize می شود؟ چه باید بکنیم؟ سه محور پایه ای وجود دارد که توانمندی انسان حداکثری می شود:

۱- علاقه اصلی (passion/شور/شوق) و «نقطه قوت» خودش را «کشف» کند.

۲- درباره «علت حرکت/هدف» برای خودش پاسخی بیاید.

۳- با انسانها ارتباط برقرار نکند (communicate) بلکه به دیگران وصل(Connect)شود.

1-Understand your passion and strength

2-Understand your purpose/why

3-Connect not just communicate

‌و بعد شروع کرد و هر یک از این ۳ را برای دانشجویان توضیح داد. اول شرح کرد که چطور کشف کرده که از بین مباحث مهندسی سازه، به بحث دمپرهای ویسکوز علاقمند شده و توضیح داد که چطور پنج سال از عمرش را صرف این passion کرده. گفت: تضمین می کنم که اگر ۵ سال شبانه روز روی یک موضوع مهندسی کار کنید در آن رشته بهترین دنیا خواهد شد. لذا passion را کشف کنید و چند سال روی آن متمرکز شوید.

برای دومی، توضیح داد که قطعا هدف باید چیزی فراتر از پول باشد وگرنه رشد شرکت با رسیدن به پول متوقف خواهد شد.

درباره سومی گفت: تعامل با انسانها را باید «آموخت».
نحوه ارتباط شما با دیگران در سرنوشت شرکت شما بسیار موثر است ...

عملا کیت به جای پرداختن به فرمولها و معادلات دیفرانسیل مدلسازی سازه، به بحث انسان پرداخت.

اینها همان چیزهایی است که در دانشگاهها نمی آموزند.

✅ @karkhone

کارشناس یا کارنشناس

اگر شرکتی تاسیس کرده باشید یا کسب و کاری ایجاد کرده باشید حتما با این موضوع برخورد کرده‌اید که یکی از شرایط کسب «جواز» کار، استخدام یا داشتن فلان کارشناس در هیئت مدیره است.
حتی در یک کسب و کار سنتی مثل کشاورزی و دامداری هم چنین مقرراتی وجود دارند که البته در برخی مواقع امکان فیزیکی فضولی وجود ندارد و البته در مناطقی سرمایه‌گذار آزادی بیشتری در به کار نگرفتن این متخصص‌ها دارد و از قضا در این موارد، موفق‌تر هم هستند.
اما این مقررات تا چه حد در موفقیت صاحب کسب و کار تاثیر دارد؟
موضوعی که پیش می‌آید این است که کارفرما مجبور به استفاده از این افراد می‌شود و این داوطلبانه و از روی رغبت صورت نمی‌گیرد.
بسیاری از صاحبان کسب و کارها هستند که مجبور می‌شوند به طور فرمالیته کارشناس خود را به دولت نشان بدهند و شاید مبلغی هم برای استفاده از مدرک این کارشناس به او بدهند، اما در عمل استفاده نمی‌کنند!
چرا حتی وقتی صاحبکار پول کارشناس را هم داده، از تخصص او استفاده نمی‌کند؟
آیا این عمل به ضرر اوست یا او دنبال ضرر است؟
واضح است که گاهی ما شاید در تشخیص منافعمان دچار اشتباهاتی شویم، اما مطلقا به دنبال زیان نیستیم.
پس به هر دلیلی یا کارفرما از کارشناس سود نمی‌برد یا فکر می‌کند که سودی برایش ندارد.
در حالت اول، حق با کارفرماست و الزام او به استفاده از تخصصی که سودی برایش ندارد، نقض آشکار مالکیت او بر کسب و کارش است.
در حالت دوم هم موضوع جبر و نقض مالکیت همچنان معتبر است، منتهی با این توجیه که دولت خیال می‌کند نفع صاحب کسب و کار را بهتر از خودش می‌داند و اگرچه خلاف میل کارفرماست، اما چون به نفعش است، دولت به خودش اجازه می‌دهد او را به زور به بهشت ببرد!
معصیت دیگری که دولت مرتکب شده این است که مدرک را به یک عامل رانت تبدیل کرده و به شما می‌گوید اگر می‌خواهی کارت راه بیافتد، باید به فلانی این مقدار پول را بدهی!
معصیت دیگر هم این است که وقتی با یک مدرک کسی بتواند پول در بیاورد، چه نیازی به کار بلد بودن دارد؟ پس کم‌کم از «دانش» تنها یک کلمه باقی می‌ماند و بعد از مدتی، «دانش» به یک مترسک پوشالی و ملعبه دست «قدرت» تبدیل می‌شود.
شما این انحطاط را آشکارا در کلمه «دانش‌بنیان» می‌توانید ببینید.
چیزی تهی از «دانش» که نام «دانش» را دارد اما هیچ نمی‌داند! مانند متجاوزی که صاحب‌خانه را به قتل رسانده و در خانه مقتول زندگی می‌کند و خانه را از آن خود می‌داند.
مضافاً که رانت اعطا شده ظاهرا از جیب ثروتمند زالو صفت پرداخت می‌شود. رابین‌هود بازی که نفرت ایجاد می‌کند و توقع و طمع نسبت به مال غیر ایجاد می‌کند، مشروعیت بخشیدن به دزدی است، عادت دادن اجتماع به رفتارهای مخرب و ویرانگر است، ترغیب گروهی از انسان‌ها علیه گروهی دیگر و شکستن مالکیت یک فرد در نظر افراد دیگر است، توجیه و حقدار جلوه دادن تجاوز است.
عاقبت بسط این بی‌اخلاقی در جامعه چه چیزی خواهد بود؟
اگر روزی به جای مال یک گروه، زبان، دین، پوشش یا عقیده‌شان را قرار دهیم، باید منتظر چه فجایعی باشیم؟
یقینا چنین انحطاط و فسادی که صرفا معلول تحمیل اراده از جانب قدرت است چیزی جز زیان برای اجتماع انسان‌ها و فرد فردِ ساکنان یک اقلیم ندارد.

این عمل و توجیه آشناییست و البته اگر در مورد کار و کاسبی با این نگرش مواجه نشده باشید، بی‌گمان در مورد پوشش، عقیده، آزادی بیان و ... این ارسال زورکی به بهشت و عواقبش را تجربه و تحمل کرده‌اید.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

شاخص بورس اسرائیل


یک سال است درگیر جنگ مستقیم است
به ایران هم حدودا حمله مستقیم کرده.
نه تنها ریزش نداشته،بلکه ۴۰ درصد رشد کرده...

بورس ایران یک سال گذشته
برخلاف رشد حدود ۱۰۰ درصدی دلار و سکه و تورم مشهود در جامعه فقط ریزش داشته.

این ها به خاطر فاجعه ۱۷ اردیبهشت و مصوبه های ضد تولید و بورسی بود که پول های درشت را فراری داد
که مولد ترین ترین بازار کشور را خالی از سرمایه گذار کرد.

✅ @karkhone

برای قضیه کوروش کمپانی، همه بلبل‌زبان شده‌اند و با فیگور فیلسوفانه، مالباخته‌گان را سرزنش می‌کنند که چرا چنین فریب بزرگی خورده‌اند و مگر می‌شود یک کالایی را که در بازار، بیش از 100میلیون قیمت دارد را کسی 20میلیون بفروشد؟!

اما مالباخته کوروش کمپانی در جواب این فیلسوفان همه چیز دان می‌گوید: خودتان چرا این همه سال برای‌تان سوال نبوده و هنوز هم نیست که چگونه خودرویی که مردم در بازار 500میلیون می‌خرند را کارخانه با 200میلیون می‌فروشد؟
چطور دلاری که مردم در بازار 25هزار می‌خریدند را دولت 4200 می‌فروخت؟
چطور بنزینی که در کشور همسایه 2دلار می‌خرند را اینجا 2سنت می‌فروشند؟

حال اگر شما همین الان دارید برای موارد فوق توجیهات فلسفی و اقتصادی و اخلاقی و دینی و… می‌تراشید و آنها را امری شدنی و حقی بدیهی می‌دانید پس خیلی جای تعجب ندارد که کسی آیفون 100میلیونی را با 20میلیون به ما بفروشد آن هم در شرایطی که خیلی‌ها در همان ابتدا با این قیمت تحویل گرفته‌اند پس ما هم شاید جزو برندگان باشیم و اینکه مابه‌تفاوت از کجا می‌آید به ما چه ربطی دارد؟ مگر برای دلار ترجیحی و خودروی قرعه‌کشی و بنزین کارتی پرسیدیم از کجا می‌آید؟ این هم لابد از همانجا می‌آید دیگر. اگر آن‌ شده پس این هم می‌شود!

بنظر من هم کاملا منطقی است؛ آیا قیمت‌گذاری کوروش کمپانی کوچکترین تفاوتی با قیمت‌گذاری دولت‌های جمهوری اسلامی و تبدیل مردم به اقلیت برندگان و اکثریت بازندگان دارد؟
تفاوت فقط اینجاست که بازی کوروش کمپانی چون به منابع قدرت و ثروت عمومی دسترسی نداشته خیلی زود تمام شده اما بازی دولت جمهوری اسلامی شاید یکی دو دهه دیگر هم ادامه پیدا کند؛ اما چیزی که از این هر دوی این بازی‌ها به جا می‌ماند لشکری از بازندگان و اندکی از برندگان است.

✅ @karkhone

‍ | سید حمید حسینی

درسال ۹۲ که رییس کمیسیون اصل ۴۴ وفضای کسب وکار بودم نشست های ماهانه ای را با حضور اندیشمندان واساتید اقتصاد مدیریت در اتاق ایران برگزار میکردیم،
در نشست مردادماه مرحوم ایت الله موسوی بجنوردی و مصباحی مقدم مهمان نشست بودند، ایت الله بجنوردی در پاسخ به سوالات اقایان عسکر اولادی وحریری در رابطه با سود بانکی وربا، دخالت دولت در اقتصاد، مصادره ها، عفو عمومی واقتصاد اسلامی نقطه نظرات خود را بر مبنای فتاوی امام بیان نمود،
با توجه به ارتحال این فقیه اندیشمند واصلاح طلب بازگو کردن مطالب این جلسه خالی از لطف نیست، روحش شاد ویادش گرامیباد:
۱-"الحمدالله اینجا اقتصاددان فراوان هستند هر مقدار نرخ تورم اگر در جامعه شد اولاً این را بدانید پولی که ما داریم، پول واقعی نیست و نشانه قدرت خرید است یعنی اسکناس مانند طلا و نقره نیست که یک ارزش ذاتی داشته باشد. اسکناس نشانه قدرت خرید است.یعنی دارنده یک 1000 تومان یک مقدار قدرت خرید دارد می‌تواند نیازهایش را با این برطرف کند. وی افزود: در اینکه جامعه که پولش نشانه خرید است اگر هر مقدار نرخ تورم شد بر همان مقدار کاهش خرید پول ملی می‌شود. این مانند دو دوتا چهارتایی هست که در علم اقتصاد هست. ما الان اصلاً ربا نداریم در بانک‌ها. اصلاً دیگر ربا مفهومی ندارد".
۲-"مشکلی که وجود دارد دخالت‌های دولت در امور اجرایی اقتصاد است. ما این را می‌خواستیم بیشتر مورد بررسی قرار دهیم که حد و مرز و دخالت حکومت در اقتصاد و در اداره اقتصادی جامعه چقدر است و حد و مرز بخش خصوصی چیست. یعنی همین قدر که بگوییم دولت کاسب خوبی نیست،‌ این را که به هر حال من عوام هم می‌دانم، توقع این است که مشخص کنید بر مبانی فقه‌ای ما در تاریخ دینی ما این حد و مرز کجاست. آیا حاکمیت به جز دریافت خمس و زکات قرار است که بیزینس هم کند، وارد کاسبی هم شود، در دست و بال کاسب‌ها هم بگردد یا نه قرار است که کنار بایستد و از کاسب‌ها مالیات بگیرد اجازه دهد مملکت اداره شود این را باید بر مبنای فقهی بگیریم.
۳-"در مورد مساله مصادره‌ها معنی‌اش این نیست که هرچه که مصادره شد ما قبول داریم. می‌خواهم بگویم که این‌طور نیست. اما تعداد کثیری از این مصادره‌ها پس داده شد. من چون خودم در جریان بودم و در شورا بودم دارم این را می‌گویم. خیلی از این مصادره‌ها، اسم فرد را نمی‌برم چون فوت کرده‌‌اند که مصادره کرده بود اصلاً جلسه دادگاه نبود یک لیست داده بود، افراد را اینها اموال خودشان منقول و غیرمنقول، فرزندان‌شان، همه مصادره شود. خب این خیلی مسخره بود. یعنی واقعیت‌اش این است که اصلاً اینها نه حکم شرعی است و نه حکم قانونی است. وی ادامه داد: اینها مورد قبول هیچ کس نبود. اینها را پای نظام نیاوریم. یعنی اینها کارهای خودسرانه‌ای بود که یک عده‌ای انجام می‌دادند. اول هر انقلابی بلبشو می‌شود. یک عده‌ای سوءاستفاده می‌کنند و این کارها را انجام دادند. موسوی‌بجنوردی یادآور شد: می‌خواهم بگویم سیستم حکومت ما این نبود و سیستم حکومت خب خود امام را که بنده با خود ایشان خیلی و صد درصد مخالف این کارها بودند".
۴-"چند روزی که آمدم ایران روزی بود که امام وارد قم شده بودند، ببینید آنچه را که الان دارم می‌گویم ماه رمضان است و من مسئولم پیش خدا، ما هم رفتیم قم. بنده تا دست ایشان را بوسیدم به من فرمودند برو دلیل پیدا کن برایم می‌خواهم *عفو عمومی* دهم. من به ایشان عرض کردم شما که ولایت مطلقه را قبول دارید، پیغمبر اکرم وقتی وارد مکه شدند فرمودند هرکس مسلمان شود، کارهای دیگرش کم لم یکن. بعد فرمودند هر خونی که در جار ریخته شده زیر پای من. فلذا وحشی قاتل هم اسلام آورد و پیغمبر او را کنار مسلمانان نشاند. ایشان فرمودند که راجع به قاتل‌ها باید فکر کنم. اگر یادتان باشد که ایشان فردایش عفو عمومی دادند. استثنا کردند مگر کسانی که آدم کشتند. گفتند چون این جزو حقوق مردم است. می‌خواهم بگویم امام وضعش این بود. واقعیت امام این است. حالا اینکه یک عده‌ای خودسرانه بلند شدند مصادره می‌کردند و می‌گرفتند ما اینها را نه پای امام باید بگذاریم و نه پای نظام. فلذا اکثر اینها همه‌شان رد شدند. یعنی بعضی مصادره‌ها نقض شد و به صاحبان‌شان برگردانده شد".

✅ @karkhone

خلاصه گفتگوی پاوول دوورو و تاکر کارلسون

پاوول سال ۱۹۸۴ توی شوروی به دنیا میاد، ۴ ساله بوده که با خانواده نقل مکان میکنن ایتالیا و در زمان فروپاشی شوروی دوباره برمیگردن.

وقتی ۲۱ سالش بوده شبکه‌اجتماعی VK رو طراحی میکنه، که معروف هست به فیسبوک روسیه و میگه اون موقع فقط خودم بودم، برنامه‌نویسی میکردم، مدیر سرور بودم، پشتیبان سایت بودم و همه کارا با خودم بود. نهایتا تا سال ۲۰۱۱ این شبکه‌اجتماعی به ۱۰۰ میلیون کاربر میرسه.

با شروع تضاهرات‌ها توی روسیه مخالف‌های دولت بیشتر از VK استفاده میکنن و دولت بهشون میگه باید محتوای مخالف‌ها و کامیونیتی‌ها حذف بشن.

سال ۲۰۱۳ ماجرا پیچیده‌تر میشه و دولت روسیه اطلاعات کاربران رو هم درخواست میکنه، در نهایت بهش میگن یا سهامتو بفروش یا اینکه باید سمت دولت باشی. که خب اینجا پاول تمام سهامشو میفروشه و از مدیرعاملی هم استعفا میده.

تاکر وسط شو شروع میکنه به تیکه انداختن به مارک زاکربرگ که معروف هست به سانسور و میگه پاوول برای اینکه سانسور نکنه استعفا داد ولی زاکربرگ سانسورچی تمام دولت‌هاست.

میگه ایده تلگرام توی همون روسیه شکل گرفت، فضا امنیتی بود و نمیتونستی به کسی پیام بدی و مطمئن باشی کسی اینو نمیخونه و برادرش رمزگذاری اولیه تلگرام رو طراحی میکنه، برادرش از آدم‌های سوپر اسمارت دنیای ریاضی هست، پس هسته و رمزگذاری با برادرش میشه و رابط کاربری و بقیه بخش‌هارو هم خود پاول طراحی میکنه.

میگه بعد از اینکه از روسیه خارج شدیم خیلی از جاها رفتیم ولی اکثرشون بروکراسی‌های عجیبی داشتن، بریتانیا، آلمان، سنگاپور، سانفرانسیسکو از جاهایی بودن که رفتیم، مثلا ما میخواستیم بهترین برنامه‌نویس‌هارو از سراسر دنیا استخدام کنیم ولی اینا میگفتن اینجوری نیست، شما به راحتی نمیتونید کسی که خارج از کشور هست رو استخدام کنید. باید توی روزنامه آگهی بزنید بعد اگه تا ۶ ماه کسی از داخل کشور برای اون شغل درخواست نداد بعد میتونید نیروی خودتون رو استخدام کنید.

توضیح میده که آمریکا رو هم امتحان کردن ولی فشار نهایت‌های امنیتی رو احساس کردن همون روزهای اول و گفتن اینجا جایی نیست که ما بتونیم دووم بیاریم «منظورش اینه که از روسیه میان کلا حساسیت روشون زیاده».
بعد ۷ سال پیش میرن دبی و میگه مزیت امارات اینه که به راحتی هرکسی از هرجای دنیا رو میتونید استخدام کنید، سیستم مالیات کارامد هست و زیرساخت عالیه.
میگه خوبی امارات هم اینه که کلا باهات کاری ندارن، حتی یه بار هم بهمون پیام ندادن یه چیزیو حذف کنیم یا ...

تاکر میگه چرا ۱۰۰ درصد سهام تلگرام مال خودته؟ در جواب میگه هدف ما مستقل بودنه و میدونیم که سرمایه‌ها وقتی میان اهدافی هم دارن.
تمام سرمایه‌ام یا داخل بانکه یا بیت‌کوین هست و هیچوقت اونارو خرج نکردم، جت نخریدم، قایق نخریدم، هیچ زمینی یا خونه‌ای ندارم، علاقه دارم این سرمایه برای تلگرام هزینه بشه.

✅ @karkhone

‍ عربستان سعودی به دنبال فناوری چینی


| النور الکات (فایننشال تایمز)
/ مسعود یوسف‌حصیرچین


عربستان سعودی به دنبال این است که با استفاده از دلارهای نفتی‌اش صنعت فناوری داخلی‌اش را تقویت کند و در ازای معاملاتی بسیار بزرگ، از شرکت‌های چینی پیشرو در زمینۀ فناوری می‌خواهد در این پادشاهی حوزۀ خلیج فارس سرمایه‌گذاری کنند.
علی‌بابا وسنس‌تایم از شرکت‌های چینی مهمی هستند که طی سه سال گذشته در ازای سرمایه‌گذاری‌های مشترک در عربستان سعودی، قراردادهایی به ارزش صدها میلیون دلار با این کشور بسته‌اند.
به گفتۀ پنج فرد مطلع، از جمله مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری، کارآفرینان و مشاوران حوزۀ فناوری که روی توافق‌ها کار می‌کنند، سرمایه‌گذاران سعودی روز به روز شروط سخت‌گیرانه‌تری را برای تأمین مالی مطرح می‌کنند.
در مواردی، شرکت‌های چینی باید تخصص فنی‌شان را با همکاران سعودی‌شان به اشتراک بگذارند.
یکی از مشاوران چینی که به شرکت‌های این کشور دربارۀ گرفتن پول از عربستان سعودی مشاوره می‌دهد گفت «می‌خواهند شرکت و مهندسان شما استعدادهای آنان را آموزش دهد. انتظاراتی دارند.»
تلاش این کشور پادشاهی برای دستیابی به شرکت‌های فناوری جهانی و ارتقای اقتصادش و تنوع بخشیدن به منابع درآمدش و دور شدن از اتکای به نفت، با افت و تضعیف فروش شرکت‌های فناوری چینی همراه شده که برای سرمایه‌گذاری و درآمدهای جدید به خاورمیانه رو کرده‌اند.
راهبرد چین بازتاب شیوۀ یک دهه پیش دولت‌های محلی چین نسبت به شرکت‌های خارجی است که در ازای آموزش تیم‌های محلی و سرمایه‌گذاری به آنان اجازه می‌دادند به بازار دستیابی داشته باشند.
به گفتۀ دو منبع مطلع، گروه هوش مصنوعی سنس‌تایم برندۀ پروژۀ بلندپروازانۀ این پادشاهی برای ساخت کلان‌شهر آینده‌نگرانۀ نئوم شده است.
این قرارداد در حالی بسته شده است که سنس‌تایم با افت ارزش سهام و کاهش درآمد از کسب‌وکار اصلی‌اش، نظارت داخلی، مواجه است. سنس‌تایم گفت این شرکت «فعالانه در نئوم مشارکت داشته است.»
در ماه اکتبر، گروه رانندگی خودکار چینی Pony.ai در ازای توافقی مبنی بر اینکه این شرکت مقرهای منطقه‌ای پژوهش و توسعه و تولیدش را در عربستان سعودی مستقر کند، ده میلیون دلار از صندوق سرمایه‌گذاری نئوم به دست آورد.
علی‌بابا کلاد در سال 2022 و از طریق سرمایه‌گذاری مشترک با گروه مخابراتی سعودی که در زمینۀ پروژه‌های 5جی با هواوی همکاری داشته است، وارد بازار سعودی شد و به «تقویت همکاری» در پژوهش در زمینۀ فناوری متعهد شد.
معاملات سعودی با گروه‌های فناوری چینی مفادی برای محافظت از سرمایه‌گذاری‌شان دارد.
در سال 2022، سنس‌تایم 207 میلیون دلار از شرکت سعودی هوش مصنوعی دریافت کرد که در مالکیت صندوق سرمایه‌گذاری دولتی این کشور، صندوق سرمایه‌گذاری عمومی، است تا سرمایه‌گذاری مشترکی برای توسعۀ راه حل‌های هوش مصنوعی در خاورمیانه انجام دهد. سنس‌تایم گفت این همکاری باعث «تقویت جوانان محلی، انتقال دانش و نوآوری‌هایی مهم در هوش مصنوعی» خواهد شد.
بر اساس شرایط این معامله، اگر پس از هفده سال شرکت سعودی هوش مصنوعی نتواند عرضۀ عمومی شود یا خریداری برایش پیدا نشود، سنس‌تایم باید آن را بخرد.
چندین سرمایه‌گذار چینی گفتند هنگام تأسیس صندوق‌های خطرپذیر، همتایان سعودی‌شان تنها به این شرط سرمایه‌گذاری می‌کردند که 30 درصد مبالغ جدید در پروژه‌های درون این پادشاهی سرمایه‌گذاری شود.
به گفتۀ سه مدیر صندوق چینی، این اقدامات با نگرش‌های سه دهه پیش متفاوت است.
یک سرمایه‌گذار چینی ریسک‌پذیر که به دنبال تأسیس صندوقی در خاورمیانه بوده است گفت «قبل‌تر، سرمایه‌داران ریسک‌پذیر، بدون هیچ نام و ردی چک سفید می‌گرفتند. حالا خیلی سخت‌تر است.»
به گفتۀ بعضی از تحلیلگران صنعتی، عربستان سعودی همچنین شرکت‌های فناوری خارجی را به سوی توسعۀ صنعت هوش مصنوعی نوظهور این کشور هدایت می‌کند و مشغول «دست‌چین کردن» بهترین شرکت‌ها از سیلیکون ولی تا شنژن است.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

ما که در هر بن مو کوه گرانی داریم
هیچ سیلاب به دریا نرساند ما را

مجید راهب، بنیانگذار شرکت تولید گلاب ایران و ربیع؛ به دیار باقی شتافت.

✅ @karkhone

| محمد ایمانی

قدرت انحصار خلق پول دولت ها را در برابر هر نیرو و نهاد اجتماعی ای شکست ناپذیر کرده است، با این حال چاپ پول بدون پشتوانه به عنوان پاشنه آشیل دولت ها، اگرچه آنها را قوی تر و ثروتمندتر می کند اما با بی نظمی و آشوبی که در نظام اجتماعی یا مدنی زندگی انسانها ایجاد کرده و میکند نظامهای اجتماعی متکی به دولت ها را مستعد فروپاشی از درون می کند. پول فیات یا پول بدون پشتوانه تاریخ چندان طولانی ای ندارد و در طول حیات کوتاه خود همواره به بحرانهای اقتصادی و مالی دامن زده است. سیاست پولی دولت های مدرن طی این دوره سیاست امروز به فردا بوده است یعنی مشکل امروز را با چاپ پول بدون پشتوانه به فردا موکول کردن بدون چشماندازی نسبت به آینده و رویکردی ریشه ای به حل مشكل.

✅ @karkhone

حکم مصادره اموال سلسله پهلوی به شورای انقلاب

‌‏حکم‏
‌‏زمان: 9 اسفند 1357 / 1 ربیع الثانی 1399‏
‌‏مکان: تهران، منزل آقای محمود بروجردی خیابان پاسداران ‏
‌‏موضوع: فرمان مصادرۀ اموال سلسلۀ پهلوی و وابستگان به آنها‏
‌‏مخاطب: شورای انقلاب اسلامی‏
‌‏بسم الله الرحمن الرحیم‏
‌‏1 ربیع الثانی 99 / 9 اسفند 57‏
‌‏ شورای انقلاب اسلامی به موجب این مکتوب مأموریت دارد که تمام اموال منقول و‌‎ ‌‏غیرمنقول سلسلۀ پهلوی و شاخه ها و عمال و مربوطین به این سلسله را که در طول مدت‌‎ ‌‏سلطۀ غیرقانونی از بیت المال مسلمین اختلاس نموده اند، به نفع مستمندان و کارگران و‌‎ ‌‏کارمندان ضعیف مصادره نمایند و منقولات آن در بانکها با شماره ای به اسم شورای‌‎ ‌‏انقلاب یا اسم اینجانب سپرده شود و غیرمنقول ـ از قبیل مستغلات و اراضی ـ ثبت و‌‎ ‌‏مضبوط شود تا به نفع مستمندان از هر طبقه صرف گردد در ایجاد مسکن و کار و‌‎ ‌‏غیر ذلک. به جمیع کمیته های انقلاب اسلامی در سراسر کشور دستور می دهم که آنچه‌‎ ‌‏از این غنایم به دست آورده اند در بانک با شمارۀ معلوم بسپرند. و به دولت ابلاغ نمایید‌‎ ‌‏که این غنایم، مربوط به دولت نیست و امرش با شورای انقلاب است، و آنچه مأمورین‌‎ ‌‏دولت به دست آورده اند یا می آورند، باید به همین شماره به بانک تحویل دهند. و‌‎ ‌‏کسانی که از این اموال چیزی به دست آورده اند، باید فوراً به کمیته ها یا بانک تحویل‌‎ ‌‏دهند و متخلفین مورد مؤاخذه خواهند بود.‏
‌‏روح الله الموسوی الخمینی‏
‏

✅ @karkhone

تورم‌خواری به‌سبک ثروتمندانِ ایرانی

| مرتضی کاظمی

ثروتمندانِ عزیز لطفاً متوجه باشید!

تورم را چه کسی می‌سازد؟
بانک مرکزی با فشار دولت‌ها

چه کسانی از تورم در ایران منفعت می‌برند؟
دولت‌ها، بانک‌ها و ثروتمندانِ ایرانی

نرخ بهره بالای ۳۰ درصد، بعضی دوستان را اذیت کرده. شاید شما هم ناله‌ها و فریادهای ثروتمندان را شنیده‌اید. این ناله‌ها جدید نیستند. ناله‌های بنگاه‌داران و ثروتمندانِ ایرانی را عرض می‌کنم؛ وقتی با صدای بلند فریاد برآورده‌اند که وای نرخ بهره زیاد شده، نقدینگی کم است و سرمایه در گردش کفاف مخارجمان را نمی‌دهد در واقع دارند به حکومت فشار می‌آورند که لطفاً سرِِ کیسه را شُل کنید و پول چاپ کنید بدهید به ما تا بتوانیم بنگاه‌هایمان را تراز کنیم. البته متوجه هستند و هستیم که همین بزرگواران با هر نرخ بهره‌ای از ۴ درصد تا ۴۰ درصد همیشه شاکی بوده‌اند اما همزمان شتابان با هر نرخ بهره‌ای از دریافت اعتبارات و تسهیلات مستفیض شده‌اند.

سالها است این بزرگواران و کارآفرینان، این عزیزان، ثروتمندان و بنگاه‌دارانِ ایرانی میلیاردها وام با بهره منفی گرفته‌اند و چه بهره‌ها که نبرده‌اند. باید بگویم متاسفانه چه منفعت‌ها که از تورم‌خواری نخورده‌اند.

برای شما عجیب نیست؟ که بنگاه اقتصادی به‌جای اینکه به خلق ارزش و سودآفرینی از طریق تولید وابسته باشد برای مدیریتِ روزمره و پرداخت دستمزد فقط به وام بانکی با بهره منفی وابسته شده؟

اکثراً در پنجاه سال گذشته نرخ بهره‌ی اسمی بسیار پایین‌تر از نرخ تورم بوده همینطور که هنوز هم هست و این دوستان به‌طور مداوم وام گرفته‌اند و ثروت روی ثروت انباشته‌اند.

باید بپرسیم اساساً شما چرا به فعالیت بنگاه ادامه می‌دهید؟ اگر نمی‌توانید از طریق خلق ارزش و سودآوری، این بنگاه را اداره کنید.

دلیلش همین است که اساساً هدف از راه‌اندازی یا حفظِ بعضی از بنگاه‌های اقتصادی، خلق ارزش و سودآفرینی نبوده و نیست؛ هدف تورم‌خواری بوده و همچنان تورم‌خواری برای ادامه فعالیت این بنگاه‌ها توجیه اقتصادی ایجاد می‌کند.

این بنگاه‌داران و ثروتمندانِ ایرانی در پنجاه سال گذشته موفق شده‌اند از طریق سیاستمداران و بعضاً اقتصاددانان، صدایشان را به گوش سیاستگذاران برسانند؛ لابی کرده‌اند و موفق شده‌اند منابع ایجاد شده توسط بانک‌ها و بانک‌مرکزی را تصاحب کنند و البته که آسیب‌های تورم فقط به فقرا و اقشار پایین اصابت کرده و منافعش به ذی‌نفعان رسیده و می‌رسد.

ثروتمندانِ عزیز
بنگاه‌دارانِ ایرانی

لطفاً متوجه باشید در حال تورم‌خواری بوده‌اید و هستید. همین؛ فقط متوجه باشید عده‌ای دارند له می‌شوند و شما در حال تورم‌خواری از طریق نرخ بهره منفی بوده‌اید و هستید.
همین!


✅ @karkhone

چگونه می‌توان در کشوری با شعار خودکفایی فریب نخورد؟


خوب جواب کوتاه اینه که به سختی! خیلی هم به سختی!
چطور؟
خوب. اول به یکی از پیش‌زمینه‌ها بپردازیم. دولت به همراه جمعیت قابل توجهی از چپول‌الهی‌ها اول شروع می‌کنند به تبلیغات گسترده علیه کمپانی‌های بزرگ که آی ملت چه نشسته‌اید که بنز و آئودی انحصار دارند و دست توطئه‌گرشان مشاغل کوچک دیگر را می‌بلعند. آی مردم چه نشسته‌اید که این سرمایه‌داران می‌خورند و نفر بعدی شاید مغازه تو باشد! شاید کارگاه تو باشد! شاید کفاشی تو باشد و از این لولوترسانی‌ها.
دولت باید واردات را برای حمایت از کسب و کارها کنترل کند تا نان شما از سفره‌تان بریده نشود و ...
آشناست. هر روز ماشین پروپاگاندا این زِریات را در زورنایش می‌نوازد و برای همین زورنا نوازی از جیب شما پول می‌دزدد. بماند. فعلا این درد بزرگ ما نیست.
وقتی دست شرکت‌های بزرگ و صاحب اسم و رسم را بریدند چه می‌شود؟ خوب آنطور که ابله‌های ترسو و کودن‌های بی‌مایه تصور می‌کردند، مملکت بهشت پر درآمد آنها نمی‌شود.
یک شرکت بزرگ و اسم و رسم‌دار مثل اپل، سامسونگ، بایر، باسف یا ون ایپرن یا هلیو پتاس و دوغال (دوگال) و ... چیزی به اسمِ اسم و رسم دارد. بر خلاف امثال یزدی‌زاده آبرو دارد، اعتبار و شرف و مشتری و سهام و شهرت دارد. و از همه مهمتر چیزی به اسم رقیب دارد.
برای چند دلار بیشتر کلاهبرداری نمی‌کند یا دله‌دزدی نمی‌کند. اگر کود بفروشد، مثل شرکت دانش بنیان معظم ستیلا به جای کود فسفری که باید ۵۲٪ P2O5 و ۳۴٪ K2O داشته باشد، یک آشغالی با ۳٪ پتاس و فسفر به همراه ۹۵٪ مواد سمی و پُرکُننده توی پاچه‌تان نمی‌کند.
شرکت کوچکی داخلی که دولت از او حمایت می‌کند می‌داند از این همه مصرف کننده حداکثر ۳ نفر متوجه می‌شوند و آنها هم مجبورند در تو در توی سیستم قضاوت مضحک بروکراتیک سال‌ها آواره گرفتن حق شود. کسب و کار کشاورزی یا هر تولیدش هم که داشت از بین رفت.
فوقش فرار می‌کند و یک شرکت جدید ثبت می‌کند. کی به کیه. بله. اینطوریاست!
اما ون ایپرن دله دزد نیست و در دنیای آزاد نمی‌تواند چشم بسته به مردم کود بفروشد! پدرش را حتی اگر دولت دموکراتیک کمی تا قسمتی لیبرال هم درنیاورد، رقیب‌هایش در می‌آورند. بازار آزاد پدرش را در می‌آورد.
نمی‌تواند آبرو و شهرتش را قربانی دو کیسه کود بکند. کودش را خودش با دست خودش آنالیز می‌کند تا مبادا ۱٪ اینور آنور نشود. مبادا داخلش کادمیم باشد! مبادا سرب و آرسینیک باشد!
نمی‌خواهد مردم از محصولش بخورند و سرطان معده و روده و صفرا بگیرند! پوستش را می‌کنند چون دولت از او حمایت نمیکند!
چی؟ بله دولت از او حمایت نمی‌کند!
اما دله‌دزدهای ایران، حمایت دولت قرمساق‌تر از خودشان را دارند. مگر رقابتی هست؟ مگر آبرو و شهرت دارند؟ شرکت‌های بزرگ خارجی با جان کندن بزرگ شده‌اند و رقابت میلیمتری دارند و مغز خر نخورده‌اند که با یک دزدی احمقانه از آن صرف نظر کنند.
اگر هم روزی شیطون گولشون بزنه، سریع خودشون با پای خودشون محصولشون رو از بازار جمع می‌کنن و خسارت می‌دن.
آیا دولت گودرتمند اونها رو در دادگوه عالی مجبور می‌کنه؟ نه. اگر دادگوه هم نباشه بازم در دنیای آزاد کسی خریت نمیکنه. اما وقتی حمایت دولت اسلحه به دستی که شما رو هم خلع سلاح کرده باشه رو داشته باشن، وضع فرق می‌کنه.
میشن چای دبش. میشن فلان خودرو و ...
خوب مزه حمایت از تولید ملی چطور بود؟ خوب سوخت یا پماد می‌زنید برای درفش بعدی آماده بشید؟
خوب یک عده‌ای روانی هستن و بازم زر می‌زنن که جنرال موتور انحصار داره! سرمایه‌داریه و از این جامعه‌ستیزی‌های روان‌نژندانه که مخصوص اهالی اردوگاه چپولیسم هست.
اگر خود اپل در ایران پاش قلم نمی‌شد چطور؟ آیا یک دله‌دزد باجناق‌زاده موشخوشوزاده می‌تونست بهتون گوشی نسیه بفروشه و بزنه به چاک؟
اگر ون ایپرن بود، ستیلا یا هر ننه قمری میتونست به پشتوانه آبروی نداشته‌اش بهتون کود آشغال بفروشه که خودت مجبور بشی یک آزمایشگاه رو کولت حمل کنی؟
همه این حمایت از تولید ملی فقط یک کاربرد داره: بستن دست لایق و باز گزاشتن دست نالایق دزد بی‌آبرو و بی‌شرف.
برگردیم به سوال. آیا میشه در ایران گول نخورد؟
با توجه به فراوانی کلاهبرداران و دزدان نسبت به یک مملکت نرمال و با توجه به مشابه بودن انسان در هر دو سو، خیر. در در ایران شما یک مورد صالح و ۹۹۹۹۹۹ مورد دزد دارید. در مملکت نرمال هم شما ۱ دزد و ۹۹۹۹۹۹ صالح دارید، پس احتمال یا فراوانی گول خوردنتان ۱۰ به توان ۱۲ مرتبه خواهد بود. اگر تا حالا گول نخورده‌اید خوب بگردید. حتما گول‌هایی بهتان خورانده‌اند که حتی روحتان هم خبر ندارد.

✅ @karkhone

اقتصاد ایران؛ اگر انقلاب نمی‌شد !


| رسول رئیس‌جعفری


یکی از پرسش‌هایی که در عرصه عمومی طی چند سال گذشته تکرار شده این است که اگر انقلاب اتفاق نمی‌افتاد اقتصاد ایران الان در چه جایگاهی قرار داشت. به این پرسش می‌توان از جنبه‌های گوناگون پاسخ داد اما یکی از معیارهای پاسخگویی به این پرسش می‌تواند بررسی نظرات افرادی باشد که خود در یک دهه پایانی حکومت پهلوی صاحب منصب بوده‌اند و بر اساس عملکرد کلی سیستم، آینده‌ای را برای اقتصاد ایران متصور شده‌اند. این شیوه‌ای است که رسول رئیس جعفری پژوهشگر اقتصادی برای پاسخ به این پرسش به کار گرفته است. در گفت‌وگویی که با ایشان داشتیم، وی در ابتدا نگاه به تاریخ از منظر «اگرها» را نقد می‌کند و سپس بر اساس آنچه فروپاشی از درون می‌نامند و در کتاب خود با عنوان «روایت یک فروپاشی» نیز آن را صورتبندی کرده است، چالش‌های پیش روی مدیریت اقتصادی کشور را در آستانه انقلاب به تصویر می‌کشد. خلاصه‌ای از این گفت‌وگو در ادامه ارائه شده است.



ما اگر بخواهیم برای اینکه انقلاب نشده بود سناریوسازی کنیم باید ببینیم چه گزینه‌های دیگری پیش رو بود. با توجه به بیماری محمد رضا شاه یک احتمال این بود که رضا پهلوی طی چند سال به پادشاهی می‌رسید؛ جوانی ۲۱ یا ۲۲ ساله‌. در این شرایط نیز باز ممکن بود عراق همان ضعف را در ساختار سیاسی ما حس کند و به ایران حمله کند. توجه داشته باشیم که از زمان رضا شاه این درگیری ها به صورت جدی پیش‌بینی می‌شد. گزینه دیگر این بود که در خلا بعد از محمدرضا شاه یک شورش داخلی رخ دهد و جناح چپ و توده ای در آن اوج داستان جنگ سرد حکومت کند. یک گزاره بر سر اینکه چرا انقلاب اتفاق افتاد این است که کشورهای اروپایی به این جمع بندی رسیدند که ادامه وضع موجود ممکن نیست و حتما به شورش داخلی و تغیر رژیم می‌رسد و بین گزینه‌های جایگزینی که وجود داشت مانند توده‌ای‌ها و مذهبی‌ها به این نتیجه رسیدند که حکومت مذهبی خطرش برای غرب کمتر از حکومت توده‌ای و کمونیستی است. البته ساختار فرهنگی ایران هم چیز دیگری اجازه نمی‌داد. بنابراین به دلیل بیماری‌ایی که شاه داشت و قابل پیش‌بینی بود گزینه های پیش رو پیچیده‌تر و بهتر از این انقلاب و جنگ نبود و در هر حالتی که به آن فکر کنیم ممکن بود اتفاق بهتری رخ ندهد.



اما در پاسخ به سوال اصلی باید بررسی کنیم اقتصاد ایران در دهه ۵۰به سوی چه مسیری می رفت. در این باره دو روایت می‌توانیم داشته باشیم؛ یک روایت معروفی است که می گوید بعد از رشد چشمگیر دهه ۴۰ که به همت عالیخانی و تیمش و مدرنیزاسیون در صنایع رخ داد و رشد دو رقمی اتفاق افتاد وفور درآمد نفتی باعث شد عقلانیت و برنامه‌ریزی کنار گذاشته شود و فساد گسترده‌ای در اقتصاد ما روی داده و ریخت و پاش عجیب و غریب داشته باشیم. این روایت چند شاهد مثال دارد. خود شاه در روزنامه اطلاعات مورخ سوم آبا ن ۱۳۵۵ می‌گوید اگر دوباره درآمد نفتی داشته باشیم پول‌هایمان را آتش نخواهیم زد. دلارهایمان را آتش نمی زنیم. نکته دیگر که در همین راستا می گوید این است که اگر پول ها بیاید دیگر اجازه نمی‌دهیم لاشخورها به ما طرح پیشنهاد بدهند. بعد می گوید نه راه داریم، نه سیمان و جاده و باید ظرفیت جذب را ارتقا داده و روی زیرساخت کار کنیم. این عبارت شاه به اضافه گفته‌های دیگران از دهه ۵۰ نشان دهنده این است که در آن سال‌ها عقلانیت کنار گذاشته شده و ریخت و پاش زیاد و فساد زیادی در قراردادهای نظامی صورت گرفته بود.



درآمد نفتی کشور بین سال‌های ۵۲ تا ۵۷ حدود ۱۲۰ میلیارد دلار است که در مقام مقایسه خوب است بدانیم که کل درآمد نفتی از زمان مظفر الدین شاه تا سال ۱۳۵۲ حدود ۲۵ میلیارد بوده است. این ۱۲۰ میلیارد دلار چیزی حدود ۸۰۰میلیارد امروز است. به گفته خود شاه این رقم در ۵ سال آتش زده شده و شاه می گوید دیگر این کار را تکرار نمی‌کنیم. این پول سرشار می‌توانست تمام ساختارها و نهادها را از بین ببرد. ابتهاج هم می گوید این پول شاه را به قدرت بلامنازع تبدیل کرد و استبدادش را تشدید کرد و باعث شد دموکراسی در کشور از بین برود و نیمچه دموکراسی در مجلس از بین رفت و شاه فکر می کرد مطلقا عقل کامل است.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

| مورای روتبارد

در حالیکه در یک اقتصاد مبتنی بر بازار آزاد، صاحبان کسب و کارها و شرکتها می توانند بسیار مولد و خدمت کننده به مصرف کنندگان باشند اما در این سیستم «سرمایه‌داری رفاقتی دولتی» آنها اغلب به دنبال سوبسیدها و یارانه ها، قراردادهای خاص، امتیازات ویژه، رانتها، کارتل ها و انحصارهای فراهم شده توسط دولت‌های بزرگ هستند. اغلب لابی های تجاری و سردمداران کسب و کارها با حرارت و شدت، آتش بیار معرکهٔ سیستم اقتصادی دولتگرا و مداخله گر هستند.

✅ @karkhone

| علی صادقی همدانی


با هدف برآورد زیان تجاری ناشی از متفاوت بودن روزهای تعطیلی ایران با بقیه کشورهای دنیا، مرکز پژوهشهای اقتصادی اتاق بازرگانی اصفهان اقدام به تهیه گزارشی تحقیقاتی نموده است. به عبارت دقیق تر این گزارش مزیت های تعطیلی آخر هفته‌ی جمعه و شنبه در مقایسه با تعطیلی پنجشنبه و جمعه را در سه بخش به شرح زیر مورد بررسی قرار داده است:
بخش اول به مقایسه تعطیلات ایران با سایر کشورهای جهان اختصاص دارد. یافته ­های تحقیق نشان می دهند در اکثر کشورهای جهان بین ۱۱٠ تا ۱۲۹ روز به تعطیلات اختصاص یافته است اما این تعداد در ایران با احتساب ۲۶ روز تعطیلی رسمی و ۵۲ روز تعطیلی روز جمعه ۷۸ روز می‌شود. حتی اگر پنجشنبه‌های نیمه تعطیل هم به این تعداد اضافه شود، کل تعطیلات ایران به ۱٠۴ روز می‌رسد.
بخش دوم گزارش به مقایسه تعطیلی روز پنجشنبه با تعطیلی شنبه می­پردازد. تعطیلی روز پنجشنبه با توجه به تعطیلی شنبه و یکشنبه در اغلب کشورهای جهان، مراودات بین‌المللی کشور را برای ۴ روز متوالی مختل می‌کند. روندی که ۱۵ سال پیش عمده کشورهای اسلامی و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس را بر آن داشت تا برای کاهش زیان اقتصادی ناشی از این موضوع و بهره‌مندی بیشتر از تعاملات بین‌المللی در تصمیمی واحد روزهای تعطیل پایان هفته خود را از «‌پنجشنبه و جمعه» به «شنبه و یکشنبه» مانند کشور امارات متحده عربی تغییر دهند. یافته­های پژوهش زیان مالی به تجارت کشور در صورت تعطیلی پنج شنبه و جمعه را حدوداً مبلغی برابر با ۲۲/۳ میلیارد دلار برآورد کرده است. در صورتی که با جابجا شدن این تعطیلات به جمعه و شنبه این زیان ۱۸/۱۱ میلیارد برآورد می­شود. همچنین با توجه به تعطیلات آخر هفته کشورهای جهان، با تعطیلی پنج شنبه به جای شنبه زیان تجاری با ۵ شریک عمده تجاری مجموعاً به میزان ۸/۳ میلیارد دلار برآورد شده است که از این بین با کشور چین به میزان ۳/۲۴ میلیارد دلار، ، امارات متحده عربی ۲/۵۸ میلیارد دلار، ترکیه ۱/۴ میلیارد دلار، عراق بیش از ۹٠۳ میلیون دلار و هند بالغ بر ۷٠۵ میلیون دلار خواهد بود.
بر اساس اظهارنظر اکثر اقتصاددانان، کارشناسان و فعالین اقتصادی، تعطیلی روز شنبه بهترین انتخاب است تا یک روز به عنوان تعطیلی مشترک بین تجار در سطح بین الملل در نظر گرفته شود و از این طریق ۴ روز قطع مراودات تجاری بین‌المللی به ۳ روز تقلیل یابد.
بخش سوم این گزارش به بررسی نقش تعداد روز تعطیلات آخر هفته و تأثیر آن بر پارامترهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی از دیدگاه فعالان اقتصادی می­پردازد.
امید که گزارش پیش رو در جهت بهبود وضعیت رفاهی ایرانیان مفید واقع شود.

با احترام

✅ @karkhone

برای اینکه هم شما حرص بخورید هم برای بار صدم خودم، گفتم اینو اینجا بگم. ای نماد، در راستای سازمان دهی به کسب و کارها در تجارت الکترونیک در زیر مجموعه وزارت صنعت معدن و تجارت ایجاد شد. مثل "تقریبا" تمام سازمان‌های دولتی، هدف مرکز توسعه تجارت الکترونیکی که اینماد رو صادر میکنه، چیزی نیست جز پول گرفتن. چطور؟ نه مثل خیلی از کسب و کارهای بین المللی در بخش خصوصی که هدفشون اعطای استاندارد به شرکت‌های خصوصی دیگست، بلکه با ممنوع کردن حق دریافت درگاه پرداخت، اون مجوز رو به کسب و کارها "میفروشه". تقریبا هر مجوزی که دولت ها، به ویژه گنگ آخوندها، به شما میدن، نه برای تامین منافع مصرف کننده، بلکه برای تامین منافع خود دولت از طریق صلب یک حق از فعال اقتصادی و باز فروختن اون حق به خودش هست. چیزی مثل سیم کارت گردشگری. اول میاد اینترنت رو که حق ماست میبنده. بعد میگه اگه اونو میخوای باید پولشو بدی. احمقانه و شیادانست؟ wait for it.

اینماد پنج سطح اعتباری داره. بی ستاره تا چهار ستاره. برای دریافت همون بی ستارش اول از همه باید ثبت شرکت کرده باشید. یعنی پول داده باشید که در یک سامانه دولتی شمارو به رسمیت بشناسن(این با برند فرق داره. اعتبار یه کسب و کار در اذهان مشتریاشه نه تو زونکنای دولت) و بتونید برای کسب و کارتون شناسنامه بگیرید. برای اینکه برای کسب و کارتون بتونید شناسنامه بگیرید باید یه ملک "تجاری" ای رو به عنوان محل کسب و کارتون معرفی کنید. علاوه بر هزینه ملک تجاری که خیلی وقتا به بیش از ده برابر یه ملک مسکونی هم میرسه، شما خیلی وقت ها نیازمند دریافت مجوز مربوط به کسب و کارتون هستید. و باز خیلی وقت ها برای دریافت مجوزها باید بیش از یک سال صبر کنید و متاهل باشید یا کارت اتاق بازرگانی رو داشته باشید (که خود این بگایی های زیاد دیگه ای داره گرفتنش) یا یه سرمایه کلانی رو گرو بذارید. در نهایت شما شرکت رو ثبت میکنید. بعد باید کد اقتصادی و کد رهگیری مالیاتی بگیرید. برای همین هم باز نیاز به ملک تجاری دارید. از طرف دیگه برای خیلی از کسب و کارها، مالیات بر فروش گرفته میشه نه مالیات بر سود. این بازی رو دولت احمدی نژاد ابداع کرد و باعث به گل نشستن بازارهای مهمی مثل آهن و طلا شد. خیلی از غول‌های بازار یا ورشکست شدن یا از ایران رفتن یا بازنشسته شدن یا سکته کردن یا افتادن زندان یا دارن یواشکی(واقعا میگم یواشکی تو ملک مسکونی) کار میکنن. چون خرید و فروشی که انجام میدن باید غیر مستقیم باشه مثلا پول به حساب خواهرزاده فروشنده واریز شه.

از سوی دیگه، برای جابجایی و انتقال وجه هم شما با محدودیت های زیادی مواجهید. یا باید قید امنیت رو بزنید که خب برای مبالغ هنگفت ریسکش فوق العاده بالاست. یا باید ساتنا کنید که بیشترین حجم تراکنش تا جایی که میدونم مال بانک پاسارگاده که تا روزی نهصد میلیون تومن، یعنی چیزی حدود شونزده هزار دلار، بیشتر نیست. شاید به نظرتون خیلی عدد بالایی به نظر برسه. بیاین یه سناریو رو دربارش فکر کنیم. تصور کنید شما میخواید یه ملک مُستَغَل(ملک کلنگی قدیمی که بکوبن بسازن) یا به اشتباه رایج مستغلات ده طبقه تو سهروردی به قیمت سیصد میلیارد تومن بفروشید و باهاش ده تا ملک تجاری کوچیک تو بازار تجریش به قیمت سی میلیارد تومن بخرید. صرف نظر از رکود شدید بازار مسکن که باعث میشه گاهی بیش از سه سال منتظر خریدار / فروشنده باشید بلکه بتونید پونزده درصد زیر قیمت ملکتون رو بفروشید، رو کاغذ حساب کنید در بهترین حالت با روزی نهصد میلیون تومن چقدر باید علاف بمونید که سیصد میلیارد تومن به حساب شما بیاد و بعد اون رو به حساب ده تا فروشنده دیگه بزنید. اگه یه آنلاین شاپ با گردش مالی ماهی ده میلیون تومن هم داشته باشید احتمالا میتونید درک کنید که هر ساعتی که داره از اون فعال اقتصادی تلف میشه، چقدر براش ضرره.

برگردیم سر اینماد. بیاین فرض کنیم همه این راه هارو رفتیم و بعد از مدتی، ممکنه یه هفته ممکنه یه سال، نشان(بَج) اینماد به دست ما برسه. بسته به محصولی که میفروشی شما ممکنه به بج ها و نشان های دیگه مثل رسانه های دیجیتال هم نیاز داشته باشی که برای گرفتن اونها حتی لازمه یه سری کلاس های عقیدتی و آزمون هارو پشت سر بذاری. اینماد رو به هر بدبختی ای بود گرفتی. حالا تازه اینمادت یک ستاره ست. برای فروش اعتماد بیشتر باید تا چهار ستاره (بخوانید پیاده شدن دنگ بیشتر دولت) هم پیش برید. همینه که شما حتی به سایت های بسیار بزرگی که روزانه بالای پنج میلیارد تومن فروش دارن هم سر بزنی میبینی اینمادشون تک ستارس. چون اهمیتی نداره. اون کسب و کار اعتماد و اعتبارش رو تو ذهن مشتری هاش داره و نیازی نداره پول بیشتر به دولت بده که یه اعتبار ساختی بخره.

ادامه مطلب

✅ @karkhone

سئوالات بی‌پاسخ!

۱- چرا بعد از آن همه هزینه که مسأله حجاب و گشت‌های ارشاد روی دست کشور و حکومت گذاشت، حکومت هنوز همان راه‌های احمقانه را ادامه می‌دهد؟ چرا مردم را همچنان عصبانی‌تر می‌کنند؟ چرا وقتی نمی‌توانند مدیران عفیف و یا فرزندان عفیف داشته باشند، اصرار دارند "عفاف" دلخواه خود را در حلقوم جامعه فروکنند، حتی اگر فقط برایشان و برای مردم هزینه تولید کند؟

۲- چرا وقتی سال‌هاست مشخص شده که سیاست‌های آبی کشور (مانند ایجاد سدهای بزرگ، عدم کنترل برداشت‌های آبی، سیاست‌های غلط بسط کشاورزی و پیگیری "خودکفایی" در بعضی محصولات....) ما را به ورشکستگی آبی رسانده، هنوز همان سیاست ها را با قدرت ادامه می‌دهیم؟ آیا گاوخونی و زاینده‌رود و دریاچه ارومیه کافی نبود؟

۳- چرا وقتی سیاستگذاری خارجی کشور را به انزوای سیاسی کشانده است، هنوز به همان راه ادامه می‌دهیم؟ وقتی دشمنی با آمریکا و اسراییل هیچ ضرری به آنها نزده و فقط برای ما بحران ایجاد کرده، چرا هنوز بر همان طبل می‌کوبیم؟ وقتی مشخص شده که دوستی با کشورهایی چون کوبا و ونزوئلا آخر کار چیزی به ما نمی‌دهد، چرا اصرار داریم که ادا درآوریم که این دوستی‌ها چه قدر مفید است؟!

۴- وقتی تلویزیون ج.ا. هر روز مخاطبینش کم و کمتر می‌شود، چرا همان برنامه‌ها را با شدت بیشتری ادامه می‌دهند؟ وقتی تمام مخارج فرهنگی حتی یک ذره موفق نشده‌اند مردم را به آن طرفی که می‌خواهند سوق دهند، چرا ادامه‌ی آنها؟ چرا باید وانمود کنند که اینها تاثیری دارند؟

۵- وقتی مشخص شد که حمایت داخلی از صنایع خودرو به صورت حذف رقیب خارجی فقط این صنایع را ناکارآمدتر و مشتریان را ناراضی‌تر می‌کند، چرا همان سیاست ادامه پیدا کرد؟ چرا بیشتر شد؟ چرا همان سیاست به صنایع دیگر، چون تولید لوازم خانگی، تعمیم داده شد؟

۶- وقتی معلوم شد که صنایع نیشکر که همگی با برنامه‌ریزی دولتی ایجاد شده‌اند، مناسب محیط زیست خوزستان و خاک خوزستان و بارش‌های فصلی خوزستان نیستند، چرا مرتب بر وسعت آنها افزوده شد؟ چرا علیرغم ضررده بودن آنها و آب‌بر بودن آنها و تخریب محیط زیست، بر ادامه‌ی آنها پافشاری می‌شود؟

۷- وقتی سال‌ها پیش معلوم شد که صنعت هسته‌ای تمام منافع احتمالیش (که در حقیقت یکی بود: ساختن بمپ اتم!) در مقابل هزینه‌هایی که به مملکت تحمیل می‌کند بسیار ناچیز است، چرا بر ادامه‌ی همان راه اصرار شد؟

۸-چرا پدیده سخیف و زشت حمله و اشغال سفارت های دول خارجی توسط اوباش سیاسی مدام تکرار شده، و هیچ یک از خاطیان هم مجازات نشدند؟ چرا پدیده زشت بازداشت اتباع خارجی به منظور باج‌گیری مدام تکرار می شود؟ چرا این اقدامات که چهره زشت و خشن و وحشی از کشور ایجاد کرده و میلیاردها ضرر وارد کرده به عنوان یک سلاح سیاسی ایرانی رسمیت پیدا کرده؟ چرا حکومت ایرانی مکرراً به صورت و سیرت یاغیان و قطاع الطریق و قبایل وحشی عمل کرده؟

۹-چرا اجرای قانون و مجازات متخلفین فقط برای ملت معنا دارد و برای خیل وابستگان حکومتی هیچ جرمی حتی قتل، ترور، دزدی و فساد جنسی معنی عملی ندارد؟

۱۰-چرا کنترل دستوری قیمت‌ها و سهمیه‌بندی که منجر به تریلیون ها ضرر و ناکارایی و فساد شده در ایران همچنان به شدت و تعصب دنبال می‌شود؟

۱۱-چرا بیش از چهل سال است این کشور درگیر تورم مزمن ناشی از افزایش نقدینگی است و در حالیکه تمام کشورهای دنیا حتی طالبان راه جلوگیری از تورم را فرا گرفته‌اند، بزرگان ما فقط به ریختن اشک و ناله‌های جانسوز و نصیحت‌های پرگوهر به دولت و ملت اکتفا می‌کنند و گوششان را به حرف حساب می‌بندند؟ چه چیزی مایه این فساد عمیق اخلاقی و عقلی شده است؟

۱۲-چرا حتی حکومتی ظالم و ناآزموده و جبار و جاهلی مثل طالبان افغانستان خیلی از اشتباهات و خطاهای مزمن و مکرر ما قوم ایرانی را ندارد (چپاول و مصادره اموال، بی‌قانونی، ناامنی سفارتخانه‌ها، تورم، کنترل دولتی تجارت، فساد گسترده، تنش‌های بی‌دلیل خارجی و لافزنی‌های بی‌هدف،...)؟

چه مخلوطی از ایدئولوژی و تکبر و دروغ ما را به اینجا کشانده است؟

از گذشته بپرسیم: در مواقعی که می‌توانستیم جنگ با عراق را به نفع خودمان پایان بدهیم، چرا ندادیم؟ چرا اصرار بر چیزی غیرممکن (تسخیر عراق) کردیم که حاصلش شد کشتگان بیشمار از دو ملت هم‌آئین؟ آیا لازم بود که صبر کنیم تا کشور تا مرز ورشکستگی برود و تسلیحات زیادی (به خصوص هواپیماهای جنگی) از ما نابود شود تا تسلیم واقعیاتی چون روز روشن شویم؟

چرا ارز ۴۲۰۰ تومانی که از همان اول محتوم به شکست بود را گذاشتیم؟ چرا بعد که اشتباه بودنش حتی بر سیاستمداران و اقتصاددانانِ حامی این طرح (و از لحاظ عقلی ورشکسته) هم مشخص شد، باز ادامه دادیم؟ چرا همین روال قیمت‌گذاری را در یک سیکل معیوب مرتب تکرار می‌کنیم؟

و سئوال اساسی: این همه دهن‌کجی و لجبازی با منطق و عقل سلیم، با واقعیات، با دنیا، با مردم، با خداوند و با سرنوشت برای چه؟ چرا؟!!

✅ @karkhone

‍ دانشجویان ایرانی در دانشگاه های آمریکایی! چرا؟ چقدر؟

| محمدرضا اسلامی

دانشگاههای برتر آمریکا عموما دارای جایگاه برتر در رتبه بندیهای بین المللی هستند و لذا ورود به این دانشگاهها پس از عبور از فیلترهای متعدد است. در واقع ورود به این دانشگاهها نوعی «رقابت بین المللی» است میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی.

حالا یک پله به عقب نگاه کنیم: چرا در مقایسه با دانشگاههای اروپا، شرق آسیا، و حتی کانادا، دانشگاههای آمریکایی در جهان در رتبه های برتر قرار دارند؟
پاسخ به این سوال، کوتاه نیست چون که «صنعت آموزش» یکی از پیچیده ترین صنایع در آمریکاست. چند پاسخ اجمالی:
دانشگاههای آمریکا ارتباط تنگاتنگی با صنعت دارند و تعامل صنعت و دانشگاه باعث غنی شدن فرآیند آموزش/تولید علم شده.
«اقتصاد دانشگاه» در آمریکا به شکلی است که دانشگاهها منابع درآمدی متنوعی دارند و نهاد دانشگاه از استقلال نسبی برخوردار است (در مقایسه با شرق آسیا و حتی اروپا)؛ و عملا دانشگاه چندان ذیل دولت قرار نمی گیرد. خلاصه تر بگوییم: دانشگاه یک نهاد دولتی نیست.
بودجه هایی که بنیاد علوم (NSF) برای پژوهشهای لب مرزی دانش تامین می کند بودجه های هنگفتی است و این باعث شده تا به عنوان «نقش مکمل» در کنار دیگر درآمدهای دانشگاه، به فرآیند تولید علم کمک شود.

حالا برگردیم به سوال اول: در هر سال تحصیلی چند دانشجوی ایرانی در آمریکا هستند؟
طی سالهای اخیر در هر سال تحصیلی حدودا ۱۱۰۰۰ (یازده هزار) نفر.
عدد درشتی است؟ اگر به خود عدد نگاه کنیم، بله! طی شش سال گذشته هر سال حدود ۱۱۰۰۰ تن از بهترین فارغ التحصیلانِ دانشگاههای کشور در مراکز دانشگاهی آمریکا مشغول به تحصیل شده اند. این یعنی فقط از ۲۰۱۷ تا امروز بیش از ۶۰هزار تن از فرزندان سرزمین ایران.

اما بیائید به جای نگاه به قدرمطلق عدد، با نگاهی مقایسه ای به آمار نگاه کنیم:
طبق آمار رسمی وزارت علوم آمریکا تعداد دانشجویان بین المللی شاغل به تحصیل در سال تحصیلی گذشته در آمریکا یک میلیون و پنجاه و هفت هزار نفر بوده است. قبل از کرونا بیشتر هم بود. (لینک)
جالب اینجاست که بدانیم که اکنون حدود ۳۰۰هزار دانشجوی چینی در آمریکا مشغول به تحصیل هستند و حدود ۲۰۰ هزار دانشجوی هندی. (لینک)
حتی کشور ژاپن با وجود آنهمه صنعت و برخورداری از دانشگاههایی مانند توکیوتِک و کیوتو، شانزده هزار دانشجوی تحصیلات تکمیلی در آمریکا دارد.

حالا بیاید از منظری دیگر نگاه کنیم: هر کشوری از هر صد هزار نفر، چند نفر دانشجو در آمریکا دارد؟ برای این کار جمعیت دانشجویان را تقسیم بر جمعیت کشور می کنیم و سپس ضربدر ۱۰۰ هزار: ایران از هر صدهزار نفر، ۱۳ نفر، ژاپن ۱۳ نفر، هند ۱۴ نفر و چین ۲۱ نفر.اینجا اعداد سخن می گویند. همیشه عدد، رقم و آمار باعث می شود که از اتاق فکر خود خارج شویم و با واقعیتهای دنیا موجه شویم.

اگر از این منظر نگاه کنیم ما با هند، ژاپن برابر هستیم و فقط چین تقریبا ۱.۵ برابر ماست. این باعث می شود که گمان نکنیم قدرمطلق تعداد دانشجویان ایرانی در ایالات متحده عدد بزرگی است. بلکه باعث می شود که بدانیم ابعاد صنعت آموزش در مقیاس بین المللی چقدر بزرگ است و برای تک تک آن یازده هزار دانشجوی کشورمان ارزش قائل شویم. چون آنها کسانی هستند که در یک رقابت نفسگیرِ بین المللی با چینی ها، هندی ها، اروپایی ها، ترکیه ای ها، اعراب و... موفق به حضور در یک آزمایشگاه تراز بین المللی شده اند. دانشجویان ایرانی شاغل به تحصیل در آمریکا عموما از خانواده های طبقه متوسط هستند و هیچ کدام با بورسیه تحصیلی دولت ایران مشغول به تحصیل و پژوهش نیستند. با گران شدن دلار و بد شدن شرایط اقتصادی کشورمان، برخی از آنها حتی مقدار اندک پس انداز مثلا دویست-سیصد دلاری خود را برای والدین بازنشسته شان می فرستند.
این در حالی است که بن سلمان حدود ۱۶هزار دانشجوی عربستانی را با بورسیه (و با پول نفت) برای تحصیل به آمریکا فرستاده است که می شود ۴۳ نفر به ازای هر صد هزار نفر، یعنی سه برابر دانشجویانی که با جیب خودشان می روند با بورس حکومتی عربستان می روند. (لینک).

سوال سخت آخر
و حالا یک سوال دیگر: تا اینجا فهمیدیم که میزان حضور دانشجویان ایرانی در آمریکا خارج از نرم نیست. سوال این نیست که چرا می روند؟ سوال این است که چرا برنمی گردند؟ اگر امروز بگویند که یک وجب از خاک ایران به دست بیگانگان افتاد چه قدر ناراحت می شویم؟ نمی گویم بیشتر ولی دست کم به همان اندازه باید ناراحت شد از اینکه یک دانشجوی مستقل باهوش از این مملکت می رود و دیگر باز نمی گردد.

✅ @karkhone

پهناورترین کشور جهان، بزرگ‌ترین دارنده تسلیحات هسته‌ای، پدرخوانده بیش از نیمی از جمعیت جهان، برادر بزرگ‌تر و… آنچنان فرو پاشید که دیگر حتی کسی سالروز فروپاشی آن را به یاد ندارد.

این عکس لحظه تاریخی است که یلتسین، گورباچف را مجبور می‌کند بیانیه فروپاشی شوروی و استعفای خود را بخواند. گورباچف طفره می‌رود، یلتسین از صندلی بلند می‌شود، به سراغ گورباچف می‌رود و فریاد می‌زند که بخوان و حاشیه نرو، گورباچف راهی ندارد و کاغذی را که جلوی او گذاشته‌اند را می‌خواند.

در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ گورباچوف بیانیه فروپاشی را می‌خواند و روز بعد، پارلمان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، انحلال آن را تصویب می‌کند.
هفتادسال جنایت، زندان، اعدام و تصفیه، دخالت در کوچک‌ترین امور زندگی مردم، فشارهای ایدئولوژیک و حذف مخالفان، بدون انقلاب، بدون خونریزی، بدون دخالت بیگانه و در اوج قدرت، تمام و شوروی به ۱۵ کشور مستقل جدید تبدیل می‌شود.

✅ @karkhone