نگاه ماست که ظرفیت‌مان را تعیین می‌کند.


کسی که می‌گوید «من همه‌چیز را می‌دانم» در واقع فرصت یادگیری را از خودش می‌گیرد؛
اما کسی که می‌پرسد «چه چیز دیگری می‌توانم یاد بگیرم؟» همیشه در مسیر رشد، پیشرفت و تحول باقی می‌ماند.



@karnil

آینده جهان نه تنها در میدان‌های نبرد، بلکه در آزمایشگاه‌های داروسازی و کدهای برنامه‌نویسی نوشته می‌شود؛ جایی که نوآوری خاموش، مرزهای قدرت را پرسر و صداتر از هر سلاحی جابه‌جا می‌کند."


مجله اکونومیست 29 نوامبر 2025
( 8 آذر ماه 1404 )

The Economist
November 29th 2025

@karnil

#OKR

تمرکز رادیکال!

در متدولوژی OKR، کلید دستیابی به نتایج چشمگیر، «تمرکز رادیکال» است؛ به این معنی که در هر فصل، شجاعتِ «نه» گفتن به انبوهی از ایده‌های خوب را داشته باشید تا بتوانید تمام انرژی و منابع خود را تنها بر روی حیاتی‌ترین هدف متمرکز کنید.

@karnil

#OKR


«مالکیت مشترک، یعنی عدم پاسخگویی؛ برای تضمین اجرا، هر نتیجه کلیدی (KR) را تنها به یک فرد مشخص بسپارید.»

@karnil

🗣 Mohammad Motamedi
🎵 Chelleh Neshin
#MohammadMotamedi

برگشته ام از شبای بی تو
دیدن ندارد دنیای بی تو
چرا پایان ندارد این تشنگی ها
بگو باران ببارد صحرا به صحرا
صحرا به صحرا

به عشق تو اشک بی اختیارم
سرا پا جنون سر به صحرا گذارم
که یه چله در هوایت ببارم

به عشق تو اشک بی اختیارم
سرا پا جنون سر به صحرا گذارم
که یه چله در هوایت ببارم

همه عشقی عقل سرخی تو
همه شوقم موج آبم من
توهم آغازی و هم پایان
همیشه در نیمه راهم من

به عشق تو اشک بی اختیارم
سرا پا جنون سر به صحرا گذارم
که یه چله در هوایت ببارم

به عشق تو اشک بی اختیارم
سرا پا جنون سر به صحرا گذارم
که یه چله در هوایت ببارم



@karnil

مقاله‌ای که در مجلهٔ Journal of Experimental Psychology: Learning, Memory, and Cognition منتشر شده، بررسی کرده که یک رفتار بسیار ساده—راه رفتن—چطور بر انواع مختلف تفکر اثر می‌گذارد. پژوهشگران در چهار آزمایش کنترل‌شده، خلاقیت و حل مسئله را در شرایط مختلف سنجیدند: نشستن، راه رفتن در فضای بسته، راه رفتن در فضای باز، و حرکت بدون راه رفتن.
نکتهٔ مهم این پژوهش این است که تمرکز آن نه بر ورزش، آمادگی جسمانی یا تمرین بلندمدت، بلکه بر این بود که حرکت ملایم و روزمره چگونه حالت شناختی لحظه‌ای مغز را تغییر می‌دهد.
یافتهٔ کلیدی مطالعه، انتخاب‌گر بودن اثر راه رفتن است. راه رفتن باعث «باهوش‌تر شدن کلی» مغز نشد. حتی در برخی تکالیف حل مسئلهٔ محدود و ساختارمند، عملکرد کمی افت کرد.
اما در مقابل، تفکر واگرا—توانایی مغز برای تولید ایده‌های جدید، منعطف و خلاق—به‌طور قابل‌اعتماد افزایش یافت.
این یعنی حرکت بدن، مغز را از حالت کنترل سخت‌گیرانه و خطی خارج می‌کند و آن را به سمت پردازش تداعی‌محور می‌برد؛ حالتی که ارتباط نزدیکی با خلاقیت و بینش دارد. پژوهشگران معتقدند این تغییر احتمالاً ناشی از تنظیم متفاوت دسترسی به حافظه و کاهش مهار شناختی است، نه انگیزه، نه منظرهٔ اطراف، و نه میزان تلاش.
اهمیت این یافته فراتر از خلاقیت است. زندگی مدرن بر نشستن طولانی‌مدت بنا شده، اما این پژوهش نشان می‌دهد انعطاف‌پذیری ذهنی ممکن است به شکستن سکون فیزیکی وابسته باشد.
خلاقیت، ایده‌پردازی و لحظات «آها» فقط در مغز اتفاق نمی‌افتند؛ آن‌ها حاصل همکاری سیستم مغز–بدن هستند.
طراحی کار، یادگیری و زندگی روزمره بدون در نظر گرفتن حرکت، ممکن است بی‌سر و صدا کیفیت تفکر ما را محدود کند.
منبع:
Give Your Ideas Some Legs: The Positive Effect of Walking on Creative Thinking
Journal of Experimental Psychology: Learning, Memory, and Cognition
DOI: 10.1037/a0036577

@karnil

یک مطالعهٔ طولی، گروهی از زنان سالم را به‌مدت ده سال دنبال کرد تا بررسی کند آمادگی جسمانی—به‌ویژه قدرت عضلات پا—چه ارتباطی با پیری شناختی و ساختار مغز دارد. پژوهشگران با اندازه‌گیری توان پا در میانسالی و ارزیابی دوبارهٔ عملکرد شناختی و آناتومی مغز سال‌ها بعد، توانستند بررسی کنند آیا عملکرد عضلانی می‌تواند روند پیری مغز را در طول زمان پیش‌بینی کند یا نه؛ آن هم در حالی که عوامل سبک زندگی، وضعیت سلامت و حتی ژنتیک به‌دقت کنترل شده بودند.
نکتهٔ چشمگیر این مطالعه، چیزهایی بود که نتوانستند این رابطه را توضیح دهند. ارتباط بین قدرت پا و سلامت مغز حتی پس از در نظر گرفتن سلامت قلبی–عروقی، ناتوانی جسمی، طول تلومرها، سطح تحصیلات و حتی ژنتیک مشترک همچنان پابرجا ماند. تصویربرداری مغزی در سال‌های بعد نشان داد زنانی که قدرت پای بالاتری داشتند، حجم مادهٔ خاکستری بیشتری و بطن‌های مغزی کوچک‌تری داشتند—شاخص‌هایی که معمولاً با آتروفی کندتر مغز همراه‌اند.
این یافته‌ها نشان می‌دهد که قدرت اندام تحتانی فقط نشانهٔ «تناسب اندام عمومی» نیست، بلکه می‌تواند یک شاخص بلندمدت از تاب‌آوری مغز باشد. پیام گسترده‌تر مطالعه روشن است: مغز در خلأ پیر نمی‌شود. سیستم‌هایی که با حرکت، سرعت و تولید نیرو درگیرند، به‌طور زیستی با حفظ ساختار مغز در طول زمان گره خورده‌اند. حفظ سلامت مغز ممکن است کمتر به عادت‌های صرفاً شناختی وابسته باشد و بیشتر به نگه‌داشت توان‌های فیزیکی‌ای مربوط شود که با افزایش سن، بی‌سروصدا تحلیل می‌روند.
منبع:
Kicking Back Cognitive Ageing: Leg Power Predicts Cognitive Ageing after Ten Years in Older Female Twins
Gerontology — DOI: 10.1159/000441029

@ karnil

در سال ۲۰۱۴، گروهی از روان‌شناسان در دانشگاه واترلو به نکته‌ای تأمل‌برانگیز رسیدند:
همان افرادی که برای دیگران توصیه‌هایی سنجیده، آرام و دقیق ارائه می‌دهند، وقتی پای زندگی خودشان به میان می‌آید، دچار آشفتگی و واکنش‌های هیجانی می‌شوند.

این افراد تازه‌کار نبودند؛
مشاور، درمانگر، مدیر ارشد و بنیان‌گذار بودند—کسانی که دیگران برای شفافیت فکرشان در شرایط فشار به آن‌ها اعتماد می‌کنند.

برای مثال، یکی از مدیران حاضر در پژوهش توانسته بود بخش‌های بزرگی از یک سازمان را بازسازی کند؛
اما وقتی از او خواسته شد درباره تصمیم شغلی خودش فکر کند، ذهنش درگیر عجله، تردید و خودقضاوت‌گری شد.

پژوهشگران این پدیده را «پارادوکس سلیمان» نام‌گذاری کردند؛
ایده‌ای که نشان می‌دهد انسان‌ها در حل مسائل دیگران خردمندتر از حل مسائل شخصی خود عمل می‌کنند.

مسئله، کمبود هوش یا توانایی نیست؛
مسئله «فاصله روانی» است.

وقتی موضوع به خود ما مربوط می‌شود: دستگاه عصبی حالت هشدار می‌گیرد،
احساس تهدید فعال می‌شود،
هویت درگیر می‌شود،
و ذهن، دید خود را محدود می‌کند.

اما وقتی به مشکل دیگری نگاه می‌کنیم: این فاصله باعث می‌شود قضاوت ما آرام‌تر، گسترده‌تر و منطقی‌تر باشد.

نکته مهم اینجاست:
ذهن همان است، فقط زاویه نگاه تغییر می‌کند.

بخش جالب پژوهش این بود که راه‌حل پیچیده‌ای لازم نبود.
وقتی افراد درباره خودشان به صورت سوم‌شخص فکر کردند—انگار که به یک دوست مشاوره می‌دهند—کیفیت تصمیم‌گیری‌شان بلافاصله بهتر شد.

@karnil

این پژوهش یعنی

همه ما به فیدبک نیاز داریم. حتی اگر فکر میکنیم خیلی می فهمیم!!



انتقاد سازنده برای ما طلا هست باید هیچ گاردی نداشته باشیم، چون داشتن گارد باعث میشه ذهن قفل باشه و هیچ چیز دریافت نکنه

@karnil

صنعت الکل جهان در ۴ سال گذشته ۸۳۰ میلیارد دلار ضرر کرده است زیرا نسل زد مصرف نوشیدنی‌های الکلی را کاهش داده‌اند.
@karnil

🗣ایده محققان ایرانی در کانادا: مهندسی باکتری‌های خاصی که تومورها را از درون می‌خورند

🔸محققان دانشگاه واترلو ازجمله دو پژوهشگر ایرانی باکتری‌هایی را مهندسی کرده‌اند که می‌توانند به تومورها نفوذ کرده و آنها را از درون نابود کنند. این باکتری‌ها در محیط‌های بدون اکسیژن مانند هسته تومورهای جامد رشد می‌کنند و با مصرف مواد مغذی تکثیر می‌شوند. این روش می‌تواند راهی جدید برای درمان سرطان فراهم کند.

🔸در این پژوهش از باکتری «کلوستریدیوم اسپوروژنز» استفاده شده که فقط در محیط‌های فاقد اکسیژن زنده می‌ماند. «بهرام زرگر»، دانشجوی ایرانی، این پروژه را آغاز کرد و با «سارا صدر»، دیگر پژوهشگر ایرانی، همکاری داشت. این تیم درحال همکاری با آزمایشگاه‌های CREM Co Labs در شهر تورنتو برای تبدیل این دستاورد به یک درمان واقعی است.

🔸محققان برای افزایش اثربخشی، ساختار ژنتیکی باکتری را تغییر دادند تا مقاومت آن در برابر اکسیژن افزایش یابد. آنها همچنین یک سیستم کنترلی مبتنی‌بر مدارهای DNA طراحی کردند که بقای باکتری را فقط در هسته تومور فعال می‌کند. گام بعدی، ترکیب این سیستم و آزمایش آن در مراحل پیش‌بالینی است.

@karnil