دانشمندان یک نوسان مرموز ۷۱ تراهرنزی در میتوکندری پیدا کردند؛ آیا پای یک پدیده کوانتومی در میان است؟
پژوهشگران چینی در سلول‌های زنده انسان و بافت‌های موش، یک نوسان غیرمعمول با فرکانس ۷۱ تراهرترز شناسایی کرده‌اند؛ یعنی نوسانی که حدود ۷۱ تریلیون بار در ثانیه رخ می‌دهد.
نکته عجیب این بود که این سیگنال در ساختارهای زنده مشاهده شد، اما پس از خشک‌شدن یا تخریب ساختار نمونه ناپدید شد. آزمایش‌ها همچنین نشان دادند که این نوسان ارتباط نزدیکی با میتوکندری‌ها دارد؛ اندامک‌هایی که بخش عمده انرژی موردنیاز سلول را در قالب مولکول ATP تولید می‌کنند.
پژوهشگران برای توضیح این پدیده، یک مدل کوانتومی پیشنهاد کرده‌اند. بر اساس محاسبات آن‌ها، برهم‌کنش نور با پیوندهای CH₂ موجود در غشاهای چین‌خورده داخلی میتوکندری ممکن است حالتی شبیه یک پلاسمون ایجاد کند؛ حالتی که در آن ویژگی‌های نور و ماده با یکدیگر ترکیب می‌شوند.
اما بخش جالب‌تر آزمایش‌ها زمانی رخ داد که پژوهشگران سلول‌های انسانی را با نور فروسرخ میانی در فرکانس‌های مشخص تحریک کردند. تابش ۷۱ تراهرترزی برای ۱۰ دقیقه، در شرایط آزمایش، میزان تولید ATP را حدود ۱۰۳ درصد افزایش داد. این اثر در یک فرکانس کنترلی مشاهده نشد.
با این حال، هنوز برای نتیجه‌گیری‌های بزرگ زود است. این پژوهش در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در bioRxiv به‌صورت پیش‌چاپ منتشر شده و هنوز داوری همتا را پشت سر نگذاشته است. بنابراین، هنوز مشخص نیست که این مدل کوانتومی پس از بررسی مستقل پژوهشگران دیگر تأیید خواهد شد یا نه.
اگر این یافته در مطالعات بعدی تأیید شود، می‌تواند مسیر تازه‌ای برای مطالعه ارتباط میان فیزیک کوانتومی و زیست‌شناسی سلولی باز کند؛ اما صحبت درباره درمان بیماری‌های متابولیک یا پیری در این مرحله کاملاً زودهنگام است.
ترجمه و نگارش: #آرش_طوقدار
@karnil
پژوهشگران چینی در سلول‌های زنده انسان و بافت‌های موش، یک نوسان غیرمعمول با فرکانس ۷۱ تراهرترز شناسایی کرده‌اند؛ یعنی نوسانی که حدود ۷۱ تریلیون بار در ثانیه رخ می‌دهد.
نکته عجیب این بود که این سیگنال در ساختارهای زنده مشاهده شد، اما پس از خشک‌شدن یا تخریب ساختار نمونه ناپدید شد. آزمایش‌ها همچنین نشان دادند که این نوسان ارتباط نزدیکی با میتوکندری‌ها دارد؛ اندامک‌هایی که بخش عمده انرژی موردنیاز سلول را در قالب مولکول ATP تولید می‌کنند.
پژوهشگران برای توضیح این پدیده، یک مدل کوانتومی پیشنهاد کرده‌اند. بر اساس محاسبات آن‌ها، برهم‌کنش نور با پیوندهای CH₂ موجود در غشاهای چین‌خورده داخلی میتوکندری ممکن است حالتی شبیه یک پلاسمون ایجاد کند؛ حالتی که در آن ویژگی‌های نور و ماده با یکدیگر ترکیب می‌شوند.
اما بخش جالب‌تر آزمایش‌ها زمانی رخ داد که پژوهشگران سلول‌های انسانی را با نور فروسرخ میانی در فرکانس‌های مشخص تحریک کردند. تابش ۷۱ تراهرترزی برای ۱۰ دقیقه، در شرایط آزمایش، میزان تولید ATP را حدود ۱۰۳ درصد افزایش داد. این اثر در یک فرکانس کنترلی مشاهده نشد.
با این حال، هنوز برای نتیجه‌گیری‌های بزرگ زود است. این پژوهش در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در bioRxiv به‌صورت پیش‌چاپ منتشر شده و هنوز داوری همتا را پشت سر نگذاشته است. بنابراین، هنوز مشخص نیست که این مدل کوانتومی پس از بررسی مستقل پژوهشگران دیگر تأیید خواهد شد یا نه.
اگر این یافته در مطالعات بعدی تأیید شود، می‌تواند مسیر تازه‌ای برای مطالعه ارتباط میان فیزیک کوانتومی و زیست‌شناسی سلولی باز کند؛ اما صحبت درباره درمان بیماری‌های متابولیک یا پیری در این مرحله کاملاً زودهنگام است.
ترجمه و نگارش: #آرش_طوقدار
@karnil
❤5👍1