چرا با این همه مطالعه و دانش اندوزی تغییر نمیکنیم؟
چون فقط دنبال اضافه کردن اطلاعات خود هستیم نه #پالایش(تجزیه و تحلیل).
در صورتی تغییر می کنیم که در هر کلاسی که شرکت کردیم و یا هر کتابی که خواندیم از خود بپرسیم که کدامین باور را باید پالایش کنیم و دور بریزیم؟
وقتی دیگر قضاوت نکردی، انتقاد نکردی، نصیحت نکردی و نخواستی دیگران را عوض کنی، فقط با وصل کردن خودت به سرچشمه ی نور چراغی فرا روی دیگران شدی و حتی وقتی تعریف نکردی و یکی را بزرگ و دیگران را کوچک نکنی بدان که به راه کمال گام نهادی و به هدیه ی حضور دست یافتی در غیر این صورت باید مسیرت را عوض کنی.
وقتی بین خودت و دیگران تفاوت گذاشتی و خودت را از جنس آنها ندانستی و بین خودت و دیگران فاصله انداختی و خود را از دیگران جدا کردی بدان از راه کمال و اخلاص دور شدی.
زمانی در جاده ی کمال گام بر می داریم که خود را از جنس خدا بدانیم و دیگران را نیز همینطور یعنی ذهن را خالی از من و تویی و کاملا رها، آرام کنیم.
در صورت وصل بودن به سر چشمه ی نور الهی با او یکی می شویم و به بی زمانی و بی فرمی
می رسیم و دیگر تلخی، کینه، حسادت و درد نداریم خاطره های گذشته ممکن است باشد ولی دیگر درد ندارد، بی زمانی، بی فرمی باعث می شود حضور داشته باشیم و این وصل بودن به ما قدرت و توانایی می دهد و ما را خلاق می کند و می توانیم خالق خود و سر نوشت خود شویم.
@karnil
چون فقط دنبال اضافه کردن اطلاعات خود هستیم نه #پالایش(تجزیه و تحلیل).
در صورتی تغییر می کنیم که در هر کلاسی که شرکت کردیم و یا هر کتابی که خواندیم از خود بپرسیم که کدامین باور را باید پالایش کنیم و دور بریزیم؟
وقتی دیگر قضاوت نکردی، انتقاد نکردی، نصیحت نکردی و نخواستی دیگران را عوض کنی، فقط با وصل کردن خودت به سرچشمه ی نور چراغی فرا روی دیگران شدی و حتی وقتی تعریف نکردی و یکی را بزرگ و دیگران را کوچک نکنی بدان که به راه کمال گام نهادی و به هدیه ی حضور دست یافتی در غیر این صورت باید مسیرت را عوض کنی.
وقتی بین خودت و دیگران تفاوت گذاشتی و خودت را از جنس آنها ندانستی و بین خودت و دیگران فاصله انداختی و خود را از دیگران جدا کردی بدان از راه کمال و اخلاص دور شدی.
زمانی در جاده ی کمال گام بر می داریم که خود را از جنس خدا بدانیم و دیگران را نیز همینطور یعنی ذهن را خالی از من و تویی و کاملا رها، آرام کنیم.
در صورت وصل بودن به سر چشمه ی نور الهی با او یکی می شویم و به بی زمانی و بی فرمی
می رسیم و دیگر تلخی، کینه، حسادت و درد نداریم خاطره های گذشته ممکن است باشد ولی دیگر درد ندارد، بی زمانی، بی فرمی باعث می شود حضور داشته باشیم و این وصل بودن به ما قدرت و توانایی می دهد و ما را خلاق می کند و می توانیم خالق خود و سر نوشت خود شویم.
@karnil