#اختصاصی

🔴روایت میدانی از پایتخت؛ ده روز پس از آغاز جنگ

تهران در محاصره‌ی گرانی، فضای پادگانی و بی‌پناهیِ شهروندان

ده روز است که تهران، آن شهرِ همیشه بیدار، به سکوتی دلهره‌آور فرو رفته است. خیابان‌ها خالی‌تر از هر زمانِ دیگری است و کرکره‌ی مغازه‌ها پایین کشیده شده. اینجا دیگر چرخِ زندگی و اقتصاد نمی‌چرخد؛ تنها دغدغه، زنده ماندن تا صبحِ فرداست.

در روزهایی که مردمِ مضطرب بیش از هر چیزی به احساس امنیت و پناه نیاز دارند، چهره‌ی شهر به‌شکلی غریب، پادگانی شده است. بر سر میدان‌ها و چهارراه‌های اصلی، ماشین‌های سرکوب و لوله‌ی سنگینِ تیربارها خودنمایی می‌کنند.

ایست‌وبازرسی‌های متعدد در جای‌جای استان، سایه‌ی سنگینِ رعب را بر سرِ همان اندک رهگذرانِ خسته و نگران می‌اندازد. گویی پیش از آنکه نگرانِ آسمان باشیم، باید از خیابان‌های شهرِ خودمان بترسیم.

زیر این آسمانِ پرالتهاب، سفره‌های خالی جنگِ خاموشِ دیگری به راه انداخته‌اند. در همین ده روز، قیمتِ ساده‌ترین بهانه‌های زنده ماندن، مثل تخم‌مرغ و سیب‌زمینی، دو تا سه برابر شده است. رنجِ پدری که در میانه‌ی اضطرابِ جنگ، توانِ خریدِ یک وعده غذای ساده برای خانواده‌اش را ندارد، کمتر از آوارِ بمب‌ها نیست.صف های طویل پمپ بنزین و نانوایی ها ( به خصوص در روزهای اول ) را هم باید به این حجم فشارهای روزمره افزود

اما شب‌ها، بی‌رحم‌ترین بخشِ این روایت‌اند. تداومِ حملات و خبرِ کشته شدنِ هم‌وطنانِ غیرنظامی، خواب و آرامش را از چشمانِ شهر ربوده است. سنگین‌ترین بارِ این وحشت بر روانِ کودکانی آوار شده که با هر صدای مهیبی می‌لرزند و پناهی جز آغوشِ لرزانِ والدینشان ندارند.

فاجعه‌ی بزرگ‌تر، بی‌پناهیِ مطلقِ ماست؛ نه آژیرِ خطری به صدا درمی‌آید تا فرصتِ جان‌پناه گرفتن بدهد، و نه اصلاً پناهگاهی تدارک دیده شده که مادری بتواند فرزندش را در آن پنهان کند. شهروندانِ تهران، رهاشده و بی‌دفاع، تنها به انتظارِ سرنوشت نشسته‌اند.

و تلخ‌تر از همه‌ی این‌ها، تماشای گروه‌هایی از طرفداران حاکمیت است که در همین خیابان‌های ماتم‌زده، به اسم عزاداری اما با شعارها و سخنرانی‌های تهدیدآمیز رژه می‌روند. این قدرت‌نمایی‌ها در روزهایی که روانِ جامعه از ترسِ بمباران و مرگ متلاشی است، حسی عمیق از ناامنی و بیگانگی را در دلِ شهروندان می‌کارد؛ گویی ما در خانه‌ی خودمان، تنهاترین و بی‌دفاع‌ترین انسان‌های روی زمین هستیم.

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

✍️پ . آذرین

پرنده‌ای آهنین
از گنبدِ کبودِ آسمان گذشت
و بر مشقِ کودکان
خطِ جنگ کِشید.

دفترهای سوخته از باروت
روی نیمکت‌های خالی،
و آتشی
که حرفِ ناتمامِ تخته‌سیاه را
در شعله‌های خویش
خاکستر کرد.

پنجره‌ها
با چشم‌های شکسته
در هیاهوی شیطنت‌های خاموشِ حیاط
به حسرت نشسته‌اند؛
و تابِ فرسوده‌ی بی‌تاب
با خاطره‌ی دست‌های کوچک
هنوز در انتظار است.

دخترکان با گیسوانِ خون‌رنگ
و کفش‌های غبارآلودِ کوچه‌های مغموم
زیرِ آوارِ سردِ مدرسه خفته‌اند؛
با کوله‌باری از کتاب و نهال
و با مدادهای رنگیِ فردانشان
که هنوز
رویای کشیدنِ خورشید را
تمرین می‌کنند.

دخترکانِ خردسال را
چگونه آرام کنم
از ترسِ تاریکیِ مرگ
آن بختکِ دهشتناک
بر معصومیتِ نحیفِ گریان

دخترکانِ خردسال را
چگونه بدرود گویم
آنگاه که باد،
قصه‌ی سردِ سوگ را
در گوشِ مادران می‌خوانَد
و ماه،
با دست‌های لرزانِ نور
بر دوشِ پدران
ماتمی بی‌تمام می‌گذارد.

یادِ خاموشِ این دیار،
می‌نویسد
نامِ کودکانِ دیروز را
بر لوحِ آفتابِ فردا
و کنارِ هر نام
خورشیدی کوچک می‌کِشد؛
تا هیچ اسمی در تاریکیِ تاریخ نمانَد.
تا هیچ نیمکتی،
در اندوهِ غیبت ننشیند
و لبخندِ هیچ آرزویی
زیرِ آوارِ کلاس جان نسپارد...

#صدوهشت_کودک_میناب
#جنگ_علیه_کودکان
#کوله‌پشتی‌های_رها_شده

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

🔴کودکان در میان جنگ و سرکوب

✍️آرام فرج الهی

جنگ، پایگاه‌های نظامی را هدف نمی‌گیرد. جنگ آرام‌آرام به درون زندگی روزمره نفوذ می‌کند؛ به خانه‌ها، به خواب شبانه‌ی مردم، و به ذهن و روان کودکانی که هنوز جهان را در حال کشف کردن‌اند. صدای انفجار، اخبار مداوم از حملات و در کنار آن حضور نیروهای سرکوب در خیابان‌ها، فضایی می‌سازد که تنها یک وضعیت نظامی نیست؛ یک وضعیت روانی و اجتماعی فراگیر است. در چنین شرایطی جامعه نه فقط با تهدید بیرونی، بلکه با سازوکارهای درونیِ کنترل و ارعاب نیز روبه‌رو می‌شود.
در روزهایی که ایران زیر سایه‌ی بمباران قرار دارد، خیابان‌ها نیز به صحنه‌ای برای نمایش قدرت سیاسی بدل شده‌اند. راهپیمایی‌های شبانه‌ی نیروهای سرکوب در محله‌ها، حضور تهدیدآمیز گروه‌های حکومتی در کوچه‌ها، فریادها و شعارهایی که در تاریکی شب طنین می‌اندازند، تنها یک نمایش ایدئولوژیک نیستند. این اقدامات کارکردی روشن دارند؛ ایجاد رعب، القای حضور دائمی قدرت و شکستن احساس امنیت در میان مردم. این نوع حضور خیابانی، به‌ویژه در ساعات شب، نوعی جنگ روانی علیه جامعه است؛ تلاشی برای آنکه مردم در فضای اضطراب و نظارت دائمی زندگی کنند.
در این میان، کودکان آسیب‌پذیرترین قربانیان این وضعیت‌اند. کودک برای شکل‌گیری احساس امنیت نیازمند محیطی قابل پیش‌بینی و نسبتاً آرام است. خانه و محله برای او باید قلمرو امنیت باشند؛ جایی که جهان قابل فهم و قابل اعتماد به نظر برسد. اما جنگ و سرکوب دقیقاً همین پایه‌های امنیت روانی را متزلزل می‌کنند.

📌ادامه یادداشت را اینجا بخوانید

📌 یادداشت های مندرج لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی کند و‌صرفا جهت اطلاع رسانی است.

شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

🔴گزارش تحلیلی-انتقادی: آموزش مجازی در تاریکی مطلق؛ نمایش مضحک «شاد» زیر سایه جنگ و قطعی ۲۴۰ ساعته اینترنت

گروه گزارش / اختصاصی کانال شورای هماهنگی

در حالی که ماشین جنگی و سایه وحشت بر سر شهرهای ایران خیمه زده است، وزارت آموزش و پرورش در اقدامی که بیشتر شبیه به یک نمایشِ تلخ و انکارِ واقعیت است، دستور به برگزاری کلاس‌های مجازی در پلتفرم «شاد» تا پایان سال (۲۸ اسفند) داده است. این دستور در شرایطی صادر می‌شود که کشور در یک خاموشیِ مطلقِ دیجیتال به سر می‌برد و عملاً واژه‌ی «آموزش آنلاین» به یک طنز سیاه برای معلمان و دانش‌آموزان تبدیل شده است.

علی فرهادی، سخنگوی وزارت آموزش و پرورش، در روزهای گذشته اختلال گسترده در شبکه شاد را به «ضعف و کندی شبکه اینترنت کشور» تقلیل داده و ادعا کرده است که این موضوع در حال بررسی و رفع است.
این اظهارات در حالی بیان می‌شود که داده‌های جهانی نشان می‌دهد ایران هم‌اکنون درگیرِ یک قطعیِ سراسری و عامدانه‌ی ۲۴۰ ساعته است؛ یکی از شدیدترین خاموشی‌های اینترنتیِ اعمال‌شده توسط دولت‌ها در سطح جهان.

کشوری که در سال ۲۰۲۶ میلادی، حدود یک‌سوم از زمان خود را در وضعیتِ «آفلاینِ مطلق» سپری کرده است، چگونه می‌تواند بسترِ یک آموزشِ برابر و مجازی باشد؟

مقامات وزارتخانه با پنهان شدن پشت واژه‌هایی نظیر «ضعف زیرساخت»، در واقع از پذیرشِ مسئولیتِ این حبسِ اطلاعاتی و تعطیلیِ عملیِ آموزش طفره می‌روند.

روایت‌های میدانیِ معلمان؛ وقتی «شاد» نمک بر زخم می‌پاشد

گزارش‌های دریافتی از همکاران فرهنگی در شهرهای مختلف، نشان از یک سردرگمی و خشمِ عمیق دارد.

آموزش و پرورش در حالی از «مدرسه تلویزیونی» و «بسته‌های آفلاین» به عنوان جایگزین نام می‌برد که معلمان در میدان، واقعیتِ دیگری را تجربه می‌کنند:

روایت یک معلم مقطع ابتدایی از تهران: «بچه‌های من شب‌ها از صدای انفجار و آژیر خواب ندارند. خانواده‌ها درگیر تهیه ابتدایی‌ترین اقلام مثل تخم‌مرغ و سیب‌زمینی با قیمت‌های نجومی هستند. آن‌وقت مدیر مدرسه از من می‌خواهد در گروهِ شاد که حتی یک پیامِ متنیِ ساده در آن لود نمی‌شود، حضور و غیاب کنم! این اصرار بر عادی‌سازیِ شرایط، توهین به روانِ آسیب‌دیده‌ی دانش‌آموزانِ ماست.»

روایت یک دبیر متوسطه از سنندج:

من در این چند روز هر بار در فضای شاد حضور وغیاب می کنم ،اکثر دانش اموزان حضور ندارند .کاملا طبیعی است ، مگر می شود از دانش آموزی که شب از استرس حمله و صدای هولناک انفجارها ،امکان خواب و استراحت ندارد ، انتظار داشت که صبح در کلاس درس مجازی حاضر شود .

* روایت یک معلم از همدان :
«امروز بعد از ساعت‌ها تلاش توانستم با پروکسی وارد تلگرام شوم تا حال چند نفر از شاگردانم را بپرسم. شاد کاملاً از دسترس خارج است. دغدغه‌ی امروز ما درس دادن نیست؛ دغدغه‌ی ما زنده ماندنِ بچه‌هایمان است. کاش آقایانِ مسئول در وزارتخانه به جای صدور بخشنامه‌های توهم‌آمیز برای باز نگه داشتنِ اجباریِ مدارس در فضای مجازی، یک بار می‌آمدند و ترس را در چشمان این بچه‌ها می‌دیدند.»

سخن پایانی

اصرار بر تداومِ آموزش غیرحضوری در بسترِ اینترنتی که وجود خارجی ندارد، تنها یک هدف را دنبال می‌کند:

تزریقِ توهمِ عادی بودنِ شرایط و فرار از پاسخگویی».

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ضمن هشدار نسبت به تبعاتِ روانیِ این فشارهای بی‌اساس بر کادر آموزش و دانش‌آموزان، اعلام می‌کند که در میانه‌ی جنگ، قطعی سراسری ارتباطات و بحران معیشت، اولویتِ اولِ جامعه‌ی فرهنگیان نه پر کردنِ فرم‌های صوریِ شبکه شاد، بلکه «مراقبت از جان و روانِ دانش‌آموزان» و همبستگی با مردمِ بی‌پناه است.

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

🔴‏کشته و مفقودی تعدادی کارگر در جریان حملات در هنگام انجام کار

بنا به گزارشهای رسیده در جریان حمله‌ی آمریکا و اسرائیل به شهرک صنعتی حیدرآباد سولدوز، در دو روز گذشته ،تعدادی از کارگران شیفت شبِ یک کارخانه‌ی تولید آرد و نشاسته‌‌ با نام‌های
‏ وحید طالبی،
‏وحید بایرام‌زاده،
‏امیرحسین حسن‌زاده،
‏اصغر خدایاری،
‏حسین محمدی،
‏علی‌اکبر اروج‌زاده،
‏مهدی قلی‌زاده،
‏محمد علیزاده و علی نجفی
‏ کشته شده‌اند و عزیز عباس‌زاده هم‌چنان مفقود است.

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews