رفقای گرامی،

از شما بابت به‌اشتراک‌گذاری پیام پرقدرت و تأثیرگذارتان به مناسبت روز معلم در ایران سپاس‌گزاریم.

این نامه را به نمایندگی از شاخه‌ی ایزلینگتون (لندن) از National Education Union، بزرگ‌ترین اتحادیه‌ی آموزش در اروپا- می‌نویسم. ما همبستگی کامل خود را با معلمان و دانش‌آموزان ایرانی که با خشونت، بازداشت و سرکوب مواجه شده‌اند اعلام می‌کنیم. تصاویری که شما ترسیم کرده‌اید- کلاس‌های خالی، کیف‌های مدرسه‌ی رهاشده، همکاران و دانش‌آموزانی که آزادی‌شان در اثر سرکوب حکومتی سلب شده- یادآور عمیق آن چیزی است که وقتی حق آموزش و حق امنیت از بین می‌رود، در معرض خطر قرار می‌گیرد. ما به‌طور قاطع بازداشت، شکنجه و کشتار معلمان و دانش‌آموزان توسط نیروهای حکومتی ایران را محکوم می‌کنیم و خواستار آزادی فوری تمامی معلمان و فعالان آموزشی زندانی هستیم.

افزون بر این، ما سوگوار جان‌باختن کودکان و معلمانی هستیم که در خشونت گسترده‌ترِ ناشی از درگیری‌های مسلحانه در منطقه گرفتار شده‌اند؛ درگیری‌ای که از جاه‌طلبی‌های امپریالیست آمریکا، اسرائیل و همچنین دولت خود ما نشأت می‌گیرد.

ما تعهد شما به آموزش رایگان، برابر و انسانی به‌عنوان یک حق عمومی را ارج می‌نهیم و شجاعت معلمانی را که تحت فشارهای فوق‌العاده همچنان از کرامت انسانی دفاع می‌کنند، گرامی می‌داریم.

با همبستگی،

تری سالیوان، دبیر مشترک
شاخه ایزلینگتون، اتحادیه ملی آموزش، بریتانیا

بچه‌ها سلام

دلم برای همه شما تنگ شده، اینجا شب و روز با خیال و خاطرات شیرین‌تان شعر زندگی می‌سرایم.
هر روز به جای شما به خورشید روزبخیر می‌گویم، از لای این دیوارهای بلند با شما بیدار می‌شوم، با شما می‌خندم و با شما می‌خوابم. گاهی چیزی شبیه دلتنگی همه وجودم را می‌گیرد.
کاش می‌شد مانند گذشته، خسته از بازدید که آن را گردش علمی می‌نامیدیم، و خسته از همه هیاهوها، گرد و غبار خستگی‌هایمان را همراه زلالی چشمه روستا به دست فراموشی می‌سپردیم.
کاش می‌شد مثل گذشته گوشمان را به «صدای پای آب» و تنمان را به نوازش گل و گیاه می‌سپردیم و همراه با سمفونی زیبای طبیعت کلاس درسمان را تشکیل می‌دادیم و کتاب ریاضی را با همه مجهولات زیر سنگی می‌گذاشتیم؛ چون وقتی بابا نانی برای تقدیم کردن در سفره ندارد، چه فرقی می‌کند پی سه ممیز چهارده باشد یا صد ممیز چهارده.
درس علوم را با همه تغییرات شیمیایی و فیزیکی دنیا به کناری می‌گذاشتیم و به امید تغییری از جنس «عشق و معجزه» لکه‌های ابر را در آسمان همراه با نسیم بدرقه می‌کردیم و منتظر تغییری می‌ماندیم که کورش، همان همکلاسی پرشورتان را، از سر کلاس راهی کارگری نکند و در نوجوانی از بلندای ساختمان به دنبال نان برای همیشه سقوط ننماید و ترکمان نکند؛ منتظر تغییری که برای عید نوروز یک جفت کفش نو و یک دست لباس خوب و یک سفره پر از نقل و شیرینی برای همه به همراه داشته باشد.
کاش می‌شد دوباره و دزدکی، دور از چشمان ناظم اخموی مدرسه، الفبای کردی‌مان را دوره می‌کردیم و برای هم با زبان مادری شعر می‌سرودیم و آواز می‌خواندیم و بعد دست در دست هم می‌رقصیدیم و می‌رقصیدیم و می‌رقصیدیم.
کاش می‌شد باز در بین پسران کلاس اولی همان دروازه‌بان می‌شدم و شما در رویای رونالدو شدن به آقا معلم‌تان گل می‌زدید و همدیگر را در آغوش می‌کشیدید، اما افسوس، نمی‌دانید که در سرزمین ما رویاها و آرزوها قبل از قاب عکسمان غبار فراموشی به خود می‌گیرد.
کاش می‌شد باز پای ثابت حلقه عمو زنجیرباف دختران کلاس اول می‌شدم؛ همان دخترانی که می‌دانم سال‌ها بعد در گوشه دفتر «جای بوسه اهورامزدا» بین چشمان زیبایتان دیده می‌شود.
راستی چه کسی می‌داند اگر شما فرشتگان زاده رنج و فقر نبودید، کاغذ به دست برای کمپین زنان امضا جمع نمی‌کردید و یا اگر در این گوشه از «خاک فراموش‌شده خدا» به دنیا نمی‌آمدید، مجبور نبودید در سن سیزده سالگی با چشمانی پر از اشک و حسرت «زیر تور سفید زن شدن» برای آخرین بار با مدرسه وداع کنید و «قصه تلخ جنس دوم بودن» را با تمام وجود تجربه کنید.
دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید، حتماً از تمام پاکی‌ها و شادی‌های دوران کودکیتان یاد کنید.
پسران طبیعت آفتاب، می‌دانم دیگر نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان بنشینید، بخوانید و بخندید؛ چون بعد از «مصیبت مرد شدن» تازه «غم نان» گریبان شما را گرفته، اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید.
به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمینشان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس «شعر و باران» باشند.
به دست باد و آفتاب می‌سپارمتان تا فردایی نه چندان دور درس عشق و صداقت را برای سرزمینمان مترنم شوید.

رفیق، همبازی و معلم دوران کودکی
فرزاد کمانگر؛ زندان رجایی‌شهر کرج
نهم اسفند ماه ۱۳۸۶