🔺️شبلی عارف معروف، به مسجدی رفت ڪه دو رڪعت نماز بخواند. در آن مسجد ڪودڪان درس می خواندند و وقت نان خوردن ڪودڪان بود. دو ڪودك نزدیك شبلی نشسته بودند.
یڪی پسر ثروتمندی بود و دیگری پسر فقیری.
در زنبیل پسر ثروتمند پاره ای حلوا بود و در زنبیل پسر فقیر نان خشك. پسر فقیر از او حلوا میخواست.
آن ڪودك می گفت: اگر خواهی ڪه پاره ای حلوا به تو دهم، سگ من باش و چون سگان بانگ ڪن.
آن بیچاره بانگ سگ ڪرد و پسر ثروتمند پاره ای حلوا بدو می داد. باز دیگر باره بانگ میڪرد و پاره ای دیگر می گرفت. همچنین بانگ می ڪرد و حلوا می گرفت.
شبلی در آنان می نگریست و می گریست. ڪسی از او پرسید:
ای شیخ تو را چه رسیده است ڪه گریان شده ای؟
شبلی گفت: نگاه ڪنید ڪه طمع ڪاری به مردم چه رسانَد؟
اگر آن ڪودك بدان نان تهی قناعت می ڪرد و طمع از حلوای او برمی داشت، سگ همچون خویشتنی نمی شد.

#قانع باشیم

#شیخ_بهائی


@khodadadiNews