🔴نامه حسین رونقی از زندان قزلحصار به مردم عزیز ایران:

مردم عزیز ایران،
الوعده وفا.
گذشته از جان باید بگذشت از طوفان‌ها...

زمانی جان به لب می‌رسد و انسان سر به عصیان برمی‌دارد که قانون ابزار ظلم، عدالت تهی از معنا و سفره‌ها خالی از نان می‌شوند و وطن‌دوستی جرم انگاشته می‌شود و موجودیت و انسانیت مردم لگدمال می‌شود. در چنین شرایطی که حکومت ما را بنده و برده خود می‌بیند و می‌خواهد، آزادی دست‌یافتنی نیست.

در تجربه اسفناک و تلخ اخیر، پس از روزها جابجایی در بازداشتگاه و زندان‌های مختلف، به بند انسان‌کش ۳۵ واحد ۳ قزلحصار (معروف به رجایی‌شهر و بند انفرادی که زندانیان خطرناک و محکومان به اعدام قبل از اجرای حکم غیرانسانی در آن نگهداری می‌شوند) و سپس به گوردخمه‌های بند ۲۰ سالن ۳ واحد ۴ قزلحصار، که محل اسارت زندانیان سیاسی و عقیدتی است، منتقل شدم. آنچه در بند ۳۵ و زخمی که بر تن زندانیان سیاسی دیدم، حقیقتاً بیانگر روزگار مرگ انسانیت در دوران ماست. به چشم دیدن چنین ستم‌هایی، عزم مرا بر تصمیم خود راسخ‌تر کرد. (هنوز باورش سخت است که چند وقت بعد از قتل الهه حسین‌نژاد، چند سلول آن‌طرف‌تر با قاتلش بهمن فرزانه در یک بند نگهداری شوم؛ آن هم به جرم اظهار نظر و عقیده و دفاع از حق حاکمیت ملت ایران.)

این روزها که ایران در جنگ و مصیبت و خطر فرو رفته است و جامعه به دلیل چند دهه حکمرانی نادرست به سمت فروپاشی می‌رود، ایران نیازمند فداکاری ماست. آزادی و آبادی ایران، حفظ یکپارچگی کشور و ملتش، و حق حاکمیت مردم بر پایه قانون و عدالت، خواست همه ماست. اگر بهای آن حتی خون ما باشد، آماده‌ایم با افتخار و شرافتمندانه مقابل ملت ایران تعظیم کرده و جانمان را فدای ایران کنیم تا امید را در آب و خاک این سرزمین و در دل مردمان رنج‌دیده‌اش زنده نگه داریم و آینده را آنگونه که همگان می‌خواهیم بسازیم و به ارمغان بیاوریم.

بنابراین، تصمیم بنده این است: روی اصول و ارزش‌های انسانی و ملی که به آن‌ها باورمندم بایستم و آتشی به جان بیفکنم که شاید قفس‌ها و حصارهای موجود را بسوزاند و نوری به قلب مردم ایران بتاباند؛ شاید که از این درد و رنج ملی رها شویم. چنین تصمیمی گرفته‌ام چون معتقدم: نه زندگی آن‌قدر شیرین است که به هر ذلتی تن دهیم و نه مرگ آن‌قدر ترسناک که از آن بگریزیم. اما اکنون که ایران و مردمانش غرق در فقر، رنج و اندوه‌اند و در اعتراض به شرایط و وضعیت حاکم ـ و اینکه همچنان ایرانیان صرف بیان نظر و عقیده خود بازداشت و زندانی می‌شوند یا پای چوبه‌دار می‌روند ـ آگاهانه آنچنان که شاعر آزاده، فرخی یزدی، گفته است: «آن زمانی که سر بنهادم به پای آزادی، دست خود ز جان شستم از برای آزادی»، ذره‌ذره جان خود را در زندان و در مقابل دیدگان آنان که ما را به جرم دوست داشتن ایران و مردم عزیزش، غریبانه در سرزمین خودمان به بند و اسارت کشیده‌اند، فدای ایران و مردمانش خواهم کرد.

چو باور دارم: ایران هرگز نخواهد مرد. شاید تلنگری باشد... دست می‌کشم از خودم، اما دست‌بردار این خاک نیستم، حتی اگر حاصلخیز نباشد. (شعر از بهاره رضایی)

پاینده ایران
حسین رونقی
زندان قزلحصار

در دل خیزش سراسری مردم ایران در شهریور ۱۴۰۱، سیاوش محمودی نوجوان ۱۶ ساله، به دست نیروهای سرکوب رژیم جمهوری اسلامی به طرز فجیعی به قتل رسید. مادر دادخواه او در پستی پر از درد و خشم، شهادت فرزندش را روایت کرد و به وضوح اعلام کرد که تا زمان محاکمه و مجازات عاملان این جنایت، صدای دادخواهی او خاموش نخواهد شد. این پیام، فریادی علیه ظلم، سرکوب و بی‌رحمی رژیم اشغالگر و ایران‌ستیزی است که جان مردم، از جمله جوانان و کودکان این کشور را با خشونت می‌ستاند.

لیلا مهدوی مادر دادگاه جانفشان راه آزادی ایران سیاوش محمودی، ضمن انتشار این فایل ویدیویی در صفحه اینستاگرامی خود، نوشت:

سکوت در برابر ظلم، خود عین ظلم است. سه سال است که برای فرزندم فریاد زده‌ام، برای جانی که به ناحق گرفتند؛ اما حتی اجازه‌ی سوگواری هم از من دریغ کردند. هنوز باور ندارم که فرزندم دیگر نیست، هنوز باور ندارم که دیگر نمی‌توانم صورت ماهش را ببینم.

آخرین تصویر از سیاوش شانزده‌ساله‌ام، پیشانیِ تیرخورده و چهره‌ی غرق در خونش بود. پیکر منجمدشده‌اش را در سردخانه به من نشان دادند. صدایی بی‌روح در پزشکی قانونی نامش را صدا زد: «سیاوش محمودی، برای شناسایی». در حالی که از شدت درد توان ایستادن نداشتم، با صدای آرام گفتم: «منم». پاهایم یاری نمی‌کرد، کمرم خمیده بود. با تمام ضعف و بی‌تابی، خود را کشاندم تا تنها بتوانم تحویلش بگیرم.

دوازده پله در مقابلم بود؛ هر پله که بالا می‌رفتم، زانوهایم خم‌تر می‌شد و کمرم بیشتر فرو می‌ریخت. وقتی به بالای پله رسیدم، نخست پاهای زخمی‌اش را دیدم؛ پاهایی که هنگام انتقال به بیمارستان بر آسفالت کشیده شده و سرانگشتانش سیاه شده بود. پیش از آنکه کاور گشوده شود، شناختمش. اما وقتی زیپ کاور باز شد، دیگر تردیدی نماند: صورت زیبایش بود، با پیشانی شکافته.

تمام بدنم لرزید. سرش را با نخی قرمز دوخته بودند. جرأت نکردم زیپ کاور را پایین‌تر بکشم، می‌ترسیدم اندام زیبایش را هم شکافته باشند. تنها توانستم دست بر موهای قشنگش بکشم، خون را از روی صورتش پاک کنم، و نگاه کنم به سیمای آرامی که گویی در خوابی عمیق فرو رفته بود. بوسیدمش، اما نفسم بالا نمی‌آمد.

آن روز، در برابر درد و ویرانی، با کمر شکسته و قامتی خمیده، ایستادم و با بغضی فروخورده گفتم: «خداحافظ سیاوشم... خداحافظ مادر.» از پیش چشمم دور شدی، اما در دل و جانم جاودانه‌ای.

از همان روز به خود عهد بستم: تا نابودی عاملان و قاتلانش سکوت نکنم. من صدای ظلم خواهم بود؛ فریاد حق، برای تو و برای همه‌ی فرزندان این سرزمین. در برگه پزشکی قانونی نوشته شده بود که شیئی پرسرعت بر سرش پرتاب شده و گلوله‌ای از سر بچه من خارج شده است؛ اما قاتلان حتی جرأت نکردند حقیقت را شفاف بنویسند.

سیاوش صدای آزادگی است، سیاوش نماد شجاعت و پاکی است. او خود نماد یک انسان آزاده است. سیاوش نامدار ایران است؛ قهرمانی که دیگر افسانه نیست، قهرمانی که از دل شاهنامه بیرون آمد و از دل آتش گذشت. او نامدار فرزند لیلا است.

من کاوه آهنگرم، من گردآفرینی هستم، از جنس مادر، برای دادخواهی خون فرزند.

تجمع اعتراضی بازنشستگان کرمانشاه در اعتراض به وعده‌های دروغین و ظلم مسئولین رژیم جمهوری اسلامی
سه‌شنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۴، جمعی از بازنشستگان صندوق‌های کشوری، تامین اجتماعی و برخی دیگر از صندوق‌های بازنشستگی اقدام به برگزاری تجمع اعتراضی در کرمانشاه کردند.

تجمع کنندگان، خواستار لغو احکام ظالمانه علیه مطالبه‌گران فرهنگی کردستان شدند و با شعارهای کوبنده  اعتراض خود را علیه سیاست‌های نادرست و بی‌عدالتی‌های داخلی فریاد زدند. این تجمع نمادی از نارضایتی گسترده و استمرار جنبش حقوقی  بازنشستگان است.

شعار تجمع‌کنندگان:

«احکام ظالمانه ملغی باید گردد»
«دشمن ما همین جاست دروغ میگن آمریکاست»
«معلم کردستان حمایتت می‌کنیم»
«کردستان سنگر آزادیه»



منابع مطلع گزارش داده‌اند که ویزای مهدی نصیری، از حامیان پر سر و صدای رضا پهلوی، توسط دولت کانادا باطل شده است. دلیل این اقدام، سابقه طولانی همکاری او با نهادهای امنیتی و مقامات رده‌بالای رژیم حاکم بر ایران عنوان شده است.


نصیری که سال‌ها تلاش داشت خود را به‌عنوان یک مخالف جلوه دهد، اکنون به‌دلیل این سوابق از ادامه اقامت در کانادا محروم شده و ناچار است به همان جایی بازگردد که همواره به آن وابسته بوده است.

این اتفاق بار دیگر نشان می‌دهد که چهره‌های وابسته به رژیم حاکم بر ایران هرقدر هم تلاش کنند خود را در قامت اپوزیسیون معرفی کنند، در نهایت حقیقت همکاری‌هایشان با ساختار امنیتی رژیم آشکار شده و در کشورهای دموکراتیک جایی برای ماندن نخواهند داشت.⁩

🔴 هشدار سناتور کاتن: جاسوس ایرانی در پنتاگون همچنان اطلاعات آمریکا را در اختیار دارد!

▫️ نیویورک پست
سناتور تام کاتن هشدار داد که یک مقام پنتاگون در دوره بایدن، که به جاسوسی برای رژیم ایران متهم است، همچنان به اطلاعات محرمانه آمریکا دسترسی دارد و خواستار دخالت فوری اف‌بی‌آی و پنتاگون شد.
کاتن در نامه‌ای به کریس پاتل، مدیر اف‌بی‌آی، و پیت هگست، وزیر دفاع، خواستار تحقیقات فوری درباره جاسوسان ایرانی در جامعه اطلاعاتی آمریکا شد.
این نامه که روز چهارشنبه ارسال شد، لزوم بررسی کامل نگرانی‌های ضداطلاعاتی و جنایی تأکید کرد و هشدار داد که اطلاعات امنیت ملی ممکن است به یک قدرت خارجی متخاصم، یعنی ایران، درز کرده باشد یا افرادی به نمایندگی از این دولت دشمن بر سیاست‌های آمریکا تأثیر گذاشته باشند.
کاتن به‌طور خاص به آریان طباطبایی، مشاور ارشد سیاست‌گذاری پنتاگون و از بنیان‌گذاران طرح متخصصان ایرانی (IEI)، اشاره کرد که پیش‌تر به جاسوسی متهم شده است.
طباطبایی، متولد ایران و ۴۰ ساله، که در دولت بایدن در وزارت خارجه نیز نقش داشته، در اسنادی فاش‌شده در سال ۲۰۲۳ به‌عنوان عضوی از یک عملیات نفوذ تحت مدیریت تهران معرفی شده است

🔴 آقای شجریان! برای آخوند چهچهه نزن!  صدای مردم و زنان هنرمند سرزمینت باش.
آقای همایون شجریان...بهتر بود در بیانیه‌ای به صراحت می‌گفتی که تا زنان در این کشور حق خواندن ندارند من اینجا نخواهم خواند. اما اگر تصمیم داری از این فرصت استفاده کنی صدای زنان خواننده‌ای باش که صدایشان را آخوند بریده است... این گوی و این میدان! رسانه‌های داخلی خبر از برگزاری یک کنسرت رایگان و عمومی در میدان آزادی تهران داده‌اند. قرار است همایون شجریان آنجا برای مردم آواز بخواند. البته که این را هم بگذارید کنار تلاش‌های اخیر آخوند در آستانه سقوط برای پوست‌اندازی ظاهری و جلب حمایت مردم!

اما روی سخن با همایون شجریان است. کسی که حالا از طرف حاکمان مجاز شده است که به میدان آزادی برود و کنسرت بگذارد.
کنسرت؟ آن هم در شرایطی که همین امروز زارا اسماعیلی به جرم خواندن کنار خیابان در زندان است؟ در شرایطی که ده ها زن خواننده ایرانی صفحات اینستاگرامشان مسدود شده و آواز خواندن و صدایشان ممنوع است؟

دولت بریتانیا اعلام کرده است که این شبکه بخشی از دکترین «عمق استراتژیک» ایران است که تضمین می‌کند با قدرت‌های برتر در داخل مرزهای خود وارد درگیری نشود. این امر به ایران ابزاری غیرقابل انکار برای تهدید دشمنان خود - مانند نیروهای مسلح بریتانیا و متحدان منطقه‌ای بریتانیا - و تضعیف منافع غرب در منطقه با حداقل خطر تلافی‌جویی علیه خاک ایران می‌دهد.

دولت بریتانیا در این بیانیه تایید کرده است که پشت بسیاری از طرح‌های ترور، عملیات اطلاعاتی و حملات سایبری در خاک بریتانیا، جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران قرار دارند.
در این بیانیه همچنین آمده دولت بریتانیا که درباره تروریستی اعلام نکردن سپاه پاسداران مورد انتقادهای بسیار قرار گرفته است به دنبال رفع خلاءهای قانونی در این رابطه است، تا بتواند سپاه پاسداران را در لیست تروریستی دولت بریتانیا قرار دهد.

🔴 بازداشت روح‌الله کرکی، برادر یکی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۳۹۶

عرفان کرکی، برادر امین کرکی (از کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۳۹۶) اعلام کرد که روز ۱۲ مرداد، برادر دیگرش روح‌الله کرکی توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

به گفته او، تاکنون هیچ اتهام مشخصی علیه روح‌الله کرکی اعلام نشده و پیگیری‌های خانواده با سکوت نهادهای امنیتی روبه‌رو شده است. عرفان کرکی این اقدام را نمونه‌ای از «سرکوب سیستماتیک» دانست و تأکید کرد برادرش صرفاً پیگیر حقوق اولیه خود بوده و تهدیدی برای امنیت ملی محسوب نمی‌شود.

خانواده کرکی ضمن ابراز نگرانی شدید، خواستار شفافیت و پاسخ‌گویی نهادهای امنیتی شدند و از سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای بین‌المللی خواستند برای آزادی بازداشت‌شدگان در ایران و پایان دادن به این رویه‌های سرکوبگرانه، فشار بیشتری بر جمهوری اسلامی اعمال کنند.

#زن_زندگی_آزادی
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

متن بیانیه؛

در آستانه چهلمین روز اعدام بزدلانه مهدی حسنی و بهروز احسانی هستیم؛ دو زندانی سیاسی اعدام شده که همچنان پس از ۳۶ روز، خانواده و دوستانشان از محل دفن آن‌ها بی‌خبرند. این رفتار غیرانسانی که معنایی جز ناپدیدسازی قهری و شکنجه خانواده جانباختگان ندارد، بخشی از الگوی مستمر نقض حقوق بشر و حقوق خانواده‌های داغدار در ایران است.

اعدام‌های گسترده و بی‌رحمانه‌ای که هر هفته در کشور ما رقم می‌خورد، با آمار نگران‌کننده‌ی ۳۹ اعدام، شامل ۲ زن زندانی در هفته گذشته و ۷۰۴ اعدام در سال جاری[۱۴۰۴] ، نه تنها نقض آشکار حقوق بنیادین بشر است، بلکه نشانگر سرکوب خونین مردم و تلاش حکومت برای حفظ قدرت از طریق ترساندن و خاموش کردن صدای آزادی و عدالت‌خواهی است.
با وجود همه این‌ها، باور داریم که جای قربانیان این ظلم‌ها نه در خاک فراموشی، بلکه در قلب تک‌تک ایرانیان آزاده است. خون آنان همچنان در رگ‌های جوانان جوشان و جاری است و راه آن‌ها چراغ امید برای آینده‌ای بدون اعدام و خشونت خواهد بود.

با پیوستن جمعی از زندانیان زندان لنگرود قم در هفته هشتادوچهارم به کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، آمار زندان‌هایی که در کارزار مشارکت دارند به ۵۱ زندان افزایش یافت و این همه نشان از مقاومت گسترده زندانیان و جامعه در مقابله با اعدام است.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» مصمم است تا لغو کامل احکام اعدام در ایران و تضمین احترام به حقوق بشر و عدالت، صدای خانواده‌های داغدار، زندانیان و همه مردم آزادی‌خواه باشد.

در پایان، این کارزار فقدان یکی از همراهان و حامیان کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" (اقای ولی دانشورکار پدر زندانی سیاسی شاهرخ دانشورکار که حضوری موثر در تجمعات داشتند) را به خانواده محترم ایشان و همه حامیان و اعضای کارزار، صمیمانه تسلیت می‌گوید.

کارزار "سه‌شنبه‌های نه به اعدام" سه‌شنبه ۱۱ شهریور در ۵۱ زندان زیر در هفته هشتادوچهارم در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین، زندان قزلحصار(واحد ۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان خرم آباد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبد کاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان لنگرود قم

هفته هشتادوچهارم
۱۱شهریور ۱۴۰۴
کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام

بنر «صدای مردم ایران» بر برج ساعت کینگز کراس لندن

یک جوان ایرانی با بالا رفتن از برج ساعت ایستگاه کینگز کراس لندن، بنری با شعار «صدای مردم ایران، کار را تمام می‌کنیم» نصب کرد. این حرکت نمادین، توجه گسترده رهگذران را به اعتراضات و مطالبات مردم آزادیخواه ایران جلب کرد.

#انقلاب_ایران
#زن_زندگی_آزادی
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

کانون نویسندگان ایران:
«احسان رستمی، مرجان اردشیرزاده، حسن توزنده‌جانی، رامین رستمی و نیما مهدی‌زادگان، پنج تن از فعالان فرهنگی ساکن تهران، روز چهارشنبه ۲۹ مردادماه بازداشت شده‌اند.»
ماموران امنیتی این افراد را در خانه‌هایشان بازداشت کرده‌اند. همه این افراد در زمینه نشر و کتاب فعالیت می‌کنند.
.

خواب های پلید برای کارگران ذوب اهنی!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، در ۶ شهریور هیاتی به ریاست پروانه رضایی معاون روابط کار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، رضا برزوئیان مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان اصفهان، امیرحسین بانکی‌پور نماینده مردم اصفهان در مجلس، سید اردشیر افضلی مدیرعامل و احمد اکبری معاون سرمایه‌های انسانی و توسعه مدیریت ذوب‌آهن اصفهان در دفتر مدیرعامل نشستی در راستای بررسی مشاغل سخت و زیان آور در این کارخانه مهم برگزار کردند. یعنی می خواهند بخش هایی از ذوب آهن را از لیست مشاغل سخت و زیان آور خارج کنند.
ماه قبل اتاق بازرگانی مصوبه ای به وزارت کار داد که در آن بسیاری از مشاغل سخت و زیان آور حذف شده بود و وزیرکار چون بره ای مطیع مصوبه را پذیرفت.
شرکت های ذوب فلزات و تولید فولاد از جمله کارخانه های آلوده ای هستند که کار کردن در آنها نه تنها سخت و زیان آور بلکه زجر آور است.
هم اکنون در ذوب آهن کسی به سن ۷۰ سالگی نمی رسد و اغلب کارگرانی که در شرایط سخت کار کرده اند بسیار فرسوده و به سرعت می میرند. در بخش کوره ها، کارگران قبل از اینکه سابقه کارشان به ۱۰ سال برسد همه موهای خود را از دست می دهند. در کوره ها سرطان پوست و گوارش بیداد می کند.
همه بخش های شرکت و حتا محیط آن بسیار آلوده هستند که حتا نگهبانان نیز از این آلودگی در امان نیستند.
متاسفانه به دلیل محرمانه نگه داشتن تعداد حوادث کار و گزارش های افسران ایمنی و بهداشت کار، از تعداد بیماران و نوع بیماری ها نمی توان بطور قطع صحبت کرد اما بی تردید کارگران دارای بیماری های تنفسی، پوستی، چشمی، دیسک کمر و انواع سرطان ها می باشند.
آمدن این هیات نشانگر نقشه های شومی است که برای کارگران می خواهند بکشند..

ارتباط با ادمین
@S_felezkar

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 

مصاحبه خسرو رنجبر از کوشندگان بازنشستگان متحد تهرانی با خبرگزاری ایلنا

انتقاد از برنامه‌های پرزرق و برق «صدا و سیما» / رسانه ملی، صدا و بلندگوی مردم نیست!
کد خبر : 1681056

با گرانی بی‌رویه قیمت نان، حتی بخشی از مردم فقیر ایران، قدرت خرید نان به اندازه کافی را هم ندارند و در صف نانوایی هم دست و دل‌شان می‌لرزند، این گروه وقتی پای تلویزیون می‌نشینند و برنامه‌های آشپزی یا سریال‌های لاکچری را می‌بینند، واقعاً چه حسی پیدا می‌کنند؟

به گزارش خبرنگار ایلنا، صداوسیما با پول بیت‌المال اداره می‌شود و باید صدای اکثریت مردم باشد، نه یک گروه خاص، اما اینگونه نیست. کارگران و بازنشستگان مدت‌هاست که دل خوشی از برنامه‌های رنگارنگِ این به اصطلاح رسانه‌ی ملی ندارند، رسانه‌ای که در ماهیت متعلق به مردم است اما صدای مردم نیست.

«خسرو رنجبر» فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی در این رابطه می‌گوید: صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران که طبق قانون اساسی باید بازتاب‌دهنده‌ی خواست‌ها و واقعیت‌های جامعه باشد، این روزها در برنامه‌های خود شکافی عمیق با زندگی مخاطبان کم‌درآمد جامعه ایجاد کرده است.

به گفته وی، یکی از ایرادات اساسی این رسانه، پخش برنامه‌های پر زرق و برق آشپزی‌ست، مجریان رو به دوربین می‌ایستند، لبخند می‌زنند و غذاهایی طبخ می‌کنند که در این دوره و زمانه، طبقه‌ی کارگر به خواب شب هم نمی‌توانند ببینند، حتی مواد اولیه این غذاها را به دلیل گرانی سرسام آور نمی‌توانند تهیه کنند.

رنجبر با بیان اینکه «اما سؤال اینجاست که آیا تولید و پخش برنامه‌هایی که در آن غذاهایی با هزینه‌ای بالغ بر هفتصد هزار تومان برای هر وعده آموزش داده می‌شود، با شرایط معیشتی اکثریت جمعیت هشتاد میلیونی ایران که با تورم شدید دست و پنجه نرم می‌کنند، همخوانی دارد» ادامه می‌دهد: مردم تهیدستی که به اذعان داده‌های رسمی وزارت کار بیش از ۵۰ یا ۶۰ درصد آنان زیر خط فقر هستند و نمی‌توانند اجاره خانه بدهند، چطور می‌توانند مخاطب چنین برنامه‌های خوش رنگ و لعابی باشند؟

او تاکید می‌کند که «با گرانی بی‌رویه قیمت نان، حتا بخشی از مردم فقیر ایران، قدرت خرید نان به اندازه کافی را هم ندارند و در صف نانوایی هم دست و دل‌شان می‌لرزند، این گروه وقتی پای تلویزیون می‌نشینند و برنامه‌های آشپزی یا سریال‌های لاکچری را می‌بینند، واقعن چه حسی پیدا می‌کنند؟»

این فعال صنفی می‌افزاید: امروزه بسیاری از مواد غذایی اولیه از سفره خانوارها حذف شده‌اند؛ غذاهای سنتی مانند کله‌پاچه با قیمت‌هایی سرسام‌آور (حدود یک و نیم میلیون تومان) به کالایی لوکس تبدیل شده‌اند. افزایش قیمت مواد اولیه‌ای مانند لوبیا چیتی (کیلویی پانصد هزار تومان) پختن غذاهای ساده‌ای مانند آش رشته را برای بسیاری از مردم دشوار کرده است. در همین راستا چند سالی است که مردم گرسنه و فقیر به دلیل همین گرانی‌ها، از نذری‌ها هم محروم شده‌اند.

به اعتقاد وی، پیامدهای این فقر گسترده را می‌توان در آمارهای نگران‌ کننده‌ی نهادهای انتظامی کشور نیز مشاهده کرد. پلیس از افزایش قابل توجه جرائم علیه اموال و اشخاص، از جمله کیف‌ قاپی، اخاذی و دزدی خبر داده که بی‌شک ریشه در مشکلات اقتصادی و معیشتی جامعه دارد.

رنجبر در پایان می‌گوید: در چینن شرایطی، آیا اگر کلیه برنامه‌های صدا و سیما به جز اخبار را تعطیل کرده و هزینه آن را سرشکن مردم ایران کنند، نتیجه بهتری حاصل نخواهد شد؟ چه فایده از تماشای سریال‌هایی که نمایشی از ثروت و تجمل است و زندگی خانواده‌هایی را نشان می‌دهد که دغدغه‌هایشان، دغدغه‌های مردم نیست؟‍


ارتباط با ادمین
@S_felezkar

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸