در هیاهوی جنگ شکنجه، دستگیری زندانی اعدام تبعید و ناپدید کردن زندانیان سیاسی، کسانی که از همان سال ۱۳۵۷ در مقابل نقض حقوق بشر و ستمگری و بی عدالتی ایستادگی کردند، ادامه دارد. فریاد و صدای زندانیان سیاسی و ایرانیان با شرف باشیم.
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
در هیاهوی جنگ شکنجه، دستگیری زندانی اعدام تبعید و ناپدید کردن زندانیان سیاسی، کسانی که از همان سال ۱۳۵۷ در مقابل نقض حقوق بشر و ستمگری و بی عدالتی ایستادگی کردند، ادامه دارد. فریاد و صدای زندانیان سیاسی و ایرانیان با شرف باشیم.
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
در هیاهوی جنگ شکنجه، دستگیری زندانی اعدام تبعید و ناپدید کردن زندانیان سیاسی، کسانی که از همان سال ۱۳۵۷ در مقابل نقض حقوق بشر و ستمگری و بی عدالتی ایستادگی کردند، ادامه دارد. فریاد و صدای زندانیان سیاسی و ایرانیان با شرف باشیم.
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
در هیاهوی جنگ شکنجه، دستگیری زندانی اعدام تبعید و ناپدید کردن زندانیان سیاسی، کسانی که از همان سال ۱۳۵۷ در مقابل نقض حقوق بشر و ستمگری و بی عدالتی ایستادگی کردند، ادامه دارد. فریاد و صدای زندانیان سیاسی و ایرانیان با شرف باشیم.
ایران باید باقی بماند و حقوق همه مردم در آن رعایت شود.
ایران مال همه ایرانیان است!
زندانیانی که برخی از آنها بیش از ۲۵ سال در زندانهای رژیم زندانی هستند، در این جابجایی منتقل شده اند!
Forwarded from کنگره مشترک جمهوری خواهان دموکرات و فدرال دموکرات
Telegram
کنگره مشترک جمهوری خواهان دموکرات و فدرال دموکرات
📖درسهایی از ۱۲ فروردین ۱۳۵۸
وقتی فقط میدانیم چه نمیخواهیم، اما نمیدانیم چه میخواهیم
https://t.me/con_dfr/192
آنچه از فاجعه جنگ ، کشتار معترضان ، اعدام مخالفان ، سرکوب و شکنجه در ایران می گذرد نتیجه
روزی است که مردم، خسته از دیکتاتوری، فقط میدانست چه نمیخواهد.
اما ندانستنِ اینکه چه میخواهد، راه را برای پیروزی پوپولیسم و استقرار یکی از سرکوبگرترین حکومتهای معاصر باز کرد.
فرمان خمینی «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر» جای برنامه، قانون، عقلانیت و شفافیت را گرفت.
«وحدت کلمه» جای تکثر سیاسی را پر کرد.
و این تصور که «فعلاً رژیم برود، بعد "مردم آگاه" تصمیم میگیرند» بزرگترین فریب سیاسی آن دوران شد.
✦ نقش معیار در دوران پیشاگذار
برای جلوگیری از تکرار تجربه ۵۷، باید معیار روشنی وجود داشته باشد:
✦ معیار: منشور جهانی حقوق بشر
حقوق بشر تنها شاقول فراملی و فراایدئولوژیک است که میتواند جلوی تکرار نقض حقوق در پهلوی و جمهوری اسلامی را بگیرد.
در دوران گذار باید تضمین شود که:
- هیچ قانون پیشنهادی ناقض حقوق بشر نباشد
- هیچ اکثریتی نتواند حقوق اقلیتها را حذف کند
- هیچ آلترناتیوی نتواند با شعارهای پوپولیستی قدرت را قبضه کند
✦ دادگاه عالی مستقل حقوق بشر
این نهاد باید پیش از مجلس مؤسسان تشکیل شود تا از همان ابتدا سقف حقوقی کشور تثبیت شود.
✦ جمهوریت مبتنی بر حقوق بشر
اراده مردم اساس حکومت آینده است، اما هیچ حکومتی، گروهی یا فردی حق نقض حقوق اساسی بشر را ندارد.
این همان نقطهای است که جمهوری اسلامی سقوط کرد و هر آلترناتیو اقتدارگرا نیز سقوط خواهد کرد.
✦ ارتش، سپاه و درس سرکوب
خمینی با اتکای به ارتش موروثی و سپس ایجاد سپاه پاسداران، سرکوب کردستان، ترکمنصحرا، خوزستان و دهه شصت را ممکن ساخت.
برای آینده:
- نیروهای مسلح باید بازسازی کامل شوند
- سپاه و هر میلیشیای ایدئولوژیک باید منحل شود
- ارتش باید غیرسیاسی و صرفاً مسئول دفاع ملی باشد
✦ تمرکززدایی؛ تجربهای که امروز میدانیم
ایران آینده باید بر پایهی نامتمرکز یا فدرال بودن بنا شود.
از روستا تا استان، مردم باید در امور محلی حق تصمیمگیری داشته باشند.
تنوع ملی، زبانی، فرهنگی و سیاسی ایران باید در ساختار قدرت بازتاب یابد.
✦ تبعیض جایی در ایران آینده ندارد
قوانین آینده نباید هیچ تبعیضی بر اساس اتنیک، زبان ، مذهب، جنس و جنسیت ، جایگاه اجتماعی ایجاد کند.
✦ هشدار درباره بازتولید پوپولیسم در دوران گذار
امروز نیز برخی طرحها از جمله «دفترچه اضطرار دوران گذار» ساختاری را پیشنهاد میکنند که در عمل یک فرد را در مرکز قدرت قرار میدهد.
این دقیقاً همان الگوی خطرناک ۵۷ است:
ساختن «رهبر»، تمرکز قدرت، و توجیه آن با عنوان «شرایط اضطراری».
هر طرحی که:
- فرد را بالاتر از ساختار بنشاند
- پاسخگویی را تعلیق کند
- قدرت را موقتاً متمرکز کند
در نهایت همان چرخهی استبداد و سرکوب را بازتولید خواهد کرد، حتی اگر با زبان مدرن و بستهبندی دموکراتیک ارائه شود.
✦ چرا باید از امروز آگاهیسازی کرد؟
اگر مردم ندانند حقوقشان چیست و ساختار آینده چه باید باشد، دوباره همان چرخه تکرار میشود این بار با شعارهایی مثل:
«یک ملت، یک پرچم، یک رهبر»
«فعلاً رژیم برود، بعد تصمیم میگیریم»
«در دوران اضطرار باید یک نفر تصمیم بگیرد»
این دقیقاً همان تلهای است که باید از آن گریخت.
✦ جمعبندی
۱۲ فروردین ۵۸ هشدار میدهد:
وقتی مردمی فقط «نه» میگوید و «آری»اش را نمیشناسد، آیندهاش را به دست پوپولیسم میسپارد.
برای جلوگیری از تکرار این فاجعه باید:
- آگاهی عمومی را تقویت کرد
- حقوق بشر را معیار قرار داد
- ساختارهای دموکراتیک و نامتمرکز طراحی کرد
- نیروهای مسلح را غیرسیاسی کرد
- و از امروز درباره دوران پیشاگذار آموزش داد
این بار نباید اجازه داد فاجعه تاریخی تکرار شود.
وقتی فقط میدانیم چه نمیخواهیم، اما نمیدانیم چه میخواهیم
https://t.me/con_dfr/192
آنچه از فاجعه جنگ ، کشتار معترضان ، اعدام مخالفان ، سرکوب و شکنجه در ایران می گذرد نتیجه
روزی است که مردم، خسته از دیکتاتوری، فقط میدانست چه نمیخواهد.
اما ندانستنِ اینکه چه میخواهد، راه را برای پیروزی پوپولیسم و استقرار یکی از سرکوبگرترین حکومتهای معاصر باز کرد.
فرمان خمینی «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه بیشتر نه یک کلمه کمتر» جای برنامه، قانون، عقلانیت و شفافیت را گرفت.
«وحدت کلمه» جای تکثر سیاسی را پر کرد.
و این تصور که «فعلاً رژیم برود، بعد "مردم آگاه" تصمیم میگیرند» بزرگترین فریب سیاسی آن دوران شد.
✦ نقش معیار در دوران پیشاگذار
برای جلوگیری از تکرار تجربه ۵۷، باید معیار روشنی وجود داشته باشد:
✦ معیار: منشور جهانی حقوق بشر
حقوق بشر تنها شاقول فراملی و فراایدئولوژیک است که میتواند جلوی تکرار نقض حقوق در پهلوی و جمهوری اسلامی را بگیرد.
در دوران گذار باید تضمین شود که:
- هیچ قانون پیشنهادی ناقض حقوق بشر نباشد
- هیچ اکثریتی نتواند حقوق اقلیتها را حذف کند
- هیچ آلترناتیوی نتواند با شعارهای پوپولیستی قدرت را قبضه کند
✦ دادگاه عالی مستقل حقوق بشر
این نهاد باید پیش از مجلس مؤسسان تشکیل شود تا از همان ابتدا سقف حقوقی کشور تثبیت شود.
✦ جمهوریت مبتنی بر حقوق بشر
اراده مردم اساس حکومت آینده است، اما هیچ حکومتی، گروهی یا فردی حق نقض حقوق اساسی بشر را ندارد.
این همان نقطهای است که جمهوری اسلامی سقوط کرد و هر آلترناتیو اقتدارگرا نیز سقوط خواهد کرد.
✦ ارتش، سپاه و درس سرکوب
خمینی با اتکای به ارتش موروثی و سپس ایجاد سپاه پاسداران، سرکوب کردستان، ترکمنصحرا، خوزستان و دهه شصت را ممکن ساخت.
برای آینده:
- نیروهای مسلح باید بازسازی کامل شوند
- سپاه و هر میلیشیای ایدئولوژیک باید منحل شود
- ارتش باید غیرسیاسی و صرفاً مسئول دفاع ملی باشد
✦ تمرکززدایی؛ تجربهای که امروز میدانیم
ایران آینده باید بر پایهی نامتمرکز یا فدرال بودن بنا شود.
از روستا تا استان، مردم باید در امور محلی حق تصمیمگیری داشته باشند.
تنوع ملی، زبانی، فرهنگی و سیاسی ایران باید در ساختار قدرت بازتاب یابد.
✦ تبعیض جایی در ایران آینده ندارد
قوانین آینده نباید هیچ تبعیضی بر اساس اتنیک، زبان ، مذهب، جنس و جنسیت ، جایگاه اجتماعی ایجاد کند.
✦ هشدار درباره بازتولید پوپولیسم در دوران گذار
امروز نیز برخی طرحها از جمله «دفترچه اضطرار دوران گذار» ساختاری را پیشنهاد میکنند که در عمل یک فرد را در مرکز قدرت قرار میدهد.
این دقیقاً همان الگوی خطرناک ۵۷ است:
ساختن «رهبر»، تمرکز قدرت، و توجیه آن با عنوان «شرایط اضطراری».
هر طرحی که:
- فرد را بالاتر از ساختار بنشاند
- پاسخگویی را تعلیق کند
- قدرت را موقتاً متمرکز کند
در نهایت همان چرخهی استبداد و سرکوب را بازتولید خواهد کرد، حتی اگر با زبان مدرن و بستهبندی دموکراتیک ارائه شود.
✦ چرا باید از امروز آگاهیسازی کرد؟
اگر مردم ندانند حقوقشان چیست و ساختار آینده چه باید باشد، دوباره همان چرخه تکرار میشود این بار با شعارهایی مثل:
«یک ملت، یک پرچم، یک رهبر»
«فعلاً رژیم برود، بعد تصمیم میگیریم»
«در دوران اضطرار باید یک نفر تصمیم بگیرد»
این دقیقاً همان تلهای است که باید از آن گریخت.
✦ جمعبندی
۱۲ فروردین ۵۸ هشدار میدهد:
وقتی مردمی فقط «نه» میگوید و «آری»اش را نمیشناسد، آیندهاش را به دست پوپولیسم میسپارد.
برای جلوگیری از تکرار این فاجعه باید:
- آگاهی عمومی را تقویت کرد
- حقوق بشر را معیار قرار داد
- ساختارهای دموکراتیک و نامتمرکز طراحی کرد
- نیروهای مسلح را غیرسیاسی کرد
- و از امروز درباره دوران پیشاگذار آموزش داد
این بار نباید اجازه داد فاجعه تاریخی تکرار شود.
🔴وضعیت کانونها و اتحادیههای صنفی و کارگری در ایران، بهویژه کانونهای صنفی معلمان، همچنان با چالشهای جدی و سرکوب سیستماتیک روبرو است.
https://t.me/group25shahrivar/7262
بر اساس قانون اساسی ایران، تشکیل تشکلهای صنفی مجاز است، اما در عمل، اتحادیههای مستقل کارگری به رسمیت شناخته نمیشوند و فعالیتهای آنها اغلب با اتهاماتی مانند «تبلیغ علیه نظام» یا «اقدام علیه امنیت ملی» مواجه میشود.
اتحادیههای کارگری رسمی عمدتاً تحت کنترل دولت هستند و از استقلال برخوردار نیستند. در مقابل، کانونهای صنفی مستقل مانند شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران (شورای هماهنگی معلمان) تلاش میکنند مطالبات صنفی مانند حقوق معیشتی، امنیت شغلی و آزادی فعالیت را پیگیری کنند. این تشکلها با اعتراضات مسالمتآمیز، اعتصاب و تجمعات، صدای کارگران و معلمان را بلند میکنند، اما پاسخ حکومت معمولاً بازداشت، احضار، اخراج، کاهش حقوق یا صدور احکام سنگین زندان است.
در سالهای اخیر، بهویژه در ۲۰۲۵، سرکوب علیه فعالان معلمان شدت گرفته است. گزارشها از بازداشت دهها معلم، یورش به جلسات شورای هماهنگی در شهرهایی مانند اصفهان، صدور احکام زندان برای فعالان و تنبیهات انضباطی خبر میدهند. در جریان اعتراضات مردمی معلمان دیگری هم بازداشت شدهاند، منجمله آقای سیامک صادقی چهرازی، آقای علی احمدی و آقای منوچهر آقابیگی. معلمان با مشکلات معیشتی شدید، دستمزدهای پایین و کمبود امکانات آموزشی دستوپنجه نرم میکنند، اما هرگونه اعتراض سازمانیافته با فشار امنیتی مواجه میشود.
با وجود این محدودیتها، جنبش معلمان و کارگران نشاندهنده بردباری و اراده برای پیگیری حقوق صنفی است. تشکلهای مستقل همچنان فعال بوده و حمایت بینالمللی از آنها ادامه دارد، اما تا زمانی که آزادی تشکیل اتحادیههای واقعی به رسمیت شناخته نشود، وضعیت کارگران و معلمان ایران پر از چالش خواهد ماند.
این وضعیت نه تنها حقوق کار را نقض میکند، بلکه بر کیفیت آموزش و زندگی میلیونها ایرانی تأثیر منفی میگذارد.
#معلم
#اتحادیه_صنفی
#رضا_امانیفر
#بختیار_رضوانی
www.hamnava.org
https://t.me/group25shahrivar/7262
بر اساس قانون اساسی ایران، تشکیل تشکلهای صنفی مجاز است، اما در عمل، اتحادیههای مستقل کارگری به رسمیت شناخته نمیشوند و فعالیتهای آنها اغلب با اتهاماتی مانند «تبلیغ علیه نظام» یا «اقدام علیه امنیت ملی» مواجه میشود.
اتحادیههای کارگری رسمی عمدتاً تحت کنترل دولت هستند و از استقلال برخوردار نیستند. در مقابل، کانونهای صنفی مستقل مانند شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران (شورای هماهنگی معلمان) تلاش میکنند مطالبات صنفی مانند حقوق معیشتی، امنیت شغلی و آزادی فعالیت را پیگیری کنند. این تشکلها با اعتراضات مسالمتآمیز، اعتصاب و تجمعات، صدای کارگران و معلمان را بلند میکنند، اما پاسخ حکومت معمولاً بازداشت، احضار، اخراج، کاهش حقوق یا صدور احکام سنگین زندان است.
در سالهای اخیر، بهویژه در ۲۰۲۵، سرکوب علیه فعالان معلمان شدت گرفته است. گزارشها از بازداشت دهها معلم، یورش به جلسات شورای هماهنگی در شهرهایی مانند اصفهان، صدور احکام زندان برای فعالان و تنبیهات انضباطی خبر میدهند. در جریان اعتراضات مردمی معلمان دیگری هم بازداشت شدهاند، منجمله آقای سیامک صادقی چهرازی، آقای علی احمدی و آقای منوچهر آقابیگی. معلمان با مشکلات معیشتی شدید، دستمزدهای پایین و کمبود امکانات آموزشی دستوپنجه نرم میکنند، اما هرگونه اعتراض سازمانیافته با فشار امنیتی مواجه میشود.
با وجود این محدودیتها، جنبش معلمان و کارگران نشاندهنده بردباری و اراده برای پیگیری حقوق صنفی است. تشکلهای مستقل همچنان فعال بوده و حمایت بینالمللی از آنها ادامه دارد، اما تا زمانی که آزادی تشکیل اتحادیههای واقعی به رسمیت شناخته نشود، وضعیت کارگران و معلمان ایران پر از چالش خواهد ماند.
این وضعیت نه تنها حقوق کار را نقض میکند، بلکه بر کیفیت آموزش و زندگی میلیونها ایرانی تأثیر منفی میگذارد.
#معلم
#اتحادیه_صنفی
#رضا_امانیفر
#بختیار_رضوانی
www.hamnava.org
Telegram
گروه ٢۵ شهریور Group 25 shahrivar