تولد رضا رسایی بر مزارش 🔴آذردخت حق‌جویان، مادر جاویدنام رضا رسایی،در سال روز تولد این زندانی سیاسی اعدام شده، خواهان لغو به حکم اعدام شد.

در ویدئویی که از این مادر دادخواه، بر مزار فرزندش منتشر شده، او می‌گوید: «ما خواهان عدالت هستیم و پایان دادن به اعدام، فارغ از آنکه چه کسی از آن حمایت می‌کند. عدالت یعنی برآشفتن علیه تمام چیزهایی که یک انسان را از انسان شدن باز می‌دارد.»

خانم حق‌جویان در ادامه می‌افزاید: «بی‌عدالتی در یک‌جا، تهدیدی برای عدالت در همه جاست. لذا برخی مواقع از خودگذشتگی عادلانه به ضرورتی مقدس بدل می‌شود.
‏رضا جان تولدت مبارک، تو هرگز نامری و نامت تا ابد ماندنی است.»

رضا (غلامرضا) رسایی، پیرو آیین یارسان، بامداد ۱۶ مرداد۱۴۰۳ بدون اطلاع خانواده اعدام شد.

مادر رضا رسایی پیشتر با انتشار ویدئویی بر بی‌گناهی فرزند خود تأکید کرده و با اشاره به ابهامات پرونده گفته بود که حکم پسرش با «علم قاضی» صادر شده است.

عفو بین‌الملل نیز قبلا در بیانیه‌ای با اشاره به اعترافات رضا رسایی «زیر شکنجه» خواستار توقف فوری اجرای حکم اعدام او شده بود.

لیلا مهدوی، مادر جاویدنام سیاوش محمودی، ضمن انتشار این ویدئو، نوشت:

«‏امنیت یا سرکوب؟ حقیقت را نمی‌توان دفن کرد

بهشت زهرا جایی است که یاد عزیزان از‌دست‌رفته زنده می‌ماند، اما وقتی آن را به ابزاری برای کنترل و مهار حضور مردم تبدیل می‌کنند، معنای واقعی امنیت گم می‌شود. امنیت واقعی، حاصل اعتماد و احترام متقابل است، نه چتر نظارتی که حضور را محدود و یادها را سانسور کند.

آن‌هایی که برای آزادی و عدالت رفتند، برای جامعه‌ای ساختند که در آن صدای مردم خاموش نشود. اما امروز، به‌جای اینکه نام و یادشان راهی برای تحقق آرمان‌هایشان باشد، شاهد حضور و نظارتی هستیم که بیش از تأمین امنیت، هشداری برای خاموش کردن صداهاست.

آرامستان‌ها جای سکوت نیستند؛ آن‌ها بلندترین فریادهای تاریخ‌اند. و هیچ دیواری، هیچ سایه‌ای، هیچ چتری نمی‌تواند حقیقت را برای همیشه پنهان کنند.»

ما با موج عظیم بلاهت مواجهیم.

یک مشت سفله خرد باخته، مدام برای من پیغام میفرستند که:

(چرا حرف می زنی؟ چرا مینویسی؟چرا نظر می دهی؟ ننویس ، نگو ، اظهار نظر نکن ، خفه شو بگذار هر کس هر کاری دلش خواست انجام دهد، تو که مخاطب زیادی نداری چرا به زمین و زمان گیر میدهی؟ به تو چه که درباره فلان موضوع یا فلان شخص اظهار نظر می کنی؟)

و این بزغاله های بع بع گو هرگز سخنان مرا نمیفهمند و غافلند از اینکه من هیچ چیز را برای خودم نمیخواهم، من همه چیز را برای همه می خواهم و هیچ دغدغه ای جز نجات ایران و ایرانی از چنگال استبداد و استثمار و استحمار و استعمار تاریخی ندارم.

من بارها گفته ام که جزو هیچ حزب و گروه و دسته ای نیستم و طرفدار هیچ خری هم نیستم که دوست دارد حکومت کند یا قدرت را در دست بگیرد و چپ و راست و بالا و پایین هم نمیشناسم.

من طرفدار آزادی و حقیقت و کرامت انسانم، همین

اما گویا خیلیها این را برنمی تابند، چون مفهوم آزادی و آزادگی را نمیفهمند.

خیلیها رعیت بودن و مجیزگویی را دوست دارند و میخواهند قلاده و افسار داشته باشند.

امثال رضا پهلوی و مسیح و حامد و فلان و بهمان برای من پشیزی ارزش ندارند، من با دروغ و فریب و ریاکاری مشکل دارم، من با پروژه های امنیتی مشکل دارم، من با پروپاگاندای صدای آمریکا و مهدکودک من و تو و کثافتخانه بی بی سی و عنتر آشغال مشکل دارم که مشغول عوامفریبی هستند.
من با فاندبگیرهایی که از خون مردم ارتزاق می کنند مشکل دارم.

کار رژیم جمهوری اسلامی تمام شده و دیگر کارکردی ندارد و سقوط حتمی است، اما مافیای حاکم بر ایران نمی خواهد این خوان گسترده را رها کند پس باید رفرم ایجاد کند و تغییر چهره دهد تا با فرمتی جدید دوباره دمار از روزگار مردم جان به لب رسیده درآورد.

لازم نیست نابغه باشی تا بفهمی رضا پهلوی یک پروژه امنیتی است.

کسی که با زبان خودش اقرار میکند که با اعضای سپاه و بدنه حکومت در ارتباط است.

کسی که به اقرار خودش مخالف اسلام ستیزی است، همان اسلامی که ایران را به نابودی کشانده.

کسی که به اقرار خودش معتقد است سرداران دزد و قاتل سپاه را باید بخشید تا چرخه خشونت متوقف شود و پولهای دزدیده شده توسط آنها در کشور خودمان هزینه شود.

او سالهاست در آب نمک خوابانده شده و سپاهیها به او وعده داده اند که از قدرت گرفتن او حمایت خواهند کرد به شرطی که پس از براندازی کماکان بدنه قدرت در دستان آنها باقی بماند و او فقط نقش مترسک سر جالیز را بازی کند.

بیجهت نیست که این روزها دوباره در بوق و کرنا میشود، کسی که هرگز هیچ اقدام موثری در جهت براندازی انجام نداده و هرگز طرح و برنامه و اراده ای برای سازماندهی مبارزان نداشته و تنها دستاوردش تسلیت گفتن به مردم و سخنرانیهای تکراری در مجامع بین المللی بوده است.

بی جهت نیست که کثافتی مثل امید دانا دوباره بیضه نوازی او را شروع کرده و جنایتکاری مثل مهدی نصیری با اجازه نهادهای امنیتی به خارج صادر میشود تا با رسانه ها مصاحبه کند و پروژه شاهزاده تاجزاده را کلید بزند، بعد هم با خیال راحت به ایران برگردد و کسی هم کاری به کارش نداشته باشد.
بیجهت نیست که سریال پر هزینه ای به نام تاسیان ساخته میشود و با شایعه توقیف و رفع توقیف برایش بازارگرمی می کنند.

هموطن، یکبار برای همیشه از خواب غفلت بیدار شو و قدرت خودت را باورکن و بدان هیچ کس جز خود ما، به داد ما نخواهد رسید و ما چاره ای نداریم جز اینکه با هم متحد شده و روی پاهای خود بایستیم وگرنه این چرخه باطل مدام تکرار خواهد شد تا روزی که دیگر چیزی از ایران و ایرانی باقی نماند.

@omidtootian

🔻اصغر سپهری، با ابراز نگرانی در مورد وضعیت سلامتی فاطمه سپهری، نوشت که خواهرش اخیرا در زندان «دچار تاری دید، ضعف شدید و تعریق بیش از حد شده است.»
 
او ساعاتی پیش در حساب خود در شبکه ایکس نوشت: «مشخص نیست که این علائم ناشی از بیماری قلبی است یا علت دیگری دارد، اما عدم رسیدگی فوری به این وضعیت می‌تواند جان او را به خطر بیندازد.»
 
او ضمن انتقاد از تاخیر در روند درمان خواهرش نوشت که قرار بود بر أساس توصیه پزشک، فاطمه سپهری جلسات فیزیوتراپی انجام دهد و دوباره معاینه شود اما به گفته او «تاکنون نه جلسات فیزیوتراپی انجام شده و نه مراجعه‌ای به جراح دست صورت گرفته است.»
 
آقای سپهری خواستار پیگیری فوری این وضعیت و اجرای کامل روند درمانی خواهرش مطابق با دستورات پزشکان متخصص شده است.

رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، در آستانه روز جهانی زن :


به نام آزادی، به نام شجاعت، به نام زنانی که مرزهای ایستادگی را به چالش کشیده‌اند.

امروز، در آستانه‌ی #روز_جهانی_زن، صدای زنانی را می‌شنویم که نه تنها برای حقوق خود، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت و آزادی یک ملت ایستاده‌اند. زنانی که به جرم باور، به جرم دفاع از حقیقت، به جرم عشق به میهن، در پشت دیوارهای زندان گرفتار آمده‌اند، اما صدایشان خاموش نشده است.
ناهید شیرپیشه، فاطمه سپهری، شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، مهناز طراح، زهره سرو، گلرخ ایرایی، حمیده زراعی و ده‌ها نفر دیگر، زنانی که بهای آزادگی را با بند و زنجیر می‌پردازند، زنانی که در تاریکی زندان، چراغ امید یک ملت‌اند.

اما در کنار زنان دربند، نمی‌توان از مادرانی نگفت که دل‌شان را به داغ فرزندان‌شان سپرده‌اند، اما سکوت نکرده‌اند. گوهر عشقی (مادر ستار بهشتی)، شهناز اکملی (مادر مصطفی کریم‌بیگی)، سکینه احمدی (مادر ابراهیم کتابدار)، بتول حسینی(مادر بهنام محجوبی)، اکرم نقابی(مادر سعید زینالی)، محبوبه رمضانی(مادر پژمان قلی‌پور)، رحیمه یوسف‌زاده (مادر نوید بهبودی) و هزاران مادر، خواهر و همسر دادخواه ایران، زنانی که عزیزشان را حکومت ظالم از آن‌ها گرفت، اما آن‌ها به زانو درنیامدند. آنان، در برابر تهدید، ارعاب و سرکوب، فریاد دادخواهی را بلندتر از همیشه سر داده‌اند تا نگذارند خون بی‌گناهان به فراموشی سپرده شود.

در کنار آن‌ها، مادران، خواهران و همسرانی ایستاده‌اند که هر لحظه با ترس و اضطراب چشم‌انتظار خبری از عزیزان‌شان هستند، مادران زندانیان سیاسی، به‌ویژه مادران زندانیان در خطر اعدام که هر طلوع و غروب، کابوس از دست دادن فرزندان‌شان را با خود حمل می‌کنند. آن‌ها در برابر زندان‌ها فریاد می‌زنند، از جهان می‌خواهند که فرزندان‌شان را فراموش نکند، از انسانیت می‌خواهند که بیدار بماند.

این زنان، چه در پشت میله‌های زندان، چه در کوچه‌ها و خیابان‌های دادخواهی، صدای بلند حقیقت‌اند، زنانی که تاریخ به نام‌شان شهادت خواهد داد: آزادی، با شجاعت آنان ممکن خواهد شد.

در اینجا، در زندان قزلحصار، دیوارها شاید بلند باشند، اما حقیقت بلندتر است. قلب‌های ما به یاد تک‌تک شما می‌تپد، ایمان ما به آزادی، با ایستادگی شما قوی‌تر می‌شود. روز جهانی زن، روز بزرگداشت شجاعت شماست، روزی که نه تنها از زنان، بلکه از هر انسان آزادی‌خواهی تجلیل می‌کند.

این روز را در کنار شما، در کنار همه‌ی زنان آزاده‌ی ایران، با امید به روزی که دیگر هیچ زنی به جرم آزادی‌خواهی در بند نباشد، گرامی می‌داریم.

#رضا_محمدحسینی

🔴 از جان کودکان #بلوچستان چه میخواهید؟ فقط ۵ سالش بود به چه جرمی جان شیرینش با گلوله جنگی گرفتید؟!
#یوسف_شهلی_بر
#نه_به_جمهوری_اسلامی غرق خون این وطن، کودکان در کفن

در تاریخ ۶ اسفند ۱۴۰۳، یوسف شهلی‌بر، کودک ۵ ساله‌ای از منطقه بلوچستان در ایرانشهر، در پی تیراندازی نیروهای یگان مرصاد سپاه به خودروی یک خانواده، با پنج گلوله زخمی شد. این حادثه در منطقه چاه‌جمال رخ داد و یوسف همراه با مادر باردارش، مریم شهلی‌بر، هدف گلوله قرار گرفتند.

یوسف به دلیل کمبود امکانات پزشکی خود را قبل از عمل از دست داد. مادر او همچنان در بخش مراقبت‌های ویژه و در شرایط وخیمی بستری است.

این اولین بار نیست که در اثر شلیک نیروهای انتظامی، مردم بی‌گناه کشته می‌شوند. این کودک چه از زندگی فهمید جز رنج و درد و محرومیت؟ این مردم چرا باید اسیر دست حکومت کودک‌کش باشند؟
به بدن نحیف یوسف، پنج گلوله اصابت کرده، پنج گلوله بابت پنج سال زندگی در جمهوری اسلامی!

عبدالله عارف، مدیر سابق کمپین فعالین بلوچ: «یوسف شهلی بر آلن کردی و سکوتی که وجدان جهان را و سازمان های حقوق بشری را به چالش میکشد»

به گزارش کمپین فعالین بلوچ، عبدالله عارف، مدیر و سردبیر سابق سازمان حقوق بشری کمپین فعالین بلوچ در رابطه با قتل "یوسف شهلی بُر" کودک ۵ ساله بلوچ توسط نیروهای یگان تکاوری در چاه جمال ایرانشهر و مجروح شدن مادر باردار وی که منجر به سقط جنین او شد، در یک پست اینستاگرامی واکنش نشان داد.

آقای عارف نوشت: “در سال ۲۰۱۵ تصویر پیکر بی جان آلن کردی کودک سوری که در آبهای مدیترانه غرق شد جهان را تکان داد و بحران پناهجویان را به مرکز توجه افکار عمومی و سیاست مداران تبدیل کرد اما اکنون در سال ۲۰۲۴، قتل یوسف شهلی بر کودک ۵ ساله بلوچ، به دست نیروهای امنیتی #جمهوری_اسلامی ایران بار دیگر وجدان جهانی را به چالش میکشد؛ آیا خون این کودک بیگناه نیز میتواند جهان را بیدار کند؟”

“قتل یوسف تنها یک نمونه از ده ها مورد کودک کشی و سرکوب بی رحمانه ای است که مردم بلوچ به ویژه کودکان از آن رنج میبرند. جمهوری اسلامی با توسل به خشونت سیستماتیک، تبعیض نژادی و سرکوب خونین نه تنها آزادی های اساسی مردم را سلب کرده، بلکه حتی کودکان را نیز از حق ابتدایی زنده ماندن محروم ساخته است.”

وی ادامه داد: “این جنایت مانند دیگر موارد نقض حقوق بشر در ایران با واکنشهای محدودی از سوی جامعه جهانی مواجه شده است. آیا سازمانهای حقوق بشری که در برابر مرگ آلن کردی سکوت نکردند اکنون در برابر یوسف شهلی بر و دیگر کودکان بلوچ نیز خواهند ایستاد؟ یا باز هم سیاست و مصلحت گرایی بر وجدان جهانی غلبه خواهد کرد؟”

آقای عبدالله عارف تاکید کرد: “خون یوسف، نه فقط لکه ننگی بر دستان سرکوبگران جمهوری اسلامی، بلکه آزمونی برای جامعه بین المللی است. اگر جهان امروز از کنار این جنایت بگذرد فردا کودکان دیگری قربانی خواهند شد و این بار نه فقط در #بلوچستان، بلکه در هر نقطه ای که عدالت قربانی قدرت طلبی شود.”

لازم به ذکر است، شامگاه دوشنبه ۶ اسفند ماه ۱۴۰۳، نیروهای یگان تکاوری ایرانشهر در منطقه چاه جمال ایرانشهر بدون ایست و هشدار به سمت یک خودروی سواری تیراندازی کردند که منجر به زخمی شدن "یوسف شهلی بر" ۵ ساله و مادر باردار او "مریم شهلی بر" ۳۲ ساله شد. در پی این جراحت، یوسف به دلیل عدم رسیدگی پزشکی در بیمارستان خاتم ایرانشهر جان باخت و مادر باردار او که همچنان در وضعیت بد جسمانی بسر میبرد، جنین او سقط شد.

من سکینه پروانه، زندانی سیاسی که تا کنون حدود هشت سال از عمر خود را در زندان‌های مختلف جمهوری اسلامی و با زندانیانی با جرائم مختلف محبوس بوده‌ام، برای شما روایتی دارم از اجرای احکام مرگ و تاثیراتی که می‌تواند تا سال‌ها بعد حتا بر اطرافیان و آشنایانِ محکوم بر جای بگذارد.
طی این سال‌ها با محکومان به مرگ بسیاری با اتهامات سیاسی و غیرسیاسی زندگی کرده‌ام که بسیاری‌شان سربه‌دار شدند و بسیاری دیگر نیز هنوز در زندان هستند با سایه‌ی مرگ بر سرشان تحمل حبس می‌کنند.
یک زندانیِ محکوم به مرگ در تمام لحظات با تصور این‌که برای اجرای حکم صدایش بزنند زندگی می‌کند. هر بار که برای کاری به بیرون از بند صدایش می‌زنند، طناب دار را بر گردن خود می‌بیند. اگر دقایقی طولانی‌تر از حد معمول به بند برگردد، همبندیان تصور می‌کنند شاید قرار است دیگر برنگردد و برای اجرای حکم منتقل شده باشد.
ما هر روز و هر لحظه با سایه‌ی مرگ بر سرمان زندگی می‌کردیم. جمهوری اسلامی با برپا کردن چوبه‌های دار برای مخالفان سیاسی شروع به کار کرد و در سال‌های بعد که قدرت را به‌طور کامل در دست گرفت، افراد زیادی را با اتهامات غیرسیاسی به اعدام محکوم و سربه‌دار کرد.
در مرور تاریخچه‌ی جمهوری اسلامی شاهدیم صدها هزار نفر با اتهامات سیاسی و غیرسیاسی همچون مواد، قتل، سرقت، تجاوز و ... کشته شدند.
اعدام مجازاتی‌ست که حتا برای کسی که واقعا جرمی مرتکب شده است نیز باید متوقف شود. مجازات اعدام هرگز بازدارنده نبود. اما حکومت‌هایی که دچار فساد هستند و مشروعیتی ندارند، با استفاده از مجازات اعدام و مشروع نشان دادن آن، مخالفان سیاسی خود را نیز به راحتی حذف می‌کنند.
همان‌طور که در ایران شاهدیم، سالانه هزاران نفر با اتهامات مختلفِ غیرسیاسی کشته و سربه‌دار می‌شوند و این راه را برای کشتن مخالفان سیاسی نیز هموار می‌کند.
من هم‌اکنون در بند زنان زندان اوین با دو زندانی محکوم به اعدام هم‌بند هستم. وریشه مرادی و پخشان عزیزی که با سناریوسازی رژیم با حکم مرگ مواجه شده‌اند.
اخیرا احکام شریفه محمدی، مهدی حسنی و بهروز احسانی نیز در دیوان عالی کشور تایید شد و بسیاری دیگر مثل محمدجواد وفایی‌ثانی هر لحظه در خطر اجرای حکم هستند.
شنیدن این اخبار تکان‌دهنده باعث شد خاطرات زندگی با زنان محکوم به مرگ در ذهنم مرور شود.
سال گذشته و قبل از انتقال به اوین، یکی از همبندی‌هایم به نام منیره نوری‌کیا (زنی حدودا ۳۰ ساله) را بعد از حدود چهار سال تحمل حبس از بند خارج کردند. منیره متهم به قتل بود و «باید» مجازات می‌شد. اما چرا اعدام؟ یعنی جمهوری اسلامی نمی‌تواند انسان‌هایی را که مجرم هستند، بدون آن‌که به قتل برساند، محاکمه و مجازات کند!؟
منیره در ماه‌های آخر زندگی در تلاش بود از خانواده شاکی رضایت بگیرد اما به دلیل تخلفات کوچکی که در زندان داشت از حق تماس محروم بود و نهایتا بدون آن‌که بتواند با شاکی پرونده‌اش تماس بگیرد، سربه‌دار شد.
محبوبه روشندل نیز هنوز ۳۰ سالش نشده بود که سحرگاه یکی از روزهای شهریور ۱۴۰۲ درحالی‌که از ترس زبانش بند آمده بود و گردنش کج و قفل شده بود، کشان‌کشان از بند یک زندان وکیل‌آباد مشهد به سمت جایگاه اعدام برده شد.
بعد از رفتن منیره و محبوبه که دو نمونه‌ی اخیر از ده ها تجربه همزیستی‌ام با محکومان به مرگ است، فشارهای زیادی بر همه‌مان وارد شد که تاثیرات آن هرگز از ذهن‌مان پاک نشد و آجری دیگر بر دیوار بلند خشم و کینه‌مان نسبت به حکومت‌های جبار که با سرکوب و کشتن انسان‌ها قدرت خود را حفظ می‌کنند ایجاد شد.
برای لغو مجازات اعدام باید دست به دست هم بدهیم. مهم نیست محکوم به اعدام با چه جرمی و از چه نژاد و ملیتی است. ما باید برای لغو مجازات اعدام در برابر هر حکم مرگی بایستیم. ما باید با هم و یک‌صدا، در کنار خانواده‌های محکومان، بدون در نظر گرفتن جرم‌شان «نه به اعدام» را فریاد کنیم.
وقتی کسی زیر حکم اعدام است، نمی‌پرسیم چه کار کرده بود؟ به جای این سوال برای لغو مجازات اعدام یک‌صدا می‌شویم.

سکینه پروانه
زندان اوین
اسفند ۱۴۰۳

فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل، «سرکوب فعالان صنفی» در کشورهای مختلف را محکوم کرد و خواستار آزادی فوری فعالان زندانی در این کشورها از جمله ابراهیم مددی و داوود رضوی، دو عضو زندانی هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، شد که «به طور ناعادلانه زندانی یا در تبعید هستند.»
در بیانیه این فدراسیون تاکید شد: «فعالان اتحادیه‌های کارگری اغلب به خاطر دفاع از حقوق و کرامت کسانی که جهان ما را به حرکت در می‌آورند، بهای سنگینی می‌پردازند.»
استیون کاتن، دبیرکل فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل، گفت: «حمله به فعالان صنفی، حمله به همه ماست. جنبش کارگری جهانی امروز و هر روز از هر سال، با کسانی که به خاطر فعالیت‌های صنفی خود از سوی دولت‌های ضد دموکراتیک تحت فشار قرار دارند، ابراز همبستگی می‌کند.»
او تاکید کرد: «قدرت جمعی اتحادیه‌های کارگری، قوی‌ترین نیروی مقابله‌ با آن موضوعاتی است که باعث تقسیم بندی جامعه می‌شود»‌ و با استناد به آمار تهیه شده از سوی این فدراسیون اشاره کرد: «۷۸ درصد کشورهای جهان حق اعتصاب را نقض می‌کنند، ۷۹ درصد کشورها حق مذاکره جمعی را زیر پا می‌گذارند، ۷۴ درصد کشورها از ثبت اتحادیه‌های صنفی جلوگیری می‌کنند یا آن را رد می‌کنند و ۴۳ درصد از کشورها آزادی بیان و تجمع را محدود می‌کنند.»
به نوشته وب سایت فدراسیون جهانی کارگران حمل و نقل، کارگران شاغل در این بخش و نیز اتحادیه‌های آنها اغلب بیشترین آسیب را از نقض‌ حقوق بنیادین خود متحمل می‌شوند و جرم‌انگاری، تلافی‌جویی و حملات هدفمند به رهبران آنها در سراسر جهان همچنان رواج دارد.
این فدراسیون در همین ارتباط به ایران اشاره کرد و نوشت: سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه از مدت‌ها پیش «هدف اصلی سرکوب دولت بوده است.»

https://ir.voanews.com/a/itf-statement-on-ebraheem-madadi-and-davoud-razavi/7986307.html

کی این جنایت هارو از یاد میبره؟💔
#کیان_پیرفلک 🖤
#یوسف_شهلی_بر 🖤 جمهوری اسلامی، برای بقاء به هیچکس رحم نمیکند ... کودک و جوان و پیر را قربانی میکند
#مرگ_بر_جمهوری_اسلامی
پنج تیر به اندازه‌یِ پنج سالى كه کودکانه زیست
و آن نوزاد، در تاریکی رحم مادر، پیش از آنکه دنیا را ببیند، با تیری که از دستان شما رها شد، خاموش گشت، آن نوزاد جان باخت حتی پیش از آنکه بگرید...
آنقدر به تاریکی عادت کرده‌اید که دیگر صدای ناله بی‌گناهان را نمی‌شنوید...
آن تیر تنها به شکم مادری باردار شلیک نشد،
آن تیر عدالت را در قلب تاریخ کشت...

یوسف شهلی‌بر
۱۴۰۳ـ۱۳۹۸
.
🟠 ‏یوسف شهلی‌بر، کودک ۵ ساله بلوچ که بر اثر تیراندازی ماموران نظامی به خودروی شخصی خانواده‌اش زخمی شده بود، عصر سه‌شنبه جان باخت. مریم شهلی‌بر، مادر این کودک که باردار بوده نیز به همراه جنین جان باختند...

#پرویز_ثابتی همان نقشی را برای سطلیون ایفا می‌کند که #اسدالله‌لاجوردی برای اسلامیون. در واقعیت جلاد، در تبلیغات حافظ امنیت. اما برای ما که در همه تاریخ سیاسی ایران سرکوب شده‌ایم، این دو خویشاوندان طبقاتی و سیاسی یکدیگرند که تنها مسیر را برای انتقال قدرت به یکدیگر هموار کرده‌اند.