🔴 افشاگری تکان دهنده زندانی فرانسوی از زندان های ایران و بند ۲۰۹ زندان اوین :

اولیویه گروندو، شهروند فرانسوی که پیش از این در بند ۲۰۹ اوین در ایران زندانی بود، روز ۱۷ اردیبهشت در مراسم سومین سالگرد بازداشت دو شهروند فرانسوی در ایران، خطاب به مقام‌های رژیم ایران گفت: می‌گویید در بند ۲۰۹ زندان اوین شکنجه وجود ندارد؟ من شکنجه را در بند ۲۰۹ زندان اوین تجربه کرده‌ام. آقای اژه‌ای، وزیر اطلاعات، باید خجالت بکشید.»«می‌گن تو اوین شکنجه نیست؟ این مرد فریاد می‌زنه: "من شکنجه شدم!"»
یا
«اولیویه گروندو از دل جهنم اوین: شکنجه واقعی‌ست. بشنوید!»
یا
«صدای فریاد یک فرانسوی از بند ۲۰۹؛ وقتی حقیقت رو نمی‌تونن پنهان کنن!»


سیسیل کوهلر، معلم ادبیات ۴۰ ساله اهل شرق فرانسه و شریک زندگی‌اش ژاک پاریس، که در دهه ۷۰ زندگی‌اش است، در تاریخ ۷ مه ۲۰۲۲ در آخرین روز یک سفر توریستی به ایران دستگیر شدند. آنها از سه سال پیش با اتهام «جاسوسی» در ایران زندانی هستند.

اولیویه گروندو از سال ۲۰۲۲ زمانی که ۳۴ سال داشت با اتهامات امنیتی در شیراز دستگیر شده بود که ۲۰ مارس ۲۰۲۵ امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه در شبکه ایکس اعلام کرد او آزاد شد.

صادق آملی لاریجانی در دوران ۱۰ ساله ریاستش بر قوه قضاییه، یکی از تاریک‌ترین دوره‌های سرکوب قضایی در جمهوری اسلامی را رقم زد. لاریجانی نه‌تنها نقش کلیدی در تثبیت ساختارهای سرکوب داشت، بلکه بسیاری از این مجازات‌های غیرانسانی با تایید مستقیم او صادر یا اجرا شدند. او به دلیل مسئولیت مستقیم در نقض‌های گسترده و فاحش حقوق بشر، از جمله اعدام کودک‌مجرمان، اجرای احکام بی‌رحمانه سنگسار، بازداشت‌های خودسرانه و شکنجه معترضان و متهمان سیاسی، مشمول تحریم‌های حقوق بشری اتحادیه اروپا و ایالات متحده قرار دارد. اتحادیه اروپا در بیانیه تحریمی خود لاریجانی را مسئول نقض جدی حقوق بشر از طریق محاکمات ناعادلانه، استفاده گسترده از شکنجه و اجرای مجازات‌های بدنی دانسته است. بسیاری از نهادهای حقوق بشری بین‌المللی خواستار پیگرد قانونی او شده‌اند.

🔴 احسان فریدی، دانشجوی دانشگاه تبریز به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد

احسان فریدی، دانشجوی ۲۲ ساله مهندسی ساخت و تولید دانشگاه فنی تبریز، توسط شعبه دوم دادگاه انقلاب تبریز به ریاست قاضی عبدی، به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده است.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، مبنای صدور این حکم، گزارش‌های وزارت اطلاعات بوده است. این حکم در دادگاه تجدید نظر نیز بدون تغییر تأیید شده و با اعتراض وکیل مدافع به دیوان عالی کشور ارجاع داده شده است.

احسان فریدی در تاریخ ۲۹ خرداد ۱۴۰۳ پس از احضار به شعبه ۱۵ دادسرای عمومی و انقلاب تبریز بازداشت و پس از بازجویی در وزارت اطلاعات، به زندان تبریز منتقل شده و هم‌اکنون در اتاق ۳ بند قرنطینه این زندان نگهداری می‌شود.

او پیش‌تر نیز در ۱۸ اسفند ۱۴۰۲ بازداشت و پس از یک ماه با قرار وثیقه آزاد شده بود. در آن پرونده به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به شش ماه زندان محکوم شده بود.

روزت در آسمانها مبارک مامانی خوشگل ام ....
خیلی زود تنهام گذاشتی.....
تنها از توبرایم خاطرات شیرین ات ماند و اخرین عکس های آخرین تولدت ....
وحکومت دیکتاتور #خامنه‌ای_قاتل آرزوی بو کشیدن و شستن سنگ مزارت را ....سالهاست با #غربت ناخواسته بردلم گذاشت.....
تنها یک چیز خوشحالم می‌کند.... زودتر از روزهای سخت زندان و انفرادی ۲۰۹ و ....تبعید و غربت اجباری پر کشیدی.....
چون باقلب مهربان و احساسات مادرانه ات تاب نمی آوردی .....خیلی زود پر کشیدی ....
بمیرم برای دل مادرانی که داغدار فرزندان آفتاب شان هستند یا پشت میله های زندان فرزندان شان را ملاقات می‌کنند....یا خبر #اعدام فرزند اشک شان را جاری می‌سازد....
شکوفه آذرماسوله فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی سابق
#روز_مادر
#دادخواهی
#مادران_دادخواه
                    https://www.instagram.com/reel/DJhzC5Bsb0t/?igsh=MTB1OGJubjEydTRjNw==

یکشنبه های اعتراضی خشمگین!

به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، امروز ۲۱ اردیبهشت تجمع های اعتراضی در شهرهای اهواز، اصفهان، اندیمشک، شوش، کرمانشاه، رشت، تهران از سوی بازنشستگان برگزار شد.
در اصفهان فولادگران ضمن راهپیمایی خواهان «اصلاح همسان‌سازی حقوق مطابق با صورت جلسه ۱۵ مهر ماه۱۴۰۲، برداشتن سقف حقوق و پرداخت به موقع معوقات، اعطای افزایشات ۶۵ درصدی سالهای ۹۹ و ۱۴۰۰، درمان رایگان، بازگشت صندوق فولاد به جایگاه واقعی خود و تاکید بر تامین حقوق بازنشستگان فولاد مطابق با اساسنامه صندوق و ...» کردند.
در شوش، اهواز، کرمانشاه متحد بازنشستگان با شعارهای:«بازنشسته بپا خیز علیه ظلم و تبعیض/بازنشسته ،اتحاد اتحاد/بازنشسته کجایید ،با توپ پُر بیایید/کو مهار تورم ،دروغ نگید به مردم/تورم اسفبار،حاکم شده تو بازار/روسری رو رها کن/درد ما درد شماست،مردم به ما ملحق شوید/ننگ بر این بردگی،تاکی شرمندگی/از خوزستان تا گیلان، مرگ بر مدیران/کار جدید دولت،ایجاد رعب و وحشت/تامین اجتماعی ،از انحصار دولت، آزاد باید گرد/نه خواری،نه ذلت،ننگ بر این عدالت/درمان رایگان حق مسلم ماست/حاصل کارِ دولت،غارتِ جیبِ ملت/ای دولت دروغگو،حاصل وعده هات کو/نوبت ما که میشه، خزانه خالی میشه/ما رو بیچاره کردند ،از بس که غارت کردند/شورای عالی کار،حامی سرمایه دار/عدالتی ندیدیم،همش دروغ شنیدیم/ایران رو جادو کردند، پولها رو پارو کردند/درد ما درد شماست،مردم به ما ملحق شوید/جنگ افروزی کافیه،سفره ما خالیه/تا حق خود نگیریم،هر روز همین بساطه/کارگر زندانی ،آزاد باید گردد/معلم زندانی،آزاد باید گردد/معترض زندانی، آزاد باید گردد» به میدان آمدند. در رشت بازنشستگان با فریادهای خشمگین خواستار آزادی یونس آزادبر بازنشسته فعال گیلانی شدند که خبر آزادی او کام همه بازنشستگان را شیرین کرد.
در تهران بازنشستگان که در مقابل تامین اجتماعی تجمع کرده بودند به فیلمبردار لباس شخصی که از آنان عکس و فیلم می گرفت اعتراض کرده و به او متذکر شدند که از آنان وضعیت بدتری دارد و شعار «بازنشسته بیدار است، از وعده ها بیزار است»
در اندیمشک مردم معترض از قطعی های مکرر برق آن هم در شهر گرما خیزی چون اندیمشک در مقابل اداره برق تجمع کردند.
اتفاقی که در حال رخ دادن است، نتیجه سیاست های ضد مردمی و عادی شدن دزدی های آشکار، مدیران نالایق، دروغگویی امپراتوری مافیایی که شعور مردم را دست کم گرفته اند. تابستان در پیش است و موج اعتراض ها در راه.

بازنشستگان متحد تهرانی

ارتباط با ادمین@Sfelezkaran :

کانال رسمی سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران

Telegram (https://telegram.me/sfelezkar)

#کانال_رسمی_سندیکای_کارگران_فلزکار_مکانیک_ایران

🌹🔨🌹🔧🍃🍀🌻🌺⚙️🌸

 

اشتباه کسینجر را تکرار نکنید

✍پرویز سفری روزنامه نگار
هنری کسینجر در ماه جولای سال ۱۹۷۱ بطور ناشناس با هواپیمایی که ذوالفقار علی بوتو بعنوان واسطه و میانجی بین آمریکا و چین بود در اختيار او گذاشت به پکن پرواز کرد و مورد استقبال چوئن لای نخست وزیر چین قرار گرفت با این سفر و ملاقات‌های قبل و بعد از آن چین تا حد زیادی از انزوا خارج شد و اقتصادش هم ترمیم شد در حقیقت شروع ابر قدرت شدن اقتصادی و نظامی چین از این سفر شروع شد ، کسینجر می اندیشید که چین به متحد او در مقابل شوروی تبدیل می‌شود،  کسینجر به کمونیست بودن چین و سرکوب شدید مردم چین توسط حکومت استبدادی کاری نداشت او به اشتباه باور داشت که یک متحد برای تقابل با شوروی بدست آورده ، گذشت زمان ثابت کرد که چه اشتباه فاحشی اون زمان جمهوری خواهان آمریکا انجام دادند،  شوروی فرو پاشید ولی چین هر روز قوی تر شد و شروع کرد برای آمریکا شاخ و شانه کشیدن تا آنجا که امروز مشکل اصلی را این رئیس جمهور جمهوری خواه که در کاخ سفید ساکن هستش قدرت رو به تزاید چین می داند می‌گوید به خاورمیانه کاری ندارم من روی چین نشانه رفته ام و تا حد زیادی هم درست می گوید .
آیا کاری که کسینجر ۵۴ سال پیش کرد در نهایت به نفع آمریکا تمام شد ؟ آیا اگر زمان بر می گشت به سال ۱۹۷۱ و کسینجر  وحزب جمهوری خواه همین کار و سفر به چین و برقراری رابطه حسنه را انجام می داد ؟بعید می دانم .
مقدمه قدری طولانی شد ، اکنون در ماه می سال ۲۰۲۵ فردی بعنوان ویتکاف که در هوش سیاسی انگشت کوچک کسینجر هم نمی شود دارد تحت نظارت رئیس جمهور آمریکا می آید و با حکومت جمهوری اسلامی مذاکره می‌کند که او را از مشکلات اقتصادی و انزوای سیاسی نجات دهد .
اگر کسینجر زنده بود به آقای ویتکاف پیشنهاد می‌شد که برود و با او ملاقات کند و از تجربه و دانش او بهره ببرد که آیا کسینجر موفق شد که روش سیاسی حکومت کمونیستی چین را تغییر بدهد و ملت چین بتوانند نفسی بکشند و زندانیان سیاسی آزاد شوند ، احزاب مختلف تشکیل شود ، اتحادیه و سندیکاهای  مستقل کارگری و کارمندی و دانشجویی تشکیل شود روزنامه ها آزاد از چمبره ی حزب کمونیست حقیقت را بنویسند . و جلوی دخالت حزب در زندگی روزمره مردم گرفته شود  و  فضای مجازی و اینترنت آزاد باشند .

آقای ویتکاف آیا کسینجر موفق شد ، تاریخ نشان می‌دهد که خیر و هم اکنون چین کمونیست بزرگترین مشکل و شاید دشمن پنهان ایالات‌متحده آمریکا می باشد .

آنچه ما از حکومت توتالیتر جمهوری اسلامی می دانیم آنها هیچ وقت از دشمنی با آمریکا دست بر نخواهند داشت و همچنان از آنجا که خیالشان از خارج راحت می‌شود به سرکوب شدیدتر ملت ایران ادامه خواهند داد فضای مجازی و اینترنت بسته تر خواهد شد و زندانیان سیاسی بیشتر میشوند ، باندهای مافیایی اقتصاد ایران را همچنان در دست خود نگاه می دارند و در نهایت از آنچه که بعنوان برداشتن تحریم و آمدن دلار بدست حکومت گفته می‌شود چیزی برای ملت ایران کنار گذاشته نمی شود کما اینکه از دلاری که جناب اوباما به آنها داد چیزی بدست ملت ایران نرسید و یک راست رفت  به لبنان برای حزب الله و سوریه برای بشار اسد و یمن برای حوثی و عراق برای حشدالشعبی وحتا برای حکومت چپگرای ونزوئلا و جاهای دیگر که ملت ایران از آن بی خبر هستند.
و در بر همان پاشنه که در این ۴۶ سال چرخیده خواهد چرخید .

#رنگین_کیان 🌈
#روح_بلندتر_مهسا_امینی
🆔️ @kuroshnews
۲۵۸۴/۲/۲۲
۴۰۴
2025,MAY,12
دامنه های جنوبی البرز
SeMoMirsoltani

🔴 تابوت شیوا ارسطویی بر دوش زنان با پوشش اختیاری

روز دوشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۴، مراسم تشییع پیکر شیوا ارسطویی، نویسنده برجسته ایرانی، در مقابل خانه هنرمندان تهران برگزار شد. در این مراسم، جمعی از زنان با پوشش اختیاری در اقدامی زیبا تابوت این نویسنده را بر دوش کشیدند و او را تا آرامگاه ابدی‌اش بدرقه کردند، حرکتی که بازتاب‌دهنده روحیه آزاداندیش ارسطویی و باورهایش به آزادی‌های فردی و اجتماعی بود.

شیوا ارسطویی، متولد ۹ اردیبهشت ۱۳۴۰، با آثار ماندگار خود در حوزه داستان‌نویسی، رمان و ترجمه، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبیات معاصر ایران بود.

وی در ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ در ۶۴ سالگی دیده از جهان فروبست و فقدانش جامعه ادبی ایران را در سوگ نشاند.

تایید حکم ۱۵ سال حبس رزگار بیگ‌زاده بابامیری توسط دادگاه تجدیدنظر
#رزگار_بابامیری ، زندانی سیاسی اهل بوکان، با تایید حکم ۱۵ سال حبس خود از سوی دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان غربی، همچنان در زندان به‌سر می‌برد. ژینو بیگ‌زاده بابامیری، دختر او، با انتشار پیامی اعلام کرد که این حکم بدون تغییر باقی مانده است.
رزگار در تاریخ ۲۸ فروردین ۱۴۰۲ به دلیل کمک‌رسانی به مجروحان اعتراضات سال ۱۴۰۱ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. اتهامات متعدد و سنگینی علیه او مطرح شده که از جمله می‌توان به «محاربه، بغی، اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، تأمین مالی تروریسم، تبلیغ علیه نظام، جاسوسی، همکاری با دولت‌های متخاصم، داشتن تجهیزات اینترنت ماهواره‌ای (استارلینک)، نگهداری سلاح غیرمجاز، عضویت در گروه‌های غیرمجاز و آمریت در یک پرونده قتل» اشاره کرد.
او پیش‌تر در نامه‌ای از شکنجه‌های صورت‌گرفته در دوران بازداشت خود پرده برداشته و اعلام کرده بود که مأموران امنیتی تلاش داشتند وی را وادار به اعترافات اجباری جلوی دوربین کنند. به گفته خودش، تنها جرمش «کمک به همنوع» بوده است. رزگار پیش از بازداشت، به کار کشاورزی در بوکان مشغول بود.

میر یوسف یونسی در اعتراض به فشارهای جدید در زندان دست به اعتصاب غذا زد

آیدا یونسی، فعال حقوق بشر، از آغاز اعتصاب غذای پدرش، میر یوسف یونسی، زندانی سیاسی در ایران خبر داد. او اعلام کرد که این اقدام در واکنش به فشارهای جدید و انتقال غیرقانونی وی به بند هفت زندان بدون هیچ تغییر در وضعیت وخیم سلامتی و حقوق اولیه‌اش انجام شده است. آیدا یونسی تأکید کرد که وضعیت پدرش به عنوان فردی مسن و بیمار بسیار وخیم است و نگهداری او در چنین شرایطی مصداق شکنجه محسوب می‌شود.
.

نامه گلرخ ایرایی در واکنش به حکم اعدام #امیر_تتلو: مخالفت با هرگونه سلب حیات، نه حق، بلکه وظیفه‌مان است

واکنش جانبدارانه در مخالفت با حکم اعدامِ محکومی که بر ضد ارزش‌های ما عمل کرده‌است می‌تواند ما را به ضدِ خود بدل کند و شعار نه به اعدام را از مفهوم و کارکرد تهی کند.

نمی‌توان با احکام مرگ مواجهه‌ای گزینشی داشت و محکومین را دسته‌بندی کرد و برخی را لایق‌تر برای نجات از چوبه‌ی دار دانست. برای نفی اعدام باید دیدی وسیع داشت. فراتر از آن‌چه منجر به صدور حکم مرگ شد. فراتر از این‌که محکوم به مرگ چه نسبت سیاسی، ایدئولوژیکی یا چه مرزبندی‌های اخلاقی‌ای با ما دارد. گاه طاقت‌فرسا می‌شود. چرا که هر یک از ما نه در هیئت یک وکیل، بلکه به عنوان یک شهروند و به حکم انسانیت و تمایل بر توقفِ چرخه‌ی خشونت با احکام مرگ مخالفت می‌کنیم. اگر هدف از مخالفت با اعدام مشخص نباشد و با تمایلات شخصی آمیخته باشد، دفاع از برخی مجرمین به ایجاد تضادی درونی در مواجهه با خود منجر می‌شود. مثلا دفاع از محکوم به مرگی که کودکی را مورد «تجاوز» قرار داده و به «قتل» رسانده است. مخالفت با اعدامِ این فرد گاه اعتراض برانگیز می‌شود. یا حمایت از محکوم به مرگی که با جریان سیاسی یا تفکرِ او در تضاد یا تقابل قرار داریم. اگر ما مخالف اعدام هستیم پس به این باور رسیده‌ایم که مخالفت با اعدام باید همه‌جانبه و در خصوص تمام محکومین به مرگ، به یک شکل و با هدفِ «لغو مجازات اعدام» انجام شود.
در مواجهه با حکم مرگِ #تتلو خواننده‌ای که به کرات از حکومت اعدامی حمایت کرده بود، چه واکنشی باید داشت؟ کسی که در سال‌های اخیر به جان‌باختگان اعتراضات، خانواده‌ها و همراهان‌شان اهانت‌های تلخ و گزنده‌ای کرده، روان آسیب‌دیدگانِ جنایات حکومتی را آگاهانه و شاید با دستورِ از بالا آزرده بود. کسی که در تضادِ سیاسی و ایدئولوژیک با ما قرار دارد، به در هم شکستنِ ارزش‌های ما برخاسته بود و مرزهای انسانیِ منطبق بر چارچوب‌های ما را در هم شکسته بود و بعد از این نیز بر مدارِ خود خواهد چرخید.
واکنش یک‌جانبه‌ی ما مخالفانِ اعدام در برابر محکومانی که بر ضد ارزش‌های ما عمل کرده‌اند می‌تواند ما را به ضدِ خود بدل کند و شعار #نه_به_اعدام را از مفهوم و کارکرد تهی کند.
باید جسارت اعتراض به حکم مرگِ آن کسی که در دورترین نقطه به ما ایستاده است را داشته باشیم تا بتوانیم امیدوار بشویم به برچیده شدنِ چوبه‌های دار.
اگر شیوه‌ی مخالفت ما با #اعدام، گزینشی و بر مبنای خاستگاهی مشترک با محکوم به مرگ است، طبیعتا انتخابی عمل می‌کنیم و بسیاری از گردونه‌ی انتخابِ ما جا می‌مانند.
بسیاری حکم تتلو را پروژه‌ی حکومت برای جهت‌دهی به افکار عمومی می‌دانند. بسیاری او را لایق مرگ می‌دانند و برخی نیز در قبال آن سکوت می‌کنند.
پروژه‌سازی و مهندسی افکار عمومی از سوی جمهوری اسلامی به قصدِ انتفاع و پیشبردِ اهداف، غیر قابل انکار است. اما اگر در خصوص محکوم به مرگی، به این اطمینان رسیده‌ایم که آگاهانه خود را ابژه‌ی چنین پروژه‌ی شومی قرار داده است نیز نباید در مبارزه با اعدام دچارِ استثنا شویم. هر یک از «ما» که مدعیِ مخالفت با اعدام هستیم بیش و کم دیدگاه‌هایی سیاسی، ایدئولوژیک و مرزهایی اخلاقی و انسانی‌ای داریم که هویت فردی و سیاسی ما بر آن بنا شده است. لحظه‌ای تردید در مخالفت با اعدام و سوگیری در برابر احکام مرگ، ما را به نقیضِ خود بدل می‌کند. مخالفت با قتل‌های حکومتی نمی‌تواند و نباید تحت‌تاثیر دیدگاه‌های سیاسی و ایدئولوژیک ما قرار بگیرد. اگر جز این باشیم و جز این عمل کنیم نه تنها به لغو مجازات اعدام کمکی نکرده‌ایم، بلکه قادر به تبدیل شدن به اویی هستیم که به انکارش برخواسته‌ایم و خود را اسیرِ چرخه‌ای بیهوده کرده‌ایم که دستاوردی نخواهد داشت مگر تسهیلِ کار حکومت در کشتار بیشتر.
تعیینِ مرز و حدود برای دفاع از محکومی که _به هر دلیل_ چوبه‌ی دار بر سرش سایه افکنده است، تمام آنچه بنا کرده‌ایم را در هم می‌ریزد.
مخالفت با اعدام به معنای دفاع از دیدگاه‌های سیاسی و باورهای محکوم به مرگ نیست و ما را در برابر مرزهای انسانیِ دریده شده از سوی محکوم پاسخ‌گو نمی‌کند. مخالفت با هرگونه سلب حیات، نه حق، بلکه وظیفه‌مان است. اگر خود را مخالف اعدام می‌دانیم و خاستگاه‌مان توقف چرخه‌ی کشتار حکومتی است.

گلرخ ایرایی
اردیبهشت ۱۴۰۴
زندان اوین

#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

مریم ابراهیم‌وند، زندانی سیاسی سابق: «روز جهانی مادر است.
مادر یعنی معنای زندگی…
اما در سرزمین من، در اتاق‌های بازجویی، این واژه را از معنا تهی می‌کنند.

مادر را ابزار شکنجه می‌کنند…
او را دادخواه خون جوانش می‌سازند…
یا در خانه، زیر سیطره دین و حجاب، زندانی‌اش می‌کنند.
در سال ۱۳۹۶ توسط سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شدم.
بعد از دو هفته بازجویی و شکنجه‌های روحی و روانی، مرا به دادسرای فرهنگ و رسانه بردند.
آنجا بازجوی من برای فشار بیشتر، از بازپرس حاجی محمدی خواست تا حکم بازداشت مادرم را صادر کند.
و حکم صادر شد…
اما مادرم، این زن جسور و تنها، شش ماه را پنهان زندگی کرد تا طعمه این حکومت مستبد نشود.
شش ماه ترس، دلهره، انتظار…

در سرزمین من، “مادر” دیگر فقط “مادر” نیست:
زندانی در خانه
گروگان در بازجویی
دادخواه در خیابان
و گاهی… چشم انتظار اعلام حکم اعدام فرزندش پشت درهای زندان.

امروز روز جهانی مادر است…
اما نه برای جشن، بلکه برای یادآوری این حقیقت تلخ.

برای همه مادرانی که زیر شکنجه، در تبعید، در سکوت و در فراق فرزندانشان هنوز ایستاده‌اند…
روزتان مبارک مادران سرزمینم؛ شما بزرگ‌ترین اسطوره‌های مقاومتید.»

باید که فریاد شد در این ظلمت سرا
‏بپا خیزیم برای وطن!✌️🔥

‏منتظر ناجی نباشیم
‏ما جز خودمون کسی را نداریم
‏با هم و برای ایران عزیزمان یکصدا و متحد فریاد شویم

طوفان الاقصی به بهترین مدرسه بازیگری تبدیل شده است.
این بازیگر حماس با بازی خوبش تقریباً به هالیوود راه یافت، اما کودک دچار خارش شد و مجبور شد تکان بخورد.
حماس هر طور که دلش بخواهد از کودکان سواستفاده می‌کند و از هیچ سازمان حقوق بشری اعتراضی شنیده نمی‌شود!

بازداشت دوباره نگار دباغی و بستری کردن او در بیمارستان روانی

نگار دباغی، دانش‌آموز و از فعالین انقلاب زن زندگی آزادی در تبریز که پیشتر به دلیل فعالیت‌هایش بازداشت و دادگاهی شده بود، روز سه‌شنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ در صفحه اینستاگرامی خود از بازداشت خود و رویکرد وحشیانه سرکوبگران حکومت با خود در بازه زمانی دو هفته‌ای شد. او در این باره گزارش داد:

«من دو هفته پیش توسط گشت ارشاد دستگیر شدم، با ضرب و شتم سرم را سه بار کوبیدن [کف] آسفالت، با مشت ده بیست بار زدن تو صورتم، با اسپری فلفل تهدیدم کردن، موهام رو کشیدن...

منو به زور انداختن کف ون بردن [پلیس] امنیت اخلاقی، از اونجا شبش منو بردن بازداشتگاه، از اونجا منو بردن دادگاه... من دادستان رو فحش دادم، اونم لج کرد گفت اینو ببرین تیمارستان...

منو بردن بیمارستان رازی بستری کردن، اونجا من به خاطر ضرباتی که مامورا به سرم زدن رفتم ام آر آی، بعد اونجا از یه پرستار سیلی خوردم بعد رئیس بخش با مشت زد تو گردنم.

امروز از [بیمارستان] رازی مرخص شدم، تاکید می‌کنم: من هیچ مشکل روانی ندارم... خامنه‌ای قاتل! پاسخگو باش، مامورات به چه حقی منو زدن؟؟؟»

#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی