خبرگر

📍آنان در دل آتش،
انسان باقی ماندند...

✍️ جعفر پناهی

🔻در گزارشی که ابوالفضل قدیانی و مهدی محمودیان از بمباران زندان اوین ارائه کردند، صحنه‌ای روایت شده است که کمتر در حافظه‌ی تاریخ جهان به آن بر می‌خوریم، لحظه‌ای شگفت که مرز میان اسارت و آزادی، قدرت و شرافت، از نو معنا می‌شود.

🔻در روایت آنان آمده است:
«نزدیک ظهر روز دوشنبه، زندان اوین با صدای چند انفجار پیاپی لرزید. دو یا سه انفجار نزدیک بند ۴ رخ داد، و هنگامیکه زندانیان از درِ بند بیرون آمدند، مشاهده کردند که بهداری در چند متری‌شان درحال سوختن است و انبار کالاهای غذایی و بهداشتی زندان تخریب شده. عده‌ای از زندانیان برای کمک به مجروحان وارد بهداری شدند و شماری از کشته‌شدگان و زخمی‌ها را بیرون کشیدند.

🔻همزمان، بند امنیتی زندان، که ده‌ها زندانی را در سلول‌های انفرادی مخوف خود جای داده بود، آسیب دید. درها باز شدند و زندانیان و مأموران امنیتی با چهره‌هایی وحشت‌زده از بند خارج شدند. تا حدود ساعت ۲ بعدازظهر، درحالیکه تعداد مأموران زندان و نیروهای امنیتی اندک بود، پیکر حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر از کارکنان بهداری، زندانیان، انباری‌ها، و مأموران بند ۲۰۹، توسط خود زندانیان از زیر آوار بیرون آورده شد.

🔻در این لحظه‌ی پرهراس و خطرناک، آن‌چه برای زندانیان طبیعی به نظر می‌رسد، فرار از چنگال استبداد بود؛ اما آن‌چه رخ داده، سراسر حکایت از فداکاری دارد. در چنین لحظه بی نظم، طبیعی‌ است که باید به فکر گریز بود، اما زندانیان بی‌هیچ وسیله‌ی امداد، خود را به دل آتش و ویرانی می‌زنند و زخمی‌ها و بدن‌های بی‌جان کادر زندان را بیرون می‌کشند، حتی زمانیکه زندانیان و مأموران بند امنیتی ۲۰۹ با چهره‌هایی هراسان بیرون آمدند، بدون کوچک‌ترین تبعیضی میان زندانی و بازجو، به یاری‌مصدومان شتافتند.

🔻در آن روز ، زندانیان بند ۴ با انتخابی روبه‌رو می‌شوند؛ میان نجات خود از چنگال استبداد، یا نجات انسان‌های دیگر با هر مرام و مسلک. آن‌ها آزادی فیزیکی خود را فدای جان انسان‌هایی کردند که پیش از این در مقابلشان ایستاده بودند. آن‌ها نه انتقام گرفتند، نه خشونت را با خشونت پاسخ دادند، بلکه به ساده‌ترین و شریف‌ترین شکل، «انسان» باقی ماندند و "انسانیت" را معنا بخشیدند، و این همان لحظه‌ای است که انسان دوستی، دیوارهای بلند زندان را درمی‌نوردد، و در حافظه‌ی تاریخ ماندگار می‌شود.

🔻اما در همین سرزمینی که این زندانیان جان زندانبانان خود را نجات می‌دهند، در خیابان‌هایش در دوره‌های مختلف، در آبان ۹۸ و در روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی»، در ۱۴۰۱ صحنه‌ای معکوس رخ داد؛ مأموران حکومت، نه در دل جنگ، بلکه در آرامش خیابان، اسلحه‌ها را به‌سوی مردم نشانه رفتند. پیکرهای جوانان این سرزمین را در خون غلتاندند، به چشم‌هایشان گلوله فرو کردند، و اعتراف کردند که نه تنها به سرها، بلکه به پاها نیز شلیک کرده‌اند. آنهم نه برای نجات جان کسی، بلکه برای حفظ سلطه‌ی قدرت! حتی در همان روز حمله به اوین، تنها ساعاتی پس از فروکش کردن شوک بمباران زندان، نیروهای سپاه و وزارت اطلاعات، تفنگ‌ها را به سوی زندانیانی نشانه رفتند که هنوز درحال امدادرسانی بودند! در شرایطی که احتمال حمله‌ی دوم هنوز وجود داشت، درهایی که باز شده بودند، دوباره قفل شدند. آب قطع شد، برق رفت، و تاریکی بار دیگر بر همه جا چیره شد.

🔻اما حقیقت، پیش از آن‌که درها قفل شوند، شکل گرفته بود:
زندانیان سیاسی با بدن‌هایی زخمی، اما دل‌هایی آزاد، کاری کردند که تاریخ آن را فراموش نخواهد کرد. آنان نشان دادند که شرافت را نمی‌توان به زنجیر کشید، و انسانیت را نمی‌توان سرکوب کرد.
حالا این پرسش برای همیشه باقی است:
چه کسی زندانی بود و چه کسی آزاد؟
تنها راه نجات ایران،. این است که حکومت به سوی مردم بازگردد. زندانیان سیاسی و بیگناه را آزاد کند. سرمایه های ربوده شده از مردم را به مردم بازگرداند. و طرح ملی و مردمی با حضور همه نهادهای مردمی و دولتی برای افزایش آب و آب رسانی و برق رسانی به همه مردمان ایران را در دستور کار قرار دهد. از همه کارشناسان خواهش کند که مسئولیت ها را برعهده بگیرند و مدیریت اقتصاد کشور را به شکل مردمی از جز تا کل به عهده بگیرند. تمام مسئولین نالایق کنونی از کارها کنار بکشند و یا فرمانبر مردم و‌متخصصین واقعی شوند، شاید با حضور نهادهای سندیکایی و شورایی و دیگر انجمن های مردمی بتوان شرایط را تغییر داد و خطر جنگ های بعدی و بمبارانها و قحطی و فروپاشی کشور را با حضور خود مردم مخصوصا دختران و پسران باسواد و دلسوز ایران در کنار کارشناسان اقتصادی اجتماعی فنی، تکنولوژیک ، بخصوص متخصصین آبخوان داری و تولید برق و آب با کمک نیوتکنولوژی ها را از سر ایران دور کرد.
بیایید جلوی فروپاشی اقتصادی، اجتماعی ، سیاسی، فرهنگی، هنری، ایران را بگیریم.

❤2💩1

335 views23:33