‏واقعاً اسم یورش به خانه مردم و بازداشت چند هنرمند رو گذاشتید عملیات ویژه؟
تا حالا شده در یک عملیات ویژه برید درِ خونه مردم و بپرسید چیزی تو یخچالشون مونده، نونی تو سفره هست، قبض برق چندبرابر شده رو چطور میدن؟
تا حالا شده بپرسید زندگی با حقوق ۱۵میلیونی و خط فقر ۵۵میلیونی چطوریه؟! https://t.me/khabargar

یکی از هموطنان با ارسال این تصاویر نوشته؛
سلام و خسته نباشید
ساکن تهران هستم. در محل سکونتمون محله شهریار این تراکت های اعتراضی رو دیدم که براتون میفرستم. در این تراکت های اعتراضی نوشته شده "سکوت دانشجویان به پایان رسید و صدای ما را خاموش نخواهید کرد" و از دانشجویان دعوت میکنه که در روز دانشجوی امسال هم مثل بسیاری از سال های دیگه اعتراض کنند. به امید اینکه در روز دانشجوی امسال هم صدای رسای اعتراض جوانان و دانشجویانمون بر خاموشی این حکومت فاسد و پوسیده غلبه کنه!
#دانشجو_ساکت_نمیماند

دختری با لباس کاملاً سیاه، با کلاه، نقاب و چهره‌ای پوشیده از سوگ و مقاومت، وسط خیابان می‌ایستد.
نه فریاد می‌زند، نه شعار می‌دهد.
فقط می‌ایستد—
و همین ایستادن، خودش یک فریاد است.

در دستش عکسی از توماج صالحی؛
و پایین عکس، نوشته‌ای بزرگ:
«از بازماندگان آبانم»

ترانه‌ی «بازماندگان آبان‌ماه» پخش می‌شود.
صدای توماج در خیابان می‌پیچد، صدایی که خودش از دلِ زخم و شکنجه و زندان برخاسته.
و دختر، بی‌حرکت، رو‌به‌روی مردم می‌ایستد؛
مثل یک شاهد زنده،
یک سند،
یک یادگار باقی‌مانده از ماهی که ایران را خون، دود و آتش بلعید.

آبان ۹۸ فقط یک تاریخ نیست.
یک زخم است.
یک داغ که هنوز روی تنِ این سرزمین باز مانده.

هزاران خانواده هنوز دادخواه‌اند.
مادرانی هنوز لباس‌های سیاه را از تن درنیاورده‌اند.
پدرانی هنوز اسم فرزندانشان را شب‌ها زیر لب صدا می‌زنند.
و حکومتی که هنوز حتی اجازه گریه رسمی نمی‌دهد،
چه برسد به عدالت.

اما این دخترِ تمام‌سیاه‌پوش، وسط خیابان،
به دنیا پیام دیگری می‌دهد:

«ما هنوز ایستاده‌ایم.
ما بازماندگان آن آبانیم.
نه فراموش کرده‌ایم،
نه می‌گذاریم فراموش شود.»

ترانهٔ توماج، که خودش امروز نماد مقاومت و هزینه‌دادن است،
با صدای زخمی‌اش از بلندگوی کوچک دختر پخش می‌شود؛
و هر کلمه‌اش مثل پتکی است بر دیوار فراموشی‌ای که حکومت تلاش می‌کند بسازد.

آبان ۹۸ فقط خاطره نیست؛
هشدار است.
ادامه است.
جرقه‌ای است که هنوز خاموش نشده.

و این دختر، با لباس‌های سیاه و سکوت سنگینش،
می‌گوید:

«تا عدالت نباشد، ما ایستاده‌ایم.
تا حقیقت گفته نشود، ما می‌ایستیم.
تا آزادی نرسد، ما کنار نمی‌کشیم.»

سالگرد آبان گذشته،
اما آبان در قلب ما مانده.
در خیابان، در خانه‌ها، در ترانه‌ها، در دیوارنوشته‌ها، در عکس‌های جوانانی که خنده‌هایشان نیمه‌کاره ماند.

و این دختر،
همهٔ آن‌هاست.
او یک نفر نیست؛
صدای نسلی است که گفت:
«مرگ را دیدیم؛
اما تسلیم را نه.»

و پیام ویدئو روشن است:

آبان را نمی‌شود خاموش کرد.
بازماندگانش هنوز نفس می‌کشند.
و تا روزی که آزادی برسد،
این نفس‌ها بلندتر، روشن‌تر و خطرناک‌تر از هر گلوله‌ای خواهند بود.
#آبان۹۸
#آبان_ادامه_دارد

فیض‌الله آذرنوش پدر دادخواه ‎پدرام آذرنوش معترض کشته‌شده در انقلاب ۱۴۰۱ در دهدشت، با حکم شعبه ۱۰۲ دادگاه کیفری دو شهرستان کهگیلویه در مجموع به ۲۳ سال حبس تعزیری محکوم شده و در صورت تایید آن در دادگاه تجدیدنظر، مجازات اشد یعنی ۱۰ سال حبس برای او قابل‌اجرا خواهد بود.

پدرام آذرنوش نوجوان ۱۸ ساله بود که در روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات سراسری در دهدشت با اصابت مستقیم گلوله ماموران حکومتی به قلبش کشته شد.

خسته نباشید
اگر بر مفاهیم عملی دموکراتیک همچون برابری حقوقی بدون تبعیض، بیان مفاد سی گانه اعلامیه جهانی حقوق بشر و چگونگی اجرای آن، شرح آزادی های فردی جمعی سیاسی
و تضمین آزادی های بیان، اندیشه تغییر دین و اندیشه، آزادی سفر، آزادی احزاب و سندیکاها ، سازمانها و شوراها و انجمن های مردمی مستقل و آزاد، آزادی بدون سانسور همه رسانه ها، تقدس زدایی از قدرت و ثروت و سرمایه ، دین ها و اندیشه ها در منظر نقد و پیشنهاد ایده های تازه و کنترل قدرت بی حد و حصر حکومتی و همچنین سرمایه داری تریلیاردری فردی و الیگارشی های کمپانی ها و کورپوریشین ها و گرفتن افزایش فمالیات پله کانی از سود سرمایه گذاری ها و توضیح سیستم چک اند بالانس دموکراتیک اسکاندیناوی، انگلیس و آمریکا، با تا کید بر ایجاد آموزش و بهداشت رایگان برای همگان (پرداخت حقوق و دستمزد های بالاتر از سطح کشور های منطقه،با مصادره و پس گرفتن هزاران میلیارد دلاری که توسط حاکمان کنونی و دلالان و مزدوران ایشان از تمام مردم ایران و سرمایه ها و‌منابع طبیعی و اقتصادی مردمان ایران غارت شده است.
روشن کردن امتیازات سیستم غیر متمرکز و انتخاباتی با نظارت و همکاری سیستم مرکزی حکومتی و دولتی و چرخشی بودن و دوره ای بودن مدت مدیریت تمام مقامات دست اول سیستم مدیریت اجتماعی ، سیاسی، اجرایی، قانون گذاری، دادگستری، به شکلی که از طریق قانون، مدلی پیشنهاد شود که مدیریت هر سه شاخه قدرت اجرایی
قانون گذاری، دادگستری حتا با رای انتخاباتی در اختیار یک جناح خاص یا حزب سیاسی قرار نگیرد.
امکانات تبلیغاتی تضمین شده حکومتی و مردمی و آزاد در اختیار داوطلبان اجرایی معمولی بدون سانسور قرار گیرد، تا جناح ها و احزاب بزرگ و میلیاردر ها نتوانند، انحصار رسانه ها را در اختیار بگیرند و صداهای بی امکانات را خفه کنند. نقاط ضعف فعلی لیبرال و سوسیال دموکراسی ها را پیدا کنیم و راهکار های اجرایی عادلانه به سود نمایندگان طبقات پایین دست جامعه برای آنها پیدا کنیم و جلوی دو قطبی شدن وحشتناک جامعه را توسط تریلیاردر ها کمتر از یک درصدی بگیریم.
به خصوص در این شرایط تغییر آب و‌ هوایی جهان و ایران که اولین قربانیان آن خانواده های طبقات محروم شده از امکانات حداقلی زندگی هستند.
در ایران که متاسفانه روزانه صدها انسان بدلیل بیکاری، فساد، فقر، گرسنگی، بی آبی، بی غذایی، بی هوایی، کم دانشی، تعصبات مذهبی و قومی ، تصادفات جاده ای و حادثه های ضمن کار، آلودگی های آب و غذا و هوا، سرما یا گرما و بیماری های مختلف،
بی سازمانی و پاسخگو نبودن سیستم حکومتی، سانسور حاکم، مغز شویی، تبلیغات مذهبی، بیماری های روانی، اعتیاد به مواد مخدر و رفتار های بیمار گونه عصبی، ناشی از کمبود اکسیژن، درگیری های خانوادگی، خیابانی، اعصاب خوردی ترافیکی، تجاوز و سرقت، حضور در زندانها و بازداشتگاه ها، شکنجه و اعدام جان خود را از دست می دهند. خانواده های این هزاران تن در سال سر به ده ها میلیون ایرانی فلک زده میزند، که به تدریج از قحطی در سکوت و بی خبری نابود می‌شوند. «مثل قحطی زمان جنگ جهانی اول که بیش از ده میلیون ایرانی بدلیل فقر و آنفولانزای اسپانیایی مردند. در گزارش های ماموران انگلیسی در ایران به موارد زیاد بچه خوری و مرده خوری اشاره شده است. در اینترنت حتا عکسها و ویدیوهای کوتاهی از آن دوران وجود دارد. » شاید با استفاده از آن تجربه تاریخی رژیم دست نشانده اسلامی، این شرایط را در ایران پدید آورده است.
به هر حال هر آلترناتیو که بخواهیم تشکیل بدهیم به نظرم این موارد واقعی و تلخ و دشوار را ناچاریم در نظر بگیریم. که این آلترناتیو هم توان سرنگونی و براندازی و همزمان توان بازسازی دموکراتیک انسانی ساختار حکومتی اجرایی را در ایران با توجه به این واقعیتها داشته باشد .
بزرگ‌ترین نیرو را با تمام اختلاف نظر ها در جزییات باید فراهم آورد. اگر که ایران و مردم ایران اگر بخواهند باقی بمانند!
#منصوراسانلوکارگرسندیکالیست ۳ دسامبر ۲۰۲۵

🔴 وقتی مدعیان دروغین یا فرصت طلبانی که بوی کباب شنیده اند!!
و شاید هم وقتی چهره های نفوذی ورارت اطلاعات رژیم، در رسانه های حکومتی افشاء می‌شوند!!

از چه کسی سخن میگوئیم: بله، مهدی نصیری

♦️ هیچ چیز تلخ تر و غم‌انگیزتر از این نیست که:

یک عمر بازجو و شکنجه‌گر باشی!
یک عمر سردبیر روزنامه‌ی کیهان و صدای خامنه‌ایی باشی!
یک عمر مشاور مطبوعاتی خامنه‌ایی باشی!
برای توجیه قتل‌های زنجیره‌ایی و سفیدشویی سعیدامامی و باند قاتلش مستند بسازی!

بعد با گفتن یک "جاویدشاه" محبوب قلب سلطنت طلبان شوی!!

#زن_زندگی_آزادی
#زنده_باد_آزادی
#پاینده_ایران

https://t.me/cdpiran7

🔻🔺مرگ مشکوک خسرو علیکردی؛ ایست قلبی یا قتل حکومتی یکی دیگر از صداهای عدالت؟


خبر جان‌باختن خسرو علیکردی، وکیل دادگستری، زندانی سیاسی سابق و از چهره‌های برجسته حقوق بشری ایران، جامعه حقوقی و فعالان مدنی را در شوک و سوگ فرو برده است؛ اما پرسش اصلی: آیا او قربانی یک «ایست قلبی عادی» شد یا بار دیگر با یک «مرگ مشکوک» از نوع حذف خاموش فعالان مستقل مواجهیم؟

طبق گزارش‌های رسیده به آواتودی، علیکردی شامگاه جمعه ۱۴ آذرماه در دفتر کار خود جان باخته است؛ وضعیتی که به‌تنهایی برای بسیاری زنگ خطر است. مرگ ناگهانی یک وکیل تحت فشار، آن هم در محیط کاری‌اش، در کشوری که سابقه طولانی حذف منتقدان و مخالفان دارد، نمی‌تواند بی‌سؤال بماند.

خسرو علیکردی، بیش از دو دهه از عمر خود را صرف دفاع از آزادی‌خواهان، فعالان مدنی و زندانیان سیاسی کرد. پس از جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، نقش او در دفاع از خانواده‌های دادخواه و بازداشت‌شدگان برجسته‌تر شد و درست از همان زمان نیز فشارها علیه او شدت گرفت.

بازداشت علی شادمان پس از تقدیم جایزه به زندانی خیزش «زن، زندگی، آزادی»، در جشن تولد وی

«من به طرز غریبی ۳ساله که به یاد دوستیم که هرگز ندیدمش، حتی یه‌بار هم‌کلام نشدیم، اما گاهی از خیال اینکه چی داره بش می‌گذره اذیت می‌شم؛ به قدر شعورم. دوست دارم اسمشو بیارم...
این جایزه را تقدیم می‌کنم به ‎حسین محمدی که ۳ساله در زندانه...»

دو ماه پیش، علی شادمان در یکی از کم‌سابقه‌ترین حرکت‌های اعتراضی میان هنرمندان، جایزه هنری‌اش را به حسین محمدی بازیگر تئاتر که در خیزش #زن_زندگی_آزادی بازداشت شد اهدا کرد. اقدامی مستقیم علیه فراموشی و سکوت. کمی قبلتر در صفحه اینستاگرامش خواستار آزادی نیک یوسفی شد؛ یکی دیگر از هنرمندان بازداشتی خیزش ژینا.

در روزگاری که بخش بزرگی از سلبریتی‌ها چشم‌ها را بستند و سفره‌شان را از مردم جدا کردند، شادمان خلاف مسیر جریان شنا کرد و کنار زندانیان سیاسی ایستاد. بازداشت امروز او، هر نامی داشته باشد، چیزی نیست جز انتقام حکومتیان و پیامی روشن که تنها یک چیز می‌خواهد؛ سلبریتیِ مطیع. اما علی شادمان‌ها و هنرمندان شرافتمند مطیع و فرمانبردار نمی‌شوند.⁩

.
‏این عکس اکبر سلمان‌پور است که اهل بناب و از نیروهای اداره‌ی اطلاعات ملکان است. او همان کسی‌ست که در شکنجه‌ی ‎#حسن_رونقی نقش داشت و سال گذشته نیز ‎#غفار_اکبری را زیر شکنجه کشت، قتلی که اوضاع شهر ملکان را به‌شدت متشنج کرد.

خانواده‌ی رونقی پیش‌تر گفته بودند که حسن در بازداشت، زیر شکنجه‌ی مأموران اطلاعات و بازپرس سلمان‌پور قرار داشت. به روایت خانواده، زمانی که حسن زخمی بود، سلمان‌پور با تمسخر قصد تحقیرش را داشت. حسن در اثر ضربات قنداق اسلحه به سینه و قلبش، دچار درد شدید در ناحیه‌ی قلب شد، گوشش شکست، کتفش ترک برداشت و سرش شکاف برداشت.
آنها فکر می‌کردند با شکنجه‌ی جسمی و روحی می‌توانند از او اعتراف اجباری و توبه‌نامه بگیرند که موفق نشدند.
اسم و عکس سلمانپور را در همه پلتفرمها منتشر کنیم و به خاطر بسپاریم برای روز حساب.

برگرفته از صفحهٔ اینستاگرام مادر دادخواه، لیلى مهدوى مادرِ جان‌فشانِ راهِ آزادی، سیاوش محمودی از خروشِ کاوه تا فریادِ مادرانِ دادخواه

برگرفته از صفحهٔ اینستاگرام مادر دادخواه، لیلى مهدوى

مادرِ جان‌فشانِ راهِ آزادی، سیاوش محمودی

درفشِ کاویانی، فَرّه‌ی فروزانِ ایرانِ جاودان است؛

پرچمی از پودِ شجاعت و تارِ آزادگی، که بر قله‌ی قرون نشسته و بر بلندای تاریخ می‌تپد.

نه تکه‌ای جامه، بل آیه‌ای از آتش و آهن؛

نه نشانی گذرا، بل یادگاری از خروشِ کاوه‌ی دادخواه،

که در دلِ ظلمت، آفتاب برافروخت و از توده‌ی مردم، طوفانی از امید برانگیخت.

ریشه‌های این سرزمین، ریشه‌ی سروِ سرفراز است؛

در خاکِ دلیران روییده،

با خونِ شهیدان آمیخته،

و به دستِ خردمندان آراسته.

و هیچ‌کس را، در هیچ موسمِ تاریخ، یارایِ توهین بر این ریشه‌های مقدس نیست؛

چرا که این ریشه‌ها، رگ و پیِ فرهنگ‌اند و کردارِ نیکِ نیاکان؛

آیینه‌ی شرف‌اند و نقشه‌ی جانِ ایران.

توهین بر این میراث، توهین بر آفتاب است؛

و آفتاب را جز ابرهای گذرا نمی‌پوشانند.

درفشِ کاویانی، درفشِ کرامت و پایمردی‌ست؛

هر موجِ آن، پیامِ ایستادگی‌ست؛

و هر چینِ آن، قصه‌ی پیروزی.

پرچمی که اگر هزار باد درآویزندش،

هزار بار افراشته‌تر برمی‌خیزد.

و اگر جهان سراسر تاریکی شود،

این درفش، فانوسِ فروزانِ فردا می‌ماند.

برای آگاهی آنانی که قصدِ تخریب و توهین به تاریخ ایران دارند:

فرزندانِ دلیر ما، هر یک قهرمانانِ این سرزمین‌اند؛

و دیگر فرزندانی چون کاوهٔ آهنگر، برای دادخواهی می‌خروشند.

و مادران و پدرانی استوار، هر یک کاوه‌ای هستند در طلبِ حق.

ما چو سیاوش‌ها از آتش می‌گذریم—

ما انسان‌های آزاده‌ی این سرزمینیم.

#سیاوش_محمودی

#دادخواهی

#سیاوش_اسطوره_تکرارنشدنی

#زن_زندگی_آزادی

#نه_به_اعدام

پیام دو دانشجوی زندانی، امیرحسین مرادی و علی یونسی، از اوین و قزلحصار به مناسبت ۱۶ آذر

دانشگاه، سنگر ایستادگی در برابر استبداد

هم‌زمان با فرارسیدن ۱۶ آذر، روز دانشجو، امیرحسین مرادی و علی یونسی، دو دانشجوی زندانی، با انتشار پیام‌هایی از زندان‌های اوین و قزلحصار، بر تداوم سرکوب، گسترش اعدام‌ها و مسئولیت تاریخی دانشگاه در مسیر آزادی تأکید کردند.

این دو پیام، با محوریت مبارزه آگاهانه و نقش نسل جوان، روز دانشجو را به نمادی زنده از مقاومت در برابر استبداد بدل می‌کند.

امیرحسین مرادی:

«با هر اعدام، هزار هزار مادر داغدار می‌شوند»

امیرحسین مرادی در پیام خود با اشاره به تداوم فشار بر دانشجویان، از جمله خطر اعدام احسان فریدی و سرنوشت تلخ احمد بالدی، تصویری از حکومتی ارائه می‌دهد که برای بقا، به سرکوب و اعدام متوسل شده است. او می‌نویسد:

«حکومت اعدامی در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود، با بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و محیط‌زیستی، روی به اعدام‌های فزاینده و قتل‌عام‌گونه آورده است؛ چرا که این تنها عرصه‌ای است که باید در آن پیشرفت روزانه داشته باشد.»

مرادی با طرح این پرسش که «در پاسخ به شرایط موجود چه باید کرد؟» هرگونه امید بستن به دخالت خارجی یا انتظار اصلاح از درون ساختار قدرت را رد می‌کند و تصریح می‌کند:

«آزادی نه با موشک و پهپاد خارجی به دست می‌آید و نه با اصلاح ساختاری که نزدیک به نیم قرن بر سفره مردم چنگ انداخته است.»

او تأکید می‌کند که تنها راه، پایان دادن به سکوت و بی‌عملی است و می‌نویسد:

«دموکراسی از آسمان نازل نمی‌شود؛ این جوانان و دانشجویان‌اند که قادرند چشم‌انداز ایران آزاد را تحقق بخشند.»

مرادی با یادآوری نقش دانشجویان در خیزش ۱۴۰۱، دانشگاه را فرا می‌خواند تا بار دیگر در صف مقدم اعتراضات قرار گیرد و می‌افزاید:

«در زمستان وطن، عزم بهار باید کرد؛ ۱۶ آذر عهدنامه‌ای میان نسل‌های ایستاده علیه استبداد است.»

علی یونسی:

«کشوری را به زندان بدل کرده‌اند؛ پاسخ فقط مبارزه است»

علی یونسی، که سال‌هاست از دانشگاه دور مانده، در پیام خود زندان را جغرافیایی توصیف می‌کند که قرار است «همیشه زمستان باشد»، اما با ایستادگی زندانیان از یأس تهی شده است. او می‌نویسد:

«حکومت‌های دیکتاتوری زندان‌هایی به وسعت کشور می‌سازند تا مردم فراموش کنند آنچه از آنان سلب شده، حق اساسی‌شان، یعنی آزادی، است.»

یونسی هشدار می‌دهد که تحقیر و کوچک‌سازی مطالبات مردم، ابزاری برای به زانو درآوردن جامعه است و تأکید می‌کند:

«ننگ بر اینکه آن‌قدر تحقیر شویم که فراموش کنیم انسان‌هایی آزاد هستیم، نه رعیت‌هایی محتاج ارباب.»

او هرگونه چشم‌دوختن به قدرت‌های خارجی را رد کرده و می‌گوید:

«آزادی را نمی‌توان با امید به زندانبان بهتر به دست آورد.»

در نگاه یونسی، پاسخ در هر جغرافیایی، چه زندان و چه جامعه، تنها یک واژه است: مبارزه؛ مبارزه‌ای که «نگذاشته زمستان استبداد چیره شود». او دانشگاه را «قلب تپنده آگاهی و مبارزه» می‌خواند و خطاب به دانشجویان می‌نویسد:

«قلب‌های شما منبع اراده تغییر است.»

یونسی در پایان، پیام ۱۶ آذر را همچنان «درخششی زنده» می‌داند؛ درخششی که نوید بهار آزادی و آبادی ایران را می‌دهد.

سخنرانی محمدرضا شاه پهلوی پیرامون پذیرش فساد و تجاوز به حقوق مردم از جمله شکنجه و تبعیض در سال ۱۳۵۷

*تشکر و قدر دانی*
با درود های گرم و ایران دوستانه به دوستان و هموندان عزیز که به مناسبت آزادی *سیامک* پیام های مهر آمیز و شور انگیز شاد باش ارسال نموده و با سروده *ای ایران* و ساخت و نشر کلیپ های شاد یا با تماس تلفنی ویا حضوری ، به همین مناسبت ، شادی ما را افزون کردید
سپاس قلبی و عمیق سیامک ، من، همسرم و دیگر اعضا خانواده مان را پذیرا باشید. مهر تان مایه‌ی دلگرمی و شادی تمام زندانیان سیاسی و آزادی خواهان در بند است. در دنیای پر هیاهو، انسان های متعهد و مسئول سرمایه های انسانی ارزشمندی هستند که پشتیبانی شان از همنوع و به ویژه زندانیان سیاسی الهام بخش و امیدوار آفرین است .
از لحظات شاد و خاطرات شیرینی که برایمان آفرید ید، *سپاسگزاریم* . امیدوارم بتوانیم با همبستگی و ایفای تعهد اخلاقی، انسانی و میهنی ، دمکراسی، أزادی، حقوق بشر و حاکمیت قانون را در میهن عزیزمان نهادینه کنیم.
با سپاس *شکراله مسیح پور*