‏وطن جاییست که مردمانش از آن گریزان نباشند و دوستش بدارند چرا که متعلق به همه‌شان است، جایی که خودِ انسان بودن در آن یک ارزش است، جایی که جان و آزادی و شرافتِ مردمانش بازیچه‌ی حاکمان نباشد.

جایی که همه در آن از حقوق و فرصت‌های برابر برخوردار باشند، که در آن آزادیِ فکر، آزادیِ بیان و آزادیِ پوشش آرزو نباشد، حق باشد، که همه از آزادیِ سبک زندگی و آزادی‌های فردی برخوردار باشند.

وطن جاییست که هیچکس بیرون از دایره‌ی تصمیم‌گیری نیست، همه حق دارند صدای خود را در سرنوشت سیاسی کشورشان داشته باشند: با رأی، با نظر، با نقد، اعتراض و مخالفت؛ قانون تبلور اراده‌ی جمعیِ همه شهروندان است و همه در برابر آن، نه روی کاغذ، که در عمل برابرند، هیچ شخص یا ارگانی بالاتر از قانون نیست.

وطن جاییست که حقوق بشر پایه‌ای‌ترین حقی‌ست که هر فردی صرفاً به‌خاطر انسان بودنش از آن برخوردار است، که عدالت نه فقط یک واژه بلکه تجربه‌ی روزمره‌ی شهروندان است، که آموزش نه امتیاز که حق همه است، که هیچکس از آموزش محروم نماند.
وطن جاییست که کسی احساس نکند دیده نمی‌شود یا بی‌صداست یا سهم‌اش از وطن کمتر است، که نه تبعیض قومی، نه تبعیض جنسیتی و نه سرکوب عقیدتی در این وطن جایی نداشته باشد.
جایی که کسی از ترسِ بی‌پناهی، فقر یا نداشتن تواناییِ درمان شب را با اضطراب به صبح نرساند، که هیچ مادر و پدری نگران سقفی برای شب، نانی برای سفره یا درمان برای فرزندش نباشد، که کرامت انسان با امنیت اجتماعی‌اش گره خورده باشد.
وطن جاییست که کرامت انسان مرز نمی‌شناسد و ساکنان این سرزمین زندگی را زندگی می‌کنند، نه دیوارها ما را جدا می‌کنند، نه تفاوت‌ها دشمنی می‌آورند، آزادی نه سهمِ خواص، که نفس کشیدنِ همه‌ی ماست.

ما این وطن را نه از سر خشم، که از سر مهر و با آگاهی می‌سازیم، نه با نفرت، که با امید، نه برای حذفِ دیگری، که برای شکُفتنِ همه.
#ما_خود_ایرانیم
یادداشتی از توماج

https://t.me/khabargar