Khabgard | خوابگرد
16.4K subscribers
1.24K photos
668 videos
56 files
2.12K links
برای بازنشر مطالب سایت خوابگرد
و نشر برخی مطالب دیگر | رضا شکراللهی

https://instagram.com/shokrollahi

سایت: http://khabgard.com

ایمیل: info@khabgard.com
‌‌‌
Download Telegram
Forwarded from Maajara Film School
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📽
"من می‌ترسم"
از چهارشنبه ۲۹ مهر در سینماها

فیلم سینمایی "من می‌ترسم" آخرین ساخته‌ی بهنام بهزادی از چهارشنبه ۲۹ مهر ماه در سینماهای تهران و شهرستان‌ها اکران می‌شود.

الناز شاکردوست، پوریا رحیمی‌سام، امیر جعفری، ستاره پسیانی، مهران احمدی، بهزاد خلج، پیام یزدانی، مجید جعفری، میترا رفیع و یگانه رفتاری بازیگران این فیلم هستند.

بهنام بهزادی پیش از این فیلم‌های تحسین شده‌ "تنها دوبار زندگی می‌کنیم"، "قاعده‌ی تصادف" و "وارونگی" را ساخته است.

پخش فیلم: رسانه فیلمسازان مولود
🔹صدسالگی میشل فوکو
چرا کاشف سازوکارهای قدرت در نگاهش به انقلاب ۱۳۵۷ به خطا رفت؟

فیلسوفی که عمر خود را صرف افشای سازوکارهای پنهان قدرت و به پرسش کشیدن حقیقت‌ها و قطعیت‌های پذیرفته‌شده کرد، در مواجهه با انقلاب ۱۳۵۷ ایران به شکلی غافلگیرکننده مجذوب آن شد.

او در در این انقلاب نوعی «معنویت سیاسی» و امکانی برای رهایی از سلطه می‌دید. اما چگونه متفکری که با چنین تیزبینی‌ای زوایای پنهان قدرت را آشکار می‌کرد، در برابر خطر برآمدن قدرتی تازه از دل انقلاب، حساسیت همیشگی خود را نشان نداد؟

این تناقض همچنان موضوع بحث و اختلاف‌نظر است. به مناسبت صدسالگی فوکو، دو مقاله‌ی تازه در مطبوعات آلمان منتشر شده که از دو منظر متفاوت به این مسئله پرداخته‌اند؛

یکی با بررسی تناقض‌های نظری فوکو و ارتباط او با برخی نزدیکان خمینی و بنی‌صدر، و دیگری با واکاوی کتاب مستند تازه‌ای درباره‌ی گزارش‌های فوکو از انقلاب ایران و تأثیر احتمالی اندیشه‌های هانری کربن بر نگاه او.

این دو مقاله، فارغ از میزان موافقت ما با داوری‌های نویسندگان‌شان، فرصتی‌ هستند برای بازاندیشی در تجربه‌ی انقلاب ۱۳۵۷ و تأمل در پرسشی که همچنان برای آینده‌ی ایران اهمیت دارد؛

این‌که چگونه می‌توان در شور و امید مردم یا دست‌کم اقشاری از مردم به دگرگونی، خطر بازتولید همان قدرتی را دید که قرار است برچیده شود؟

@KhabGard
در خوابگرد بخوانید
👇
https://khabgard.com/9560/
Forwarded from حسین سناپور
احمد آرام درگذشت
احمد آرام - نویسنده - در ۷۵ سالگی درگذشت.
ابوالقاسم ایرانی، شاعر بوشهری به ایسنا گفت: احمد آرام، شب گذشته (۲۷ مهرماه) در بیمارستان درگذشت.
احمد آرام که متولد سال ۱۳۳۰ در بوشهر بود، مدتی درگیر سرطان دستگاه گوارش شد و در حال مبارزه با این بیماری بود.
او در ۱۸سالگی اولین داستانش را در مجله‌­ فردوسی منتشر کرد. این نویسنده فارغ‌التحصیل رشته هنرهای نمایشی است؛ همچنین در زمینه تئاتر نیز کار می‌کند. او کار تئاتر را در سال ۱۳۴۹ و با نمایشنامه «سقوط» آغاز کرد و در سال ۱۳۵۰ به تهران مهاجرت کرد.
اولین کتاب او در سال ۱۳۷۹ به نام «غریبه‌ای در بخار نمک» در شیراز منتشر شد. این کتاب برنده لوح‌ تقدیر از نخستین‌ دوره‌ جایزه ادبی‌ یلدا در سال ۱۳۸۰ و بهترین‌ مجموعه‌داستان‌ سال‌ در سومین‌ دوره جشن‌ فرهنگ‌ فارس‌ (۱۳۸۰) شد.
از میان کتاب‌های دیگر او می‌توان به «همین حالا داشتم می‌گفتم» (نشر چشمه)، «سگی در خانه یک آنارشیست دست دوم» (نشر پیدایش)، «خوکچه بادنما» و «بیدار نشدن در ساعت نمی‌دانم چند» (نشر نیماژ) و «شبی که انتو با درد خویش آشنا شد» اشاره کرد.
«من می‌ترسم»

یکی دو هفته پیش که بهنام بهزادی خبر اکران آخرین فیلمش «من می‌ترسم» را داد، به یکی دیگر از رفیقان سپردم که به‌جای من به مهمانی فیلم برود و برایم از حال‌وهوای آدم‌ها و آن‌جا و خود فیلم بنویسد.

📍برای تماشای فیلم باید چند ساعتی صبر می‌کردیم تا مهمان‌های ویژه روی فرش قرمز بروند، عکس بگیرند و روی پوستر فیلم امضای یادگاری بگذارند و بعد داخل سالن برویم.

📍بهزادی در سخنرانی‌اش با لحنی قاطع گفت: «گمان می‌کنم این فیلم آخرین فیلم از آن سنتی است که در ایران به آن سینمای مستقل می‌گوییم و به شکل عمومی اکران می‌شود. خود من بعد از بیش از ۲۰ سال که این کار را می‌کنم و سعی می‌کنم به لحاظ مالی مستقل فیلم بسازم تا به لحاظ فکری بدهکار کسی نباشم، امروز دیگر حتماً نمی‌توانم فیلم بسازم.»

📍او صریحاً گفت: «سینمای میانه‌رو، سینمای جریان اصلی و سینمای حکومتی و ارگانی چنان جا را برای همه‌ی سینما تنگ کرده و چنان هزینه‌های تولید را بالا برده که سینمای مستقل ایران، که یک روزی مثل فرش ایران هویت فرهنگی ما بود، تمام شده است.»

📍بعد از سخنرانی، نوبت نمایش فیلم شد و رسیدن به پاسخ این پرسش که آیا فیلم بعد از گذشت نزدیک به یک دهه هنوز به‌روز است یا مشمول گذشت زمان شده است؟

📍باید اذعان کنم که فیلم غافلگیرکننده بود و فضاهایی را ایجاد کرده بود که از حرف‌ها و ماجراهای روز می‌گریخت و روان‌شناسی قدرت را در جامعه‌ی ایران به نمایش می‌گذاشت و برای همین تاریخ مصرف نداشت.

📍فیلم تلویحاً به ما می‌گفت که ما همیشه همین‌طور بوده‌ایم و محصول چیزی هستیم که خودمان به وجودش آورده‌ایم و آن‌چه ترسناک است، قربانی شدن شعر و شاعر با هم است و در این بازی کثیف، برنده‌ای وجود ندارد. همه فدای شرایطی می‌شوند که محصول دور باطل خشونتی است که کسی عزم شکستنش را ندارد.

@KhabGard

متن کامل را در خوابگرد بخوانید
👇
https://khabgard.com/9570/
Forwarded from RadioFarda
جعفر پناهی در پرونده‌ای تازه به بیش از پنج سال حبس و مصادرۀ اموال محکوم شد

🔸مصطفی نیلی، وکیل جعفر پناهی، اعلام کرد که شعبۀ ۲۶ دادگاه انقلاب تهران این فیلمساز سرشناس ایرانی را به پنج سال و یک ماه حبس تعزیری و مصادرۀ تمامی اموال منقول و غیرمنقول محکوم کرده است.

🔸آقای نیلی روز سه‌شنبه پنجم آبان در گفت‌وگو با پایگاه خبری امتداد گفت که دادگاه همچنین موکلش را به دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال محرومیت از فعالیت در شبکه‌های اجتماعی محکوم کرده است.

🔸به‌گفتۀ این وکیل دادگستری، حکم جدید به‌صورت غیابی صادر شده و حتی وقت رسیدگی به پرونده نیز به جعفر پناهی ابلاغ نشده بود.

🔸او توضیح داد که پس از مسدود شدن حساب‌های بانکی موکلش در هفتۀ گذشته، با مراجعه به اجرای احکام دادسرای فرهنگ و رسانه از صدور این حکم در پرونده‌ای دیگر مطلع شده‌اند.

🔸مصطفی نیلی افزود که در پرونده، جعفر پناهی فردی خارج از کشور معرفی شده، در حالی که او دهم فروردین به ایران بازگشته است.

🔸این وکیل همچنین گفت که شعبۀ ۱۶ دادسرای فرهنگ و رسانه روز ۳۰ اردیبهشت برای پناهی حکم جلب صادر کرده، در حالی که او همان روز برای رسیدگی به پرونده‌ای دیگر در شعبۀ ۲۶ دادگاه انقلاب حضور داشته است.

🔸به‌گفتۀ آقای نیلی، جعفر پناهی اکنون سه پروندۀ مفتوح قضایی دارد.

🔸این فیلمساز خردادماه گذشته در پرونده‌ای جداگانه به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی» به یک سال حبس تعزیری، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال ممنوعیت عضویت در گروه‌ها و تشکل‌های سیاسی و اجتماعی محکوم شده بود.

🔸جعفر پناهی که پس از ۱۴ سال ممنوع‌الخروجی سال گذشته اجازه خروج از ایران را پیدا کرده بود، پس از ماه‌ها سفر و حضور در اروپا و آمریکا، ۹ فروردین امسال از طریق مرز زمینی بازرگان به ایران برگشت.

🔸او در این مدت برای نمایش و تبلیغ فیلم «یک تصادف ساده» در خارج از کشور به سر می‌برد. این فیلم سال گذشته جایزه نخل طلای جشنواره کن را به دست آورد.

@RadioFarda
رازهای سربه‌مهر محمد معینی
.
نه فقط من که احتمالاً هر بلاگر قدیمی دیگری این روزها هربار کلمه‌ی «بلاگر» را می‌شنود، دچار اعوجاج ذهنی می‌شود؛ بس که تعریف بلاگر از زمان به دنیا آمدنش تا امروز دگرگون شده است. شتاب این دگرگونی به‌اندازه‌ای است که حتا به همین زودی نیاز است توضیح بدهی وبلاگ و بلاگر وقتی پدید آمد، چه شکلی بود و تعریفش چه بود. و توضیحش به همان سختی است که بخواهی تلفن‌های قدیمی با شماره‌گیرهای چرخشی را برای نسل‌های جوان شرح بدهی؛ به همین ماسیدگی تاریخی!

تلفن‌های قدیمی فقط وسیله‌ی ارتباطی نبودند؛ کانون و جلوه‌گاه هزار رویداد شخصی و اجتماعی بودند. از یک متولد دهه‌ی چهل یا پنجاه یا حتا اوائل دهه‌ی شصت بخواهید از آن تلفن‌های چرخشی بگوید تا درک کنید که این اجداد موبایل‌های امروز خودشان تا چه اندازه‌ی حیرت‌آوری به‌عنوان یک ابژه در گوشه‌گوشه‌ی تاریخ زندگی آدم‌ها حک شده‌اند. وبلاگستان و بلاگرهایشان چنین حکایتی در برابر تعریف امروزی بلاگر دارند.

پیشتر جایی گفته‌ام که تاریخچه‌ی وبلاگستان تلاش برای ساختن بود و کوشش برای از دست ندادن؛ تاریخ مبارزه با فراموشی. برای آن‌که دنیای ذهن و بیرون‌مان را مکتوب کنیم تا بدانیم بر چه ایستاده‌ایم و چرا. تا خود را بشناسیم و درستی‌ها و خطاهایمان را. حتا روزمرگی‌نویسی‌های وبلاگی هم اغلب از سرِ مقاومت در برابر سکون بود؛ بخشی در برابر سکون خودمان و دوستان‌مان، و بیشتر در برابر سکون تزریقیِ فرمانفرمایان روز.

وبلاگ فقط دفتر خاطرات روزانه‌ی نسل ما نبود، دفتر فکر کردن ما بود و نوشتن آن‌ها تا ببینیم از کجا به کجا رسیده‌ایم و می‌توانیم رسید؛ جهانی پرارجاع که ما را از سیرِ باری‌به‌هرجهت دور نگه می‌داشت؛ جهانی که نقطه‌ی اصلی ما در مواجهه‌ی جدی با خود و دنیای پیرامون بود، به‌دور از واکنش‌های آنی و تخلیه‌های هیجانی.

همه‌ی این‌ها مبارزه‌ی ما بود علیه فراموشی؛ مبارزه‌ای که با پدید آمدن شبکه‌های اجتماعی هر روز بیشتر از دیروز سخت‌تر شد.

وبلاگ در آن دوران دعوت به ضیافت پرشکوه خواندن و نوشتن و تأمل کردن در باغ‌های خلوت با خویشتن بود. و در این میان، وبلاگ «راز سربه‌مهر» محمد معینی از آن‌ها بود که افزون بر دعوت مخاطب به این ضیافت شخصی، آینه‌ای از رویدادهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی را هم پیش رو می‌گذاشت.

گزیده‌ای از آن یادداشت‌ها که معینی در کتاب «من وبلاگ‌نویسم» گرد هم آورده، فقط روایت یک روند ذهنی یا شخصی نیست، ثبت روندی تاریخی است از بی‌شمار رویداد که برخی از آن‌ها در گذر پرشتاب حوادث اجتماعی و سیاسی و فرهنگی ایران در یکی دو دهه‌ی اخیر از یاد رفته‌اند؛ نه فقط خودشان که حال‌وهوای پیرامون‌شان نیز.

این کتاب همان تلفن قدیمی با شماره‌گیر چرخشی است که حالا پیش روی ما گذاشته‌اند تا گوشی‌های هوشمند (هوش‌بند؟)مان را برای ساعتی کنار بگذاریم و خاطرات و روایات حبس‌شده‌ی درون آن را یکی‌یکی بشنویم (بخوانیم). ■

آن‌چه خواندید، مقدمه‌ای است که پاییز ۱۴۰۴ برای کتاب محمد معینی نوشته بودم و حالا او از انتشار اینترنتی‌اش خبر داده است.

دفتر نخست این کتاب که هنوز از این‌جا قابل تهیه است، با سانسور حدود چهار هزار کلمه منتشر شده بود. این یکی اما با حجم سه برابر بیشتر و آنلاین و رایگان منتشر شده است.

معینی خودش نوشته است: «خیلی دوست داشتم این دفتر نیز در هیبت کتاب در کتابخانه‌ها جا می‌گرفت؛ شاید که فردای روز آزادی و صلح چنین باشد. مایه‌ی سپاس بسیار من خواهد بود اگر تا جایی که صلاح و میسر می‌دانید، بازنشرش کنید. مشتاق نقد و نظرم در آدرس ایمیلی که در پیش‌گفتار نویسنده آمده یا از هر راهی که هست و سراغ دارید.»

کتاب را از کانال خودش دانلود کنید‌.

@KhabGard
❇️ پلمب دوباره دو کتاب‌فروشی در تهران؛ «دی» و «خانه کتاب ارسا» تعطیل شدند

✍🏻خبرنامه‌ها:کتاب‌فروشی «دی» و «خانه کتاب ارسا»، دو مرکز فرهنگی در تهران که روبه‌روی یکدیگر قرار دارند، بار دیگر پلمب شدند. خبر تعطیلی اجباری این دو مجموعه روز شنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵ منتشر شده است.

🔹این دو کتاب‌فروشی پیش‌تر نیز چندین بار با پلمب و تعطیلی اجباری مواجه شده بودند. با این حال، هنوز علت مشخص پلمب اخیر، نهاد صادرکننده دستور و مدت احتمالی تعطیلی آن‌ها اعلام نشده است.

🔹کتاب‌فروشی «دی» از جمله مراکز فرهنگی است که پیش‌تر در ارتباط با اجرای حجاب اجباری با برخورد نهادهای انتظامی روبه‌رو شده بود. این کتاب‌فروشی در مهرماه ۱۴۰۲ نیز همراه با چند کتاب‌فروشی دیگر در تهران پلمب شد.

🔹پلمب دوباره این دو مجموعه در شرایطی رخ داده که طی ماه‌های گذشته، گزارش‌های متعددی از تعطیلی اجباری کافه‌ها، کتاب‌فروشی‌ها و دیگر مراکز فرهنگی و صنفی در شهرهای مختلف ایران منتشر شده است.

🔹بر اساس گزارش‌های منتشرشده، تنها در فاصله ۲۰ تیر تا ۱۰ مرداد ۱۴۰۵، دست‌کم ۲۳ واحد صنفی در شهرهای مختلف کشور پلمب شدند. در بسیاری از موارد، رعایت نکردن حجاب اجباری از سوی کارکنان یا مشتریان و اتهام‌هایی مانند «هنجارشکنی» و «عدم رعایت شئونات اسلامی» از دلایل اعلام‌شده برای این برخوردها بوده است.

🔹همچنین بر اساس آمار سالانه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، در سال ۱۴۰۴ دست‌کم ۱۹۱ مورد پلمب اماکن تجاری و صنفی ثبت شده است.

🔹تکرار پلمب مراکز فرهنگی، علاوه بر محدود کردن فعالیت اقتصادی صاحبان این کسب‌وکارها، نگرانی‌هایی درباره آزادی فعالیت فرهنگی و استفاده از تعطیلی اجباری به‌عنوان ابزاری برای اعمال محدودیت‌های اجتماعی ایجاد کرده است.

@MahmoudianMehdi
Forwarded from RadioFarda
🔸بخش زیادی از کتاب‌های نفیس کتابخانه مجتبی مینوی، نویسنده، پژوهشگر و ادیب سرشناس ایرانی در اثر سیلاب و باران شامگاه شنبه ۱۶ آبان تهران آسیب دید.

🔸تصاویری که معصومه احمدی آن‌ها را ثبت کرده و در خبرگزاری کتاب ایران منتشر شده است نشان می‌دهد بسیاری از کتاب‌های این کتابخانه در اثر ورود آب به ساختمان خیس شده‌اند.

🔸محمد دهقانی، نویسنده، منتقد ادبی و عضو هیئت امنای این کتابخانه دلیل این اتفاق را عدم نظارت بر ساختمان از سوی مسئولان و گرفتگی ناودان عنوان کرده است.

🔸دهقانی در گفت‌وگو با ایبنا گفت: «این کتاب‌ها که الان خیس شده و بچه‌ها با سشوار و پنکه در حال خشک کردنشان هستند، همه نفیس هستند و چیزی نیستند که کسی بتواند برای اینها جایگزین بگذارد.»

🔸این عضو هیئت امنای کتابخانه مینوی با ابراز تاسف از اینکه ثروت ملی و فرهنگی کشور در حال تخریب است،‌ افزود: «من زمان جنگ هم مدام نگران بودم چون این اطراف را هم زدند. شیشه زمان جنگ شکسته و ما تازه الان با یک پلاستیک پنجره را پوشانده‌ایم. نیامدند حتی این شیشه را عوض کنند.»


@RadioFarda
سفر بی‌مثال ساموئل بکت به آلمان هیتلری؛ از بدبختی خنده‌دار تا «در انتظار گودو»

در پاییز ۱۹۳۶، بکت سی‌ساله هنوز نویسنده‌ای گمنام بود. نخستین رمانش، «مرفی»، منتشر نشده بود و خودش در زندگی‌اش سرگردان بود. در چنین وضعیتی از ایرلند راهی کشوری شد که تنها سه سال از به قدرت رسیدن هیتلر در آن می‌گذشت.

بکت شش ماه در آلمان از این سو به آن سو رفت، از موزه‌ها و مجموعه‌های هنری دیدن کرد، با هنرمندان و روشنفکران به معاشرت نشست و مشاهداتش را در دفترچه‌هایی نوشت که اصلاً قصد انتشارشان را نداشت.

۹۰ سال بعد، تابستان امسال، این یادداشت‌ها برای نخستین بار به‌صورت کامل در قالب یک کتاب حجیم منتشر شده با عنوان «ساموئل بکت: دفترچه‌های سفر به آلمان؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۶ تا اول آوریل ۱۹۳۷».

اهمیت این دفترچه‌ها فقط در شناخت سال‌های شکل‌گیری جهان ادبی ساموئل بکت نیست. این یادداشت‌ها و دفترچه‌ها تصویری زنده از زندگی روزمره، فضای فرهنگی و مناسبات اجتماعی آلمان نازی هم ترسیم می‌کنند؛ تصویری از نگاه نویسنده‌ای جوان که احتمالاً روحش هم خبر نداشت تجربه‌های این سفر چگونه در آثار آینده‌اش بازتاب خواهد یافت؛ از جمله وقتی «در انتظار گودو» را خلق کرد.

توماس مولتسان، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی آلمانی، در مقاله‌ای با عنوان «سریع نولده بخر!» که در روزنامه‌ی آلمانی «یونگه ولت» منتشر شده، با تکیه بر این یادداشت‌ها سفر بکت را بازخوانی کرده است.

نویسنده عنوان مقاله‌اش را از جمله‌ای در یادداشت‌های خودِ بکت گرفته است که وقتی در نوامبر ۱۹۳۶ شنید قرار است کتاب‌های مربوط به آثار ارنست بارلاخ و امیل نولده را ممنوع کنند، نوشت: «سریع نولده بخر!»

@KhabGard

برگردان فارسی این مقاله‌ی مفصل و شیرین را در خوابگرد بخوانید.
👇
https://khabgard.com/9589/
این دام است،
همگی‌تان را می‌اندازند ته دره!

هرگز نخواهیم دانست که چه بر سر غفار حسینی در شامگاه ۲۰ آبان ۱۳۷۵ رفت، وقتی گماشتگان بُت اعظم، شبانه به خانه‌اش یورش بردند، کتکش زدند و با تزریق پتاسیم سکته‌اش دادند.

تا چند روز هیچ‌کس خبردار نشد، تا که همسایگان به کلانتری اطلاع دادند چراغ‌ها روشن است و صدای رادیو قطع نمی‌شود.

علت تهدید کردنش پافشاری او بود به حق آزادی بیان و مخالفتش با سانسور، و به حضور فعالی که در «جمع مشورتی کانون نویسندگان» داشت.

بعدها اما گفتند که دلیل کشتن و سر به نیست کردنش این بود که به قول هوشنگ گلشیری با یک جمله قوی‌ترین تحلیل‌ها را از وضعیت می‌کرد...

@KhabGard

متن کامل یادنامه‌ای مبسوط که کاربر «آدورنو» در سی‌ساله شدن قتل غفار حسینی در ایکس منتشر کرد👇
https://khabgard.com/9606/
شوروم را اگر نمی‌شناسید، پلتفرمی است در حوزه‌ی ادبیات و هنر که نزدیک به سه سال است در زمینه‌ی انتشار دیجیتالِ ناداستان، داستان و آثار تصویری و صوتی فعالیت می‌کند.

تمرکز اصلی شوروم در این سال‌ها بر ناداستان فارسی بوده؛ از جستار و روایت شخصی تا روایت مستند و تجربه‌هایی در مرز ادبیات و روزنامه‌نگاری.

در کنار ناداستان، داستان کوتاه، عکس و تصویرگری نیز بخشی از آثار منتشرشده در شوروم را تشکیل می‌دهند.

بخش صوتی شوروم، «رادیو شوروم»، نیز در امتداد همین فعالیت شکل گرفته است. در رادیو شوروم نسخه‌ی صوتی بخشی از آثار منتشرشده در سایت و همچنین مجموعه‌ای از برنامه‌های صوتی مستقل منتشر می‌شود و تعداد اپیزودهای آن تا امروز به بیش از ۲۰۰ قسمت رسیده است.

تلگرام شوروم: @ShurumCloud

وب‌سایت: https://shurum.cloud/

اینستاگرام:
https://www.instagram.com/shurum.cloud

شوروم: مِهی که سپیده‌دمان سطح زمین را می‌پوشاند و با طلوع خورشید محو می‌شود.

@KhabGard
کسی در من دیوانه شده
من از او می‌ترسم!
.
بهنام بهزادی در آخرین فیلمش «من می‌ترسم» گزاره‌ی گزنده‌ای را مطرح می‌کند تا مخاطبانش از خود بپرسند ما چه نسبتی با گذشته‌ی خود داریم؟ آیا ما هنوز می‌توانیم شعر بگوییم یا به جهان با نگاه شاعرانه بنگریم؟

«من می‌ترسم» سال ۱۳۹۷ ساخته شده و اکرانش به دلیل شیوع بیماری کووید ۱۹ و نیز تلاطم‌های اجتماعی و سیاسی سال‌های اخیر به تأخیر افتاده بود و حالا که پس از گذشت هشت سال رنگ پرده را به خود دیده، معانی ضمنی عجیبی را به ذهن بیننده متبادر می‌کند که در این وانفسا هنوز تازه و اثرگذار است.

به جان جوانی شاعر چند بار سوءقصد می‌شود و هم‌زمان شغلش به مخاطره می‌افتد و بدبیاری پشت بدبیاری او را بر آن می‌دارد تا منشأ بدبختی‌هایش را کشف کند و همین ما را همراه او در ماجراهایی گرفتار می‌کند که مثل گردابی به درون خود می‌کشاند...

@KhabGard

کاملِ یادداشت آوین نیکزاد را در خوابگرد بخوانید
👇