در حالی‌که آمار دقیقی از میزان خشونت وارده علیه زنان وجود ندارد، اما آخرین گزارش‌ها از شواهد موجود می‌گوید ۳۴ درصد زنانی که دچار مشکلاتی در سلامت خود هستند از تجربه خشونتی که دیده‌اند خبر داده‌اند. در بیشتر موارد خشونت علیه زنان از سوی نزدیک‌ترین افراد خانواده اتفاق میفتد. کم‌تر از ۴۰ درصد زنانی که مورد خشونت قرار می‌گیرند، آن را گزارش می‌کنند. زنانی که خشونت را تجربه کرده‌اند دو برابر زنان دیگر با احتمال سقط جنین و افسردگی مواجه‌اند. ۴۳ درصد زنان در ۲۸ کشور اروپایی خشونت را تجربه‌ کرده‌اند. بر اساس برخی پژوهش‌ها، آمار تجربه خشونت و آزار جنسی در فضاهای عمومی ۹۲ درصد است.
در عین‌حال بیش از ۷۰۰ میلیون زن زنده در جهان وجود دارد که در کودکی ازدواج کرده‌اند. حدود ۱۳۳ میلیون دختر در جهان ختنه شده‌اند. زنان نیمی از قربانیان قاچاق انسان در سراسر جهان هستند. از هر سه کودک قربانی قاچاق، دو کودک دختر هستند. در اتحادیه اروپا یک زن از میان هر ۱۰ زن، از ۱۵سالگی تجربه خشونت سایبری دارد. ۲۳ درصد زنان دگرباش نیز گزارش داده‌اند که از سوی شریک مرد یا زن خود مورد خشونت قرار گرفته‌اند.
هرچند دست‌کم ۱۱۹ کشور جهان قانونی ضد خشونت خانگی به تصویب رسانده‌اند که البته ایران در میان آن‌ها نیست. ۱۲۵ کشور درباره آزارجنسی قانون دارند و ۵۲ کشور درباره تجاوز زناشویی قانون تصویب کرده‌اند.

بیشتر بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/23974

@Tavaana_TavaanaTech

نقش پلیس در کاهش خشونت خانگی

معین خزائلی

امروزه در بسیاری از کشورهایی که خشونت خانگی در آنها به صورت مستقل و تحت عناوین مشخص جرم‌انگاری شده، قوانین و آیین‌نامه‌های مشخصی نیز در مورد چگونگی عملکرد پلیس در مواجهه با موارد وقوع خشونت خانگی وجود دارد. ضمن اینکه نیروهای پلیس این کشورها به طور منظم تحت آموزش‌های مورد نیاز در مورد چگونگی برخورد با قربانیان خشونت خانگی قرار می‌گیرند.

بر این اساس اولین قدم در مواجهه با وقوع خشونت خانگی، حضور به موقع و سریع پلیس در محل وقوع خشونت به محض اطلاع از آن است.

تجربه نشان می‌دهد از آنجا که به طور کلی خشونت خانگی به عنوان یک جرم دارای ماهیتی پنهان و مخفیانه است (به دلیل وقوع اکثریت موارد آن در محیط خانه)، عدم حضور به موقع پلیس در محل وقوع جرم، سبب از دست رفتن موقعیت قضایی لازم برای حمایت از قربانی خواهد شد.

ضمن اینکه این موضوع در عمل موجب جری‌تر شدن خشونت‌گر و مایوس شدن قربانی شده و در نتیجه احتمال وقوع دوباره خشونت از سوی خشونت‌گر و همچنین عدم تمایل برای گزارش آن از سوی قربانی را به شدت افزایش می‌دهد.
حضور سریع و به موقع پلیس اما به‌خصوص در موارد خشونت شدید تاثیر به سزایی در جلوگیری از وخیم‌تر شدن شرایط خواهد داشت.

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2XBKsVo
لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27545

#خشونت_خانگی #پلیس

@KhanehAmnTelegram

در دو جبهه می‌جنگم؛ تابوی سکوت و سرطان

این مصاحبه در تیرماه ۹۵ انجام شده است.

ماهرخ غلامحسین‌پور

این روز‌ها غالب زنانی که درگیر سرطانند به نوعی با اینستاگرام آشنا هستند، «منیژه برزگر» را می‌شناسند. ۴۸ ساله است و مبتلا به سرطان تخمدان. منیژه شرح مبارزه‌ها و تلاش‌هایش برای کنترل بیماری را در دنیای مجازی می‌نویسد.
منیژه در جبهه دیگری نیز می‌جنگد. تامین هزینه‌های درمانی‌اش، سرپرستی دو فرزندش و مبارزه حقوقی با همسرش که نه حاضر به طلاق اوست و نه مایل به ادامه زندگی مشترک.
منیژه معتقد است که سکوتش در مقابل زندگی مشترک نابسامانی که داشته و تلاشی که برای حفظ آرامش فرزندان دو قلویش انجام داده و سرپوش گذاشتن روی رنج‌های درونی‌اش او را به وادی سرطان کشانده. حالا می‌خواهد به زن‌هایی با شرایط مشابه بگوید فشارهای عصبی ناشی از خشونت‌های روانی همراهانشان را تحمل نکنند چون خشم و نفرت متراکم به راحتی می‌تواند به تومورهای خطرناک مبدل شود.

همسرت بعد از ماجرای بیماری تو را ترک کرد؟

خیر، یک سال پیش از آن بود که در پی یک مشاجره معمولی خانه را ترک کرد. سعی کردم کنترل اوضاع را در دستم بگیرم. رانندگی سرویس کارمندان دانشگاه شهید بهشتی و پذیرش سفارش آشپزی در خانه، بخشی از تلاش‌هایم برای سرپرستی بچه‌ها بود اما فقط یک سال پس از این ماجرا متوجه شدم سرطان تخمدان دارم.

با شروع بیماری کارت را هم‌‌ رها کردی؟

نه. ماه‌های اول ابتلا، علی‌رغم شیمی‌درمانی و عوارضش یعنی درد و تهوع و شرایط نامتعادل روحی، سر کارم حاضر می‌شدم و با پاهای ناتوانم با ترمز و کلاچ و دنده سر و کله می‌زدم تا بتوانم هزینه‌های درمان و مخارج زندگی خودم و بچه‌ها را تامین کنم.

برخورد همسرت بعد از شنیدن خبر بیماری تو چطور بود؟

نه حاضر به ادامه زندگی شد نه حاضر به طلاق یا تامین هزینه‌های فرزندانمان. این شرایط منجر به عود دوباره سرطان و شروع دوباره شیمی درمانی شد.
من آبان ماه سال ۹۴ به او زنگ زدم و به خاطر شرایط نابسامانی که داشتم پیشنهاد ادامه زندگیمان را دادم اما همسرم گفت ادامه زندگی‌اش با من دو شرط دارد، نخست اینکه مهریه‌ام را ببخشم و دوم اینکه برای زندگی مشترکمان او خانه‌ای تهیه نخواهد کرد. یک ماه بعد دادگاه مرا فراخواند و پرسید که آیا مایل به تمکین هستم یا خیر؟ من شرح ماجرا را نوشتم و به پرونده‌ام الحاق کردم که البته تا به حال خبری از روند پرونده نشده.

بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2DGvdpb

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/22356

@KhanehAmnTelegram

جایگاه قاضی مشاور زن در دعاوی مرتبط با خشونت خانگی

موسی برزین

ماهیت دعاوی حقوقی و کیفری مربوط به خشونت خانگی اقتضا می‌کند که آیین دادرسی متفاوت‌تری نسبت به سایر دعاوی پیش‌بینی شود. از همین رو قانونگذار در سال ۱۳۹۱ پس از سال‌ها تاخیر به این مساله توجه و در قانون حمایت خانواده مقررات شکلی خاصی نسبت به دعاوی خانوادگی پیش‌بینی کرد.
.
این مقررات اما صرفا در مورد دعاوی خانوادگی صادق است و دعاوی کیفری ناشی از خشونت خانگی را در بر نمی‌گیرد. به همین دلیل می‌توان گفت قانونگذاران ایران تاکنون نتوانسته‌اند مقررات شکلی خاص و منسجمی‌ درباره تمامی‌ دعاوی خشونت خانگی پیش‌بینی کنند و این امر در عمل باعث به وجود آمدن مشکلاتی در دادرسی‌های مربوط به خشونت خانگی شده است.


به عنوان مثال چندی پیش خانمی‌ میانسال در تماس با مرکز مشاوره خانه امن گفت که دختر ۱۳ ساله‌اش از طرف پدر مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفته است.
بر اساس گفته‌های این خانم آزار جنسی در حد زنا نبوده اما این که زنا صورت گرفته باشد نیز کلا منتفی نیست. او خود به چشم خود این مساله را ندیده اما دخترش اظهار کرده که پدرش او را مورد آزار و اذیت جنسی قرار داده است.
از سوی دیگر پسر هشت ساله آنها نیز شاهد این آزارهای جنسی بوده است.
به هر حال خانم تصمیم می‌گیرد از شوهرش به این دلیل شکایت کند. او به دادسرا می‌رود اما مسئولان ایشان را به چند مرجع مختلف می‌فرستند. بر اساس اظهارات این خانم، «بسیار آزار‌دهنده است که مجبور باشی داستان را نزد مراجع مختلف تعریف کنی.»
.
به هر حال مساله به دادگاه کیفری استان ارجاع می‌شود و آقا همراه وکیل خود حاضر شده و مساله را انکار می‌کنند.
 
دلیل خانم صرفا اظهارات خود دختر و پسر هشت ساله بوده است. در دادگاه پنج قاضی مرد حضور داشته‌اند و دختر خانم ۱۳ ساله از بیان مساله ترس و شرم داشته است.
صرف‌نظر از کذب و صدق مساله، اینکه دختری ۱۳ ساله در حضور چند مرد واقعه را با جزئیات امر تعریف کند قطعا بسیار دشوار و تقریبا ناممکن است. از آنجا که نوع و جزئیات تعرض جنسی باید دقیقا مشخص شود، شاید یک دختر ۱۳ ساله نتواند منظور خود را برساند. به همین دلیل قطعا لازم است که در جلسه دادگاه قضات مشاور زن و حتی روان‌شناسان زن هم حضور داشته باشند.
بدیهی است که در چنین شرایطی، دختر می‌تواند اظهارات خود را بهتر و راحت‌تر بیان کند.
یکی از مقررات مهم و اساسی در دعاوی خانوادگی حضور قضات و مشاوران زن در دادگاه‌هاست.
بر اساس حقوق ایران، قضاتی که حق صدور رای دارند الزاما بایستی مرد باشند و زنان نمی‌توانند به عنوان قاضی به قضاوت بپردازند.

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2GC6L6m

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27550

#دادگاه_خانواده
@KhanehAmnTelegram

خیابان امن حق من است

خانه امن : «خیابان و خانه باید هر دو امن باشند وگرنه امنیت معنا ندارد.» این جمله دختر ۱۵ ساله‌ای است که برای خانه امن پیام فیسبوکی فرستاده و معتقد است اگرچه تلاش برای پیش‌گیری و مقابله با خشونت خانگی دارای اهمیت است ولی باید بر حق زنان و کودکان مبنی بر امنیت خیابان‌ تاکید کرد.

مینا می‌گوید: «اگر من به پدرم بگویم که هر روز از خانه تا مدرسه و از مدرسه تا کلاس‌های کمک آموزشی شاهد چه برخورد هایی هستم من را با محدودیت‌های فراوانی برای خروج از منزل روبرو می‌کند. چنان‌چه وقتی سال گذشته درباره یک مزاحم خیابانی با او صحبت کردم اجازه نداد زمستان به کلاس زبان بروم، تا تابستان که روز طولانی‌تر شود و زمان بازگشت هوا تاریک نشود. پدرم فکر می‌کرد حتما در رفتار من هم سبک‌سری‌هایی بوده که آن مرد به من بند کرده است و می‌گفت چرا از این اتفاق‌ها برای خواهرت نمی‌افتد، در حالی‌که نمی‌دانست برای خواهرم هم ده‌ها بار چنین اتفاقاتی افتاده و او سکوت کرده است.»

مینا از اضطراب خود در هنگام خروج از منزل می‌گوید و این‌که ناخودآگاه قلبش شروع به تپش می‌کند و اطمینان ندارد که سلامت به خانه برگردد. وی معتقد است که بسیاری از همکلاسی‌های او دارای این اضطراب هستند و بعضی والدین به همین دلایل ترجیح می‌دهند که برای رفت‌و‌آمد دخترشان از آژانس استفاده کنند و یا خود این کار را انجام دهند.

بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2OpAx48

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/16477

@KhanehAmnTelegram

مادر شدن کودکان، ننگی بی‌پایان

ماهرخ غلامحسین‌پور

دکتر «زکیه. ح»، متخصص زنان و زایمان، چند شب پیش در بخش زنان و زایمان بیمارستان سوسنگرد با موردی دردناک مواجه شده اما می‌گوید این مورد در طول هشت سال خدمتش در این بیمارستان، با وجود همه رنجی که دارد، نه نادر است نه عجیب:
دخترک ۱۲ ساله‌ای را در وضعیتی بحرانی و واژنی از هم دریده شده از حوالی دهلاویه به بخش اورژانس بیمارستان رسانده‌اند. مرد همراه بیمار اما حتی حاضر نبوده به نام دخترک پرونده پزشکی تشکیل دهد و اصرار داشته که یا بیمار را می‌برد یا پرونده باید به اسم خودش باشد. او در مقابل درخواست دکتر هم مدام می‌گفته: «زنم است. مالم است. شده دیگر. هر چه زودتر درمانش کنید تا برگردیم سر خانه زندگیمان ….»

دکتر زکیه. ح می‌گوید تا به حال در چند بیمارستان و درمانگاه دولتی به عنوان متخصص زنان و زایمان به مردم خدمت کرده و اورژانس این بیمارستان‌ها در مورد کودکانی که با پارگی واژن به آنجا مراجعه می‌کنند و درد می‌کشند، وضعیت فاجعه‌باری دارد.
او می‌گوید یکی از دوستانش که ساکن تهران است، مدتی قبل لینک خبری را در تلگرام برایش فرستاده در مورد مرگ دخترک ۱۳ ساله یمنی که در شب ازدواج به علت پارگی واژن و خونریزی، جانش را از دست داده. دوستش زیر لینک نوشته: عجیب ولی واقعی.

زکیه اما برایش نوشته چه‌طور دور و بر خودت را نمی‌بینی: «من بارها مجبور شده‌ام دخترهای لاغر و نحیف ۱۲ تا ۱۵ ساله را برای ترمیم پارگی واژن راهی اتاق عمل کنم.»

این خانم دکتر باز از دختر اهل دهلاویه می‌گوید. دختری که با وجود همه اصرارهایش حتی اسمش را هم نفهمیده است: «می‌توانید باور کنید یک بیمار حتی اسم نداشته باشد؟ مسئول پذیرش به مرد گفت متاسفیم. بدون مشخصات کامل نمی‌توانیم پذیرش کنیم. قانونی نیست. اما من دیدم دخترک دارد جان می‌دهد. اگر می‌رفتند دیگر هیچ‌کس به دادش نمی‌رسید و شاید از شدت خونریزی می‌مرد. واژن دخترک تا مقعد دچار پارگی شدید شده بود. ۱۱ بخیه زدم. مرد همراهش بیشتر از آنکه نگران شرایط دخترک باشد، می‌خواست کسی متوجه نشود. به نظر نمی‌رسید چندان هم در مورد آن همه دردی که به یک کودک تحمیل کرده، احساس گناه یا ناراحتی کند.»

این خشونت‌های جنسی اما نوعی بردگی جنسی است.

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2XHBdTB

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27562

@KhanehAmnTelegram

کودکی شما چطور روی روابط عاطفی‌تان تاثیر می‌گذارد؟

دوران کودکی در شکل‌گیری الگوی رفتاری ما تاثیر می‌گذارد.‌ از جمله بر شیوه‌ی عشق‌ورزی ما...

این ویدئو را ببینید.
منبع : ویدوآل

@KhanehAmnTelegram

پسرها خشونت را تقلید می‌کنند

خانه امن:پسرها بیشتر از مرتکب خشونت ،تقلید می‌کنند و دخترها بیشتر با قربانی خشونت همدردی می‌کنند.اگر این گونه مسائل مورد رسیدگی قرار نگیرد، ممکن است هر دو جنس چنین رویکردهایی را در تمام مدت زندگی خود ادامه دهند.
 به طور کلی، پسرها رفتارهای «برون‌گرایی» بیشتری مثل پرخاشگری و واکنش آشکار را بروز می‌دهند، حال آنکه دخترها رفتارهای «درون‌گرایی» بیشتری مثل انزوا یا افسردگی را نشان می‌دهند.
کودکانی که شاهد خشونت خانوادگی هستند و مورد آزار و اذیت جسمی قرار می‌گیرند بیشتر از کودکانی که فقط شاهد خشونت هستند و مورد آزار و اذیت قرار نمی‌گیرند ناسازگاری‌های عاطفی و روانی را از خود نشان می‌دهند.

بیشتر بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/16189

@KhanehAmnTelegram

جرم من عاشقی بود!

من از زادگاهم انگلستان در ۵ سالگی به نیجریه رفتم . والدین من متعلق به نیجریه هستند .من ۱۷ سال در نیجریه زندگی کردم و در ۲۱ سالگی وقتی که دانشجو بودم با دانشجوی دیگری که مردی جذاب و خوش تیپ بود آشنا شدم و عاشقش شدم. ما با هم شاد و خوشبخت بودیم ،او من را می پرستید و متقابلا من هم حاضر بودم همه چیزم را در راه عشقم و وجودش بدهم.

در آن برهه از زمان مادرو خواهر کوچکترم به لندن بازگشتند و برنامه این بود که من هم بعد از اتمام درسم برگردم تا با هم زندگی کنیم .دیدن دوباره خانواد ه ام خوشایند بود ولی وحشت ترک دوست پسرم و دوری از او هم دردی کشنده و ویرانگر بود.

درست یک سال بعد از اتمام درسم به انگلستان برگشتم ،تقریبا همان ابتدای بازگشتم شروع به جستجو برای یافتن کار کردم. چون به کار احتیاج داشتم ، کاری که بتوانم سریع به درآمد برسم .من شروع به کاری سخت کردم، کاری سطح پایین که حتی بعضی اوقات با دستان خودم مجبور به تمیز کردن توالت بودم .اما مهم نبود چون می خواستم برای کسی که قلبم را ربوده بود پول بفرستم تا دوباره بتوانم او را ببینم.

بالاخره آنروز فرا رسید و من دوباره با عشقم در بهشت بودم و زندگی شیرین و زیبا شد .ما خیلی زود باهم ازدواج کردیم .ما شاد و خوشبخت بودیم اما تنها برای مدت کوتاهی . خیلی زود شکاف ها نمایان شد .او دنبال لذت های شخصی خودش بود .خیلی زود شخصیت حقیقی خودش را نمایان کرد .دروغ های بی‌شرمانه ،بدمستی، خشونت، سوء استفاده ،عذاب و مصرف مواد مخدر و تمایل به خودکشی، همه با هم نمایان شدند.

شب ها دیر وقت، در حالی که مست از مصرف بیش از حد مشروب و مواد مخدر مختلف بود به خانه برمی گشت ..بوی گند موادی که مصرف می کرد برای بیهوش کردن همسایه ها کافی بود .با همه اینها من خیلی دوستش داشتم.

ساعت ها چشم به در می دوختم و انتظار می کشیدم تا برگردد و با هم شام بخوریم ،مهم نبود که چقدر دیر برگردد ،مهم این بود که فقط برگردد .بعضی مواقع آنقدر گریه می کردم و اشک می ریختم که از شدت گریه و غم به خواب فرومی رفتم .من انتظار می کشیدم در حالی که او به عیش و نوش بازن های دیگر و مصرف مواد مخدر مشغول بود. در یک روز آفتابی برای آرامش ذهن و قدم زدن به پارک رفتم. برای آرام کردن از خودم چندین سوال پرسیدم: آیا عشق باید آزار دهنده باشد؟ آیا کبودی چشم باید نشانه ای از ابراز عشق باشد؟ افکارم همچنان مانند تکه های یک معما در ذهنم جا می گرفتند، تا در نهایت به این نتیجه رسیدم که با اینکه عاشق او بودم اما باید خودم را بیشتر از او دوست میداشتم. و هیچ دلیلی وجود ندارد که خود را مجبور به تحمل چنین زندگی کنم.عینک خوش بینی من نسبت به ازدواج و زندگی زناشویی شکسته بود و من این را فهمیده بودم که در سفر بدبختی قدم نهاده ام .فهمیدم که عشق ما یک طرفه بوده واز رویا پردازی و خواب بیدار شده بودم.

متن کامل را در آدرس زیر بخوانید:
https://bit.ly/2xXzpvf

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/19650

@KhanehAmnTelegram

استفاده از این عبارت ها در دعواهای همسری ممنوع

سلامت نیوز: خشم، عصبانیت، پرخاش، دعوا و در کل فوران و بروز هیجانات منفی در هر فرد و رابطه‌ای رخ می‌دهد. گاهی اوقات وقتی با فردی عصبانی روبه‌رو می‌شویم و برای آرام کردنش از جملاتی کلیشه‌ای مثل «خونسرد باش» یا «آرام باش»
استفاده می‌کنیم، معمولاً او را با این جملات عصبانی و درمانده‌ تر می‌کنیم.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از ایران بانو، پس هنگام دعوا باید در انتخاب جملاتی که بیان می‌کنیم هوشیار و آگاه باشیم. چرا که ممکن است علت اصلی خود خشم و دعوا از یاد برود و آن جمله‌ای که همان موقع ادا می‌کنیم باعث تنش و دعوای جدید باشد. در ادامه، به چند عبارتی که هرگز نباید در دعوا با اعضای خانواده، دوست و مهم‌تر از همه شریک زندگی‌ به‌کار ببرید، اشاره می‌کنیم.

۱)چرا بیخود عصبانی می‌شی؟
وقتی این عبارت را به کسی می‌گویید، یعنی هیچ دلیلی برای عصبانیت نمی‌بینید و در حقیقت او را درک نکرده‌اید. این جمله شبیه ریختن بنزین روی آتش است و باعث می‌شود دعوا از آنچه هست، شدیدتر شود. ما هنگامی‌که عصبانی و دلخور هستیم، تمایل داریم که به حرف‌مان گوش کنند و درک شویم؛ نه‌ اینکه به ما گفته شود رفتارمان غیرمنطقی است و حساسیت نشان می‌دهیم. جمله مناسب‌تر این است که از طرف مقابل بپرسیم «چرا به‌خاطر چنین موضوعی این‌قدر ناراحت شده‌ای؟»
۲)استفاده از کلماتی مثل «هرگز» و «همیشه»
استفاده از عبارت هایی که کلماتی مثل «همه»، «هیچ» و «هرگز» در آن به کار برده می‌شود، بسیار اغراق شده هستند برای همین زیاد هم منصفانه و دقیق نیستند. برای مثال وقتی در دعوا از جمله «تو هیچ‌وقت به حرف من گوش نمی‌‌دهی!» استفاده می‌کنید، همین یک جمله باعث می‌شود شریک شما در بحث، حالت تدافعی به خود بگیرد. درنتیجه پیام واقعی که قصد انتقالش را داشتید گم می‌شود و طرف مقابل تمرکزش را صرف این می‌کند که ثابت کند شما اشتباه می‌کنید. به‌این‌ترتیب، وارد مکالمه یا استدلال‌هایی می‌شوید که به هیچ‌جا نمی‌رسند.
۳)دیگه همه چی تموم شده!
تهدید کردن، مخصوصاً تهدید به رفتن بدترین چیزی است که می‌توانید به شریک‌تان بگویید یا انجام دهید؛ مخصوصاً وقتی‌که واقعاً قصد چنین کاری را ندارید. جمله دیگری که حالت تهدیدی دارد و نباید به‌زبان بیاورید این است «من دیگر تو را دوست ندارم و می‌خواهم ترکت کنم.» چنین جملاتی که باعث ازبین‌رفتن اعتماد بین دو طرف می‌شود، به اصل رابطه آسیب می‌زنند و ممکن است هرگز نتوانید آنها را جبران کنید.
۴) تو فلان جور هستی!
بدترین کاری که می‌توانید در حین دعوا بکنید این است که صفت نامناسبی روی فرد بگذارید یا از یک لفظ نامحترمانه‌ای استفاده کنید. توهین کردن معمولاً به‌عنوان روشی برای نشان دادن عصبانیت و انتقال احساس ناخوشایند به طرف مقابل استفاده می‌شود، اما هرگز باعث نمی‌شود اختلاف میان افراد رفع شود. بلکه باعث بدتر شدن اوضاع و بی‌حرمتی به طرفین می‌شود.

http://www.khanehamn.org/archives/27541

#خشونت_کلامی #مشاجره

@KhanehAmnTelegram

اجازه ازدواج در صورتی که پدرمحجور باشد

موسی برزین خلیفه لو -وکیل خانه امن

پرسشگر: با سلام. دختری هستم که به تازگی با یکی از همکلاسی های دانشگاه ام، قصد ازدواج دارم. این مساله را به خانواده ام بیان کردم اما برادر بزرگترم با ازدواجمان مخالف است. یکبار پسری را که من قصد ازدواج با او را دارم ، دیده است و می گوید او به درد زندگی نمی خورد. می گوید او اهل کار نیست و فقط به فکر خوشگذرانی و اینها است. به برادرم گفتم که تو نمی توانی دخالت کنی اما او می گوید من باید اجازه بدهم. اگر اجازه ندهم تو نمی توانی ازدواج کنی چون من قیم پدرهستم. اما مادرم موافق است. می خواستم بپرسم آیا برادرم می تواند اجازه ازدواج به من ندهد؟
وکیل خانه امن: سلام خانم محترم. ممکن است توضیح دهید که وضعیت پدرتان چگونه است؟
پرسشگر: پدرم چند سال پیش یک مشکل روانی پیدا کرد و مجنون شناخته شد. برادر بزرگم از طرف دادگاه قیم او شد. به همین دلیل برادرم می گوید چون اجازه ازدواج تو با پدر است اما من اکنون قیم قانونی او هستم، پس باید من اجازه دهم. اگر اجازه ندهم از لحاظ قانونی نمی توانی ازدواج کنی. اما مادرم موافق است.
وکیل خانه امن: اولا توجه کنید که مادر ولی قهری محسوب نشده و از لحاظ قانونی اختیاری در دادن اذن ازدواج به شما ندارد. اما اجازه بدهید بپرسم آیا جد پدری شما یعنی پدربزرگتان در قید حیات هستند؟
پرسشگر: نخیر. ایشان سالها قبل فوت کرده اند.
وکیل خانه امن: خانم محترم! در مورد اینکه برای ازدواج دختران نیاز به اجازه پدر است شکی نیست. قانون مدنی صراحتا در این مورد اظهار نظر کرده است که دختران باکره برای ازدواج نیاز به اذن ولی قهری دارند. اما با توجه به اینکه پدر شما محجور شده و تحت قیمومیت قرار گرفته است، صلاحیت اجازه نکاح را از دست داده است و نمی تواند در مورد ازدواج شما تصمیمی بگیرد. اما این به این معنی نیست که چون دادگاه، برادرتان را قیم پدرتان انتخاب کرده است، وی به نیابت از پدرتان باید اجازه نکاح به شما بدهد. اذن نکاح از خصوصیات ولی قهری است که با فوت و یا حجر وی ساقط می شود. بنابراین در صورت نبود ولی قهری یا حجر او، دیگر احتیاجی به اجازه او وجود ندارد. حرف برادرتان نادرست است. شما برای ازدواج نیازی به اجازه از هیچ فردی ندارید. برادرتان در این مورد هیچ گونه اختیاری ندارد. در قانون مدنی قبل از اصلاحات سال ۱۳۷۰ این مورد به صراحت اشاره شده بود. ماده ۱۰۴۴ بیان می کرد که: «در مورد ماده قبل اجازه را باید پدر یا جدپدری بدهد و اگر پدر یا جدپدری دختر به علتی تحت قیومت باشد، اجازه قیم او لازم نخواهد بود.» اما گرچه این ماده اصلاح شد و هم اکنون قانون مدنی اشاره ای به حجر ولی قهری نکرده است اما با توجه به فقه اسلامی و نظر حقوقدانان در این مورد همانند سابق در صورتی که ولی قهری تحت قیمومیت قرار گیرد، دیگر دختر احتیاجی به گرفتن اجازه از قیم ندارد.
پرسشگر: پس اگرمن به همراه پسری که قصد ازدواج با او دارم به دفترخانه برویم، به صورت رسمی می توانیم ازدواج کنیم:
وکیل خانه امن: بله. لازم است اوراق و مدارک مربوط به محجور بودن پدرتان را نیز با خود ببرید. چون دفترخانه از شما آنها را خواهد خواست. رضایت شما به تنهایی کافی خواهد بود. اما به هر حال بهتر است با برادرتان نیز صحبت کنید و مساله را دوستانه حل کنید. شاید با صحبت کردن او هم مایل به ازدواج شما باشد. البته همانطور که گفتم از لحاظ قانونی تمایل وی اهمیتی ندارد.
http://www.khanehamn.org/archives/19286

@KhanehAmnTelegram

چرندیات پست‌مدرن

در دوازده ماه گذشته، سه پژوهشگر-جیمز لیندسِی، هلن پلاکروز، و پیتر بوغوسیان-با استفاده از اصطلاحات پیچیده‌ی مدروز ۲۰ مقاله در دفاع از نظریات مضحک سرهم‌کردند و کوشیدند تا آنها را در نشریات معروف دانشگاهی در حوزه‌هایی شامل مطالعات جنسیت، مطالعات دگرباشیِ جنسی، و مطالعات چاقی منتشر کنند. موفقیت آنها چشمگیر بود: تا سه‌شنبه شبِ گذشته (۲ اکتبر ۲۰۱۸) که دست به افشاگری زدند، هفت نشریه‌ی ظاهراً وزینِ متکی بر همتاسنجی با انتشار مقالات جعلیِ آنها موافقت کرده بودند. هفت مقاله‌ی دیگرشان در مراحل مختلف سنجش بود و تنها شش مقاله رد شده بود.[۱]
این نخستین بار نیست که چنین اتفاقی رخ می‌دهد.
در اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰، آلن سوکال، استاد فیزیک در دانشگاه نیویورک، شروع به نگارش مقاله‌ای کرد که به سرعت جنجال‌آفرین شد. او در ابتدای این مقاله باورهای اساسیِ خود را چنین تعریف کرد:
«]باور به[ این که دنیایی بیرونی وجود دارد که ویژ‌گی‌هایش مستقل از تک‌تک انسان‌ها و کل عالم انسانی است؛ این که قوانین “ابدیِ” فیزیک این ویژگی‌ها را در قالب رمز بیان می‌کنند؛ و این که انسان‌ها می‌توانند با پای‌بندی به رویّه‌های “عینی” و قیدوبندهای معرفت‌شناختیِ روش (به‌اصطلاح) علمی، شناختی قابل‌اتکا، هرچند ناقص و موقتی، از این ویژگی‌ها به دست آورند.»
او در ادامه‌ی مقاله با استفاده از اصطلاحات نامفهومِ مدروز به «ابطال» باورهایش پرداخت. سوکال ادعا کرد که «نقدهای فمینیستی و پساساختارگرا محتوای واقعیِ روال علمیِ غربی را عیان کرده و نشان داده که در پسِ نقاب “عینیت”، ایدئولوژی سلطه مخفی شده است. بنابراین، بیش از پیش معلوم شده که “واقعیت” مادی، درست مثل “واقعیت” اجتماعی، در نهایت نوعی برساخته‌ی اجتماعی و زبان‌شناختی است.»
سوکال این دری‌وری‌ها را به نشریه‌ی دانشگاهیِ متن اجتماعی (Social Text) فرستاد که در آن زمان محل انتشار مقالات پژوهشگران نامداری مثل ادوارد سعید، اسکار نِگت، نانسی فرِیزِر، اِتین بالیبار و ژاک رانسیر بود. مقاله‌ی سوکال هم منتشر شد.
به نظر هواداران سوکال، «حقه‌ی سوکال» مُهر تأییدی بود بر اتهامات تندی که منتقدان پست‌مدرنیسم از مدت‌ها قبل مطرح کرده بودند. بنا به ادعای آنها، گفتمان پست‌مدرن چنان بی‌معنا است که حتی «متخصصان» هم نمی‌توانند سره را از ناسره تشخیص دهند ]و در نتیجه، می‌توان عمداً شر و ور گفت و به آنها قالب کرد.[
در ماه‌های پس از افشاگریِ سوکال، این نشریه مضحکه‌ی عام و خاص شد. اما ]در نهایت[ نفوذ آن-و نفوذ روش تحقیق «ساختارشکنانه»ای که ترویج می‌کرد- افزایش یافت. در واقع، بسیاری از دپارتمان‌های دانشگاهی‌ای که خود را وقف مطالعه‌ی گروه‌های قومی، دینی و جنسیِ خاصی کرده‌اند از بعضی باورهای اساسیِ این نشریه، از جمله ذهنی‌بودنِ شناخت، به‌شدت متأثرند.

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2vr5PNi

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27536

@KhanehAmnTelegram

نیمی از ازدواج‌ها در ۵ سال اول منجر به طلاق می‌شود/ چرا رویای ازدواج زود از بین می‌رود

اگر در دوران مجردی پاسخ درستی به این سوال که «چرا می خواهم ازدواج کنم؟» ندهیم در زندگی مشترک با مشکل روبرو خواهیم شد و زندگیمان از هم می‌پاشد.

۱۴ درصد ازدواج ها در سال اول زندگی منجر به طلاق می‌شود. حدود ۱۱ درصد از طلاق‌ها نیز با طول مدت یک تا دو سال از آغاز زندگی مشترک رخ داده‌اند. ۴۷ درصد از طلاق‌های ثبت شده نیز در پنج سال اول زندگی به وقوع پیوسته‌اند، یعنی نزدیک به نیمی از طلاق‌های ثبت شده مربوط به پنج سال نخست زندگی مشترک هستند.

ویدئو از خبرگزاری عصر ایران

@KhanehAmnTelegram

شناسایی رابطه مسموم

یک رابطه وقتی سمی است که از لحاظ جسمی و روانی رفاه و آسایش شما را تهدید کند. این فرسایش روانی و جسمی گاهی آن‌قدر آهسته، ظریف و خزنده رخ می‌دهد که افراد تا پایان عمر متوجه سمی‌بودن رابطه‌ای که در آن قرار دارند نمی‌شوند.

بنابراین لازم است گاهی رابطه خود را بررسی کنیم و در آن تعمق کنیم. این امر مستلزم این است که نشانه‌های یک رابطه مسموم را بشناسیم.

منبع: کانال آموزشکده توانا

@KhanehAmnTelegram

نقش خانه های امن در کاهش خشونت خانگی: پرونده اعظم

در این میزگرد نقش خانه های امن در کاهش خشونت خانگی از منظر حقوقی و روانشناسی مورد بررسی قرار گرفته است. حسین رئیسی, وکیل دادگستری نقش خانه‌های امن را از جایگاه حقوقی و رزا خورشیدی, مشاور خانواده این موضوع را از جایگاه روانشناسی به بحث گذاشته‌اند.

این پادکست را در ساندکلاد گوش کنید:
https://bit.ly/2yGN3Dv

#خشونت_خانگی

@KhanehAmnTelegram

چرا در روابط عاطفی‌مان سرد می‌شویم؟

ویدئو از ویدوآل

این ویدئو را ببینید.
به نظر شما چگونه می‌توان جلوی سرد شدن رابطه را گرفت؟ و یا در صورت سرد شدن، رابطه را از نو ساخت و محیط گرم و عاطفی‌ای به وجود آورد؟

@KhanehAmnTelegram

سکوت را بشکنید!

مشاوره رایگان

چنانچه تحت خشونت خانگی هستید. چنانچه برای رفع خشونت خانگی نیاز به مشاوره حقوقی دارید، یا با شماره خانه‌ی امن تماس بگیرید و یا «فرم مشاوره آنلاین»را پر و برای ما ارسال کنید. در اولین فرصت مشاوران پاسخگوی شما خواهند بود.

اینجا کلیک کنید:
https://goo.gl/JQHmFj

@KhanehAmnTelegram

کار کردن با مظنونان خشونت‌ خانگی

مترجم: میترا پهلوان

در صورتی که مظنون عصبانی است یا رفتار خشن دارد او را آرام کنید.
بدون قضاوت یا تعصب با او صحبت کنید.
داستان را از زبان او هم بشنوید.
از سوال «چرا دست به خشونت زدی؟» بپرهیزید چون رفتار خشونت‌آمیز را توجیه می‌کند.

مطمئن شوید که مظنون تحت کنترل شماست.
به او نگویید که با همسر/شریک او صحبت کرده‌اید.
اگرپلیس او را دستگیر کرده است به او نگویید که چه کسی با پلیس تماس گرفته است.
اجازه ندهید که مظنون چیزی به شما دیکته کند.
به او بگویید که دستگیری او تصمیم پلیس است و نه قربانی.
به مظنون جرمی که مرتکب شده است را توضیح دهید.
وارد مسایلی که مربوط به پرونده خشونت نیست نشوید.

ادامه را بخوانید:
http://telegra.ph/Police-03-09

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/23249

@KhanehAmnTelegram

تنبیه بدنی و آرزوی قوی‌ترین مرد جهان شدن

....با خودم کلنجار می‌روم تا به یاد بیاورم در جواب مادر چه توصیه‌هایی کرده‌ام که صدای مرد رشته خاطراتم را پاره می‌کند:
«من ازتون خواهش می‌کنم باهاش حرف بزنید. بگید که کار خطرناکی کرده. بگید که آدم نباید برادرش رو این‌جوری بزنه ….»
این بار من حرف مرد را قطع می‌کنم و بی‌مقدمه می‌پرسم: «آقای احمدی، همه چی تو خونه مرتبه؟ مامان احمد چه‌طوره؟ شما خودتون چی، رو به راهید؟ مشکلی، درگیری‌ای، مسئله‌ای ندارید؟»
برای چند ثانیه سکوتی سنگین برقرار می‌شود و بعد مرد با کمی‌ تعلل می‌گوید: «خب … خانم باقی، خانمم خیلی احمد رو می‌زنه، خیلی زیاد. اگر یک چیزی رو بهش بگه و احمد یک ذره دیرتر انجامش بده، چنان داد و فریادی راه می‌اندازه که بیا و ببین. اینا رو از من نشنیده بگیرید. والله از اولشم می‌خواستم بهتون بگم که این بچه رو مادرش این‌طوری کرده، ولی خب آخه خانمم یک کمی‌ حساسه، یعنی اعصابش ضعیفه، یکهو قاطی می‌کنه. یک وقتایی اونقدر قربون صدقه احمد می‌ره، بعد نمی‌دونم چی می‌شه که  شروع می‌کنه به فحش و بد و بیراه گفتن و بعدشم زدن این بچه …. اصلا می‌شه شما با خودش تماس بگیرید؟ نگید که من زنگ زدم، خب؟ الان هم خونه‌ست. یه کمی‌ باهاش صحبت کنید. حرف من که هیچ اثری نداره. بذارید شماره خونه رو هم بدم ….»
****

....با دستم سرش را بالا می‌آورم و به چشمانش خیره می‌شوم:
–        می‌تونی برام توضیح بدی چرا این کار رو کردی؟
نگاهش را از نگاهم می‌دزدد و چیزی شبیه پوزخند روی لبانش نقش می‌بندد. زانوی لاغر و استخوانی‌اش را محکم فشار می‌دهم و با تغیر می‌گویم: «احمد! این قضیه خیلی خیلی جدیه. تو داداشت رو یک جوری زدی که الان رفته بیمارستان. ممکنه هر بلایی سرش بیاد. بعد تو عوض اینکه نگران داداشت باشی یا حداقل به کاری که کردی فکر کنی، پوزخند می‌زنی. اصلا حواست هست داری چه کار می‌کنی؟»
از جایش بلند می‌شود، باقی مانده نان شیرینی را در میان انگشتانش مچاله می‌کند و کلمات، جویده و نامفهوم مثل گدازه‌های آتشفشان فواره می‌زند:
«مامانم هم من رو می‌زنه! خیلی هم محکم می‌زنه. با سیم، با دست، با لگد، با هر چی! اما داداش‌هام رو نمی‌زنه! اون از من متنفره. می‌فهمی؟ متنفر. برای اینکه من زشتم. بی ریختم. منم همه رو می‌زنم. می‌خوام انتقامم رو بگیرم. می‌خوام آبروش رو همه جا ببرم ….»
پایش را روی زمین می‌کوبد و دوان دوان از اتاق بیرون می‌رود. صدای پاهایش در راهروی خالی می‌پیچد و صدای خودش در مغز من که سر کارگاه آرزوهای بزرگ، از همه  بلندتر آرزویش را فریاد زده بود:
« خانم، من می‌خوام قوی‌ترین مرد دنیا بشم تا هیچ‌کس جرات نکنه اذیتم کنه.»

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2VBxM3o

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27569

#تنبیه_بدنی #خشونت_علیه_کودکان

@KhanehAmnTelegram

آیا پدر موظف به تهیه جهیزیه اولاد دختر است؟

موسی‌ برزین خلیفه‌لو، وکیل خانه امن

پرسشگر:سلام خسته نباشید! من یک سال پیش عقد کردم. با همسرم تصمیم گرفتیم که چند ماه بعد عروسی کنیم اما یک مشکلی پیدا کرده ام. پدر من خیلی آدم بی تفاوتی است و نسبت به جهیزیه من بی توجهی می‌کند. چندین بار من و مادرم گفتیم که جهیزیه بخرد اما می‌گوید که جهیزیه یعنی چه. می گوید خودت باید بروی سر کار و جهیزیه برای خودت بخری. من انتظار زیادی از پدرم ندارم اما در حد توان می تواند چیزهایی بخرد.

ایشان چون قبلا کارمند بود و الان بازنشسته است می تواند وام بگیرد. حتی فروشگاههایی هستند که به بازنشستگان به صورت قسطی لوازم خانگی می دهند. من به پدرم گفتم که حداقل وام بگیرد و یا اینکه اقساطی بخرد اما می گوید که به شرطی وام می گیرد که قسط وام را خودم پرداخت کنم. یعنی باز هم حاضر نیست خودش قسط وام را بدهد. از طرف دیگر من وام ازدواج گرفتم و با آن می خواهیم خانه ای رهن کنیم. پدرم می گوید با آن وام ازدواج برای خودت جهیزیه بخر. می گوید که پدر وظیفه ای برای خریدن جهیزیه ندارد. الان خیلی تحت فشار هستم. نمی دانم چه کار باید بکنم. اگر به همسرم بگویم جهیزیه ندارم آبرویم می رود. چند سوال داشتم. مگر این طور نیست که پدر موظف به تامین هزینه فرزند است؟ آیا پدرم می تواند برای من جهیزیه نخرد؟

پاسخ وکیل خانه امن را بخوانید:
http://telegra.ph/QandA-03-12

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/23487

@KhanehAmnTelegram