🎼همخوانی ترانه‌ی مرغ سحر #نرگس_محمدی ساعتی پس از آزادی به ياد محمدرضا شجریان



@bidarzani

📌طبقه اجتماعی، نقش اجتماعی و مكان زندگی آثار سرطان پستان را تشديد می‌كند

✍غزال مرادی

📍متخصصان روانشناسی برای باورند که مشکلات روان‌پریشی اصولاً افراد جوان‌تر را بیشتر متأثر می کند درحالی‌که زنان مسن‌تر کمتر به این مشکلات دچار می‌شوند. بر پایه این گزارش زنان مسن‌تر که بالای ۵۰ سال هستند به دلیل اینکه خانواده و به‌ویژه فرزندانشان در حدی هستند که کمتر نگران آن‌ها باشند و همچنین به دلیل اینکه هم‌سن‌های آن‌ها درگیر بیماری های مختلف هستند تا حدود زیادی با مشکل کنار می‌آیند و بیشتر سعی در درمان دارند.

زنان جوان‌تر با اطلاع از این مشکل تمایلشان برای تشکیل خانواده یا ادامه زندگی اجتماعی از بین می‌رود و با مشاهده هم‌سالان خود که از قدرت جوانی و سلامتی برخوردارند دچار اضطراب و پریشانی می‌شوند. از سوی دیگر به دلیل اینکه سرطان‌های پیشرفته پستان احتمال کمتری برای درمان شدن دارند مشکلات روان‌پریشی بیماران چند برابر می‌شود.

ماسکتومی پستان (برداشتن پستان درگیر سرطان) بسیاری از زنان را دچار احساس ناخوشایندی از ظاهر خود می‌کند بسیاری از زنان به دلیل، شرایط مالی قدرت انجام جراحی‌های بازسازی‌کننده را ندارند. بنابراین دچار سرخوردگی و یا انزوا می‌شوند. از سوی دیگر شیمی‌درمانی فرد را از نظر ظاهری و بدنی ناتوان می‌کند. و همین ناتوانی و حس سربار شدن نقش‌های این زنان را دستخوش تحول می‌کند. در مناطق روستایی و شهرهای کوچک به دلیل مشکلات فرهنگی زنان مجبور به تحمل ازدواج مجدد همسر می‌شوند یا همسرانشان طلاقشان می دهد.
#زنان_سلامت
#سكسواليته
@bidazani
@Digari_ir

https://bit.ly/3lhFzN8

🏳‍🌈‏اکتبر، ماه آگاهی از ‎#سرطان_پستان است. همه زنان تحت خطر سرطان پستان قرار دارند، اما زنان لزبین، دوجنسگرا و ترنس بیشتر تحت خطر سرطان پستان قرار دارند. این خطر به دلیلی وجود داشتن تابو‌ها، استرس اقلیت و انواع تبعیض‌ها روی زنان ترنس و غیردگرجنسگرا بیشتر است.

🟪‏دلایل مختلفی ریسک سرطان پستان را برای زنان غیر دگرجنسگرا بالا می برند. تحقیقات نشان میدهند که زنان لزبین یا دوجنسگرا تحت فشارهای استرس اقلیت ناسالم‌تر زندگی می‌کنند. یعنی بیشتر الکل می‌نوشند، بیشتر سیگار می‌‌کشند، چربی بدنشان بالاتر است بیشتر تحت خطر سرطان پستان قرار دارند.

🟪‏همینطور تحقیقات نشان می‌دهند که زنان همجنسگرا یا دوجنسگرا کمتر از زنان دگرجنسگرا باردار می‌شوند و به همین دلیل از مکانیزم‌های دفاعی علیه سرطان پستان نیز کمتر برخوردار هستند. مکانیزم‌های دفاعی بدن مثلا در زنان زیر ۳۵ سال که در صورت بارداری به خاطر شیردهی از آن برخوردار هستند.

🟪‏زنان ترنس نیز به خاطر در معرض جایگزینی هورمون بودن در حین تطبیق یا بازتایید جنسیت با احتمال بالاتری از سرطان پستان مواجه هستند.

🟪زنان لزبین، دوجنسگرا و یا ترنس به طور کلی بیشتر در معرض افسردگی و استرس و وضعیت‌های هراس‌آمیز قرار دارند.

🟪‏همینطور به خاطر ترس از تبعیض و تجربه‌های دردناک گذشته زنان لزبین، دوجنسگرا و یا ترنس کمتر در مورد گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی خود با کادر درمان یا پزشکی صحبت می‌کنند. برخورد‌های بدون قضاوت کادر‌پزشکی و سلامت یکی از راه‌های مقابله با این وضعیت است. ‎سرطان پستان را جدی بگیریم./شش رنگ


@bidarzani
https://thehill.com/blogs/pundits-blog/healthcare/302978-breast-cancer-risks-higher-for-lesbians-and-bisexual-women?amp#click=https://t.co/ywGAY6RElq

🎥زنان قربانی خشونت در استراسبورگ فرانسه به کلاس‌های دفاع شخصی روی آورده‌اند


بیشتر بخوانید: https://bit.ly/3nQos7a

@euronewspe

📌نگاهی به پژوهش‌های انجام‌شده درباره تجاوز

📌مریم رحمانی

ديگري:نمونه‌های مورد پژوهش ۹۳ نفر از قربانیان تجاوز جنسی مراجعه‌کننده به مرکز پزشکی قانونی استان اصفهان بودند که به روش نمونه‌گیری تصادفی در دسترس انتخاب شده بودند. بیشتر قربانیان در بازه سنی ۲۳ تا ۲۷ قرار داشتند. برای بررسی سلامت روان از پرسشنامه SCL-90 استفاده شد که در این پرسشنامه جنبه‌های مختلف سلامت روان، از جمله افسردگی، اضطراب، خودبیمارانگاری، وسواس، حساسیت بین‌فردی، پرخاشگری، پارانویا، فوبیا و روان‌پریشی مورد بررسی قرار گرفت.

‎از ۶ شاخص مربوط به پرخاشگری ۳۴.۴ درصد از واحدهای مورد پژوهش زیر شاخص عصبانیت، ۳۴.۴ درصد میل به کتک زدن دیگران، ۳۲.۳ درصد میل به پرت کردن اشیاء، ۳۱.۲ درصد جروبحث و درگیری، و ۳۵.۵ درصد داد و فریاد را در حد خیلی زیاد داشتند.

‎یافته‌ها نشان می‌دهد که ۳/۳۲ درصد قربانیان دارای اختلال روانی خفیف و ۵/۶۴ درصد دارای اختلال روانی متوسط و ۱/۱ درصد دارای اختلال روانی شدید هستند. همچنین بیشترین اختلالات روانی دیده‌شده در این افراد افسردگی و پرخاشگری بوده است.

#سکسوالیته
#تجاوز
#خشونت_علیه_زنان

@Digari_ir
https://bit.ly/2HuT5OB

#زنان | ریسک ابتلاء به کرونا در زنان و مردان یکسان است

📌 ریسک عوارض کرونا برای آقایان بیشتر از خانم‌ها است؛

🔽 اما خانم‌ها بیشتر از آقایان درگیر عوارض سلامت روانی در دوران کرونا می‌شوند؛ به گونه‌ای که عوارض روانی ناشی از کرونا در زنان ۳ برابر مردان است.

🔽  با توجه به تحقیقات انجام شده در دوران شیوع کووید ۱۹ زنان بیشتر از مردان شغل خود را از دست داده‌اند

🔽 در جریان کووید ۱۹ فشار بالای روانی بر زنان تحمیل شده است، علاوه بر بار سنگین شستشو و ضد عفونی منزل، مسئولیت مراقبت از فرزندان و مراقبت از اعضای خانواده که مبتلا به کرونا شدند هم بر عهده زنان افتاد.

🔽 ۷۰ درصد از کارکنان بهداشتی درمانی را در دنیا خانم‌ها تشکیل می‌دهند و در این مدت آن‌ها نیز فشارهای روانی بالایی را متحمل شده‌اند.

🔽 خانم‌ها بیشتر از آقایان دچار افزایش وزن هستند و زمینه بیماری‌های قلبی عروقی و استخوانی برایشان افزایش پیدا می‌کند.

جزئیات بیشتر را در imna.ir بخوانید

🌏 @imnanews

📌جمعی از کنش‌گران جنبش زنان ایران:‌ محکومیت ترور خون‌بار در دانشگاه کابل


صورت‌های به خاک غلتیده، رؤیاهای گم‌شده و نگاه‌های خاموش زنان و مردان جوان افغانستان، در تصاویر سرخ منتشر شده از دانشگاه کابل، دل‌های همگی‌مان را به نهایت به درد آورده است. دردی به وسعت نگاه‌هایی که پیش از به خون نشستن، به آینده‌ای چشم دوخته بودند که نه از آنِ یک تن،‌ که از آن نسلی می‌توانست باشد. از آنِ نسل‌هایی که از دل خاک و خون و شیون و ظلم، قدم نهاده بودند به روزهای دانشگاه و کتاب و تحقیق و درس تا ستون بزنند به سقف میهن‌شان و آینده‌ای بنا کنند، روشن‌تر از دیروز، برای مردمانی که سنگینی دهه‌ها رنج و تبعیض، دل‌هایشان را به درد آورده است. جان‌های عزیز مادرها و پدرهایی که جوان‌هایشان را به امید تعلیم و سازندگی روانه‌ی دانشگاه کرده بودند، و اما کدورت کین و استثمار و افراط‌گرایی و فریب «صلح» میان دولت‌ها و تشنگان به خون باز هم مجال وصال نداد و ما نیز در جای جای این کره‌ی خاکی و یا در این سوی مرزهای افغانستان، در ایران، در غم جوانان همسایه، شبانه‌روزی است که به سوگ نشسته‌ایم.

ما، کنشگران حقوق زنان ایرانی، این واژگان نه چندان توانمند در وصف حزن‌مان را که حاوی پیام دلداری و تسلیت و همدلی با بازماندگان دانشجویان از دست رفته‌ی کشور افغانستان و تمام آن‌هایی است که در این کشور به عزا نشسته‌اند، با اندوهی وصف‌ناپذیر به قلم می‌آوریم تا شاید مرهمی باشد بر زخم عمیقی که در دوازدهمین روز ماه عقرب سال ۱۳۹۹، بر تن دانشگاه کابل و مردم افغانستان نشست. به خون نشستن دانشگاه، کوی آموختن و آموزش و جستار و خلق آتیه، نه تجربه‌ی دیروز افغانستان، که تجربه‌ای به دفعات در کشورهای ماست، چرا که افراط‌گرایی و سلطه‌جویی و تمامیت‌خواهی، زبان دانش را نفهمیده و هیچ‌گاه هم نخواهد فهمید. دانشگاهی که نه تنها می‌تواند مأمنی و بستری برای خلق جنبش‌های رهایی‌بخش باشد، که دریچه‌ای است به سوی آمال و آرزوهای یک خلق. و بیش و پیش از همه، آماج و انگیزه‌های زنانی که دهه‌ها گوش و چشم و دهانشان را با خاک و خون پر کردند؛ با سنگِ سنگسار و با سنگریزه‌ی انفجار. زنانی که به درازای تاریخ، تن و نفسشان به انقیادِ استیلای فرمانروایان زن‌ستیز در آمده است. فرمانروایانی که از درون مرزهای افغانستان، آرمان‌های زنان را گردن زده‌اند، و از بیرون مرزهای آن، به نام‌شان، لشگرکشی‌هایشان را توجیه کرده‌اند.

ما کنشگران زنان ایرانی اما باور داریم که افغانستان، این سیاهی را به سپیده‌ی روزهایی خواهند رساند که ملتی دست ترور، استثمار و دخالت را از آن کوتاه کرده باشند و در کنار مردم افغانستان، و به احترام مقاومت و ایستادگی‌شان، خواهیم ایستاد و مراتب عمیق همدردی و افسوس‌مان را از این ترور وحشیانه و خون‌بار اعلام می‌کنیم. باشد تا روزی دانشگاه، پناهگاهی امن باشد برای تمام علم‌جویان و علم‌ورزان و آن‌هایی که رؤیای سازندگی کشورشان را در سر دارند.


@bidarzani

⬇️در صورت تمایل در لینک زیر بیانیه را امضا کنید⬇️

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdnluGgGBFoo6cwxeDIZuoqJzIx86iKeapdFV2cNGEcfLOCXA/viewform?usp=sf_link

📌تارانا بورکه می‌گوید من هم باید بر جماعت‌های حاشیه‌ای متمرکز شود

✍🏽الیزابت آدتیبا و تارانا بورکه



#بیدارزنی: هاروی واینستین. کوین اسپیسی. لوئیس سی کِی. خبری از فروکش کردن طغیان اتهام‌های تعرض جنسی در هالیوود نیست. آلیسا میلانوی بازیگر باعث شد تا #من_هم فراگیر شود، با این حال در سراسر کشور زنان (همچنین عده‌ای از مردان) از این هشتگ برای به اشتراک گذاشتن تجربه‌های تجاوز،‌ تعرض و خشونت‌شان استفاده کرده‌اند اما کمپین «من هم» دهه‌ها قبل شروع شده بود؛ خاستگاه جنبش به دو دهه‌ی قبل باز می‌گردد، زمانی که تارانا بورکه سرپرست یک کمپ جوانان بود، با دختر سیاه‌پوستی آشنا شد که مورد تجاوز قرار گرفته بود. طی تعاملشان، بورکه پی برد که عبارت «من هم» می‌تواند نجات‌یافتگان را از شرمی که احساس می‌کنند رها کند و در خدمت قدرت‌افزایی آن‌ها درآید – به خصوص در جماعت‌های اقلیت. ده سال بعد، او کمپین «من هم» را به راه انداخت و امروز این کار را در سازمان غیرانتفاعی دختران خواهان برابری جنسیتی‌ ادامه می‌دهد که کارش کمک به دختران جوان برای تعیین سرنوشت خود است.


🔷تعداد کمی از این موضوع ابراز ناامیدی کرده‌اند که #من_هم فاقد نقشه‌ی عملی‌ برای «آن چه بعد از این پیش‌ می‌آید» است. چگونه این جریان را به تغییری واقعی و ساختارمند تبدیل کنیم؟

🔸من جنبش من هم را به صورت هشتگ آغاز نکردم و حتی اگر مجال این کار را داشتم،‌ احتمالا به این نحو انجامش نمی‌دادم. به گمانم تماشای آنچه به طور موازی اتفاق افتاد زیباست، اما آنچه نگرانم می‌کند این است که حال تمام این نجات‌یافتگان چه می‌خواهند بکنند؟ ما شاهد حجم بالای افشاگری در شبکه‌های اجتماعی هستیم و اگر هنوز درگیرودار کنار آمدن با افشاگری هستید، پس احتمالا آمادگی آن را
نداشته‌اید.

💭روندش از این قرار است که باید به پاسگاه پلیس محلی بروید، جرم را گزارش کنید و بعد آن‌ها شما را به مرکز مبارزه با بحران تجاوز ارجاع می‌دهند. زمانی که این روند را فهمیدم وحشت زده شدم. این فرایند مانع بزرگی برای ماست، زیرا به پلیس اعتماد نداریم. پس زمانی که می‌گویم باید به دنبال رویکر‌دهای بدیل برای عدالت باشیم، از عدالت ترمیمی و عدالت تحول آفرین صحبت می‌کنم.


#آزرجنسی
#عدالت_ترمیمی

👈🏽ادامه‌ی مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏽

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30553&rhash=3ec4f87be6d7d1

📌«این تاریکی را به سپیده روز خواهید رساند»

📍پیام همدردی و تسلیت ۱۷۵ کنشگر حقوق زنان ایران برای مردم افغانستان

▪️دوازدهم آبان ماه سال جاری، دانشگاه کابل، هدف حمله تروریستی‌ای قرار گرفت که طی آن ۲۲ نفر کشته و بیش از ۲۰ نفر دیگر نیز مجروح شدند. گروه داعش، مسئولیت این حمله تروریستی را به عهده گرفت و اما اکنون بعد از گذشت پنج روز، دانشجویان به پوهنتون کابل بازگشته‌اند تا پیام ایستادگی خود را نه تنها به مسئولان این حمله وحشیانه و مرگبار برسانند، که مجدداً نشان دهند که از پای نخواهند نشست و سنگر دانش را به سوی بهروزی و پیشرفت حفظ خواهند کرد. اگرچه این حمله، دانشگاه، دانشجویان و علم‌اندوزی را هدف قرار داده بود، اما زن‌ستیزی و خشونت جنسی و جنسیتی حکومت اسلامی داعش، در کارنامه تمام این سال‌هایش، بیش از هر جنایت دیگری در کشورهایی که پای این گروه بدان باز شده، گزنده و دردناک بوده است. جنایاتی که هیچ‌گاه نه تنها از یاد بشریت نخواهد رفت، بلکه به وضوح و به کرات، کنشگران فمینیست دغدغه‌مند را گرد هم آورده است تا باز هم تأکید کنند که تا هنگامی که تبعیض جنسیتی و زن‌ستیزی هست و خشونت جنسی، ابزار جنگی است، ترور، تروریسم، قدرت‌طلبی و تمامیت‌خواهی نیز وجود خواهد داشت.

▪️در همین راستا، ۱۷۵ کنشگر حقوق زنان ایران، پیام تسلیت و همدلی خود را به دانشگاه کابل و جامعه افغانستان رساندند؛ پیامی به مردم افغانستان و از جمله خواهرانشان در این کشور که همواره آماج حملات تروریستی به تن و روانشان بوده‌اند. در این پیام، آمده است:
«صورت‌های به خاک غلتیده، رؤیاهای گم‌شده و نگاه‌های خاموش زنان و مردان جوان افغانستان، در تصاویر سرخ منتشر شده از دانشگاه کابل، دل‌های همگی‌مان را به نهایت به درد آورده است. دردی به وسعت نگاه‌هایی که پیش از به خون نشستن، به آینده‌ای چشم دوخته بودند که نه از آنِ یک تن،‌ که از آن نسلی می‌توانست باشد. از آنِ نسل‌هایی که از دل خاک و خون و شیون و ظلم، قدم نهاده بودند به روزهای دانشگاه و کتاب و تحقیق و درس تا ستون بزنند به سقف میهن‌شان و آینده‌ای بنا کنند، روشن‌تر از دیروز، برای مردمانی که سنگینی دهه‌ها رنج و تبعیض، دل‌هایشان را به درد آورده است. جان‌های عزیز مادرها و پدرهایی که جوان‌هایشان را به امید تعلیم و سازندگی روانه‌ی دانشگاه کرده بودند، و اما کدورت کین و استثمار و افراط‌گرایی و فریب «صلح» میان دولت‌ها و تشنگان به خون باز هم مجال وصال نداد و ما نیز در جای جای این کره‌ی خاکی و یا در این سوی مرزهای افغانستان، در ایران، در غم جوانان همسایه، شبانه‌روزی است که به سوگ نشسته‌ایم.

▪️ما، کنشگران حقوق زنان ایرانی، این واژگان نه چندان توانمند در وصف حزن‌مان را که حاوی پیام دلداری و تسلیت و همدلی با بازماندگان دانشجویان از دست رفته‌ی کشور افغانستان و تمام آن‌هایی است که در این کشور به عزا نشسته‌اند، با اندوهی وصف‌ناپذیر به قلم می‌آوریم تا شاید مرهمی باشد بر زخم عمیقی که در دوازدهمین روز ماه عقرب سال ۱۳۹۹، بر تن دانشگاه کابل و مردم افغانستان نشست. به خون نشستن دانشگاه، کوی آموختن و آموزش و جستار و خلق آتیه، نه تجربه‌ی دیروز افغانستان، که تجربه‌ای به دفعات در کشورهای ماست، چرا که افراط‌گرایی و سلطه‌جویی و تمامیت‌خواهی، زبان دانش را نفهمیده و هیچ‌گاه هم نخواهد فهمید. دانشگاهی که نه تنها می‌تواند مأمنی و بستری برای خلق جنبش‌های رهایی‌بخش باشد، که دریچه‌ای است به سوی آمال و آرزوهای یک خلق. و بیش و پیش از همه، آماج و انگیزه‌های زنانی که دهه‌ها گوش و چشم و دهانشان را با خاک و خون پر کردند؛ با سنگِ سنگسار و با سنگریزه‌ی انفجار. زنانی که به درازای تاریخ، تن و نفسشان به انقیادِ استیلای فرمانروایان زن‌ستیز در آمده است. فرمانروایانی که از درون مرزهای افغانستان، آرمان‌های زنان را گردن زده‌اند، و از بیرون مرزهای آن، به نام‌شان، لشگرکشی‌هایشان را توجیه کرده‌اند.

▪️ما کنشگران زنان ایرانی اما باور داریم که افغانستان، این تاریکی را به سپیده‌ی روزهایی خواهند رساند که ملتی دست ترور، استثمار و دخالت را از آن کوتاه کرده باشند و در کنار مردم افغانستان، و به احترام مقاومت و ایستادگی‌شان، خواهیم ایستاد و مراتب عمیق همدردی و افسوس‌مان را از این ترور وحشیانه و خون‌بار اعلام می‌کنیم. باشد تا روزی دانشگاه، پناهگاهی امن باشد برای تمام علم‌جویان و علم‌ورزان و آن‌هایی که رؤیای سازندگی کشورشان را در سر دارند.»

@bidarzani
اسامی ۱۷۵ امضاءکننده این بیانیه به شرح زیر است⬇️

https://telegra.ph/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%AF-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%AF-11-07-2

📝فراخوان گفتگو پیرامون روایتگری خشونت جنسی و مسئولیت اجتماعی ما


#بیدارزنی: خشونت جنسی هرگونه رفتار غیراجتماعی است که توهین، آزار کلامی و تهدید جنسی، لمس کردن، حمله جنسی تا تجاوز را در برمی‌گیرد. این نوع خشونت ممکن است در حیطه زندگی خصوصی و خانوادگی یا در حیطه زندگی اجتماعی روی دهد. سالانه میلیون‌ها زن و کودک در سراسر جهان قربانی حمله‌ها، تجاوزها و سوءاستفاده‌های جنسی می‌شوند. سازمان جهانی بهداشت (۲۰۰۲) اعلام کرد ۱۵۰ میلیون دختر و ۷۳ میلیون پسر زیر ۱۸ سال در جهان مورد آزار جنسی قرارگرفته‌اند.

🔺در ایران به دلایل ساختاری آمار دقیقی برای تجاوزها و آزارهای جنسی زنان و کودکان وجود ندارد. زنان اغلب از گزارش آزار و تجاوز جنسی به پلیس رو گردانند. ارتباط آنان با آزارگر و ترس از انتقام‌جویی وی، در سایه فقدان قوانین حمایتی، ترس از برخورد دستگاه عدالت کیفری، لزوم حفظ آبرو و شرم داشتن از بیان ماجرا و ترس از مقصر قلمداد شدن توسط جامعه و از همه مهم‌تر ساختار نابرابر قدرت به‌ویژه برای زنانی که در گرهگاه انواع ستم (جنسیتی، طبقاتی، قومیتی/ نژادی) قرار دارند، آنها را از مراجعه به مراجع قضایی باز می دارد. نبود قوانین مربوط به جرم‌انگاری درست در این زمینه و عدم وجود آمار قابل اتکا در این مسئله به ناشناخته ماندن علل و آثار آن دامن می‌زند.


🔺انتشار این روایت‌ها از همان ابتدا با چالش‌هایی روبرو بوده است. چالش‌هایی که نیازمند گفتگوی جمعی برای هدایت این مبارزه به سمت و سویی هدفمند است. اگرچه از همان ابتدا نیز تحلیل‌هایی درباره این حرکت آغاز شد. اما اکنون با کاسته شدن از جوش و خروش آن، حرف و حدیث‌های بسیاری مطرح شده و لازم است با نگاهی دقیق‌تر به مسیر این حرکت بنگریم و با خرد جمعی تلاش کنیم این جریان در راستای اهداف جنبش حق‌خواهی زنان قرار گیرد.

#روایت_آزار
#من_هم
#metoo

👈🏽ادامه مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30577&rhash=3ec4f87be6d7d1

📌چرا با «اعدام» مخالفیم؟

✍🏽مینو حیدری (کیامان)



🔺زنان یکی از قربانیان خشونت ها هستند. آنچه به عنوان آزار جنسی یا تجاوز می‌شناسیم یکی از انواع خشونت‌ است که عمده‌ترین قربانی آن زنان هستند. اما «تجاوز» را نمی‌توان صرفاً یک «خشونت» دانست. این عمل بازتاب‌دهنده «تفکر» متجاوز نسبت به قربانی است. در «فرهنگ تجاوز» این باور وجود دارد که زنان در بزه‌دیدگی خود سهیم‌ و مسئول آنچه برای آنها اتفاق افتاده هستند. این دیدگاه که قربانی می‌تواند فردی را برای حملۀ جنسی به خود تحریک کند بر این عقیده استوار است که مرتکبان نمی‌توانند خود را کنترل کنند. به این ترتیب گامِ اول برای تبرئه و رفع تقصیر از متجاوز شکل می‌گیرد. در حالی که به نظر می رسد تعیین مجازات اعدام برای متجاوز، نوعی دوگانگی را در دیدگاه مردسالار به نمایش می‌گذارد، در ادامه خواهیم دید که چگونه  مردسالاری با وجود این دوگانگی به دفاع از موجودیت خود می پردازد.


📍تجاوز در پناه سکوت

هنگامی‌که متجاوز به اعدام محکوم می‌شود به نظر می‌رسد این شدت عمل، پایانی سهمگین و خشونت‌بار بر این «جُرم» خواهد بود؛ خشونتی که «مرگ» یک انسان را به‌طور قانونی و رسمی رقم می‌زند. «خشونت» در پاسخ به «خشونت»، «اعدام» در برابر «تجاوز». این شیوه از مجازات ضمن تأکید بر لزوم حفظ سنت‌ها (عدم تخطی از محدودیت‌های ارتباطی میان زنان و مردان) دارای پیام‌ مهمی به جامعه است. «اعدام» در پیام مهم خود، کلیت تجاوز را «مختومه» اعلام می‌کند و جامعه در برابر این مجازاتِ سخت، فیصله یافتن «جرم» را باور می‌کند و به این ترتیب از ریشه‌یابی و تحلیل آن دور می‌ماند. به نظر می‌رسد غرور و وجدان جامعه از این شیوه «تقاص» به آرامش خواهد رسید؛ درحالی‌که «تجاوز» هنوز در جامعه وجود دارد و همچنان قربانی می‌گیرد، اما در پناه «سکوت» و در «اختفایی سیستماتیک».

📍نقش ابزاری و کارکرد «اعدام»


اما مرگِ متجاوز پایان آزار و تجاوز نیست بلکه ابزاری است برای تمکینِ نه تنها زنان بلکه کل جامعه از نظم موجود.

👈🏽اعدام، تداوم خشونت در جامعه: تداوم چرخۀ خشونت به سود هیچ جامعه‌ای نیست و منجر به مخدوش شدن کرامت انسانی در جامعه می‌شود. مجازات اعدام می‌تواند هم‌زمان با مقاصد سیاسی، از طریق ایجاد رعب و وحشت نظم دلخواه را برقرار و در عوض کرامت انسانی را زیر پا بگذارد.


#تجاوز
#آزارجنسی
#نه‌_به_اعدام

@bidarzani
👈🏽ادامه‌ی مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30581&rhash=3ec4f87be6d7d1

«ما نیاز به تشکل‌یابی و همگرایی تشکل‌ها داریم»

🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/554497&rhash=eec6b76cb50965

سمانه سوادی: یک فرد با بیان روایت آزار جنسی، خودش را در معرض انواع دیگر آزارها قرار می‌دهد، از نکوهش و مقصرپنداری قربانی تا آزار جنسی در شبکه‌های اجتماعی. اگر فرد آزارگر شکایتی را در مراجع قضایی مطرح کند، ثابت کردن اینکه آزار جنسی واقعا اتفاق افتاده و تهمت و افترا نیست بسیار دشوار است. بنابراین تعداد افرادی که چنین ریسکی می‌کنند و دروغ می‌گویند خیلی کم است.


🌎 https://www.radiozamaneh.com/554497

🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفن‌همراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴

📌آزاردیدگان را در مواجهه دوباره با ترومای آزار تنها نگذاریم

✍🏼منیژه موذن


@bidarzani

در مقوله روایت آزار جنسی چیزی که اغلب کمتر به آن توجه می‌شود ترومای وحشتناکی است که آزاردیده باید آن را زندگی کند. ترومای آزار جنسی معمولا مراحل مختلفی دارد که البته در همه آزاردیده‌ها یکسان نیست.

یخ‌زدگی و سِر شدن در لحظات و روزهای اول – ناباوری و انکار (نه این تجاوز نبوده. نه این اتفاق برای من نیفتاده.)- وحشت از بازگویی ماجرا برای خانواده و دوستان و واکنش احتمالی آنها-شرم- سرزنش خود- احساس وحشتناک گناهکار بودن- زندگی مداوم با بدنی که به بیان ساده انگار کثیف است و دیگر تمیز نمی‌شود- مواجهه با این واقعیت که چیزی از تو گرفته شده که دیگر هیچوقت نمی‌توان آن را پس گرفت- واکنش توام با ناباوری، سرزنش و تحقیر اطرافیان- عصیان- خشم- نفرت- وحشت از جنس مخالف- تاثیر تروما بر جسم و ….
و در نهایت روبرو شدن با خود، خودی که نمی‌تواند آنچه که تجربه کرده را تغییر دهد اما می‌خواهد به زندگی عادی برگردد.

هرکدام از این مراحل ممکن است برای آزار دیده مدت‌ها طول بکشد و به احتمال زیاد آدم‌های خیلی کمی- حتی شاید هیچکس- از او حمایت نخواهد کرد.

#آزارجنسی
#روایت_آزار


👈🏽ادامه مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾
https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30586&rhash=3ec4f87be6d7d1

📌نگاهی به روند پایان‌نامه‌های نوشته شده درباره خشونت علیه زنان

🖌غزال مرادی

دیگری: اولین پایان‌نامه‌هایی که درزمینه خشونت علیه زنان پس از انقلاب که درسایت Irandoc ثبت‌شده است مربوط به سال 1362 است. پژوهشی با عنوان بررسی «تطبیقی خشونت علیه زنان در حقوق کیفری» که توسط شهربانو جنگروی قلعه بهمنی در دانشگاه پیام نور انجام‌شده است. پایان‌نامه دیگر در این سایت در دانشگاه علوم انسانی و اجتماعی تبریز انجام‌شده است، با موضوع «بررسی عوامل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مؤثر بر خشونت علیه زنان در شهر نقده» توسط محمد الله‌وردیان عیدی و باراهنمایی نعمت‌الله تقوی و مشاوره اسکندر فتحی آذر . این پایان نامه اگرچه در سال 62 انجام شده اما تاریخ ثبت ان سال 84 درج شده است

#خشونت_علیه_زنان
@Digari_ir

shorturl.at/dxzHV

📌سلامت باروری، بارداری ناخواسته و سقط جنین در ایران

✍🏽جلوه جواهری


@bidarzani

🔷همه مردم باید بتوانند آگاهانه، آزادانه و مسئولانه در مورد زمان و چگونگی فرزندآوری خود تصمیم‌گیری کنند. از همین رو، نه تنها باید به اطلاعات دسترسی داشته باشند بلکه باید بتوانند از امکانات و بالاترین استانداردهای بهداشت باروری و جنسی به دور از هرگونه تبعیض، اجبار و خشونت برخوردار باشند.

اما بسیاری از زنان در همه دنیا از این حقوق بی‌بهره یا کم بهره‌اند و تبعیض و اجبار در این زمینه بسیار بالاست. محرومیت و محدودیت در دسترسی به اطلاعات و منابع پیشگیری از بارداری به ویژه به دلیل سیاست‌های جمعیتی اخیر، تابو بودن و در مواردی محدودیت قانونیِ آموزش سکسوالیته به نوجوانان، قانونی بودن ازدواج کودکان در کنار اعطای حق تصمیم‌گیری در سرنوشت آنها به پدران، و قانونی که تمکین از همسر را وظیفه زن متاهل قرار داده است، همه این‌ها تبعیض و اجبار در زمینه تصمیم‌گیری در مورد بارداری است که بی‌شک بر آمار بارداری‌های ناخواسته تاثیر به سزا می‌گذارد.

همین امر باعث می شود روز به روز به تعداد زنانی که به دلیل بارداری ناخواسته به سقط جنین روی می‌آورند افزوده شود. از آنجا که این عمل در موارد غیردرمانی در ایران جرم تلقی می‌شود، به رواج سقط‌جنین‌های ناامن دامن می‌زند.


🔺بارداری‌های ناخواسته، علل و پیامدها

در سال ۸۴ شاخص درصد شیوع استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری در زنان ۴۹-۱۵ سال در کل کشور ۷۸٫۹ درصد، در مناطق شهری ۸۰٫۴ درصد و در مناطق روستایی ۷۵٫۷ درصد بود. اما در سال ۸۹ با کاهش این شاخص روبه‌رو بودیم، به‌طوری‌که در کل کشور به ۷۷٫۴۲ درصد، در مناطق شهری به ۷۸٫۹۷ درصد و در مناطق روستایی به ۷۳٫۷۸ درصد کاهش یافت. در سال ۸۹ پایین‌ترین درصد شیوع استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری به استان‌های سیستان و بلوچستان (۵۵٫۱۶ درصد)، خراسان شمالی (۶۳٫۷۷ درصد)، هرمزگان (۶۷٫۰۵ درصد) و کرمان (۷۳٫۱۱ درصد) اختصاص داشت. 

#سقط_جنین
#سلامت_باروری
#بارداری_ناخواسته

👈🏾ادامه مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30610&rhash=3ec4f87be6d7d1

#اینفوگرافیک | خشونت علیه زنان از نگاه آمار

🔸 خشونت علیه زنان و دختران یکی از گسترده‌ترین، پایدارترین و مخرب‌ترین انواع نقض حقوق بشر در دنیای امروز است
🌏 @imnanews

💬قدرت ما: مردان چطور می‌توانند به زنان در روند بهبودی پس از تجربه خشونت جنسی کمک کنند؟

✍🏽نویسنده: ام. ال مورتیمر
✍🏽مترجم: مهدیس صادقی پویا


@bidarzani

🔺بی‌شک، شنیدن تک تک روایت‌ها و تحلیل‌های زنان نجات‌یافته از آزار جنسی حاوی نکات بسیار ارزشمندی است که جایگاهی بااهمیت و در اولویت در مباحث و تحلیل‌های پیرامون این موضوع دارد. به قطع، زنانی که این تجربه را از سر گذرانده‌اند، بیش از هر تحلیلگر دیگری می‌توانند درباره‌ی آن اظهار نظر کرده و توصیفش کنند. به همین دلیل، مطلبی که در ادامه خواهید خواند، انتخاب شده است تا روایت ام. ال مورتیمر، یکی از میلیون‌ها زن نجات‌یافته از عواقب آزار جنسی را به گوش شما برساند.

مورتیمر در این روایت، تلاش می‌کند تا مردان را از نقش مهمی که می‌توانند در بهبود زنان آسیب‌دیده از آزار جنسی، ایفا کنند مطلع و نکاتی را به آن‌ها گوشزد کند، که اگرچه ممکن است بدیهی به نظر برسند، اما با اتکا به آن‌ها می‌توان همراهی خوب برای نجات‌یافتگان از آزار جنسی بود؛ در واقع او فھرستی از باید و نبایدھایی را ارائه می دهد که مردان نزدیک و مورد اعتماد زنان آسیب‌دیده، با رعایت آن‌ها مسیر بهبودی آن‌ها را هموارتر خواهند ساخت.


📝این کارها را انجام ندهید:

🔸در شوخی‌ها یا گفتگوهایی که مسئله خشونت جنسی علیه زنان را عادی‌سازی می‌کنند شرکت نکنید.

🔸از زبانی که پرخاشگری جنسی را در مردان تحسین یا توجیه می‌کند استفاده نکنید.

🔸زنان را به دلیل برخورداری از آزادی‌هایی که برای مردان مشروع می‌دانید قضاوت نکنید.

📝این کارها را انجام دهید:


🔹این را بدانید که زنان نیز درست مانند مردان می‌خواهند نسبت به بدنشان تسلط کامل داشته باشند. و این که عواقب روحی ناشی از عدم کنترل روی بدن در شخص آسیب‌دیده بسیار شدید است...

#آزارجنسی
#خشونت_علیه_زنان

👈🏾ادامه‌ی مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30621&rhash=3ec4f87be6d7d1

🔻#به_زودی: بخش اول از مجموعه سه‌قسمتی پادکست #روایت_آزار

@Zanketabava

مجموعه سه قسمتی پادکست #روایت_آزار به موضوع خشونت و آزار جنسی می‌پردازد. در این پارکست تلاش شده تا مخاطب با مفاهیم مرتبط با این موضوع آشنایی بیشتری به دست آورد و همچنین موضوعات خاص‌تری که ممکن است از آغاز #من_هم ایرانی به آن‌ها به جزئیات پرداخته نشده باشد، مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

برای شنیدن قسمت‌های مختلف پادکست، یا در همین کانال تلگرامی یا در کانال کتابخانه صوتی‌مطالعات زنان منتظر ارسال قسمت‌های آن باشید.

@genderstudies