خانه امن

‏۱. یکی از بزرگترین موفقیتام بعد ازدواج این بود که تونستم تا ۵ سال در برابر زاییدن مقاومت کنم. بدون توجه به سن و سالم و شرایط خونه‌ مادرشوهرم از مامان خودم گرفته تا ریز و درشت فامیلای شوهر به طرق مختلف فشار می‌آوردن که بس چرا بچه نمیاری؟ دیر میشه‌ها، قرص نخور ضرر داره‌. دکتر رفتی؟

‏۲. شوهرم اوایل در ظاهر مخالف بود و میگفت هرزمان خودت خواستی ول اسم بچه که می‌اومد آب از لب و لوچه‌اش می‌رفت و مثل مردی که صد ساله زنش نمیتونه بچه‌دار شه باهام رفتار میکرد. رفته رفته فشارها روش تاثیر گذاشت و وقتی تونستیم خونه اجاره کنیم گفت دیگه بسه تو نمیدونی مردم چیا بارم میکنن

‏۳. من زیر بارش نمیرفتم و میگفتم تا دانشگاه نرم بچه بی‌بچه. جاری پونزده ساله‌ام (زن برادر ناتنی شوهرم) که باردار شد ورق برگشت و مقایسه ‌کردنا شروع شد؛ سن اون کمه یا توی ۲۱ ساله؟ «زن به اون میگن نیومده باردار شد و شوهرشو سرافراز کرد نه تو که معلوم نیست دنبال چی هستی»

‏۴.بالخره تسلیم شدم و فکر کردم دیگه وقتشه ولی فرصت یک ساله خواستم؛ اول باید روانپزشک دوز داروهای ضد افسردگیمو پایین میآورد و در نهایت قطع میکرد دوم باید زیر نظر دکتر تغذیه یازده کیلو کمبود وزنمو جبران میکردم و سوم کلاسهایی که میرفتم رو تموم میکردم و نتیجه کنکورمم میومد

‏۵. ولی هیچ کدوم محقق نشد و روزی که از حالت تهوع و خونریزی شدید بستری شدم و گفتن مبارکه خانم دو ماهه بارداری فهمیدم بعله خبر بارداری جاری همانا و همان شب هم همانا. کجاش مبارک بود؟ بدون اینکه خودم بخوام برای مادر شدنم تصمیم گرفته بودن. بله «بودن».

‏۶. با ۶۰ تا آمپول هورمونی مرخص شدم دکتر گفت بعضی زنا همینن موقع بارداری خونریزی دارن این آمپولا کمک میکنه یا این وری بشه یا اون وری. خونه که رسیدیم تموم فامیلای شوهرم فاتحانه ریختن برای تبریک و شادباشی. بالخره بعد پنج سال فهمیده بودن دستگاه تولیدمثل پسرشون سالمه کم چیزی نبود که

‏۷. اگه وضعیت وحشتناک جسمی خودمو بذارم کنار به جرات میتونم بگم سه ماه اول و دوم بارداریم بهترین روزای عمرم بود؛ شوهرم شده بود مهربونترین مرد روی زمین که دلش برای مامان «پسرش» غنج میرفت، کمک می‌کرد مهربونی میکرد کافی بود بگم جون آدمیزاد یا شیر مرغ هوس کردم درجا محیا بود...

‏۸. زیباترین زن دنیا من بودم، عروس‌ترین، مادرترین، فداکارترین، کانون خانواده‌گرم‌کن‌ترین... به حدی همه چیز چرخش صد و هشتاد درجه داشت که گاه گاهی به خودم میگفتم عجب خری بودیا کاش زودتر از اینا حامله میشدی

‏۹. ما پنجم قرار بود این سری که می‌رم سونوگرافی جنسیت بچه رو بهم بگن. تو درمانگاه بوعلی فلکه دوم صادقیه نوبت داشتم و چون ظهر بود و شوهرم سرویس داشت تنهایی خودم رفتم. دل تو دلم نبود اگه پسر نشد چی؟ اونقدر خر بودم که تا لحظه سونو داشتم نذر میکردم که اگه هم دختره یهو معجزه‌وار پسر شه

‏۱۰. صف طولانی بود و کلی آدم معطل ویزیت. یه مرد جوان و مغروری پشت دستگاه بود معاینه که کرد گفت تبریک میگم دختره. روشو برگردوند تا نتیجه سونو رو بنویسه و سریع مریض بعدی رو ببینه. وقتی برگشت دید از جام تکون نخوردم و میخِ تخت خیره به سقف دارم گوله گوله اشک میریزم. شوکه شد

‏۱۱. گفت میخوای همراهتو صدا کنم؟ گفتم ندارم. انگار دلش سوخت خودش فهمید اشکم از شوق نیست و از چیه. دوچندان مهربونتر شد و با لبخند گفت: «تنهایی؟ زکی پس این دختر قشنگت چیه اینجا؟ ببین دستای کوچیکشو با توام برگرد مانیتورو نگاه کن... ببین وروجکو ببین پاهاشو... کلی وقت گذاشت و یکی یکی

‏۱۲. با بزرگنمایی تموم انگشتاشو بهم نشون داد. دست بردار نبود هی تلاش میکرد حالمو خوب کنه کلی حرف زد تا بالخره مهر دخترک رو انداخت تو دلم. گریه‌ام بند اومده بود و دیگه به چیزی فکر نمیکردم سردم بود و فشارم افتاده بود. پیشونیمو بوسید و گفت مواظب خودت و دخترکت باش.

‏۱۳. اسم ‎#دخترک رو از اون فرشته مهربون که مسئول سونوی ابن‌سینای فلکه دوم صادقیه سال ۸۴ بود یاد گرفتم حتی چگونه دوست داشتنشو، چگونه خواستنشو. تموم مقاومتهام و پشت دخترک و دخترکها ایستادنهام رو مدیون اون میدونم. مطمئنم اگه اون نبود اون روز راه خونه رو گم میکردم.
پایان پیام

آنچه خواندید رشته توئیت کاربر توئیتر با شناسه‌ی کاربری "از حال رفته" بود.

آیا شما هم چنین تجربه‌هایی را دیده یا شنیده و یا داشته‌اید؟

@KhanehAmnTelegram

Instagram

Khanehamn

. ‏۱. یکی از بزرگترین موفقیتام بعد ازدواج این بود که تونستم تا ۵ سال در برابر زاییدن مقاومت کنم. بدون توجه به سن و سالم و شرایط خونه‌ مادرشوهرم از مامان خودم گرفته تا ریز و درشت فامیلای شوهر به طرق مختلف فشار می‌آوردن که بس چرا بچه نمیاری؟ دیر میشه‌ها، قرص…

508 views20:55