بدرفتاری با فرزندخوانده

موسی برزین، وکیل خانه امن

پرسش: سلام. در همسایگی ما زن و شوهری زندگی می‌کنند که نزدیک به ۱۰ سال است ازدواج کرده‌اند. به دلیل بچه‌دار نشدن خانم، سه سال قبل اقدام به گرفتن فرزندخوانده کردند و یک پسر دو ساله را از بهزیستی به عنوان فرزندخوانده قبول کردند. آن زمان از بهزیستی آمدند تحقیق کردند، ما هم گفتیم مشکل خاصی ندارند. البته آن موقع زیاد نمی‌شناختیمشان چون تازه به مجتمع ما آمده بودند. به هر حال اوایل خیلی خوشحال بودند و همه نیز این کار آنها را تقدیر می‌کردند، اما رفته رفته رفتارشان تغییر کرد و با فرزندخوانده شروع به بدرفتاری کردند. مثل اینکه پشیمان شده‌اند. الان آقا پسر ۵ سال دارد. همیشه در خانه‌شان و حتی در حضور جمع با این آقا پسر بدرفتاری می‌کنند. مرتب صدای فریاد آقا و خانم به خانه ما می‌آید. با یکدیگر نیز اختلاف زیادی دارند و وقتی دعوا می‌کنند فحش‌های بسیار زشت و رکیک می‌دهند طوری که صدایشان در تمام ساختمان می‌پیچد. مداوم بچه را مورد تحقیر قرار می‌دهند. چند وقت پیش در حیاط مجتمع نشسته بودیم که خانم سر یک مساله معمولی برگشت به بچه فحش داد و گفت چه غلطی بود کردیم رفتیم تو را از بهزیستی آوردیم! بعدش هم با سیلی زد به صورت بچه. همه ناراحت شدند و اعتراض کردند اما خانم با کمال پررویی گفت: “به شما چه! من این را از بدبختی نجات دادم و هر طور بخواهم رفتار می‌کنم!” برایشان خیلی عادی شده که این بچه را کتک بزنند. هر وقت بچه یک شیطنتی می‌کند زن و شوهر شروع می کنند به کتک زدن بچه. خلاصه ما خانم‌های همسایه تصمیم گرفتیم یک کاری بکنیم اما نمی‌دانیم از کجا باید شروع کنیم و به کجا برویم؟ اگر ممکن است ما را راهنمایی کنید. آیا تصمیم درستی گرفته‌ایم؟ آیا اگر اقدام کنیم به نتیجه می‌رسد یا نه؟

پاسخ وکیل خانه امن را در آدرس زیر بخوانید:
https://goo.gl/F17v78

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27431
#خشونت_والدین #کودک_آزاری

@KhanehAmnTelegram

آیا مردان قبیله آفریقایی آکا بهترین پدرهای دنیا هستند؟

الفبا
مترجم: علی نیری//

در حالی‌که زنان به شکار می‌روند، مردان از بچه‌ها مراقبت کرده و حتی اجازه می‌دهند که نوک پستان‌شان را بمکند. «جوانا مورهد» از «بری هیولت»، متخصص انسان‌شناسی، می‌پرسد که چرا الگوی خانوادگی در قبیله آکا این‌گونه است.

سوالی که ارسطو، داروین و فرزند ۳ ساله من از خود پرسیده‌اند این است: نوک پستان مردان دقیقا به چه دردی می‌خورد؟ این هفته موسسه خیریه Fathers Direct با کمک تحقیقی در مورد یک قبیله بدوی آفریقایی موفق به یافتن پاسخ این سوال شد؛ جواب همان است که فرزند ۳ ساله‌ام (و انصافا خود داروین هم) به آن رسیده بود: نوک پستان مردان جایگزینی برای نوک پستان زنان است، وقتی مادر نیست و بچه می‌خواهد چیزی را بمکد.

واقعیت را هم که در نظر بگیریم، چرا که نه؟ نوک پستان یک مرد، علیرغم نقصی که در کارکرد دارد، برای یک نوزاد که نیاز به مکیدن دارد مناسب‌تر و لذت‌بخش‌تر از یک نوک پستان پلاستیکی است.

پروفسور بری هیولت نیز همین‌طور فکر می‌کند. او یک پروفسور انسان‌شناس آمریکایی است که پدیده «شیر‌دادن مردان» را برای اولین‌بار در قبیله آکای آفریقای مرکزی (با جمعیتی حدود ۲۰۰۰۰ نفر) مشاهده کرد، در مدت زمانی که برای مطالعه بهترشان بین آنها زندگی می‌کرد. البته این چیزی است که در اتاق‌های شیردهی موسسه Mothercare در منچستر هم دیده می‌شود.

اما چیزی که مردم قبیله آکا (که خود را مردم جنگل می‌نامند) را از دیگر مردمی که او تا به‌حال مطالعه کرده متمایز می‌کند برابری نقش ۲ جنسیت در تربیت فرزندان است. طبق داده‌هایی که او در حدود ۲۰ سال جمع‌آوری کرده، مردان آکا تقریباً ۴۷ درصد از کل زمان یک روز را در کنار فرزندان خود می‌گذرانند. این درصد بالاترین میزان دسترسی فرزند به پدر در تمام دنیاست و به همین دلیل موسسه Fathers Direct به این مردان لقب «بهترین پدران دنیا» را داده است.
.
نکته قابل تعمق در مورد آکاها این است که نقش زن و مرد در ساختار خانواده قابل تعویض است. زن شکار می‌کند و مرد مراقب بچه است. مرد آشپزی می‌کند و زن تصمیم می‌گیرد چادرشان کجا نصب شود، و بالعکس. و طبق گفته هیولت، همین عبارت «بالعکس» نکته کلیدی قضیه است. «تقسیم وظایف در آکا بر اساس جنسیت است، به عنوان مثال کار اصلی زنان مراقبت است، اما در این‌جا سطحی از انعطاف‌پذیری وجود دارد که در جوامع ما یافت نمی‌شود. مردان آکا بدون کوچکترین درنگی و بدون پایین‌آمدن منزلت‌شان وارد نقش زن در خانواده می‌شوند. چیزی به نام ننگ در انجام کارهای متفاوت وجود ندارد.»
یک نکته برجسته سبک زندگی آکا این است که زنان نه تنها به‌جای مردان شکار می‌کنند، بلکه در برخی موارد حتی شکارچیان بهتری نیز هستند. 

بیشتر بخوانید:
https://goo.gl/BwdKHE

ادامه‌ی این مطلب را در سایت خانه امن بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/27434
.
#کلیشه_جنسیتی #والدین

@KhanehAmnTelegram

فمینیستها سالها برای در دسترس قرار گرفتن داروهای ضدبارداری برای همگان مبارزه کردن. شاید باورش سخت باشه اما تا همین چند دهه پیش زنان حتی امکان جلوگیری از بارداری نداشتن و هنوز در بسیاری از مناطق دنیا بسیاری معتقدند جلوگیری از بارداری بر اساس دین یا باورشان ممنوع است. سالها طول کشید تا داروهای ضدبارداری در اختیار زنان قرار بگیره و الان خبر خوب اینه که داروهای جلوگیری از بارداری برای مردان هم به زودی در دسترس قرار میگیره.
.
کاندوم و وازکتومی تنها روشهایی هستند که در حال حاضر در دسترس مردان قرار داره. وازکتومی عملی با احتمال بازگشت بسیار پایین محسوب میشه و تنها کمتر از سی درصد احتمال اینکه مرد بتونه با عمل مجدد دوباره توانایی باروری پیدا کنه وجود داره. نتیجتا کاندوم گزینه‌ای راحت‌تر اما غیر مطمئن‌تر برای جلوگیری از بارداری توسط مردان باقی مونده.
.
امروز در جلسه سالانه جامعه علم شناسایی و مطالعه غدد مترشحه داخلی پزشکان خبر از این دادند که قرصهای جلوگیری از بارداری برای مردان تستهای اولیه رو با موفقیت پشت سر گذاشتن. این داروها قادر هستن تولید اسپرم رو به صورت موقت متوقف کن. بر اساس نظرسنجی در انگلستان عمده مردان در صورتی که این داروها در دسترس قرار بگیره مصرف خواهند کرد اما تحقیقاتی که توسط دانشگاه آنگلیا راسکین انجام شده نشان از بی‌اعتمادی زنان به مردان داره و نزدیک به هفتاد درصد زنان گفتن مطمئن نیستن که پارتنرشون دارو رو مرتب مصرف کنه یا فراموش نکنه.
.
برخی از روشهای جلوگیری از بارداری عوارض جانبی رو برای زنان به همراه داره. در گذشته برخی از تحقیقات روی داروهای جلوگیری از بارداری مردانه به دلیل گزارش افسردگی و کم شدن تمایل جنسی متوقف شده بودند اما گویا داروهای جدید عوارض جانبی بسیار اندکی دارن و میشه امیدوار بود به زودی مردان در پروسه جلوگیری از بارداری مشارکت موثرتری داشته باشن.
.
برخی از پزشکان معتقدن تولید نشدن داروهای جلوگیری از بارداری برای مردان تا به امروز به دلیل قانع نشدن صنعت دارو در مورد بازار مصرف و سودآوری این داروهاست!
.
#جلوگیری_از_بارداری #بارداری
.
متن از اینستاگرام @samaneh_savadi

شما در این مورد چا نظری دارید؟

@KhanehAmnTelegram

باورهای نادرست عموم در مورد تجاوز

مترجم: م.ع

باور نادرست: زنان نباید تنها بیرون بروند، به‌خصوص هنگام شب. احتمال تجاوز به زنان در بیرون از خانه، از سوی غریبه‌ها و در کوچه‌های تاریک بیشتر است. این بهترین راه حفاظت از خود برای زنان است.

واقعیت: به زنان اغلب توصیه می‌شود که برای جلوگیری از خشونت جنسی هیچوقت شب‌ها تنها در خیابان پیاده راه نروند. اما در حقیقت تنها ۱۰ درصد تجاوز‌ها توسط «غریبه‌ها» صورت می‌گیرد. حدود ۹۰ درصد موارد تجاوز توسط مردان آشنا انجام می‌شود، توسط کسی که قربانی را قبلا می‌شناخته و قربانی به او اعتماد دارد، و حتی در اغلب موارد او را دوست داشته است. افراد در خانه، محل کار و سایر مکان‌هایی که قبلا به نظرشان امن بوده، مورد تجاوز قرار می‌گیرند.‌گاه باور نادرست از اینکه تجاوز بیشتر توسط غریبه‌ها صورت می‌گیرد ممکن است باعث شود قربانیان، توسط شخصی که می‌شناخته‌اند مورد تجاوز یا خشونت جنسی قرار بگیرند. آن‌ها حتی کمتر مایل به شکایت به پلیس یا مطرح کردن آن با فرد دیگری هستند، چون می‌ترسند کسی حرفشان را باور نکند. این باور نادرست همچنین رفت و آمد زنان را کنترل و حقوق و آزادی‌های آن‌ها را محدود می‌کند.

باور نادرست: فقط زنان جوان و «خوش قیافه» مورد تجاوز قرار می‌گیرند.

واقعیت: عده زیادی فکر می‌کنند فقط دسته خاصی از زنان در معرض خطر تجاوز یا خشونت جنسی هستند. در حقیقت افراد و به‌خصوص زنان، در هر سنی و از هر طبقه، فرهنگ، گرایش جنسی،‌ نژاد و مذهبی ممکن است مورد تجاوز قرار بگیرند.

برخی مردان در مورد ظاهر یا سن یک زن شوخی کرده و یا اظهار نظرهایی می‌کنند که نشان‌دهنده آن است که زن به نظرشان از نظر جنسی خواستنی یا در دسترس است. اما «جذابیت» یک قربانی ارتباط کمی با خشونت جنسی دارد. تجاوز عملی ناشی از خشونت است نه احساسات جنسی.

بیشتر بخوانید:
http://telegra.ph/Rape-02-12

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/20393

@KhanehAmnTelegram

رنگین‌کمان ما امن نیست

روایت‌هایی از جامعه رنگین‌کمانی ایران، از خشونت‌ها و نا‌امنی‌هایشان در خانه و اجتماع، در این ویدیو گروهی از جامعه دگرباش دنیای خود را روایت می‌کنند و شایا گلدوست، فعال حقوق ترنس‌ها از کودکی و حال خود می‌گوید.

https://goo.gl/u1o1bU

در یوتیوب هم ببینید:
https://goo.gl/7mk1r7

@KhanehAmnTelegram

روز جهانی دیده‌ شدن ترنس‌ها
● پای صحبت یک ترنس


۳۱ مارس مناسبتی است برای اطلاع‌رسانی درباره ترنس‌ها یا درنگ در مشکلات و پیشداوری‌هایی که این اقلیت دگرباش را احاطه کرده‌اند. بسیاری از ترنس‌ها برای در امان ماندن از قضاوت‌ها و تبعیض‌ها، ناچارند هویت خود را پنهان کنند.
پائولا ایرنه ویلا، جامعه‌شناس آلمانی- آرژانتینی می‌گوید: «جنسیت چیزی نیست که ما داریم، جنسیت آن چیزی است که انجام می‌دهیم.»

جنسیت در دنیای مدرن، معنایی چند وجهی دارد و چیزی است که در مراحل و سطوح مختلف بیولوژیک و اجتماعی شکل می‌گیرد. حتی افزودن نام‌های دیگر به "زن" یا "مرد"، بیانگر هویت پیچیده فردیت انسان نیست و هر نام‌گذاری می‌تواند یک گروه‌بندی کاملا کلی تلقی شود.
انسان‌ها در رفتار روزانه‌شان، با زبان بدن و اشاره، دائما پیام می‌ر‌سانند که به چه جنسیتی تعلق دارند. هر فردی مسئول نمایش "درست" این امر و موظف به یادگیری اصولی ا‌ست که این نمایش را طبیعی جلوه دهد.
اما هر انسانی علاوه بر هویت جنسی بیولوژیک، هویت جنسی اجتماعی یا هویت جنسی روانی نیز دارد. هویت جنسی بیولوژیک و هویت جنسی روانی افراد لزوما یکی نیست. یک زن یا یک مرد ممکن است با وجود هویت بیولوژیکی "زن" یا "مرد"، تصویری درونی و کاملا شخصی از هویت جنسی خود داشته باشد.

به مناسبت روز جهانی دیده شدن ترنس‌ها، پای صحبت یک ترنس ایرانی نشسته‌ایم. او که هویت جنسی خود را مدت‌هاست آشکار کرده، از فراز و نشیب‌های این آشکارسازی و دشواری‌های کار و زندگی در فضای فرهنگی و اجتماعی ایران حرف می‌زند. نامش "امی" است و در رشته حقوق درس می‌خواند. 

این گفتگو را در لینک زیر بخوانید:
https://goo.gl/pKDxwW

منبع: دویچه‌وله فارسی

مطالب مرتبط:
من فقط یک ترنس هستم
http://www.khanehamn.org/archives/27416
با شما متفاوتیم به همین سادگی http://www.khanehamn.org/archives/26862

@KhanehAmnTelegram

خانواده‌ام مانع از رفتن من به دانشگاه می‌شوند

موسی برزین، وکیل خانه امن

پرسش:سلام. من یک دختر بیست‌ ساله هستم که در  شهرستان  کوچکی زندگی می‌کنم.  پدرم چند سال پیش درگذشته است و من  همراه مادر و برادر بزرگ‌تر زندگی می‌کنم. مادر و برادرم خیلی با من بدرفتاری می‌کنند. همیشه من را زیر نظر دارند، به طوری که حتی برای بیرون رفتن باید از آن‌ها اجازه آنها بگیرم. امسال در دانشگاه مرکز استان قبول شدم، اما به خاطر اینکه چند ساعت با شهر ما فاصله داشت، نگذاشتند ثبت‌نام کنم. مادر و برادرم می‌گویند  حتی اجازه نمی‌دهند در دانشگاه آزاد شهر خودمان درس بخوانم. چون شهر ما  دانشگاه دولتی ندارد، به همین دلیل یا باید در دانشگاه آزاد درس بخوانم یا  به شهر دیگری بروم. خلاصه کاری می‌کنند که من اصلا به دانشگاه نروم. مادرم حقوق پدرم را می گیرد، برادرم هم مغازه لباس‌فروشی دارد و درآمدش بد نیست.  با این وجود به من پول خیلی کمی می دهند، چه برسد به هزینه دانشگاه. مادرم در خانه خیلی من را اذیت می‌کند. مرتب دعوا می کند و می‌گوید دانشگاه یعنی چه! زودتر ازدواج کن برو خانه شوهر. بدون اجازه من با فامیل و آشنایان صحبت می‌کند و برای من خواستگار می‌آورد. چند وقتی است که یکی از اقوام دورمان به خواستگاری من آمده است. مادرم سرخود قول داده و الان به من فشار می‌آورد که باید قبول کنم. آقایی که به خواستگاری‌ام آمده اصلا مناسب زندگی نیست. بسیار خشونت طلب و عصبی است. در شهرمان به دعوا کردن شهرت دارد، ضمن اینکه فوق‌العاده سنتی است. اصلا هیچ علاقه‌ای به او ندارم اما مادرم می‌گوید عشق و علاقه الکی است. خلاصه در وضعیت بدی قرار دارم. چند سوال دارم از شما و ممنون می‌شوم اگر راهنمایی کنید. آیا مادر و برادرم می‌توانند مانع رفتن من به دانشگاه شوند؟ آیا از نظر قانونی این حق را دارند؟ آیا مادرم موظف نیست هزینه‌های من را بپردازد؟


پاسخ وکیل خانه امن را در لینک زیر بخوانید:
https://goo.gl/FE5pbs

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27441

#خشونت_خانگی #حق_تحصیل

@KhanehAmnTelegram

سرود ظرف‌های مِسین در سیاه‌کاری مطبخ

مینو مهندسِ تمام‌وقتِ شرکتی در کانادا بود، پیش از آن که تصمیم بگیرد برای مراقبت بیشتر از فرزندِ مبتلا به اوتیسم‌اش در خانه بماند. کارهای خانه برای او اصلاً جذاب نیستند و او هرگز فکر نمی‌کرده روزی در خانه بماند. می‌گوید زن خانه‌دار بودن هیچ بد نیست و سبک زندگی انتخابی بسیاری از زنان است اما سبک زندگی من نیست. من آدمی اهل حضور در اجتماع‌ام که به دلیل جبر زندگی ناچار شده‌ام در خانه بمانم و بچه‌ام را هر روز به تراپی ببرم. هزینه‌ی درمان بچه‌ام بسیار بیش از چیزی است که دولت به من می‌پردازد و تا به‌حال تلاش‌هایم برای یافتن کاری پاره‌وقت، طوری که هم کار کنم و هم فرصت رسیدگی به بچه را داشته باشم، به نتیجه‌ای نرسیده. این که چرا بین من و همسرم، من انتخاب کردم در خانه بمانم به حقوق بالاتر همسرم برمی‌گردد. در کانادا درآمد زنان در شرایط کاری مساوی با مردان همیشه از آنان کمتر است. مینو می‌گوید رؤیای دموکراسی و برابری در خانواده هنوز حتی در مدرن‌ترین کشورهای دنیا محقق نشده است.
*
بهناز وکیل است و کارهای خانه و بیرون را همزمان به عهده دارد. می‌گوید همسرم می‌خواهد کمک کند ولی بلد نیست. به نظرِ بهناز، تربیت غلط از زمان کودکی مانع می‌شود فرزندانِ پسرِ خانواده‌ها خود را در کارهای خانگی شریک و سهیم بدانند. در این شرایط حتی اگر مردی بخواهد در کار خانگی مشارکت کند عملاً انرژی زیادی از زن می‌برد تا راه و رسم کار خانه را به او بیاموزد. بهناز می‌گوید تا بخواهم به او یاد بدهم چطور غذایی ساده بپزد خودم بارها غدا را پخته‌ام. بهرحال واضح است که حتی اگر او بخواهد کمک کند، بار اصلی مسئولیت بر دوش من است. منم که صبح‌ها صدایش می‌کنم که چای حاضر است و شب‌ها که هر دو از کار برگشته‌ایم منم که شامی تدارک می‌بینم و چای را دم می‌کنم.
.
مژده، که در دوره‌ی دکترای جامعه‌شناسی تحصیل کرده، می‌گوید نوع تربیت دختر و پسر خیلی مهم است. ما باید بچه‌ها را عاری از کلیشه‌های جنسیتی بزرگ کنیم. او مدتی را خانه‌داری کرده و در معرض افسردگی است. حس خفگی و خستگی مدام دارد و معتقد است کار خانگی از اساس کاری‌ست بی‌مزد. می‌خواهد به کارش باز گردد. دوست دارد رساله‌ی دکتری‌اش را تمام کند. برود در کافه‌ای بنشیند و دور از همه چیز، ساعاتی را برای خودش باشد. آرزویی که برای مردان، دور از دسترس نیست.
.
بیشتر بخوانید:
https://goo.gl/Zc65Ca

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27444


#زنان #کار_خانگی #کار_خانگی_زنانه_نیست

@KhanehAmnTelegram

چند سالی هست که روز 31 مارس مطابق با ۱۱ فروردین روز جهانی مشاهده پذیری ترنس ها نامگذاری شده. این روز، روزیه برای یادآوری مبارزه با همه فشارها، خشونت ها، نابرابری ها و تبعیض هایی است که بر ترنس ها وارد شده و می شود و از اون مهم‌تر دیده‌شدن و شنیده شدن ترنس‌هاست.
.
در سال های اخیر شاهد این موضوع هستیم که جامعه رنگین کمانی برای دیده شدن و پذیرفته شدن بیشتر و به دست آوردن حقوق انسانی خودش بیشتر از پیش تلاش می کنه. چون همه ما باید به این موضوع آگاه باشیم که ممکنه فرزند ما، یکی از اعضای خانواده ما، دوست صمیمی ما، عشق زندگیمون، همکلاسی که در کنار ما روی یک نیمکت می نشینه، فردی که در کنار ما در تاکسی یا اتوبوس نشسته، همکارمون در محلی که کار می کنیم، خیلی از افرادی که هر روز از کنار اونها در خیابان رد می‌شیم و … ممکنه یک ترنس باشه، فردی که هویت جنسیتی متفاوتی با چارچوب های کلیشه ای شناخته شده و تعاریف از پیش تعیین شده موجود یا همون «همان‌جنسیتی»‌بودن، داره. جامعه موظفه که علاوه بر درک و احترام و رعایت حقوق فردی و اجتماعی قدم هایی هم در جهت اطلاع رسانی و آگاهی دادن در سطح گسترده برداره
.

همیشه در زمان های مختلف و در جوامع متفاوت افرادی وجود داشتند که هویت جنسیتی خودشون رو متفاوت با تعریفات او زمان می شناختند. حالا به دلیل شرایط بد زمانی، فشارهای موجود، عدم آگاهی و شناخت درست، ترس از قضاوت شدن و طرد شدن و… ناچار به سرکوب خودشون بودند. در غیر این صورت از سمت اجتماع و فرهنگ سرکوب می شدند. اما در سالهای اخیر به دلیل بالا رفتن سطح دانش و آگاهی و در دسترس بودن اطلاعات بیشتر توسط شبکه های اجتماعی و فعالین در این حوزه ترنس ها هم شهامت و قدرت بیشتر و هم امنیت نسبی لازم رو برای بیان هویتی خودشون در کنار دیگر اقشار جامعه پیدا کردن و محیط پیرامون را نیز مجبور به مشاهده پذیری بیشتر می کنند
.
به نظر من این وظیفه تک تک ماست که با بیان هویت واقعی خودمون، اون چیزی که در واقعیت هستیم و می خواهیم که باشیم، جامعه رو مجبور کنیم که ما ببینند و بفهمند و درک کن و حق زندگی و حقوق انسانی خودمون رو مطالبه کنیم هرچند که سخت باشه. اگر ما هر کدوم خودمون رو در پستوی زندگی شخصی مخفی کنیم هیچوقت این فرصت رو به دیگران نخواهیم داد که ما و انسانهایی مثل ما رو بشناسند تا بتونیم جایگاه مناسب خودمون رو به دست بیاریم
.
متن و ویدئو از صفحه‌ی اینستاگرام "شایا گلدوست"

#ترنس #ترنسجندر #هویت_جنسیتی

@KhanehAmnTelegram

ویدئوی کمپین آزاد و برابر سازمان ملل برای روز جهانی #مشاهده_پذیری_ترنس‌ ها

مطالب مرتبط:
من فقط یک ترنس هستم
http://www.khanehamn.org/archives/27416
با شما متفاوتیم به همین سادگی
http://www.khanehamn.org/archives/26862

#ترنس #ترنسجندر #ترنسکشوال

@KhanehAmnTelegram

بازتولید تبعیض در جوامع اقلیت

کاوه کرمانشاهی/ نشریه تابلو

در یکی از تظاهرات‌های خیابانی کردها در اروپا برای همبستگی با «کوبانی»، در کنار تعداد زیاد پرچم‌های کردستان، پرچم‌های فمینیستی، پرچم‌های گروه‌های چپ، و حتا پرچم‌های گروه‌های مذهبی، یک پرچم رنگین‌کمان هم، که به عنوان نشان «ال‌جی‌بی‌تی ـ کوئیر» شناخته می‌شود، به چشم می‌خورد.
نگاه‌های کنج‌کاو عده‌ی زیادی از شرکت‌کنندگان در تظاهرات، وقتی متوجه می‌شوند این پرچم نشان چیست، تبدیل به نگاه‌هایی سنگین می‌شود که حمل‌کننده‌ی پرچم را در تمام طول مسیر دنبال می‌کند، تا نهایتاً کسی از میان جمعیت به سمت او می‌رود و می‌خواهد پرچم‌اش را پایین بیاورد.
– این‌جا تظاهرات کردها است، نه تظاهرات همجنس‌گراها.
– ولی هرکس با پرچم گروه خودش این‌جا است.
– ما این‌جا آمده‌ایم که از کوبانی حمایت کنیم نه از همجنس‌گراها
– ولی خب توی کوبانی هم ال‌جی‌بی‌تی و کوئیر داریم.
– کوئیر، کوبانی، کردستان، جنگ، مبارزه … هه هه!

قرار گرفتن در موقعیتی که از آن به عنوان «اقلیت» (در برابر «اکثریت» صاحب قدرت) نام برده می‌شود، در خیلی از کشورها و جوامع همراه است با تبعیض و به حاشیه رانده شدن. فراتر از آن، خطر مواجهه با سرکوب و حتا کشتار فردی و جمعی هم وجود دارد. در همین چند دهه‌ی اخیر، موارد بسیار زیادی از این سرکوب‌ها و کشتارها در هر چهار سوی دنیا ثبت شده است، از کشتار یهودیان و همجنس‌گراها در آلمان نازی تا کشتار ایزدیان و همجنس‌گراها در سوریه و عراق تحت کنترل داعش.

اما چه می‌شود که در اقلیت بودن و طعم تبعیض را چشیدن باعث درک ما از موقعیت مشابه دیگری نمی‌شود؟ چرا سرکوب شدن در یک سیستم، ما را در مقابله با آن سیستم سرکوب‌گر کنار هم قرار نمی‌دهد؟ بدتر این که، چرا ما خود، به عنوان فرد یا گروهی در اقلیت قرار گرفته‌ و مورد تبعیض واقع شده، در بسیاری از موارد در رابطه با کسانی دیگری از اقلیت به حاشیه رانده شده‌ مرتکب همان رفتارهای تبعیض‌آمیز یا حتا تبدیل به عامل سرکوب او می‌شویم؟

یک زن دگرجنس‌گرا لزوماً حق ازدواج دو همجنس را قبول ندارد و یک مرد گی لزوماً با دادن حق طلاق به زنان در ازدواج دگرجنس‌گراها موافق نیست. یک دگرجنس‌گرای کرد می‌تواند در رابطه با یک همجنس‌گرا هوموفوب باشد، به همان اندازه که یک همجنس‌گرای فارس می‌تواند در رابطه با یک کرد رفتار نژادپرستانه داشته باشد. وقتی فردی همزمان در موقعیت‌های متفاوت نژادی ـ مذهبی، جنسی ـ جنسیتی، طبقاتی و … قرار گرفته باشد، مسئله شکل پیچیده‌تر و بدتری به خود می‌گیرد. چرا که به واسطه‌ی تعلق به هریک از این هویت‌ها یا طبقات، در اقلیت دیگری قرار می‌گیرد، و تبعیضی نه تنها مضاعف که به مراتب عمیق‌تر را تجربه می‌کند.

بیشتر بخوانید:
https://goo.gl/qZhciZ

@KhanehAmnTelegram

سکوت را بشکنید!

مشاوره رایگان

چنانچه تحت خشونت خانگی هستید. چنانچه برای رفع خشونت خانگی نیاز به مشاوره حقوقی دارید، یا با شماره خانه‌ی امن تماس بگیرید و یا «فرم مشاوره آنلاین»را پر و برای ما ارسال کنید. در اولین فرصت مشاوران پاسخگوی شما خواهند بود.

اینجا کلیک کنید:
https://goo.gl/JQHmFj

@KhanehAmnTelegram

دولت‌ها برای مبارزه با خشونت خانگی علیه دگرباشان جنسی چه کرده‌اند؟

معین خزائلی

عموما وقتی سخن از خشونت خانگی به میان می‌آید تصور غالب این است که این نوع خشونت تنها در بین خانواده‌های دگر جنس‌گرا (زن و شوهر به معنی سنتی آن که متشکل از یک زن و یک مرد است) وجود دارد.
بر اساس این تفکر، از آنجا که رابطه زوجین در خانواده‌ای متشکل از زن و مردی دگرجنس‌گرا بر مبنای سلطه مرد بر زن و در نتیجه ریاست او بر خانواده شکل یافته، خشونت خانگی موجود نیز محصول همین ساختار قدرت بوده و در نتیجه در صورت نبود این نظام سلطه، خشونت خانگی ناشی از آن نیز نخواهد بود.
از این رو و بر اساس این استدلال، خشونت خانگی اساسا پدیده‌ای مختص دگرجنس‌گراها بوده و همجنس‌گرایان و دگرباشان جنسی آن را تجربه نمی‌کنند.
اشتباه غالب دیگری که در این زمینه وجود دارد باور به شدید نبودن این نوع خشونت (بر فرض وقوع) و جدی نبودن آن در میان و علیه دگرباشان جنسی است. ضمن اینکه عموما تصور می‌شود از آنجا که روابط زوج‌های دگرباش به مانند روابط یک زن و مرد دگرجنس‌گرا مستحکم و جدی نیست، خروج از یک رابطه همراه با خشونت خانگی برای دگرباشان به دلیل عدم وجود تعهد بین آنان، بسیار راحت است.

امروزه در بسیاری از کشورها (کشورهایی که دگرباشی جنسی در آنها جرم‌زدایی و در نتیجه قانونی شده است) برنامه‌ها و پروژه‌های متفاوتی در زمینه مبارزه با خشونت خانگی علیه و در میان دگرباشان جنسی اجرا شده که هدف از آنها تغییر دیدگاه غالب در این زمینه و حمایت از دگرباشان است.

خشونت خانگی علیه دگرباشان جنسی

یکی از شایع‌ترین انواع خشونت علیه دگرباشان جنسی، خشونت خانگی از سوی اعضای خانواده است. در این نوع از خشونت، دگرباشان جنسی به دلیل آنچه که از طرف خانواده‌شان «آبروریزی، مریضی، وقاحت و بی‌شرمی، شهوت پرستی، نتیجه گناه و …» خوانده می‌شود، در معرض شدیدترین نوع از خشونت‌ها (چه فیزیکی و چه روحی) قرار می‌گیرند.

بر اساس گزارش‌های سازمان دیده‌بان حقوق بشر، این خشونت‌ها از آزارها و تهدیدهای کلامی آغاز شده و در برخی فرهنگ‌ها و جوامع تا کشتن فرد مورد نظر (در قالب قتل‌های ناموسی) پیش می‌رود.

طرد از سوی خانواده، اخراج شدن از خانه، توهین و تحقیر روزانه و مداوم، زیر نظر گرفتن زندگی شخصی فرد دگرباش از سوی اعضای خانواده، ازدواج اجباری، آزارهای فیزیکی از طریق ضرب و شتم، خوراندن زوری برخی داروها و مواد غذایی، حبس کردن فرد در خانه، بریدن اعضای بدن فرد و در نهایت قتل او، از شایع‌ترین انواع خشونت‌های خانگی علیه دگرباشان جنسی است.
امروزه در قریب به اتفاق کشورهایی که در آنها دگرباشی جنسی جرم‌زدایی و قانونی شده است، برنامه‌های متفاوتی برای مبارزه با این نوع از خشونت علیه دگرباشان جنسی و حمایت از آنان اجرا می‌شود که اولین هدف آن تغییر دیدگاه قانون نسبت به خشونت خانگی علیه دگرباشان جنسی و جرم‌انگاری این خشونت است.

بیشتر بخوانید:
https://goo.gl/HSv9yp

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27449

#دگرباشان #دگرباشان_جنسی #خشونت_خانگی

@KhanehAmnTelegram

در تنها مدرسه دخترانه اتیسم چه می‌گذرد

اتیسم یک تفاوت است نه یک بیماری و باید آن را به خوبی شناخت تا بتوان به بچه‌های اتیسمی بهتر کمک کرد. مسائل آموزشی و تحصیلی یکی از نیازهای اساسی این افراد است که باید در این راستا به منظور کمک به آنها و خانواده‌هایشان گام‌های موثری برداشته شود. سازمان مدارس استثنایی آموزش و پرورش در این زمینه اقداماتی انجام داده که تاسیس مدرسه فرشتگان آسمانی یکی از آنهاست. تاکنون مدارس اتیسم مختص دختران وجود نداشت و این دانش‌آموزان در کنار دیگر دانش‌آموزان تحصیل می‌کردند، اما برای اولین بار مدرسه اتیسم دختران افتتاح شد.

با توجه به اینکه تعداد دانش‌آموزان رو به افزایش است، آموزش و پرورش طبیعتا باید به ازای هر سه دانش‌آموز یک معلم به این مدرسه معرفی کند. نکته مهم دیگر فضای آموزشی کافی برای دانش‌آموزان اتیسمی است، اگر تعداد آنها افزایش یابد، باید به ناچار میان کلاس‌ها تیغه کشیده شود و هر کلاس به دو یا سه کلاس دیگر تقسیم شود...

در ادامه‌ی مطلب مشکلات و کمبودهای آموزش کودکان اوتستیک را از زبان کارشناسان و معلمان بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/26849

@KhanehAmnTelegram

کودکانی که دوست ندارند در آغوش کشیده شوند

کودکان مبتلا به اوتیسم از تماس چشمی و در آغوش گرفته شدن بیزارند؛ آنها نمی‌توانند احساسات و دردهای خود را بیان کنند.
صدیقه ایلان‌داغی، این مشاور و روانشناس کودک در گفت‌وگو با خبرنگار «اجتماعی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه مرکزی، گفت: درخودماندگی یا اوتیسم (Autism) یک اختلال مغزی در کودک است که مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی و رفتاری وی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و فرد را در مهارت‌های ارتباطی و بخش تکلم با مشکل مواجه می‌کند.

این مشاور و روانشناس کودک با بیان اینکه بارزترین ویژگی این اختلال این است که فرد مبتلا مهارت کلامی خوبی ندارد، افزود: علائم اوتیسم می‌تواند با برخی از بیماری‌ها مانند فلج مغزی در نوزادان مشابه باشد و تقریباً از بدو تولد وجود دارد ولی تشخیص آن سخت است.

وی با تأکید بر اینکه کودکان اوتیسمی که تحت عنوان کودکان درخودمانده نیز خوانده می شوند در برقراری ارتباطات اجتماعی با مشکلات بسیار جدی روبرو هستند، تصریح کرد: آنها از تماس چشمی و در آغوش گرفته شدن بیزارند و نمی‌توانند احساسات و دردهای خود را بیان کنند.

استفاده از ضمیر “تو” به جای “من“

وی در ادامه خاطرنشان کرد: این افراد از یک نظم خاص و برنامه روتین پیروی می‌کنند، از تغییر بدشان می‌آید و رفتارهای متناقض زیادی دارند، گاهی اوقات منزوی هستند یا برعکس پرخاشگری می‌کنند و ضمایر را به درستی استفاده نمی‌کنند مثلاً به جای ضمیر “من” از ضمیر “تو” استفاده می‌کنند.

ایلان‌داغی در اشاره به مشکلات جسمی این کودکان، عنوان کرد: آنها دارای مشکلات دفعی هستند و در نوزادان عفونت‌های گوش مشاهده می‌شود، خندیدن‌های نابجا دارند، به چیزهای خاصی علاقه نشان می‌دهند؛ به عنوان مثال به یک نوع غذا یا اسباب‌بازی خاص علاقه نشان می‌دهند.
این مشاور کودک با اشاره به اینکه این اختلال بر مهارت‌های تکلمی و حرکتی تأثیر قابل توجهی دارد، تصریح کرد: به طور طبیعی انتظار می‌رود نوزاد بتواند در چهار ماهگی گردن نگه دارد ولی غالب بیماران اوتیسمی توانایی این کار را ندارند.

بیشتر بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/14128

امروز؛ روز ۲ آپریل روز جهانی اوتیسم است.

#روز_جهانی_اوتیسم #اوتیسم

@KhanehAmnTelegram

روز جهانی اوتیسم؛ آبی رنگ آرامش

مهم‌ترین هدف سازمان ملل از نام‌گذاری روز اوتیسم، درک مشکلات اوتیست‌ها و دعوت افکار عمومی به همیاری در فرایند رشد و هم‌پیوندی آنهاست. اوتیست‌ها دنیا را متفاوت‌تر از بقیه می‌بینند، می‌شنوند و حس می‌کنند.
در سال ۲۰۱۶ زندگی یک نوجوان ۱۶ ساله کالیفرنیایی با فناوری جدید اپل متحول شد. دیلن اوتیسم داشت و قادر نبود ارتباط کلامی برقرار کند. با نرم افزاری که روی تبلت‌‌اش نصب شد، نوشته‌هاوجملات او به صدا تبدیل ‌شدند. گامی تعیین‌کننده برای آن که دیلن بتواند افکارش را بیان کند.
تقریبا ۴۰درصد از مبتلایان اوتیسم هیچ‌گاه حرف زدن را یاد نمی‌گیرند.
دیلن پس از این تجربه گفت مردم تنها اوتیسم مرا می‌دیدند، حالا می‌توانند بدانند در ذهن من چه می‌گذرد: «من دنیا را به نحو خاصی درک می‌کنم. قادرم باد را ببینم و صدای گل‌ها را بشنوم.»
………..……..
اوتیسم اختلال پیچیده و چند وجهی رشد و شکل‌گیری سیستم عصبی‌ است. اختلالی که پردازش اطلاعات و ادراک را مختل می‌کند و بر شکل‌گیری تعامل اجتماعی، ارتباط‌‌گیری و رفتار‌های انسانی اثر می‌گذارد. علایم اوتیسم که تا پیش از سه‌سالگی آشکار می‌شوند در سه عرصه قابل مشاهده‌اند: مناسبات اجتماعی با اطرافیان، شکل ارتباط‌ گیری و تکرار رفتارهای کلیشه‌ای و ماشینی.
فقدان ارتباط چشمی با مخاطب، تکان دادن مکرر دست‌ها، بی‌قراری و اضطراب، ترس از صداها یا اشیاء، تاخیر در گفتار یا تکان دادن بدن در زمان نشستن و ایستادن از نشانه‌های عمومی اوتیسم هستند. اوتیسم از نظر چگونگی یا درجه‌ ابتلاء، شدت و ضعف و طیف دارد.
آمار دقیقی از تعداد افراد دارای اختلالات اوتیسم با تفکیک پراکندگی در تک‌تک کشورهای جهان موجود نیست. تحقیقات کشورهای اروپایی، کانادا و آمریکا نشان می‌دهد که در هر ۱۰۰۰ تولد، شش الی هفت مورد طیف اوتیسم وجود دارد.
افراد اوتیستیک دنیا را متفاوت‌تر از بقیه می‌بینند، می‌شنوند و حس می‌کنند. جهان ‌آنها با دیگران فرق دارد. آنها حالتی از بی قراری دارند و به محیط اطراف بی‌توجهند. حواس پنجگانه اوتیست‌ها بسیار حساس‌تر از سایرین است. مثلا صدای ضعیف جارو یا هم‌زن برقی که برای دیگران یک صدای پس زمینه است، می‌تواند برای یک اوتیست ده برابر قوی‌تر از صدای فردی باشد که دارد با او گفت‌وگو می‌کند.
اوتیسم بیماری نیست درمان یا دارو ندارد اما توانبخشی و آموزش می‌تواند کمک بزرگی برای زندگی مستقل افراد اوتیستیک باشند.
……………….
از سال ۲۰۰۸ سازمان ملل دوم آوریل را روز جهانی آگاه سازی درباره اوتیسم نامیده است. در این سال، مجمع عمومی سازمان با تصویب یک قطعنامه، از جامعه جهانی خواست برای افزایش آگاهی مردم درباره اوتیسم تلاش کنند. مهم‌ترین هدف این نام‌گذاری، آشنایی با مشکلات افراد دارای اوتیسم و دعوت افکار عمومی به همیاری در فرایند رشد و هم پیوندی آنها با جامعه است.
سازمان ملل همه ساله برای این روز شعاری هم تعیین می‌کند. شعار سال ۲۰۱۹ ” فناوری نوین و مشارکت فعال” است. شعار سال ۲۰۱۸ “توانمندسازی زنان و دختران اوتیستیک” بود و شعار ۲۰۱۷ “به سوی استقلال و سرنوشت“.
رنگ آبی نیز در این میان، به عنوان نماد جهانی اختلال اوتیسم معرفی شده است.

بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/2WFOiwe

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/27455

#روز_جهانی_اوتیسم #اوتیسم

@KhanehAmnTelegram

خشونت خانگی ممکن است با افزایش سن بیشتر شود

سالی یکی از قربانیان خشونت خانگی، که به دلیل وجود خطر تهدید همسر سابقش نمی خواهد نام خانوادگی اش بیان شود، می گوید: «پیری این زنان به معنای بی ارزش شدن آنها نیست.» سالی در سن ۴۰ سالگی با مرد ۵۱ سالی ازدواج کرد. او هم اکنون ۶۹ ساله است و در کانساس سیتی مو زندگی می کند. طبق ادعای همسر سابق این مرد، وی همواره به دلیل اعمال خشونت او را راهی بیمارستان می کرده.
سالی می گوید: طبق ادعای همسر سابق این مرد، وی همواره به دلیل اعمال خشونت او را راهی بیمارستان می کرده.
سالی ادامه می دهد:«من گفته های آن زن را باور نمی کردم». این در حالی است که بعد از یک سال از ازدواج آنها، همسر سالی او را «تحت» خشونت فیزیکی قرار داد. سالی می گوید: «او چشمان و دماغ مرا پر از خون کرده بود.»
انواع آزار و اذیت
همسر سالی در مدت ۱۷ سال زندگی زناشویی آنها، کارهای دیگری نیز علیه وی انجام می داد، مثلاً این مرد با پافشاری به رفتن به ایالات دیگری، اقدام به تنها و غریب کردن سالی کرد و به این شکل توانست پول وی را در کنترل خود بگیرید و به صورت احساسی و زبانی وی را مورد آزار و اذیت قرار می داد.
سالی می گوید: « هربار که او عصبانی می شد، من مقصر بودم چراکه به گفته او من گیج، کسل کننده و زشت بودم. او می گفت مادرش از او تنفر داشت، چیزی که واقعاً غیرطبیعی بود.»
طبق گفته برایان پینرو، مدیر خدمات دیجیتال خط تلفن ملی خشونت خانگی و عشق یعنی احترام (National Domestic Violence Hotline and Love Is Respect)، از هر ۱۰ فرد بالای ۴۵ سال که با خط تلفن ملی خشونت خانگی  تماس می گیرند، تقریباً ۴ نفر (۴۱ درصد) تحت آزار و اذیت احساسی/زبانی، ۲۸ درصد مورد آزار و اذیت فیزیکی قرار گرفته اند، و ۳ درصد آنها قربانیان آزار و اذیت جنسی هستند. برنامه مذکور، برای نوجوانان و بزرگسالان تدارک دیده شده است.
کشمکش ها بر سر قدرت، با افزایش سن تغییر می کند
با افزایش سن زوج ها و رفتن بچه ها از خانه، شمار آزار و اذیت ها افزایش می یابد.گاهی خشونت فیزیکی بعداً در زندگی بیشتر می شود و ممکن است سبب کنار گذاشتن مراقبت های پزشکی و مثلاً داروها و غیره شود.

بیشتر بخوانید:
http://www.khanehamn.org/archives/17897

@KhanehAmnTelegram

فاحشه منو می‌زنی!

ماهرخ غلامحسین‌پور

به انتهای کوچه رسیده بودیم. هر سه نفرمان دانشجوی ترم دوم رشته ادبیات دانشکده سه گوش اهواز بودیم. صلات ظهر بود. روزانه از چهار راه امام تا سه گوش را پیاده گز می‌کردیم، معصوم و بی‌هوا و کلاسور‌ها توی شرجی بی‌امان هوا زیر دستمان عرق می‌کردند، چند قدم مانده به انتهای کوچه، مردی که جلوی رویمان قدم برمی داشت، برگشت به سویمان، آنی نشده بود که دستش را کرد توی لیفه شلوارش و آلتش را گرفت رو به ما و شروع کرد به خندیدن. رنگ از رویمان پریده بود و هر کداممان به سمتی از کوچه باریک پیش رو فرار کردیم این خاطره هنوز هم بعد از بیست و اندی سال به روشنی در ذهنم باقی مانده است.

به راستی کدام یک از ما حداقل یک تجربه دردناک آزار و خشونت خیابانی تبدیل به کابوس‌های شبانه‌مان نشده؟ تا به حال با هیچ زنی هم­صحبت نشده‌ام که به روشنی و صراحت بگوید هرگز دست درازی و آزار جنسی خیابانی را تجربه نکرده است. در انبان ذهن تک به تک ما بی‌تردید یک مشت خاطره تلخ و تاریک آزارهای اتوبوسی، لمس‌های دردناک فضای تنگ و تاریک تاکسی یا متلک‌های رکیک جنسی ته کوچه‌ها نقش بسته و رد ملتهبش پاک نشدنی است.

ادامه را بخوانید:
http://telegra.ph/Mah-02-16

لینک مطلب در سایت خانه امن:
http://www.khanehamn.org/archives/22496

@KhanehAmnTelegram