🔶️تأثیر روانشناختی تجربیات بازماندگان از آزار جنسی در نظام‌های حقوقی، پزشکی و بهداشت روان

✍نویسنده: ربکا کمپیل
برگردان: مهدیس صادقی پویا

🔹️یکی از مباحث مهم در ارائه‌ کمک‌ها و خدمات لازم به بازماندگان از خشونت جنسی مشکلات قابل‌توجهی است که بازماندگان خشونت جنسی در دریافت کمک از نظام‌های حقوقی، پزشکی و بهداشت روان با آن روبه‌رو می‌شوند و برخی کمک‌هایی که دریافت می‌کنند، ممکن است آن‌ها را در احساساتی از سرزنش، شک و قربانی‌سازی رها کند.

🔹️می‌توان گفت که برخی تروماهای ایجاد شده در بازماندگان از آزار جنسی، نه به خاطر خود آزار جنسی، بلکه به خاطر واکنش‌ها و رفتارهایی است که بعد از آن دیده‌اند. واکنش‌های جامعه به آزار جنسی، لزوما اتفاقی نیست. برخی بازماندگان و برخی آزارگران، به طور نظام‌مند نسبت به دیگران، توجه بیشتری دریافت می‌کنند.

🔹️به همین دلایل است که برای مثال، آن‌چه که برای آزاردیدگان مهاجر، لزبین‌ها، دوجنس‌گرایان و افراد ترنس و هم‌چنین افراد دارای معلولیت اتفاق می‌افتد، به طرز چشمگیری ناشناس باقی مانده است. اما همواره، دلایل بیشتری برای اینکه برخی بازماندگان به حاشیه رانده شوند و یا نادیده گرفته شوند، وجود دارد.

🔹️باید این نکته را به یاد داشته باشیم که بسیاری از بازماندگان، در واقع بیشتر آن‌ها، به جستجوی کمک‌های قانونی، پزشکی و بهداشت روانی نمی‌روند. وقتی دلیل از آن‌ها پرسیده می‌شود، پاسخ عموما این است که نمی‌دانند که این کمک‌ها چیستند و در حین این کمک‌ها، چه رفتاری با آن‌ها قرار است بشود.

🔹️برای عده‌ی دیگری نیز ارتباطات اجتماعی بسیار مثبت و مفید واقع می‌شوند، اما باید در نظر بگیریم که از چه روش‌هایی می‌توانیم این شرایط را برای همه مهیا کنیم. ما نیاز به برنامه‌هایی داریم که از طریق آن‌ها بتوانیم اعتماد بازماندگان را جلب کنیم.

🔹️نوآوری‌های مشارکتی و چندلایه، که نتیجه‌ تحقیقات علوم اجتماعی هستند، واکنش جامعه نسبت به آزار جنسی را تغییر می‌دهد. از آسیب‌دیدگی مرتبط با جستجوی کمک که نتیجه منفی در پی دارد با چنین راهکارهایی می‌توان جلوگیری کرد و اجتماع‌های ما خواهند توانست به بازماندگان از خشونت جنسی، کمک‌های مفیدتری ارائه دهند تا از این تجربه، با شرایط بهبود یافته خارج شوند.

🔹️نکته‌ پایانی که البته پیش‌تر هم به آن اشاره شده این است که اختصاص نقش‌های اصلی برای روانشناسان و متخصصان دغدغه‌مند به منظور پاسخ و واکنش فوری پس از حمله‌ جنسی می‌تواند در جلوگیری از آسیب‌دیدگی ثانویه و جلوگیری از پریشانی بیشتر نقش اساسی داشته باشد.

#دیده‌بان_آزار

@harasswatch

متن کامل این مقاله را در لینک درج شده زیر بخوانید:

http://harasswatch.com/news/1629/

🔻کارگران چگونه قادرند برای رسیدن به تغییرات مترقی اعمال فشار کنند؟

🔶همبستگی نمرده است

✍🏽نویسنده: کارن رودز
برگردان: سروناز احمدی

🔹در نوامبر سال ۲۰۱۸، ۲۰۰۰۰ کارمند گوگل در سراسر جهان اعتصاب کردند. آن‌ها به رویه‌های ناکافی کارفرمایشان در رسیدگی به آزار جنسی در محیط کار معترض بودند. کم‌تر از یک سال بعد، بیشتر رهبران اعتصاب، گوگل را ترک و متهم به تلافی و ارعاب کردند.

🔹بحران زمانی به اوج خود رسید که نیویورک‌تایمز در اکتبر ۲۰۱۸ گزارش کرد گوگل به‌جای رسیدگی به مشکلات موجود، هنگامی‌که مردان صاحب‌منصب درگیر اتهامات معتبر سوءرفتار جنسی شدند، میلیون‌ها دلار دریافت کرده بود تا ماجرا بی‌سروصدا تمام شود. علاوه بر این‌، اتهامات نژادپرستی، نابرابری دستمزد و بدرفتاری پیمانکاران نیز مطرح بودند.

🔹اعتصاب کارمندان گوگل نه‌تنها پرسروصدا بود، بلکه حداقل تاحدی هم مؤثر واقع شد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، رؤسای گوگل عذرخواهی کردند. در عمل نیز در فوریه سال جاری به سیاست داوری اجباری خود که طبق آن کارمندانی که مورد آزار جنسی قرار گرفته بودند نمی‌توانستند از شرکت شکایت کنند، خاتمه دادند.

🔹آنچه در گوگل اتفاق افتاد نمونه‌ای روشن از اقدامی است که مردم می‌توانند برای مطالبه عدالت در محیط‌های کار انجام دهند. به‌جای نادیده‌گرفتن واقعیت‌ها، یا درگیر شکایت‌های خصوصی خودمحور شدن، ۲۰۰۰۰ نفر - یک‌پنجم نیروی کار تمام‌وقت گوگل - تصمیم گرفتند که در اعتراض به آزار جنسی فریاد بزنند و برایش کاری انجام دهند.

🔹این اقدام، استراتژی سیاسی سازمان‌یافته‌ای با انگیزه اخلاقی برای تغییر بود و نمونه‌ای ارزشمند از آنچه که مردم قادرند برای عادلانه‌تر ساختن سازمان‌ها انجام دهند، ارائه می‌دهد. در اینجا حداقل پنج درس برای آموختن وجود دارد.

🔹اول این‌که اقدام کردن، بیهوده نیست. فعالان گوگل نشان دادند که عادلانه‌تر ساختن یک سازمان با مبارزه فعالانه علیه بی‌عدالتی ممکن است. انجام این کار هم راحت نیست. کارمندان از طریق مخالفت مؤثر می‌توانند مدیران و صاحب‌منصبان را مجبور به انجام این اقدامات کرد. این مسیر اصلاحات مدت‌هاست که مسیر مهم‌ترین مطالبات عدالت‌طلبانه بوده است - تعیین حداقل دستمزد، وضع روز کاری ۸ ساعته، قانون‌گذاری برای پرداخت دستمزد برابر به زنان و غیره.

🔹برای بسیاری از افراد، مخالفت کردن کار راحتی نیست. تنها زمانی که از روی اخلاق، احساس خشم به نقطه اوج خود برسد مردم اقدام خواهند کرد. این امر منتهی به درس دوم می‌شود: عدالت از اقدامات همبستگی هماهنگی، هم با کارکنان دیگر و هم با جامعه به طور کلی‌تر سرچشمه می‌گیرد.

#دیدبان_آزار
@harsswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

http://harasswatch.com/news/1631/همبستگی-نمرده-است

🔷روان‌درمانی فمینیستی



🔸روان‌درمانی فمینیستی، رویکرد و شیوه‌ای برای بهبودی افراد است که بر مشاورۀ برابر‌نگر روابط تاکید دارد، و بر اهدافی که مطابق با کسب برابری در همه ابعاد روابط انسانی‌اند، و بر چشم‌اندازی که شرایط فرهنگی‌اجتماعی و اکولوژیکی‌ای را بررسی می‌کند که مسائل و مشکلات زندگی در آن تجربه می‌شوند.

🔸 روان‌درمانی فمینیستی بر «شخصی، سیاسی است» تاکید می‌کند، که مسائل شخصی را مرتبط با ساختار اجتماعی‌ای می‌داند که در آن زندگی می‌کنیم و تاثیراتی در تغییر اجتماعی و فردی دارد. این پیش‌فرض‌ها و باورها دلالت بر این دارند که مشاورهای فمینیست چه نگاهی به بهبودی پس از  خشونت جنسی دارند.
 
🔸روان‌درمان‌گرهای فمینیست، علائم و نشانه‌های شخصی استرس و اضطراب در هر فرد، به انضمام پیامدهای خشونت جنسی، را به عنوان مکانیسم‌های بقا می‌دانند.

آن‌ها مراجعانی را می‌بینند که برای سازگاری با چالش‌های زندگی خشونت را تا سر حد توانشان تجربه کرده‌اند، و چالش‌های روانی‌‌ مرتبط با پس از خشونت جنسی نشان‌دهنده واکنش‌های «نرمال» به شرایط غیرنرمال است.

🔸به بیان دیگر، روان‌درمان‌گرهای فمینیست معتقدند که «همه علائم ونشانه‌ها، نوروتیک نیستند. درد واکنش تطبیقی به یک شرایط بد است، و به علت بیماری نیست.» از این منظر، روان‌درمان‌گر، مراجع را فردی می‌داند که بهترین متخصص خودش است، و هر دو با هم به عنوان شریک همکاری می‌کنند تا از مسائل و مشکلات پرده‌برداری کنند و بهبودی را ارتقا دهند. اقدامات و تلاش‌های مُراجع برای دست‌و‌پنجه نرم کردن با عواقب و پیامدهای خشونت، اغلب خود را در علایم و نشانه‌های سردرگم‌کننده‌ای نشان می‌دهد.


🔸کار روان‌درمان‌گر و فرد مُراجع این است که بفهمند چگونه این انرژی شخصی را که به چنین علایم و نشانه‌هایی منجر شده است، منتقل کنند و یا مسیرش را به سمت شیوه‌هایی برای کسب سلامت و حل مشکل تغییر دهند.



@bidarzani
https://bridgesforwomen.org/post/824

🔶️هر دقیقه یک تجاوز ، هزاران کشته در سال

✍نویسنده: ربکا سولنیت
برگردان: صدف بیگلری و کیانوش اکرم


🔹️اینجا در آمریکا؛ جایی که در هر ۶.۲ دقیقه یک تجاوز گزارش می‌شود و از هر پنج زن یک نفر در طول زندگی‌اش مورد تجاوز قرار می‌گیرد، با خبر تجاوز و قتل وحشتناک یک زن جوان در اتوبوسی در دهلی‌نو در روز شانزدهم دسامبر به عنوان حادثه‌ای عجیب و استثنایی برخورد شد. در همین حال بود که در آمریکا ماجرای اتهام تجاوز اعضای تیم فوتبال دبیرستان استوبنویل به یک نوجوان ناهشیار داشت روشن می‌شد و باید تاکید کرد که تجاوز گروهی در اینجا مسئله‌ای غیرمعمول نیست.

🔹️ به طور مثال چند نفر از بیست مردی که به صورت گروهی در کلیوند تگزاس به یک فرد ۱۱ ساله تجاوز کرده بودند در ماه نوامبر محکوم شدند، یا عامل اصلی تجاوز گروهی به یک فرد ۱۶ ساله در ریچموند کالیفرنیا در ماه اکتبر محکوم شد و چهار مردی که به صورت گروهی یک فرد ۱۵ ساله را در نزدیکی نیواورلئان مورد تجاوز قرار داده بودند در ماه آپریل محکوم شدند، اگرچه شش مردی که به صورت گروهی در پاییز گذشته به یک نوجوان ۱۴ ساله در شیکاگو تجاوز کرده بودند هنوز دستگیر و محاکمه نشده‌اند.

🔹️ با این حال در اینجا الگویی از خشونت علیه زنان وجود دارد که گسترده، عمیق و هولناک است و همیشه نادیده گرفته شده است. گاهی اوقات موردی که مربوط به یک فرد مشهور باشد یا جزئیاتی عجیب و جالب توجه داشته باشد، توجه زیادی را در رسانه‌ها جلب می‌کند اما با چنین مواردی به عنوان ناهنجاری رفتار می‌شود، در حالی که در این کشور، کشورهای دیگر و در هر قاره‌ای از جمله قطب جنوب اخبار فراوان مربوط به خشونت علیه زنان فقط تصویر پس‌زمینه اخبار را تشکیل می‌دهد.

🔹️ما در این کشور و در این کره خاکی به وفور تجاوز و خشونت علیه زنان داریم، اگرچه تقریبا هیچ‌گاه با آن به عنوان یک مطالبه مدنی یا مسئله حقوق بشری یا یک بحران یا حتی یک الگو برخورد نشده است. حتی می‌توان خاطرنشان کرد که خشونت نژاد، طبقه، دین و یا ملیت ندارد اما جنسیت دارد. در اینجا ذکر این نکته ضروری است که اگرچه تقریبا در تمامی موارد این مردان هستند که مرتکب چنین جنایاتی می‌شوند، اما این بدان معنا نیست که همه مردان خشونت می‌ورزند.

🔹️علاوه ‌بر ‌این، روشن است که مردان نیز از خشونت رنج می‌برند؛ خشونتی که عمدتا از سوی مردان دیگر اعمال می‌شود. این را باید مد نظر قرار داد که هر حمله یا مرگی ناشی از خشونت‌ورزی؛ مذموم است. اما مسئله ما در اینجا همه‌گیری خشونت توسط مردان علیه زنان است؛ هم خشونت از سوی افراد نزدیک فرد آزاردیده و همچنین غریبه‌ها.

#دیده‌بان_آزار
@harasswatch

متن کامل را از لینک زیر بخوانید:

http://harasswatch.com/news/1623

🔘 اسیدپاشی، زن جوان را راهی بیمارستان کرد

🔺 زن جوانی که دانشجوی دکتری مدیریت است پس از خروج از دادگاه خانواده تهران، هدف اسیدپاشی قرار گرفت و مصدوم شد.

🔺 دو‌ موتور سوار جلوی دادگاه بر روی این زن جوان اسید پاشیدند.

🔺 زن جوان می گوید با همسرش اختلاف دارد و به او مشکوک است و او روز حادثه برای پیگیری طلاقش به دادگاه رفته بود.

🔺 زن جوان: من مطمئنم که فرد اسیدپاش شوهرم بود که برای انتقام‌جویی دست به اسیدپاشی زد. او قبل از این هم من را تهدید به اسیدپاشی کرده بود و تصورم این است که سرانجام تهدیدهایش را عملی کرده است.



@bidarzani
@hamshahrinews

📌زنی دیگر قربانی ناموس، وفا عبدالله زاده در سردشت به قتل رسید

✍🏽مرضیه حسینی


🔺زن کشی در غرب کشور ادامه دارد، هنوز کفن سرگل از کردستان خشک نشده، خبر رسید که وفا عبدالله‌زاده زن چهل‌ودو ساله در «سردشت» توسط برادرش به قتل رسید. جرم وفا این بود که طلاق گرفته پس از بزرگ کردن دو فرزند با پختن و فروختن نان محلی، با مردی آشنا شده و قصد ازدواج با او را داشته است.

🔸طلاق پس از درد و دل

🔺وفا ۱۸ ساله بود که به پسری علاقه‌مند شد، ازدواجشان سر نگرفت و کمی بعد وفا به عقد مرد دیگری درآمد و صاحب دو پسر شد، روزی یکی از زنهای فامیل نظر وفا را در خصوص عشق پرسید و او هم گفت: آدمی هرگز عشق اولش را فراموش نمی‌کند! این درد و دل به گوش شوهرش «ج» رسید و او هم وفا را طلاق داد. پس از متارکه به اروپا رفت و وفا را با دو پسرشان تنها گذاشت، وفا که از جانب خانواده خشن و زن‌ستیزش هیچ حمایتی دریافت نکرد، ناچار شد خانه محقری اجاره کرده و شروع به پختن نان محلی و فروش آن کند. با پول این کار و کارهای دیگری که در خانه انجام می‌داد، اموراتش را به سختی گذارند.

🔸ناموس چه بر سر زنان می‌آورد

🔺مفهوم ناموس قرن‌هاست که زنان را به قتلگاه‌های هولناک کشانده، در اغلب جوامع خاورمیانه مانند ایران زن ناموس مرد است، زنانی که نسبت خانوادگی با مردان دارند، ناموس آن‌ها به حساب می‌آیند و وظیفه هر مردی است که از ناموس و شرف خود محافظت کند. ناموس و آبرو به ویژه در جوامع سنتی، سرمایه مردان و یکی از ارکان اصلی منزلت اجتماعی آن‌ها به شمار می‌رود، بنابراین زنان موظف‌اند از این میراث حفاظت کنند.

#قتل_ناموسی
#زن_کشی
#خشونت_علیه_زنان

👈🏾ادامه‌ی مطلب را در INSTANT VIEW بخوانید👇🏾

https://t.me/iv?url=http%3A%2F%2Fbidarzani.com/30729&rhash=3ec4f87be6d7d1

▪️کودک همسری بازتولید چرخه کار کودک است.


@baadkonak_sefid

🔻فصل سوم از کتاب《یک نظریه فمینیستی درباره خشونت: به سوی یک سیاست حمایتی ضدنژادگرایان》

🔶️بن‌بست فمینیسم تنبیهی

✍نویسنده: فرانسواز ورژز
برگردان: مهدیس صادقی‌ پویا

 

🔹️مقدمه‌ مترجم: فرانسواز ورژز، سیاست‌شناس و فمینیست پسااستعماری فرانسوی است که تحقیقاتش را در آخرین کتاب منتشرشده‌اش در سال ۲۰۲۰، به یافتن یک سیاست فمینیستی ضد نژادگرایانه و ضد تبعیض درباره‌ خشونت، بالاخص، خشونت جنسی اختصاص داده و در این کتاب به بررسی و تحلیل این موضوع می‌پردازد که سیاست‌های جوامع و دولت‌های نولیبرال در مواجهه و مقابله با خشونت و پیشگیری از آن، به نام «حمایت»، تبعیض‌آمیز هستند و خود موجب ایجاد مناسبات گسترده‌ نژادگرایانه و ضد آزادی‌های جنسی و جنسیتی می‌شوند. او استدلال می‌کند که چطور راهکار مجازات و تنبیه، بیش از این کار نمی‌کند، کمااینکه تا کنون هم کار نکرده و آن‌طور که فمینیست مصری، منی الطحاوی بیان می‌کند: «چند متجاوز را باید بکُشیم تا مردان دست از تجاوز به زنان بردارند؟»

🔹️ ورژز در مباحث بسیار جالب توجه این کتاب، به تشریح خشونت نولیبرال و فمینیسم وابسته به آن می‌پردازد و سپس رویکردی را که ادعای مدنیت در حمایت از زنان در برابر خشونت جنسی دارد، مورد نقد قرار می‌دهد. او سپس به تشریح «عدالت ترمیمی» و چیستی آن روی می‌آورد: «نه زندان ما را نجات خواهد داد، نه مردسالاری و نه خشونت» و باور خود مبنی بر اینکه نظام قهریه به آخر راه خود رسیده و باید از آن گذر کنیم، و عطش تنبیه، جز افزایش خشونت چیزی برای جامعه‌ ما در بر نخواهد داشت را به تفصیل، توضیح می‌دهد. در نهایت، ورژز، در قامت یک فمینیست پسااستعماری، فصل آخر کتاب خود یا همان نتیجه‌گیری را به معرفی فمینیسم پسااستعماری به عنوان مدینه‌ فاضله‌ فمینیسم در یافتن راهکاری برای مقابله با خشونت (من‌جمله، خشونت جنسی) اختصاص داده است.

🔹️در مطلب پیش رو، بخش‌هایی از فصل سوم که به مباحث عدالت ترمیمی،‌ و خشونت‌آمیز و تبعیض‌آمیز بودن نظام تنبیه پرداخته شده، انتخاب و ترجمه شده است تا ایده‌ گذار از فمینیسم تنبیهی که دست‌ در‌ دست دولت‌های نولیبرال، به سرکوب و گسترش خشونت می‌پردازد، و رسیدن به نگاهی عدالت-محور که به دنبال ترمیم آسیب‌های تمام طرف‌های درگیر در خشونت، و به طور خاص خشونت جنسی و یافتن راهکاری برای مقابله با این خشونت است، مورد بررسی قرار گیرد.

#دیده‌بان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک درج‌شده زیر بخوانید.

http://harasswatch.com/news/1638

🔻چرا مبارزه با آزار جنسی، نیازمند اقدام جمعی است؟

🔶️از رنج به قدرت؛ بررسی کنشگری، جنبش می‌تو و بهبودی ترومای تعرض جنسی

✍برگردان: سروناز احمدی

🔹️تجربه‌ آزار جنسی امری فردی به نظر می‌رسد، اما مبارزه با آن نیازمند اقدامی جمعی است؛ زیرا هر شکلی از این خشونت ریشه در نظام‌های سلطه دارد. در تلاش برای مرور پژوهش‌هایی که به فراتر رفتن روایت‌های آزار از ساحت فردی پرداخته‌اند، مقاله‌ای پیدا شد تحت عنوان «از رنج به قدرت: بررسی کنشگری، جنبش می‌تو و بهبودی ترومای تعرض جنسی»، نوشته شارلوت استراوس سوانسن که در مارس ۲۰۲۰ منتشر شده است.
در این مطالعه با تعدادی از فعالان این حوزه مصاحبه‌های عمیق صورت گرفته و تجربه‌ مشارکت آن‌ها در اقدامات جمعی مختلف از جنبه‌های گوناگونی بررسی شده است.

🔹️از نویسنده از طریق ایمیل درخواست شد تا مقاله‌‌ دانشگاهی‌اش را به زبان ساده‌تر ارائه دهد تا در دسترس افراد بیشتری قرار گیرد که با استقبال او روبرو شد و ویدئویی که مشاهده می‌کنید ارائه‌ او است. از آنجا که جنبش می‌تو در ایران نیز اخیرا شکل گرفته، امید است این ارائه برای فعالان ایرانی هم دربردارنده‌ نکات مفیدی باشد.

#دیده‌بان_آزار
@harasswatch

ویدئو این مطلب را در لینک زیر ببینید.

http://harasswatch.com/news/1643