🔴 ایران در قعر جدول «شکاف جنسیتی در نرخ مشارکت اقتصادی»

در میان کشورهای منطقه و در مقایسه میان «نرخ مشارکت اقتصادی مردان» و «نرخ مشارکت اقتصادی زنان»، وضعیت کشورهایی مانند افغانستان (۸۶٫۷ درصد در مقابل ۱۹٫۵ درصد)، پاکستان (۸۲٫۷ درصد در مقابل ۲۵ درصد)، جمهوری آذربایجان (۶۹٫۵ درصد در مقابل ۶۳ درصد) و ترکیه (۷۱٫۹ درصد در مقابل ۳۲٫۴ درصد) از ایران بهتر بوده است.

این در حالی است که وضعیت ایران، تقریبا مشابه عراق است: در این کشور، در سال ۲۰۱۷ میلادی، نرخ مشارکت اقتصادی مردان ۷۴٫۱ درصد و نرخ #مشارکت_اقتصادی_زنان حدود ۱۸٫۷ درصد بوده است.

در واقع، نگاهی به نقشه جغرافیای جهان نشان می‌دهد که عمده کشورهای منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا، بدترین وضعیت را در زمینه مشارکت زنان در فعالیت‌های اقتصادی دارند. بر این اساس، کشورهای یمن، عراق، قطر، عمان، عربستان سعودی، سوریه، امارات متحده عربی، اردن و ایران، در قعر این جدول هستند.
@bidarzani

🔻پیامدهای افشاگری آزار جنسی برای راویان گزارش‌ها

🔶وقتی با هویت خودت فریاد می‌زنی

✍نیلوفر حامدی

🔹روزی زنان ایرانی تصمیم گرفتند تا از تجربه آزار و خشونت جنسی بنویسند؛ برخی‌شان با نام‌های حقیقی و برخی دیگر با چند حرف اختصاری، اما درد همه مشترک بود. قصه‌ای که همین‌جا به پایان نرسید. حالا که زبان گشوده بودند، کارشان سخت‌تر هم شده بود. گرچه همدلی هم دیدند اما دنیای جدیدی که روبروی آن‌ها قرار گرفته بود، دنیایی مملو از تشکیک، قضاوت، توهین، سواستفاده، پیگیری قضایی، شکایت حقوقی و طردشدگی بود؛ به ویژه برای آن‌هایی که با هویت واقعی خود دست به انتشار روایات زده بودند. این گزارش، حکایت همین دنیا است.

🔹«شین» ابتدا روایت آزار توسط معلمش را همزمان با جنبش #من_هم، در توئیتر و سپس در اینستاگرام منتشر کرد. کمی بعد استوری او توسط بقیه دوستان و هم‌کلاسی‌هایش هم منتشر شد و در شهر خبر پیچید. همین افشاگری باعث شد تا «شین» را تهدید به شکایت کنند: «چهار ماه از انتشار روایت گذشته بود که برای من احضاریه آمد. من و یک شاهد دیگر. ما به دادگاه رفتیم و شهادت دادیم. در آنجا دادیار گفت که من قانع شدم اما شما نباید با آبروی یک مرد مسلمان بازی می‌کردید.»

🔹«این رفتار که اصلا تجاوز نیست»؛ عبارتی که بارها و بارها و در پاسخ به بسیاری از بازماندگان آزار جنسی مطرح شده است. «ب» از جمله کسانی است که از این منظر و بعد از افشاگری، ضربه‌های زیادی خورد: «مدام باید برای همه توضیح می‌دادم که تجربه رخ داده، نقض حق بدن من بود و مصداق بارزی از خشونت. در این دوره واقعا دچار تپش قلب شدم. با اینکه مدت‌ها از اصل ماجرا گذشته بود اما اینکه در مواجهه با انواع قضاوت‌ها قرار گرفته بودم، من را در شرایط دشواری قرار داد. به ویژه به خاطر اینکه روایت من با روایات معمول از تجاوز و آزار جنسی می‌شناختند متفاوت بود.»

🔹مسأله‌ آزاردهنده‌ دیگر، خلاصه شدن شخصیت راوی در اذهان عمومی به مسأله‌ آزار جنسی است. به نظر «سارا» فردی که علیه مجموعه‌ای از کلیشه‌ها و برساخته‌ها قیام و صدایش را بلند کرده، به محض افشاگری، در برابر کلیشه‌های دیگری قرار می‌گیرد: «بلافاصله از او توقع می‌رود نقش یک قربانی خوب را ایفا کند و ترحم‌برانگیز باشد و تنها در این صورت است که باورپذیر و قابل اعتماد خواهد بود. در ماه‌های گذشته بخش زیادی از انرژی من صرف مقاومت در برابر این الگو شد.»

از مجموعه مطالب ویژه‌نامه جمعی از فعالان زنان: «هم‌صدایی علیه سکوت»

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را از لینک زیر بخوانید:

http://harasswatch.com/news/1734/

🔻فشار استرالیا برای جرم‌انگاری برداشتن غیرتوافقی کاندوم حین رابطه جنسی

🔶«مخفی‌کاری هنگام سکس» مصداق تجاوز است

🔹دیدبان آزار: یک نفر از هر سه زن در سراسر دنیا اقدام به برداشتن غیرتوافقی کاندوم حین رابطه جنسی را تجربه کرده‌اند. با وجود بالا بودن درصد افرادی که چنین خشونتی را تجربه کرده‌اند این اصطلاحی است که به تازگی وارد ادبیات عمومی و دادگاه‌ها شده است. «الیزابت لی»، رهبر اپوزیسیون لیبرال استرالیا می‌گوید: «به طور خلاصه، برداشتن کاندوم حین سکس کاری گیج‌کننده، خشونت‌آمیز و اشتباه است. اما افرادی که چنین خشونتی را تجربه کرده‌اند حتی نمی‌دانستند که اسمی برای این رفتار وجود دارد چه برسد به این که متوجه باشند که این کار عملا رضایت آن‌ها را نقض کرده است.»

🔹«مونیکا تن»، در سال ۲۰۱۵ این عمل را نوعی تجاوز تعبیر کرد. دو سال بعد، «الکساندرا برادسکی» وکیل حقوق مدنی آمریکا، در مجله حقوق و جنسیت از واژه «برداشتن غیرتوافقی کاندوم به جای معادل محاوره‌ای آن یعنی «مخفی‌کاری» در فضای آکادمیک استفاده کرد. در همان سال، هم مجرمان و هم بازماندگان این رفتار، «داستان‌های مخفی‌کاری» خود را با پادکست Triple J’s Hack درمیان گذاشتند.

🔹هم اکنون این رفتار به شکل آشکار در سریال «من می‌توانم نابودت کنم» ساخته «میشلا کول» به تصویر کشیده شده است. همچنین با صدور اولین حکم قضایی حبس برای مجرم پرونده‌ای با این عنوان در هفته گذشته در نیوزیلند، موج فزاینده‌ای از شاکیان پرونده‌های مربوط به اقدام به درآوردن کاندوم بدون توافق به دادگاه‌های قضایی در سراسر دنیا مراجعه کرده‌اند. یکی از نتایج چنین اتفاقی این است که اقدام به درآوردن غیرتوافقی کاندوم، به تدریج وارد گفتمان عمومی پیرامون مسئله رضایت می‌شود.

🔹در حال حاضر لی، طرح پیشنهادی لیبرال‌های کانبرا را به مجلس قانون‌گذاری ACT می‌برد و به این مجلس فشار می‌آورد تا در قانون رضایت تغییر ایجاد کنند و این عمل را جرم‌انگاری کنند. او توضیح می‌دهد: «رابطه جنسی بدون رضایت، تعرض جنسی است و تعرض یک جرم است. بنابراین درآوردن کاندوم بدون رضایت هم در ذات خود، یک نوع تجاوز است.» او توضیح می‌دهد پیش‌نویس لایحه‌اش تضمین می‌کند که به موجب قانون، درآوردن کاندوم بدون توافق، به عنوان یکی از مصادیق بی‌اعتبارکننده رضایت در نظر گرفته شود.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

http://harasswatch.com/news/1779/

🔶فرهنگ تجاوز چیست؟

🔹فرهنگ تجاوز محیطی را توصیف می‌کند که خشونت جنسی در آن فراگیر و عادی‌سازی شده و به عنوان امری ناگزیر پذیرفته شده است.

🔹فرهنگ تجاوز به طور گسترده‌ به واسطه باورهای نادرست و اثبات‌نشده  بازتولید می‌شود. بعضی مثال‌های فرهنگ تجاوز این موارد را شامل می‌شود: اسطوره‌های پیرامون خشونت جنسی، قربانی‌نکوهی، ادبیاتی که تجاوز را کم‌اهمیت و ناچیز جلوه می‌دهد، جوک ساختن، شی‌انگاری جنسی در تبلیغات، تصاویری که خشونت جنسی را جذاب‌سازی می‌کنند، متن ترانه‌هایی که درباره رضایت جنسی، پیام‌هایی گمراه‌کننده و آسیب‌‌زننده‌ به مخاطب می‌دهند.


 ▪️چگونه می‌توانیم فرهنگ تجاوز را به چالش بکشیم؟
 
🔹می‌توانیم با باور کردن نجات‌یافتگان شروع کنیم، می‌توانیم باورهای نهادینه‌شده و متعصبانه خود را درباره نقش‌های جنسیتی، سکسوالیته و تبعیض‌های جنسیتی مورد بازبینی قرار دهیم، می‌توانیم در مورد پیام‌های جنسیت‌زده و زن‌ستیرانه که در فرهنگ عامه و رسانه‌ها می‌بینم و می‌شنویم فکر و پرسش کنیم.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

🟣 وقوع ۴ «زن‌کشی» طی دو روز در ایلام و کرمانشاه

بنا بر گزارش هه‌نگاو با قتل یک زن دیگر در شهرستان دره شهر استان ایلام، طی دو روز در استان‌های ایلام و کرمانشاه ۴ زن توسط افراد نزدیک خود به قتل رسیده‌اند.

▪️عصر روز دوشنبه ۱۷ خرداد ۱۴۰۰ در محله مسکن مهر شهرستان دره‌شهر ایلام، یک زن جوان با هویت «حمیرا بازگیر خرم‌آبادی» سردفتر اسناد رسمی شماره ۱ شهرستان دره شهر توسط همسرش و با اسلحه به قتل رسید.
به گفته منابع هه‌نگاو، خانم بازگیر توسط همسرش و به دلیل اختلافات خانوادگی به قتل رسیده است. یک مرد که از بستگان حمیرا بازگیر بوده نیز در این جریان زخمی شده و پس از انتقال به مراکز درمانی جانش را از دست داد.

▪️روز گذشته نیز در شهر ایلام، یک زن با ضربات چاقو توسط همسرش به قتل رسید. موسوی، فرمانده انتظامی ایلام در این‌باره اعلام کرد که قاتلْ دستگیر شده و دلیل قتل همسرش را اختلافات خانوادگی عنوان کرده است.

▪️همان روز ۲ خواهر در محله گلستان کرمانشاه توسط همسر سابق یکی از آنها با اسلحه به قتل رسیدند. دلیل قتل این دو زن را نیز اختلافات خانوادگی عنوان کرده‌اند.

⚪️ تصویر از صفحه‌ی «خیابان، تریبون زندانی سیاسی»

@bidarzani

به‌دنبال تلاش‌های فعالان #حقوق_زنان، اسلوونی رابطه جنسی بدون رضایت را معادل #تجاوز شناخت
در ادامه تلاش‌های فعالان حقوق زنان در اسلوونی، این کشور دوشنبه ۷ ژوئن/۱۷ خرداد برقراری رابطه جنسی بدون رضایت هر دوطرف را مصداق تجاوز شناخت. پیش از این، قانون اسلوونی تنها مواردی را به عنوان تجاوز به رسمیت می‌شناخت که در آن‌ها روابط جنسی با اجبار، استفاده از زور یا تهدید برقرار شده بود و یا ثابت می‌شد که فردی که مورد تجاوز قرار گرفته توان دفاع از خود را نداشته است. این قوانین به‌رغم این‌که کارشناسان به صورت مکرر تاکید می‌کنند که فردی که مورد تجاوز قرار می‌گیرد دچار نوعی «فلج غیر ارادی» یا «یخ زدگی» می‌شود و این یک واکنش فیزیولوژیکی و روانشناختی به تجاوز است، اعمال می‌شدند و مواردی را در آن‌ها مقاومت صورت نگرفته بود، به عنوان تجاوز نمی‌شناختند. تاکنون تنها کشورهای بریتانیا، بلژیک، کرواسی، قبرس، دانمارک، یونان، ایسلند، ایرلند، لوکزامبورگ، مالت، سوئد و آلمان رابطه جنسی بدون رضایت را به عنوان تجاوز جنسی تعریف کرده‌اند. پارلمان اسپانیا و هلند نیز در حال رایزنی درمورد این تغییر قانونی هستند.
کارزار حقوق زنان در اسلوونی همچنین منجر به این شد که این کشور کنوانسیون استانبول را به‌عنوان یک کنوانسیون بین‌المللی برای مقابله با خشونت علیه زنان امضا کند.


خبرهای روز را در وبلاگ روزانه ما دنبال کنید.

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

📌 الزام ایجاد «فضای امن زنانه» در جنبش «من هم»

✍🏽 مهدیس صادقی پویا

از مجموعه مطالب ویژه‌نامه جمعی از فعالین زنان، «هم‌صدایی علیه سکوت»

از متن: «در این مقاله، برخورداری از امنیت را بیش و پیش از هر اصطلاح دیگری به معنای «مصونیت از خطر» تعریف می‌کنم. این تعریف، با معنای برخورداری و رفاه، فاصله‌ بسیاری دارد که به زعم من می‌توان آن را حول محور «ضرورت و لزوم» مورد ارزیابی قرار داد. آنچه که البته در این نوشتار هدف اصلی نیست، اما با تشریح جزئی‌تر این فاصله، به مفهوم امنیت و سپس «فضای امن» (safe space/place) و در اینجا، برای زنان در یک چارچوب فمینیستی بیشتر پی خواهیم برد.

مصون بودن از خطر یا ایمن بودن، میلی است انسانی که انسان حاضر در طبیعت، اجتماع و مناسبات آن، با بسیاری از کنش‌ها و واکنش‌های خود به دنبال آن است. انسان اجتماعی در تلاش برای رفع نیازهای اولیه‌ مادی و در مرحله‌ بعدی بهبود شرایط اقتصادی‌ خود، در ساخت روابط اجتماعی و آنگاه، سلامت بخشیدن به این روابط و در بسیاری دیگر از عرصه‌های خصوصی و عمومی زندگی‌، امنیت را جستجو می‌کند، و این نقطه دقیقاً همان جایی است که تلاش برای برخورداری از امنیت و حفظ آن، وارد مناسبات پیچیده‌تری می‌شود. از جمله‌ این مناسبات پیچیده، روابط انسانی در نظام جنسی/جنسیتی جوامعی است که در آن‌ها زندگی می‌کنیم؛ نظامی که خود در تقاطع چندین شاخه از علل و عوامل تاریخی، اقتصادی، جنسی و از این دست، شکل امروزی خود را پیدا کرده است؛ شکلی که البته همواره در حال تغییر است. در بحث و بررسی مسئله‌ نیاز به فضای امن برای زنان، پرسش این است که چرا وجود چنین فضایی یک ضرورت است؛ ضرورتی که به برخورداری از آن، باید به مثابه‌ نوعی حق نگریسته شود. برای بررسی پاسخ احتمالی این پرسش که چرا ساخت فضاهای امن زنانه، می‌تواند پیشنهادی کاربردی برای جنبش «من هم» ایرانی باشد، به مباحث نظری و جهانی پیرامون این موضوع نیز خواهم پرداخت».


ادامه‌ی متن را در وبسایت #بیدارزنی‌ بخوانید:


https://bidarzani.com/42814


@bidarzani

🔻چرا کارمندان خشونت جنسی را گزارش نمی‌دهند؟

🔶ترومای منحصر به فرد آزار جنسیِ آنلاین

✍🏽نویسنده: وندی ال. پاتریک
🖊برگردان: نیو صدر

🔹بسیاری از مردم، در دوره‌ای بزرگ شدند که حداقل این توانایی را داشتند که هنگام یک روز کاری، به طور فیزیکی از همکاران و مدیران مزاحم، بی‌ادب و آزارگرشان دوری کنند. اما امروزه اجتناب از آزار کارمندان کار راحتی نیست و حتی در برخی مواقع شدنی نیست؛ چراکه دیگر ارتباطات به صورت آنلاین هم صورت می‌گیرد.

🔹«جنیفر اسکاردیز» وهمکارانش در سال ۲۰۲۰، موضوع آزار آنلاین توسط همکاران را مورد بررسی قرار دادند. مطالعه انجام شده نشان می‌دهد کارمندانی که مورد آزار جنسی آنلاین توسط همکارانشان قرار می‌گیرند، نسبت به دیگر افراد هم احساس ناراحتی می‌کنند. آن‌ها متوجه می‌شوند که تجهیزات آنلاین، کار را برای آزارگران برای آزار راحت‌تر می‌کند و محیطی را ایجاد می‌کند که برای بازمانده غیرقابل تحمل است.

🔹اسکاردیزو و همکارانش متوجه شدند که که آزار آنلاین، مرزهای بین کار و زندگی را کم‌رنگ می‌کند و به آزارگران اجازه می‌دهد که در فضایی بدون نظارت بیرونی، رفتار نامناسب خود را انجام دهند. پیامد این موضوع این است که بازماندگان در شرایطی برای تصمیم‌گیری منحصر به فرد قرار بگیرند که پیچیده است. چراکه بسیاری از موسسات سیاست‌هایی برای برخورد با رفتارهای خارج از محل کار یا ارتباطات آنلاین ندارند.

🔹اسکاردیزو و همکارانش نوشته‌اند تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که بازماندگان با عادی‌سازی، انکار، کوچک کردن و یا سرزنش خودشان با آزار آنلاین کنار می‌آیند. آن‌ها در این مطالعه که در آن کارمندان فیسبوک را که مورد آزار قرار گرفته‌اند بررسی کرده‌اند، یافته‌های جدیدی را پیدا کردند که در تصمیم بازماندگان در گزارش آزار تاثیرگذارند.

🔹این تحقیق نشان می‌دهد که دو سوم دیگر که آزار جنسی آنلاین را گزارش ندادند، دلایلشان این بوده که فکر می‌کردند خودشان می‌توانند وضعیت را کنترل کنند، احساس ناراحتی داشتند، فکر می‌کردند که آزارشان ارزش گزارش‌ کردن ندارد، نگران این بودند که گزارشش بدتر است یا نگران عکس‌العمل همکاران و دیگر کارمندان بودند. این موضوع هم که آزار به شکل آنلاین انجام شده در این موضوع نقش داشته است و باعث شده بازمانده به این نوع آزار به شکل یک مسئله شخصی نگاه کند که باید آن را بیرون از محل کار کنترل کند.

🔹پذیرش آزار جنسی، یک مسئله اجتماعی جدی است. این مسئله چه آنلاین و چه آفلاین رخ دهد، یک محیط قابل اعتماد و پشتیبان را می‌طلبد که بازماندگان در آن نسبت به بیان رفتار نامناسبی که علیه آن‌ها انجام شده، احساس راحتی کنند.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را از لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1788/

🔶 ترکیه رسماً از کنوانسیون بین‌المللی «منع خشونت علیه زنان» خارج شد

🔹ترکیه در روز پنجشنبه یکم ژوئیه (۱۰ تیر) به‌صورت رسمی از کنوانسیون بین‌‌المللی منع خشونت علیه زنان خارج شد.

🔹رجب طیب اردوغان، رئيس جمهوری ترکیه، پیشتر در ماه مارس تصمیم دولت خود برای خروج از این پیمان بین‌المللی را اعلام کرده و انتقادهای زیادی را در درون کشور و نیز در نزد هم‌پیمانان غربی آنکارا برانگیخته بود.

🔹به‌گزارش یورونیوز، این کنوانسیون بین‌المللی که «کنوانسیون استانبول» نیز نامیده می‌شود، در سال ۲۰۱۱ توسط وزرای امور خارجه ۴۷ کشور اروپایی شامل ترکیه و اتحادیه اروپا در استانبول تصویب شد. هدف از امضای این پیمان‌نامه جلوگیری از وقوع اشکال مختلف خشونت علیه زنان و خشونت خانگی بود.

🔹در حالی که هزاران نفر از طرفداران حقوق زنان تاکنون در اعتراض به این سیاست دولت ترکیه تظاهرات کرده و خواستار تجدید نظر در این تصمیم شده‌اند، مقامات قضایی ترکیه نیز درخواست تجدیدنظر در این تصمیم را رد کردند.

🔹جانان گولو، رئیس فدراسیون انجمن‌های زنان ترکیه روز چهارشنبه گفت: «ما به مبارزه خود ادامه خواهیم داد. ترکیه با این تصمیم در حال شلیک به پای خودش است.»
وی گفت که از ماه مارس، یعنی زمان اعلام تصمیم دولت به این سو، «زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه که قربانی خشونت هستند، دیگر تمایلی به درخواست کمک ندارند چون می‌دانند که از این پس از حمایت اندکی برخوردار خواهند بود.» به گفته او، شیوع کرونا نیز باعث افزایش چشمگیر خشونت علیه این قشر از جامعه می‌شود.

🔹بر پایه کنوانسیون استانبول، امضاکنندگان متعهد به جلوگیری از انواع خشونت خانگی، تقویت برابری جنسیتی و پیگرد قانونی عاملان خشونت خانگی هستند.

🔹ترکیه در حالی چنین تصمیمی گرفته که آمار خشونت علیه زنان در این کشور نسبت به اغلب کشورهای دیگر بیشتر است. اخیرا #زن‌کشی در ترکیه افزایش یافته و به طوری که نتیجه تحقیق یک گروه نظارتی نشان می‌دهد، در ۵ سال گذشته به طور میانگین تقریباً در هر روز قتل یک زن ثبت شده است.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

🟣 استانبول؛ تظاهرات علیه خروج دولت ترکیه از "کنوانسیون منع خشونت علیه زنان"

با خروج‌ دولت اردوغان از این کنوانسیون، جانان گولو، رئیس فدراسیون انجمن‌های زنان ترکیه اعلام کرده بود: «ما به مبارزه خود ادامه خواهیم داد. ترکیه با این تصمیم در حال شلیک به پای خودش است.»

#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی

@Blackfishvoice
@bidarzani

🟣 قتل یک دختر ۱۶ ساله‌ی ساکن کرمانشاه توسط پدرش

بر اساس گزارش هه‌نگاو، روز یک‌شنبه ۱۳ تیر ۱۴۰۰، یک دختر نوجوان ۱۶ ساله به‌نام «شکیبا بختیار» توسط پدرش با ضربات متعدد چاقو به قتل رسید.

به گفته یک منبع مطلع، این دختر نوجوان به دلیل آنکه دیر از بازار به منزل بازگشته، توسط پدرش با هویت «شاپور بختیار» ابتدا مورد ضرب و شتم قرار گرفته و سپس با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده است.

با استناد به آمار به ثبت رسیده هه‌نگاو، از ابتدای سال ۱۴۰۰ تاکنون ۹ زن و دختر در شهرهای مختلف کُردستان به قتل رسیده‌اند که ۸ مورد آن توسط افراد نزدیک خانواده صورت گرفته و ٢ مورد نیز قتل ناموسی بوده است.

▪️تصویر: از تجمعات فعالان زنان سنندج پیرامون خشونت علیه زنان و قتل‌های موسوم به «ناموسی»

#خشونت_علیه_زنان
#زن_کشی

@bidarzani

📌 زنان تشنه‌ی محبت

✍🏽 بنفشه جمالی

از متن: «زنان در سریال‌های پررنگ و لعاب این روزهای شبکه نمایش خانگی زنانی تشنه محبت مردان هستند. زنانی که گویی بدون داشتن سایه مردی بالای سر نمی‌توانند زندگی کنند.

هما حقی دختری سی و چند ساله و تحصیلکرده که در اوج فضای بسته دهه شصت دوست پسر دارد و عاشقانه دوست پسر خود را دوست دارد و باهم قرار ازدواج گذاشته‌اند، برای جلوگیری از اعدام پدر در آستانه‌ی اعدام او با امیر شایگان مردی متاهل و قدرتمند آشنا می‌شود. مردی که برای حل مشکلش به او پیشنهاد ازدواج می‌دهد. هما به ناچار ازدواج را می‌پذیرد و به خانه مردی می‌رود که به‌واسطه جایگاه قدرتی که دارد تن و جسم هما را از آن خود می‌کند. واکنش هما حقی اما در برابر چنین مرد متجاوز و خشونتگری چیست؟ دل باختن و حامله شدن از مرد آن‌هم در کمتر از یک ماه است...

▪️شبکه نمایش خانگی که در حال حاضر تحت نظارت صدا و سیما قرار گرفته است، صداوسیمایی که به نظر می‌آید بعد از شکست در جذب مخاطب، با راه‌اندازی #سازمان_ساترا این بار به شیوه هوشمندانه‌تر و با همدستی سلبریتی‌هایی که هیچ اصول و خط قرمزی ندارند، در شبکه نمایش خانگی مشغول ترویج تفکرات حکومتی خود است.

▪️زنانی که عاملیتشان را این روزها در کوچه و خیابان مدام می‌بینیم. زنانی که بسیاری‌شان امروز با به بهانه‌های امنیتی و به دلیل اعتراض به #قوانین_نابرابر و #تبعیض‌آمیز با احکام سنگین در پشت میله‌های زندان به سر می‌برند. این زنان هیچ جایی در سریال‌های شبکه نمایش خانگی که قرار است الگویی باشند برای نسل جوان ندارند. زن طغیانگر و هنجارشکن زن مطلوبی نیست که صدا و سیما و سازمان‌های وابسته به آن بخواهند در پروژه‌های امنیتی‌شان آن را به تصویر بکشند.


#صداوسیما #شبکه‌های_خانگی #عادی‌سازی_از_خشونت

https://bidarzani.com/42855


@bidarzani

🔻جنبش می‌تو آمار گزارش تجاوز را در استرالیا افزایش داده است

🔶«ما با جنبش آگاهی‌بخشی جهانی مواجه شده‌ایم»

🔹دیدبان آزار: گزارش اخیر اداره آمار جرائم حاکی از افزایش بی‌سابقه آمار (۶۵ درصد) گزارش خشونت جنسی از ماه مارس در ولز جنوبی است. دو سوم این افزایش آمار گزارش مربوط به رده سنی ۱۳ تا ۲۰ سال بوده است. تحلیلگران این امر را نتیجه کارزارهای آگاهی‌بخش مانند می‌تو می‌دانند. تنها در فاصله ماه فوریه تا مارس، گزارش‌ها ۴۶ درصد افزایش پیدا کرده است و این درست همان زمانی است که «بریتنی هیگینز» روایت خود از خشونت جنسی در پارلمان را علنی بازگو کرد. و همین‌طور حول و حوش زمانی که «گریس تیم»، بازمانده و کنشگر مقابله خشونت جنسی به عنوان چهره سال استرالیا انتخاب شد.

🔹پس از ماه مارس افزایش گزارش‌ها به ۶۵ درصد رسیده که هم‌زمان با راه‌پیمایی گسترده استرالیا در سراسر کشور بوده است. این در حالی است که طبق آمارهای گذشته، از حدود ۲۰۰ هزار تعرض جنسی که سالانه در این کشور رخ می‌دهد تنها ۱۳ درصد به پلیس گزارش می‌شوند. از موارد گزارش شده، پنج درصد به مرحله محاکمه می‌رسند و تنها دو درصد به محکومیت مرتکب ختم می‌شوند.

🔹«ون بدهام» که سال‌ها است اخبار استرالیا در حوزه خشونت جنسی، جنبش می‌تو، قانونگذاری و ... را در روزنامه گاردین انعکاس می‌دهد درباره این آمار قابل توجه نوشته است: «در این سال‌ها که حول خشونت جنسی در استرالیا نوشته‌ام، شاهد تغییر فرهنگ و رویکرد عمومی نسبت به این مسئله بودم. در سال ۲۰۱۳، بازماندگان و رنجشان نادیده گرفته و بی‌اهمیت شمرده می‌شدند. با آغاز می‌تو، ما با جنبش آگاهی‌بخشی جهانی مواجه شدیم و سال ۲۰۱۹ محکومیت هپبورن در استرالیا یک پیروزی مهم برای جنبش مقابله با خشونت جنسی بود. و اما راهپیمایی سراسری مارس در واکنش به افشاگری هیگینز، ناگزیر بود و آنچه که لایقش بودیم اتفاق افتاد.»

🔹در روز ۱۵ مارس سال ۲۰۲۱، حدود ۱۱۰هزار نفر از مردم استرالیا در بیش از ۴۰ شهر از جمله کانبرا، سیدنی، ملبورن و بریزبن به خیابان آمدند. مردم در راهپیمایی موسوم موسوم به «راهپیمایی برای عدالت» علیه خشونت جنسی و نابرابری جنسیتی اعتراض کردند و خواستار اقدامات گسترده از جمله تحقیقات مستقل در مورد همه بازماندگان، افزایش بودجه عمومی برای پیشگیری از خشونت جنسی و اجرای توصیه‌های تحقق ملی ۲۰۲۰ برای مهار آزار و اذیت جنسی شدند. بیشتر تظاهرکنندگان که لباس مشکی به تن داشتند با تجمع مقابل ساختمان پارلمان پلاکاردهایی را با شعارهایی مثل «دیگر کافی است»، «مردان باید پاسخگو باشند»، «تو گوش نمی‌دهی»، «چند قربانی می‌شناسی؟»، «مردان، کنار بازماندگان بمانید»، «من آن زن را باور دارم» با خود حمل می‌کردند.

#دیدبان_آزار
@harasswatch

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:

https://harasswatch.com/news/1800/

سلام؛
یک سلام گرم بعد از یک دوره طولانی خاموشی و سکوت در "خانه امن".
امیدواریم که شما مخاطبانی که با این صفحه مانده‌اید، در این روزهای دشوار، خوب باشید و توانا.
خانه امن طی چند ماه گذشته کمی غیرفعال‌تر شده بود و دلایل زیادی برای این خاموشی موقت وجود داشت از جمله کوچک بودن/شدن گروهی که این صفحه را هدایت می‌کنند.
اما برای روزهای پیش رو و سال‌های‌ پیش رو، برنامه‌ریزی کرده‌ایم تا باز هم با شما درباره ساختن یک خانه امن، تهی از خشونت صحبت کنیم.
ذکر این نکته ضروری است که خانه امن، فعالیت‌های سابق از جمله مشاوره و غیره را فعلاً در برنامه کاری کنونی خود نگنجانده است هرچند به گسترش آن می‌اندیشیم.
اینجا باز هم با شما خواهیم بود تا دانسته‌ها و پرسش‌ها و پاسخ‌هایمان را پیرامون مسئله خشونت خانگی، به طور اصلی، و دیگر موضوعات مربوط گسترش دهیم.
از شما هم می‌خواهیم تا با ایده‌ها و نظرات‌تان ما را همراهی کنید.
یادآوری کنیم که خانه امن از مدیریت شخصی کارشناسی بهره می‌برد و به هیچ سازمان و گروهی متعلق نیست. و صرفاً تلاش می‌کند تا معلومات جامعه فارسی‌زبان را درباره موضوعات ذکر شده در بالا افزایش دهد.

تا زود
و وقت به خیر
خانه امن

🟡خشونت زوجینی چیست؟
🟣تیرماه ۱۴۰۰
🔴 خانه امن

در مطلب زیر، به بررسی عمومی و کلی «خشونت زوجینی» که به خشونت میان همسری نیز شهرت دارد، پرداخته‌ایم. خشونت زوجینی چیست و چه ابعادی دارد؟

🟢 @KhanehAmnTelegram

👇🏽

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت اول:

شاید عنوان این نوع خشونت، کمی عجیب به نظر برسد، اما به سادگی، گویای خشونتی است که میان شرکای حاضر در یک زوج رخ می‌دهد. این شرکا، ممکن است همسرانی باشند که در یک ازدواج رسمی و قانونی به سر می‌برند، یا افرادی که در چنین قراردادی نیستند، اما شریک زندگی یک‌دیگرند. خشونت بین همسری، عنوان دیگری است که برای این نوع خشونت به کار می‌رود، و معادل انگلیسی آن، Intimate partner violence و معادل فرانسوی آن،Violence conjugale است.
هنگامی که از خشونت زوجینی صحبت می‌کنیم، فارغ از اینکه این خشونت چه تعاریف و ابعادی دارد، و پیش از هر چیز، یک نکته توجه ما را به خود جلب می‌کند: پیچیدگی روابط انسانی تا چه حد است که حتی در شخصی‌ترین، و عاطفی‌ترین روابط‌مان نیز از خشونت در امان نیستیم.

پاسخ به این پرسش، البته که پس از بررسی ابعاد مختلف خشونت، آسان‌تر به دست می‌آید، اما نکته اصلی پاسخ دقیقاً در خود پرسش، نهفته است: شخصی‌ترین و عاطفی‌ترین روابط ما، یعنی قسمتی از مای واقعی در پشت صحنه زندگی اجتماعی و در بخش‌هایی از زندگی روزمره که ما ساعت‌های خصوصی‌مان را می‌گذرانیم: محلی بالقوه برای بروز درگیری، عدم تفاهم، تضاد و این یعنی بروز خشونت.
واژه خشونت را شاید در فارسی، بیش از آن که به هر رفتار آسیب‌زایی نسبت دهیم، به خشم و درگیری جسمی نسبت داده‌ایم. البته این اتفاق فقط در زبان فارسی، جایی که از واژه خشونت استفاده می‌کنیم، نمی‌افتد. خشونت، برای عامه مردم، رفتاری بسیار فراتر از آسیب‌های کوچک ترجمه شده و همین، دلیل اصلی آن است که برای مثال، خشونت عاطفی، روانی، و کلامی، کمتر در زمره خشونت‌های آسیب‌زا قرار گرفته‌اند یا بدان‌ها پرداخته شده است.

خشونت زوجینی، امروزه و با گذشت چند سال از شکل‌گیری جنبش Me Too، در کشورهای بسیاری مورد توجه مضاعف قرار گرفته است. جنبشی که بسیاری قاره‌های جهان را در نوردید و البته همین تابستان گذشته، تابستان ۱۳۹۹ به ایران هم رسید. خشونت زوجینی، یکی از ابعادی از خشونت جنسی را که موضوع اصلی جنبش Me Too بود به جامعه نشان داد، که مفسران و قانون‌گذاران و حتی گروهی از دانشگاهیان، همواره از توجه به آن غافل مانده‌اند، یا آن را به عمد انکار کرده‌اند: خشونت جنسی زوجینی، یا خشونت جنسی‌ای که میان شرکای زندگی صورت می‌گیرد. از اعمال اقدام‌های جنسی همراه با تهدید و زور، تا تحقیر جنسی و عدم تفاهم درباره برقراری رابطه جنسی. خشونت زوجینی، غیر از آنکه بر جنبه جنسی خشونت زوجینی در جنبش Me Too متمرکز شد، به بعد دیگری از این خشونت نیز توجه کرد: همسرکشی؛ که البته واژه آشنایی که در این باره همگی، بیش از دیگر مفاهیم و اصطلاحات شنیده‌ایم، « زن‌کشی» است که آمار بالایی از خشونت زوجینی یا میان همسری را شامل می‌شود. قتل خانوادگی به دلایلی مانند «آبرو» و غیره که به قتل «ناموسی» نیز از آن تعبیر می‌شود، دیگر ابعاد خشونت زوجینی هستند؛ اگر که میان زوجین اتفاق بیفتند.

اما خشونت زوجینی یا میان همسری به طور کلی چیست؟ یکی از تعاریف اصلی و کنونی خشونت زوجینی که به وسیله دولت فرانسه،‌ کشوری که موضوع اصلی جنبش فمینیستی آن، هم‌اکنون، خشونت زوجینی و زن‌کُشی است، از این قرار است:
«خشونت زوجینی، خشونت است که میان شرکای زندگی رخ می‌دهد. این خشونت می‌تواند، انواع زیر را شامل شود:
روانی (آزار زبانی، توهین، تهدید)،
جسمی (ضربه و زخم)،
جنسی (تجاوز و لمس)،
یا اقتصادی (محروم کردن از منابع مالی، و نگه داشتن طرف مقابل در وابستگی.»
چه ارتباطی میان خشونتگر و قربانی و بازمانده خشونت او وجود دارد؟
دولت فرانسه، در ادامه این تعریف، خشونت زوجینی از خشونتی می‌داند که میان فرد خشونت‌دیده و فرد خشونت‌گر در یک رابطه احساسی به سر می‌برند. این افراد می‌توانند ازدواج کرده باشند، یا در یک پیوند اجتماعی زوجینی به سر ببرند، و یا در کنار هم زندگی کنند.
ادامه در پایین.

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت دوم:

ابعاد و چگونگی بحث خشونت زوجینی را می‌توان بسیار وابسته به زمینه تاریخی و مذهبی یک جامعه دانست. ادیان و مذاهب بسیاری، زن را تحت قیمومت و مالکیت مردان می‌دانند: پدران تا پیش از ازدواج و شوهران، پس از ازدواج.
(نکته آنکه، رابطه عاطفی و خشونت زوجینی، تنها محدود به زوج‌های دگرجنسگرای متشکل ا یک زن و یک مرد نیست. به این موضوع در مطالب دیگری خواهیم پرداخت).
به دلیل همین بذل مالکیت بر زنان به مردان است که خشونت زوجینی، هنوز در بسیاری از نظام‌های قانونی و حقوقی، آن‌طور که باید به رسمیت شناخته نمی‌شود و زنان برای آنکه بتوانند از رابطه‌ای خشن خارج شوند، هزینه‌های زیادی می‌پردازند. اگر این زنان در یک رابطه ازدواجی به سر ببرند، خشونت مرد می‌تواند دلیل آن‌چنان «موجهی» برای جدایی و وقوع طلاق نباشد. این متأسفانه همان شرایطی است که در نظام حقوقی و قانونی کشور ایران با آن مواجه هستیم، که به موقع و در مطلبی مفصل بدان خواهیم پرداخت.
خشونت زوجینی اما در بسیاری دیگر از نظام‌های حقوقی و خانوادگی و قانونی، جرم‌انگاری شده است. همان‌طور که مقابله با چنین خشونتی، در نظام قانونی و قضایی ایران نیز، سال‌هاست که در دست بررسی و مجادله است.

خشونت زوجینی، بسته به ابعاد آن، نوع آن، و مدت زمان آن می‌تواند فرد خشونت‌گر را برای همیشه از دیدار شریک زندگی‌اش محروم کند، یا منجر به زندانی شدن یا پرداخت جریمه و دیگر «مجازات»های دیگر شود. هرچند، امروزه، در برخی کشورها، با روش‌های قانونی مقابله دیگری که بیشتر بر پایه عدالت و اصلاح اجتماعی هستند، مواجهیم. مانند برگزاری دوره‌های آموزشی برای کسی که مرتکب خشونت شده و تلاش برای ایجاد بستر اجتماعی برای بازگرداندن شخص خاطی به جامعه، پس از ارتکاب به خشونت. در تمامی این موارد، شریک زندگی او که بازمانده خشونت است، تحت پشتیبانی و حمایت روانی، جسمی و قانونی قرار می‌گرد.
خشونت زوجینی می‌تواند زندگی‌های شخصی و جمعی بسیاری را به خطر بیندازد، چرا که با خصوصی‌ترین عرصه‌های سپهر خصوصی زندگی افراد در ارتباط است. زوج‌هایی که دارای فرزند هستند و این خشونت را به کرات، میان خود تجربه می‌کنند، تأثیرات عمیقی بر آموزش و رشد کودکان خود می‌گذارند؛ کودکانی که اگر مورد حمایت و پشتیبانی گروه‌های حامی قرار نگیرند، می‌توانند خود به بازتولیدکنندگان خشونت بدل شوند.
ادامه در پایین.

📌@KhanehAmnTelegram

📎«خشونت زوجینی» چیست؟
🖋خانه امن

✅قسمت سوم:

از دیگر مواردی که باید در بررسی خشونت زوجینی به آن اشاره کرد، این است که این خشونت می‌تواند در تمامی زوج‌ها، فارغ از اینکه در چه طبقه اجتماعی به سر می‌برند، و چه شرایط اقتصادی‌ای دارند و مشغول به انجام چه کاری در زندگی خودشان هستند، انجام شود. کلیشه‌هایی که درباره خشونت زوجینی و به طور کلی خشونت خانگی وجود دارند، ذهن ما را به آن سو هدایت می‌کنند که خشونت را امری متعلق به گروه‌های به اصطلاح «عامی» جامعه بدانیم، نه آنچه که فارغ از موقعیت اجتماعی و اقتصادی افراد، امکان وقوع در میان تمامی زوج‌ها را دارد.
برای مثال، یکی از مخاطبان خانه امن، تجربه خود از خشونت زوجینی را با ما در میان گذاشته است که با اجازه او این روایت را منتشر می‌کنیم:
«من یک زن ۳۲ ساله‌ام و شش ساله که ازدواج کرده‌ام. در بخش اداری دولتی کار می‌کنم، درآمد کافی و موقعیت اجتماعی خوبی دارم. همسرم هم یک مرد ۳۲ ساله است که در یک شرکت تجاری، به عنوان مدیر بازرگانی خارجی مشغول به کاره. هر دو تحصیل‌کرده‌ایم و در دانشگاه بود که با هم آشنا شدیم. تمام اطرافیان و خانواده ما، زوج ما را زوجی خوشبخت می‌دانند که «همه چیز دارد». اما با تمام این‌ها، چیزی عذاب‌آور همیشه میان من و همسرم وجود داشت. چیزی که بیش از آنکه او را آزار دهد، من را آزار می‌داد و آزار می‌دهد: همسر من، با مفهوم رضایت جنسی و اینکه برای برقراری رابطه جنسی، هر دو باید وقت، حوصله و میل و خواست داشته باشیم، بیگانه است. این را هم بگویم که او هیچ وقت به من به چشم ابزار جنسی تحت مالکیتش نگاه نکرده، اما از اساس فکر می‌کند که اگر تمایل به برقراری رابطه دارد، من به عنوان همسرش و در زوج‌مان باید به آن تن بدهیم، چرا که ما یک زوجیم که با هم «خوشبختیم». اوایل، انجام این کار برای من همراه با این تفکر بود که بله، در زوج ما، حتی اگر من تمایلی به برقراری رابطه جنسی ندارم، اما انجامش چیز یاز من کم نمی‌کند. بلکه همسرم را که دوستش دارم خوشحال می‌کند. بعد از گذشت حدود یک سال، با شرایطی مواجه شدم که برایم ترسناک بود. همین مسئله داشت از علاقه‌ام با بودن در کنار همسرم کم می‌کرد. کمتر علاقه داشتم زمان خصوصی زیادی با او بگذرانم چرا که تن دادن به رابطه جنسی با او در حالی که شرایط را نداشتم، آزاردهنده بود. و این شرایط و دوگانگی ادامه پیدا کرد تا همین چند روز پیش که برای اولین بار با یک مشاور زوج که روانکاو هم هست صحبت کردم و برای اولین بار با خشونت زوجینی آشنا شدم. خشونتی که گاهی اینقدر موذی است که در عین حال که همه چیز در یک زوج خوب پیش می‌رود، اما حضور دارد و مدت زمان لازم است تا آن را لمس کنیم و ببینیم. راستش از اینکه به این شکل تحت خشونت بوده‌ام ناراحتم و از طرفی هم با خودم فکر می‌کنم که هیچ گاه با همسرم درباره‌اش صحبت نکردم. نمی‌دانم اسم این را خشونت بگذارم یا نه، اما من آسیب دیده‌ام و قصد دارم تا این شرایط را درست کنم. قصد دارم چند جلسه با مشاورم صحبت کنم و بعد مسئله را با همسرم در میان بگذارم و از او هم بخواهم تا با مشاوری که خودش به او اعتماد دارد، در این باره صحبت کند.»
خشونت زوجینی، همان‌طور که روایت این مخاطب نیز نشان می‌دهد، خشونت زوجینی، گاهی آنقدر در لایه‌های زیرین یک رابطه و در خصوصی‌ترین عرصه‌های زندگی مشترک اتفاق می‌افتد که به سادگی قابل لمس و ارزیابی نیست. گاهی این خشونت به دلایلی مانند دلایل عاطفی به رسمیت شناخته نمی‌شود، اما تأثیر آن در جنبه‌های دیگر زندگی اشخاص به شدت پررنگ است.
خشونت زوجینی، خشونتی است که می‌تواند در بستر زمان، به دست اشخاصی که ویژگی‌های اخلاقی مثبت برجسته‌ای دارند، و در دوستانه‌ترین روابط میان شرکای زندگی اتفاق بیفتد. خشونت جنسی می‌تواند منجر به قتل شریک زندگی شود، یا مانند بسیاری موارد، یک رابطه زوجینی را به پایان برساند.

📌@KhanehAmnTelegram

🟣 جدیدترین گزارش مرکز آمار ایران: «ازدواج بیش از هفت هزار دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله در سه ماه»


▪️رادیو زمانه: «علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران ۱۵ بهمن سال گذشته در دیدار با گروهی از مداحان با تأکید بر لزوم «ارج‌گذاری به جایگاه زنان خانه‌دار و نقش ویژه آنان در خانواده»، به موضوع «ازدواج بهنگام و فرزندآوری» نیز اشاره کرده و گفته بود: «این دو موضوع از نیازهای حیاتی امروز و فردای کشور است که مداحان باید به‌عنوان یک رسانه بزرگ برای ترویج آن نقش‌آفرینی کنند.»

▪️به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) براساس تازه‌ترین گزارش مرکز آمار ایران، طی پاییز ۹۹، ۷۳۱۷ ازدواج دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله و پنج ازدواج پسربچه کمتر از ۱۵ سال به ثبت رسیده است. مطابق با این گزارش در پاییز ۹۹ آمار ازدواج دختران کمتر از ۱۰ سال صفر است. همچنین در همین بازه زمانی ۳۶۹۵۲ دختر ۱۵ تا ۱۹ ساله و ۵۱۳۹ پسر ۱۵ تا ۱۹ ساله ازدواج کرده‌اند.

در این بازه زمانی تعداد طلاق ثبت شده دختران زیر ۱۰ سال و پسران زیر ۱۵ سال صفر است. اما با افزایش سن دختربچه‌ها آمار طلاق هم افزایش می‌یاید. بر اساس گزارش مرکز آمار ۱۹۲ طلاق دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله در پاییز ۹۹ ثبت شده است. همچنین ۳۵۹۰ طلاق برای دختران ۱۵ تا ۱۹ سال و ۱۷۶ طلاق برای پسران ۱۵ تا ۱۹ سال نیز در همین بازه زمانی به ثبت رسیده است.

 با وجود اعتراضات‌ دامنه‌دار فعالان حقوق کودک و فعالان حقوق زنان به بی‌توجهی قانون‌گذاران به مسئله ازدواج کودکان، بر اساس مصوبه کمیسیون تلفیق بودجه مجلس ۱۰۰ میلیون تومان وام به ازدواج دختران زیر ۲۳ سال و پسران زیر ۲۵ سال اختصاص یافته است.

@RadioZamaneh
@bidarzani