📌📌📌قابل توجه حقوقدانان و کنشگران
📚📚📚دوره آنلاین "حقوق کاری پرستاران از منظر حقوق و تعهدات بین المللی" توسط مرکز پژوهشی و کاربردی نیروی کار(CLRA) در کشور هند با ارائه اسکالرشیپ برای حقوقدانان و کنشگران برگزار می‌کند:
🟢این دوره به صورت آنلاین و در سه جلسه برگزار خواهد شد.
🟢زمان برگزاری دوره بهمن و اسفند 1400 است و شما تا جمعه هشتم بهمن برای ثبت‌نام در این دوره آموزشی آنلاین فرصت دارید.
🟢این دوره به صورت رایگان برگزار خواهد شد.
👩‍🎓🧑‍🎓دانشجویانی که با موفقیت این کلاس را به پایان برسانند گواهینامه معتبر دریافت خواهند کرد.
👩‍⚕️🧑‍⚕️مخاطب این دوره همه دست اندرکاران نظام سلامت ایران خصوصا پرستاران و بهیاران، حقوقدانان، کنشگران و یا هر فرد علاقه مند به موضوع حقوق کاری کادر درمان است.
با توجه به ظرفیت محدود کلاس، در شرایط برابر، اولویت با افرادی است که زودتر ثبت نام کرده باشند.
شما می توانید از طریق هر یک از این دو لینک ثبت نام کنید:
Upcoming Events | Center for Labor Research and Action (clra.in)

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdWzuh41_p_4_wZKFS6r7IsQXU2I0aDG6RYv2_2DuDNsVFPbg/viewform?usp=sf_link

قابل توجه مخاطبان عزیز «خانه امن»:

قسمتی از این دوره آموزشی به مسئله خشونت و آزار جنسی در محیط کاری پرستاران اختصاص داده شده است. اگر علاقمند به یادگیری بیشتر در این زمینه هستید، «خانه امن» شرکت در این دوره را به شما پیشنهاد می‌کند.

در پست‌های پیشین «خانه امن» می‌توانید به طور کلی دربارة آزار و خشونت جنسی و کلیات آن بیشتر بخوانید و در این دوره نیز شرکت کنید.

📌@KhanehAmnTelegram

🟤تله مادری ایده‌آل

✍نویسنده: ایمنه آما
🖋مترجم: شیوا نظرآهاری


زاگاه- بشر همیشه تلاش کرده شرایط زندگی انسان را بهبود بخشد و برای به حداکثر رساندن رفاه در همه جنبه‌های زندگی مانند پویایی و سرپناه سخت کار کرده است. در مقابل وقتی صحبت از زندگی و فیزیولوژی زنان می‌شود، مردان بر حفظ وضعیت موجود سرمایه‌گذاری می‌کنند. با وجود پیشرفت‌های عظیم پزشکی که ممکن است به زودی منجر به خلق انسان آزمایشگاهی شود، زنان با رنج‌های قاعدگی و سختی‌های زایمان و بارداری به حال خود رها شده‌اند.

◽️کلیشه‌ای جدید از #مادری_ایده‌آل چندسالی است که رواج پیدا کرده است؛ تصویری از «مادر فوق‌العاده» که توسط رسانه‌ها ترویج می‌شود، مادرانی را نشان می‌دهد که قادرند کار کنند، مادری کنند، در عشق شعبده‌بازی کنند و همواره به‌طور موفقیت‌آمیز در اوج زنانگی خود باشند.این افسانه مادر ایده‌آل علاوه بر فشار وحشتناکی که به همراه دارد، وقتی به برابری جنسیتی و توزیع مسئولیت‌های والدین برسیم، نقش پدر را نیز کاملا محو می‌کند. این گفتمان، ما را به ژان ژاک روسو باز می‌گرداند، که از دیدگاه او پدر یک «نقش مقتدر» است. رابطه مادر و فرزند در سه سال اول زندگی، مقدس تلقی می‌شود. این دیدگاه، مادری را به یک پیوند بیولوژیکی و زن را به نقش باروری تقلیل می‌دهد. درنتیجه پدر از کار مراقبتی و آموزشی کنار گذاشته می‌شود. نقش او صرفا به یک شرکت‌کننده در فرایند بارور شدن تخمک فروکاسته می‌شود و در روند مراقبت از کودک غایب می‌ماند.

@zaagaah

#زاگاه #مادری_ایده‌آل
#idealmotherhood

🔻ادامه مطلب:
https://zaagaah.com/lvqn

📃 📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت اول: زوجیت همجنس)
🖋 نویسنده: خانه امن

اگرچه هنوز هنجارهای اجتماعی در بسیاری از جوامع منجر به به رسمیت شناخته شدن زوج‌های دگرجنسگرا می‌شوند و زوج‌های همجنس را از دایره تمام مسائل مربوط به زوجیت حذف می‌کنند، اما واقعیت جوامع کنونی ما، چه در آن‌ها حقوق افراد همجنس‌خواه به رسمیت شناخته شود، چه نه، این است که افراد همجنس‌خواهد وجود دارند و زوج‌ و خانواده‌های خود را تشکیل داده‌اند...
ادامه متن 👇🏽👇🏽👇🏽

📌@KhanehAmnTelegram

📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت اول: زوجیت همجنس)
🖋 نویسنده: خانه امن

اگرچه هنوز هنجارهای اجتماعی در بسیاری از جوامع منجر به به رسمیت شناخته شدن زوج‌های دگرجنسگرا می‌شوند و زوج‌های همجنس را از دایره تمام مسائل مربوط به زوجیت حذف می‌کنند، اما واقعیت جوامع کنونی ما، چه در آن‌ها حقوق افراد همجنس‌خواه به رسمیت شناخته شود، چه نه، این است که افراد همجنس‌خواهد وجود دارند و زوج‌ و خانواده‌های خود را تشکیل داده‌اند.

در بسیاری از نظام‌های حقوقی، امروزه، افراد همجنس‌خواه دارای حقوق رسمی برابر با افراد غیرهمجنس‌خواه هستند. می‌توانند ازدواج کنند، ازدواج خود را به صورت رسمی ثبت کنند، به روش‌های مختلف دارای فرزند شوند و غیره. در برخی از دیگر کشورها و نظام‌های حقوقی، این افراد از دیگران حقوق کمتری دارند. و حتی ممکن است در کشورهایی مانند ایران، موجوددیت آن‌ها جرم‌انگاری شده باشد.

بیایید فارغ از اینکه در جامعه ما این افراد و گرایش جنسی آن‌ها جرم‌انگاری شده و جامعة سنتی و مذهبی ما هنوز آمادگی پذیرش و حتی
تحمل چنین زوجیت‌هایی را ندارد، با واقعیت زندگی مشترک این افراد و اینکه هر زندگی مشترک و زوجیتی ممکن است منجر به خشونت، برخورد، مشکلات میان زوجی و غیره شود، آشنا شویم.

شاید بارها و بارها شنیده باشید که خشونت خانگی، تنها محدود به خشونت مردان علیه زنان، خشونت در خانواده‌های هسته‌ای، و خشونت در میان زوج‌های غیر هم‌جنس نیست. بله، خشونت میان زوج‌های همجنس نیز به مطالعه گذاشته شده و کمابیش آمارهای مختلفی از وقوع خشونت خانگی میان زوج‌های همجنس در کشورهای مختلف وجود دارد. بسیاری از سازمان‌های حمایت از حقوق افراد دگرباش نیز، تحقیقات مفصلی انجام داده‌اند تا با بررسی این نوع خشونت برای مطالعه و راهکارهای کاهش آن تلاش کنند.

با تأکید بر اینکه خشونت می‌تواند توسط هر کسی با هر گرایش جنسی و علیه هر کسی با هر گرایش جنسی رخ دهد، تصور اینکه خشونت خانگی میان زوج‌های همجنس که با هم زیر یک سقف زندگی می‌کنند، رخ نمی‌دهد، دلایل متعدد و مختفلی دارد: این زوجیت و این زوج‌ها جدی گرفته نمی‌شوند، در نتیجه جدی گرفته نشدن، تحقیقات و مطالعات مرتبط روی وجود خشونت در این زوجیت‌ها انجام نمی‌شود و در نتیجه دسترسی ما به منابع معتبر و موجود کم است و در نتیجه شناخت لازم و کافی در این باره وجود ندارد. در کنار تمام این مسائل و دلایل، به دلیل اینکه همجنس‌خواه‌هراسی در تمام جوامع کنونی ما، امری جدی است، قسمت اعظمی از تلاش برای دستیابی و یا حفظ حقوق مدنی برای افراد همجنس‌خواه تبدیل به تلاش‌هایی شده تا این زوج‌ها را زوج‌هایی ایده‌آل به تصویر بکشد: تصویری غیر واقعی از زوجیت همجنس. اما چرا و نتیجة چنین تصویر‌سازی‌ای چیست؟ به طور قطع، همان‌طور که گفته شد، همجنس‌خواه‌ستیزی جوامع موجب می‌شود تا همجنس‌خواهان به طور عادی از روند زندگی معمول یک جامعه خارج شوند و به صورت انسان‌هایی «متفاوت» به آن‌ها نگریسته شود. متفاوت از هر جهت. به همین دلیل است که تصور اینکه زوج‌های همجنس که به سختی در جوامع همجنس‌خواه‌ستیز می‌توانند به حقوقی مانند زوجیت دست یابند، تحت تأثیر کلیشه‌هایی قرار می‌گیرند که تصوری از اینکه این افراد می‌توانند قربانی خشونت جنسی باشند، ارائه نمی‌دهد. به این ترتیب، افراد همجنس‌خواهی که چنین تجربه‌هایی را دارند، در فضای شخصی خود ایزوله می‌شوند و جامعه، امکانات لازم را که به افراد غیرهمجنس‌خواه در این باره ارائه می‌دهد، برای آن‌ها فراهم نمی‌کند. این یکی از دلایل اصلی‌ای است که چرا افراد همجنس‌خواهی که در زوجیت‌های خشن قرار دارند ممکن است بیش از دیگران در چنین شرایطی بدون همراهی باقی بمانند و در نتیجه امکان خروج از آن نیز برایشان سخت‌تر باشد.

خشونت خانگی همه را هدف قرار می‌دهد… همجنس‌خواه یا غیر همجنس‌خواه.

📌@KhanehAmnTelegram

🟣 قربانی کودک همسری؛ همسرش سر بریده او را در شهر چرخاند


امروز شنبه ۱۶ بهمن‌ماه، یک دختر نوجوان ۱۷ ساله در اهواز، با انگیزه ناموسی توسط همسر و برادر همسرش به قتل رسید. در این رابطه ویدئویی در شبکه های اجتماعی منتشر شده که در آن فرد قاتل، سر بریده همسرش را مقابل چشمان مردم در شهر می‌چرخاند. بنابر این گزارش، ساعت ۱۵ امروز مرد جوانی در میدان کسایی خشیار اهواز سر بریده همسرش را برای چند لحظه در مقابل مردم به نمایش گذاشت و سپس از آن مکان متواری شد.

به‌گزارش هرانا، پس از گزارش این جنایت، ماموران پلیس در صحنه با پیکر دختر ۱۷ ساله ای مواجه شدند که داخل یک خانه سرش از بدن جدا شده و جسد وی در مکان دیگری رها شده بود. تحقیقات بیشتر نشان داد، دختر جوان پس از فرار به ترکیه توسط همسرش به ایران بازگردانده شده و به دست همسر و برادرهمسرش که هر ۲ پسر عموی او بودند به قتل رسیده است.

⚪️ فاجعه‌ی زن‌کشی و روند عادی‌سازی از آن تا جایی پیش رفته است که شنیع‌ترین جنایات وارد آمده علیه زنان، نظیر خشونت و قتل هر روزانه‌ی زنان، بریدن سر با داس و چرخاندن در شهر نیز کم‌کم به تیتری ثابت بدل می‌شود. در چنین گستره‌ای از وضع قوانین نابرابر و جنسیت‌زده، ماهیت ضد زن حاکمیت و تخصیص بودجه‌های کلان جهت پروپگاندای «ناموس انگاری زنان» و‌ «غیرت مردانه»، تنها خشونت علیه زنان ارتقا پیدا کرده و صورت دهشتناک‌تری به خود خواهد گرفت. چرا که‌ «رومینا»های سر بریده شده، تنها در هویت و نام شهرشان متفاوت هستند.


▪️ما از بازنشر تصویرِ مثله‌سازی بدن این کودک به‌دست همسرش، خودداری می‌کنیم.

#قتل_های_ناموسی #زن_کشی #نابرابری_و_تبعیض
#همبستگی_علیه_نابرابری_فقر_خشونت


@bidarzani

«مردی در اهواز، سر همسر ۱۷ ساله‌اش را از تن جدا کرد و خندان در کوچه‌های شهر گرداند»

مشکل کجاست؟

@KhanehAmnTelegram

«مردی در #اهواز همسر هفده ساله‌اش را به قتل رساند و سپس سر بریده‌اش را برای دقایقی همراه با خنده در انظار عمومی به نمایش گذاشت.»

اخباری که روزانه از این دست می‌شنویم، هر یک به نحوی شوکه‌مان می‌کند. در یکی نحوه به قتل رساندن و در دیگری چرخاندن سر بریده مقتول در شهر. اما آنچه از همه شوکه‌کننده‌تر است، بی شک وقوع به کرات این اقدامات و جنایت‌هاست. به خصوص علیه زنانی که به نام غیرت و ناموس در فرهنگ جاری مردم و به نام تمکین در قوانین بر پایه دین، دارایی مردانی محسوب می‌شوند که خود را به طور کامل مالک جان آنها می‌پندارند.

تعداد زنانی که به طور روزمره در سراسر جهان به دست همسران کنونی یا سابق‌شان به قتل میرسند یا مورد خشونت جسمی قرار میگیرند، عددی است سرسام‌آور. اگرچه در بسیاری از کشورها، قوانین حمایتی بسیاری برای جلوگیری از وقوع چنین اقداماتی وضع شده اما واقعیت اینجاست که نگاه عمومی جوامع به زنان، تربیت مردسالارانه مردانی که خود را مالک زنان خود می‌دانند و به سادگی به جسم و روان آنها تعرض می‌کنند و عوامل بسیاری موجب می‌شود تا شاهد چنین جنایت‌هایی باشیم.

شاید بهتر است به خودمان یادآوری کنیم که اگرچه جنایت‌های از این نوع، به دست یکی علیه دیگری صورت می‌گیرد و در این خبر شوکه‌کننده این روزهای اهواز هم این مرد جوان را «جانی»، «بی‌رحم» و غیره خطاب می‌کنیم، اما بهتر است فراموش نکنیم که جنایت واقعی به دست قانون‌گذاران، مجریان قوانین احتمالی موجود، و واپسگرایانی که در رده‌های قانون‌گذاری و قانون‌سازی جا خوش کرده‌اند، انجام می‌شود.

به طور قطع چشم‌پوشی بر جنایت عریان جز ناآگاهی در بر ندارد. باید به جای سوگواری، مطالبه کنیم. اطرافیان‌مان را آگاه سازیم و در صورت وقوع خشونت خانگی، دیگران را در این باره مطلع کنیم.

خانه امن

@KhanehAmnTelegram

فاجعه‌ی خاموش (قتل‌های ناموسی)

نویسنده: پروین بختیارنژاد


#کتاب #قتل_ناموسی #زن_کشی


@Blackfishvoice

🟣 خاموش نباش، صدایت را بلند کن

توییت «تیم‌ملی فوتبال زنان ملوان بندر انزلی» در واکنش به قتل فجیع #مونا_حیدری

#زن_کشی #قتل‌های_ناموسی
#همبستگی_علیه_نابرابری_فقر_خشونت

@bidarzani

‏این تصویری از "‎گورستان سیوان" در #سلیمانیه میباشد. گورستانی برای دختران و زنانی که به دلایل ناموسی کشته شده‌اند. تعدادی از قبرها نیز متعلق به فرزندانیست که "نامشروع" بوده‌اند و کشته شده‌اند. قبرها نام و نشانی ندارند. تنها شماره دارند.



از حساب توئیتر نگار جوکار


#زن_کشی #قتل_ناموسی #خشونت‌_علیه_زنان #زن_ناموس_هیچکس_نیست


@Blackfishvoice

📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت دوم: نوجوانان همجنسخواه)
🖋 نویسنده: خانه امن

خشونت خانگی علیه افراد همجنس‌خواه در قالب‌های متنوع و مختلفی صورت می‌گیرد. به طور کلی همجنس‌خواهان از جمله گروه‌های اجتماعی هستند که بر اساس یافته‌های تحقیقات متعدد و هم‌چنین آمارهای سازمانی و دولتی، تحت خشونت خانگی زیادی قرار دارند.
مشخصاً در جوامعی که رابطة عاطفی، عاشقانه، و جنسی میان افراد همجنس جرم‌انگاری شده یا به خوبی مورد حمایت قرار نگرفته است، آسیب‌پذیری این گروه از جامعه نیز در برابر خشونت، از هر نوع که باشد، بیشتر و بیشتر می‌شود.
وضعیت نوجوانان و جوانانی که با خانواده‌های خود زندگی می‌کنند، احتمالاً از دیگر گروه‌های سنی، وضعیتی وخیم‌تر است.
ادامه متن 👇🏽👇🏽👇🏽

📌@KhanehAmnTelegram

📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت دوم: نوجوانان همجنسخواه)
🖋 نویسنده: خانه امن

خشونت خانگی علیه افراد همجنس‌خواه در قالب‌های متنوع و مختلفی صورت می‌گیرد. به طور کلی همجنس‌خواهان از جمله گروه‌های اجتماعی هستند که بر اساس یافته‌های تحقیقات متعدد و هم‌چنین آمارهای سازمانی و دولتی، تحت خشونت خانگی زیادی قرار دارند.

مشخصاً در جوامعی که رابطة عاطفی، عاشقانه، و جنسی میان افراد همجنس جرم‌انگاری شده یا به خوبی مورد حمایت قرار نگرفته است، آسیب‌پذیری این گروه از جامعه نیز در برابر خشونت، از هر نوع که باشد، بیشتر و بیشتر می‌شود.

کشور ایران یکی از کشورهایی است که هم‌چنان در قانون مجازات آن، رابطه میان افراد هم‌جنس جرم‌انگاری شده است. البته باید توجه کرد که این جرم‌انگاری معطوف به «رابطة جنسی میان دو همجنس» است و هم‌چنان وضعیت افرادی که خود را همجنس‌خواه هویت‌یابی می‌کنند اما هیچ رابطة جنسی‌ای میان آن‌ها و فردی از جنس خودشان به اثبات نرسیده است، در این کشور دچار ابهام بسیار است.

آنچه واضح و شفاف است، این است که در حضور جرم‌انگاری این نوع رابطه (جنسی) و در غیاب سازمان‌های فعال برای احقاق حقوق شهروندی افراد همجنس‌خواه، بسیاری از همجنس‌خواهان ایرانی که به دلیل گرایش جنسی خود، در خانه و خانواده‌شان، خشونت را تجربه می‌کنند، نمی‌توانند در این باره درخواست کمک کرده یا به سادگی در مراجع قضایی و حقوقی از دلیل آنکه مورد خشونت واقع شده‌اند، سخن بگویند.

از یاد نبریم که مطالعات نشان می‌دهند که افراد دگرباش، از جمله همجنس‌خواهان، در سراسر جهان از جمله افرادی بوده‌اند که پس از شبوع بیماری کووید-۱۹ و قرنطینه طولانی‌مدت و سراسری در اغلب کشورهای جهان، خشونت خانگی بسیاری را تجربه و گزارش کرده‌اند.

در این باره، وضعیت نوجوانان و جوانانی که با خانواده‌های خود زندگی می‌کنند، احتمالاً از دیگر گروه‌های سنی، وضعیتی وخیم‌تر است. این نکته را نیز نباید از یاد ببریم که متأسفانه کشور ایران و نظام قضایی و حقوقی آن، راهکارها و سازوکارهای حمایتی نه چندان زیادی را برای حمایت از کسانی که خشونت خانگی را تجربه می‌کنند، ارائه نکرده است. در بسیاری از موارد، افرادی که تحت این خشونت قرار می‌گیرند، به خصوص اگر زن باشند و این خشونت از جانب مردان خانواده، مانند پدران و همسران آن‌ها صورت گرفته باشد، شاهد عدم حمایت نیروهای انتظامی و مسئولان قضایی در بسیاری از موارد بوده‌ایم. فارغ از این، نص صریح قانون اسلامی ایران، حق چندانی را برای گروه‌های اقلیتی به رسمیت نشمرده و بدین شکل، کسانی که این خشونت را تجربه می‌کنند، از هیچ‌گونه حمایتی بهره‌مند نمی‌شوند.
نوجوانان دگرباش، از جمله نوجوانانی که خود را همجنس‌خواه هویت‌یابی می‌کنند و در کشمکش دوران نوجوانی خود و بحران هویتی و یافتن هویتی هستند که در خود ارزیابی کرده‌اند، بیش از هر زمان دیگری نیاز به حمایت خانواده و افرادی دارند که با آن‌ها در یک مکان زندگی می‌کنند. اجبار به پنهان‌کاری و دروغ، عدم وجود بستر مناسب برای تشریح احساسات و افکار در این باره با والدین و بزرگترهای خانواده و هم‌چنین حضور نگاه‌ها و نگرش‌های سنتی و مذهبی در خانوادة سنتی ایرانی، از جمله عواملی هستند که فشار را بر این نوجوانان افزایش می‌دهند. فشارهایی که خود به منزلة خشونتند. در بسیاری از موارد نیز این نوجوانان از انواع خشونت جسمی، کلامی و مالی رنج می‌برند. تنبیه بدنی، تحقیر و توهین، کنترل شدید و سختگیرانه، قطع پول توجیبی، وضع ممنوعیت استفادة نوجوانان از فناوری، وضع محدودیت‌هایی مانند دیدار با همآلان و دوستان و خروج از منزل و غیره، از جمله خشونت‌هایی هستند که بسیاری از نوجوانان دگرباش با آن‌ها روبرو می‌شوند.
به طور قطع، چنین واکنش‌هایی در برابر تلاش برای هویت‌یابی این نوجوانان، راه را بر یافتن مسیر مناسب‌تر و آرامش روانی و سلامت جنسی آنان ناهموار می‌کند، آمار خودکشی میان آن‌ها را که در این سن نیاز به خوداظهاری دارند، افزایش داده و در نهایت آن‌ها را برای مدت طولانی یا همیشه از والدین، و خانوادة خود دور می‌کند.

📌@KhanehAmnTelegram

📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت سوم: افراد ترنس در خانواده)
🖋 نویسنده: خانه امن

شاید نتوان گفت که کدام گروه از دگرباشان به طور کلی از خشونت جنسی و جنسیتی بیشتری رنج می‌برنند. همجنسخواهان؟ دوجنس‌خواهان؟ افراد ترنس؟ احتمالاً دانستن این که کدام یک بیش از دیگران در معرض خشونتند تنها به ما کمک خواهد کرد که بیشتر و با ابزار منحصر به فردتر به یاری این گروه‌ها بشتابیم. هرچند که واقعیت گویای آن است که به طور کلی افراد دگرباش بیش از دیگران که خود را دگرباش هویت‌یابی نمی‌کنند در معرض چنین خشونت‌هایی هستند. اما می‌دانیم که افراد ترنس متحمل خشونت‌ها و دشواری‌های بسیاری در محیط خانواده هستند. چرا؟

ادامة مطلب 👇🏽👇🏽👇🏽

📌@KhanehAmnTelegram

📃 خشونت خانگی علیه دگرباشان (قسمت سوم: افراد ترنس در خانواده)
🖋 نویسنده: خانه امن

شاید نتوان گفت که کدام گروه از دگرباشان به طور کلی از خشونت جنسی و جنسیتی بیشتری رنج می‌برنند. همجنسخواهان؟ دوجنس‌خواهان؟ افراد ترنس؟ احتمالاً دانستن این که کدام یک بیش از دیگران در معرض خشونتند تنها به ما کمک خواهد کرد که بیشتر و با ابزار منحصر به فردتر به یاری این گروه‌ها بشتابیم. هرچند که واقعیت گویای آن است که به طور کلی افراد دگرباش بیش از دیگران که خود را دگرباش هویت‌یابی نمی‌کنند در معرض چنین خشونت‌هایی هستند. اما می‌دانیم که افراد ترنس متحمل خشونت‌ها و دشواری‌های بسیاری در محیط خانواده هستند. چرا؟

در میان تمام این گروه‌های دگرباش، بسیار از خشونت علیه افراد ترنس سخن گفته شده است. تحقیقات و مطالعات بسیاری در این زمینه انجام شده و نتیجة غالب گویای خشونت بسیار شدید علیه این افراد است. احتمالاً بتوانیم عدم تطابق با هنجارهای جنسیتی جامعه که به افراد در بدو تولد تحمیل می‌شود را قسمت بزرگی از این مسئله بدانیم. فرزندان ترنس در خانواده‌های خود نیز مانند فضای عمومی از خشونت و آزار و توهین در امان نیستند. خانواده‌هایی که با هویت‌یابی فرزندان خود کنار نمی‌آیند و فضای خانواده را که احتمالاً باید فضایی مهم در حمایت از دگرباشان و افراد ترنس باشد به فضایی سخت و غیر قابل زیستن بدل می‌کنند. خشونت‌هایی که علیه فرزندان ترنس در خانواده‌ها در جریان است، مانند بسیاری دیگر از زمینه‌ها در قالب خشونت جسمی، روانی، شفاهی، اقتصادی و غیره صورت می‌گیرد. جوانان ترنس که معمولاً به سبب عدم تطابق با هنجارهای جنسیتی جامعه و به خصوص در ظاهر و بیان جنسیتی خود حتی از ورود و خروج بدون دغدغه از منزل خود نیز محرومند، محیط خانة ناامن را محیطی ارزیابی می‌کنند که به جای آنکه محلی از امنیت و پناه برایشان باشد، تبدیل به «جهنمی» می‌شود که نمی‌توان آن را به سادگی زیست.

خشونت خانگی علیه افراد ترنس خشونتی است که می‌تواند به اقداماتی چون خودکشی منجر شود؛ آنچه که در میان نوجوانان و جوانان ترنس به کرات قابل مشاهده است، چرا که فضای عمومی جامعه از پذیرش انتخاب‌ها و ترجیحات آن‌ها خودداری می‌کند: کوچه، خیابان، مدرسه، محل کار، فضای تفریحی و غیره مملو از توهین و تحقیر برای این افراد است، و در بازگشت به خانه، جایی که باید بتوان آن را تبدیل به محلی کرد که دست کم بر این زخم‌های روزمره مرهم بگذارد، باز هم تحقیر و توهین و قهر ادامه می‌یابد.

مقصود از سخن گفتن از این وضعیت، البته گناه‌کارپنداری صرف والدین جوانان ترنس نیست، بلکه در جامعه‌ای مانند جامعة ایران که افراد از هرگونه آموزشی پیرامون هویت‌های مختلف جنسی و جنسیتی محرومند، شاید نتوان تقصیر را به گردن فرد فرد این والدین انداخت. مقصود از صحبت کردن در این باره، ایجاد آگاهی اولیه در والدین نوجوانان و جوانان ترنس است تا گام اولیه‌ای باشد به سمت حل مشکل و توقف خشونت خانگی علیه افراد ترنس.

📌@KhanehAmnTelegram

🟡 عشق، پذیرش همه بدن‌ها و دسترسی به جامعه‌ای برابر است.

@betavaneyek

📃 خشونت خانگی «پنهان» و افراد در شرایط معلولیت
🖋 نویسنده: خانه امن

افراد در شرایط معلولیت،‌از هر نوع آن که باشد، تنها در خارج از خانه، در سازوکارها و مناسبات مختلف اجتماعی، و به وسیله افراد ناشناس مورد خشونت، از هر نوعی که باشد، قرار نمی‌گیرند. افراد در شرایط معلولیت در خانه و از سوی اعضای نزدیک خانوادة خود نیز خشونت می‌بینند.
این واقعیت ساده، اما دشوار برای پذیرش،‌ واقعیتی است که بسیاری از مطالعات و پژوهش‌ها بر آن صحه گذاشته‌اند. از تمام این‌ها مهم‌تر، افراد در شرایط معلولیتی که روایت‌هایشان از خشونت را با دیگران در میان گذاشته‌اند، به کرات به این نوع خشونت اشاره کرده‌اند.


ادامة مطلب 👇🏽👇🏽👇🏽

📌@KhanehAmnTelegram

📃 خشونت خانگی «پنهان» و افراد در شرایط معلولیت
🖋 نویسنده: خانه امن

افراد در شرایط معلولیت،‌از هر نوع آن که باشد، تنها در خارج از خانه، در سازوکارها و مناسبات مختلف اجتماعی، و به وسیله افراد ناشناس مورد خشونت، از هر نوعی که باشد، قرار نمی‌گیرند. افراد در شرایط معلولیت در خانه و از سوی اعضای نزدیک خانوادة خود نیز خشونت می‌بینند.

این واقعیت ساده، اما دشوار برای پذیرش،‌ واقعیتی است که بسیاری از مطالعات و پژوهش‌ها بر آن صحه گذاشته‌اند. از تمام این‌ها مهم‌تر، افراد در شرایط معلولیتی که روایت‌هایشان از خشونت را با دیگران در میان گذاشته‌اند، به کرات به این نوع خشونت اشاره کرده‌اند.

اما چگونه این خشونت بر این افراد روا داشته می‌شود؟ آیا افسانة خانواده به عنوان لزوماً حامی در مورد افراد در شرایط معلولیت صدق می‌کند، چرا که این شرایط جسمی و ذهنی این افراد ممکن است با هنجارهای یکسان‌ساز و کلیشه‌وار جوامع مختلف همخوانی نداشته باشد؟ آیا خانواده‌ها و افراد نزدیک افراد در شرایط معلولیت به اندازة کافی آموزش دیده‌اند تا با این افراد برخورد مناسب داشته باشند و از تحمیل هر گونه دشواری جسمی و روانی به آنان خودداری کنند؟ آیا هنگامی که از خشونت حرف می‌زنیم، لزوماً مقصودمان خشونت جسمی و کلامی است؟ یا رفتارهایی که ممکن است در هنجارهای جامعه به عنوان خشونت شناخته نشوند، برای افرادی که در شرایط معلولیت هستند، خشونت‌وار باشند؟

اگرچه روایت‌ها و درک افرادی که در این شرایط هستند، بیش از هر شاخص دیگری در این باره قابل اتکا و اعتماد و دارای اعتبار است، اما می‌توان با در ذهن داشتن نمونه‌هایی از آنچه که خشونت خانگی علیه افراد در شرایط معلولیت شناخته می‌شود، تلاش کرد تا از بار تجربة خشونتی که این افراد روزمره متحمل می‌شوند، کاست. بیایید به برخی از موارد خشونت «پنهان» که ممکن است به آن‌ها آگاهی نداشته باشیم، بپردازیم:

یک. برآورده نکردن شرایط اولیة دسترسی‌پذیری برای افراد در شرایط معلولیت دارای روش‌های حرکتی مختلف (ویلچر، عصا، و غیره) در محیط خانه.
دو. تحمیل احساساتی چون ترحم و در نتیجه بازداشتن افراد در شرایط معلولیت از انجام کارهایی که برای آن‌ها نیاز به کمک ندارند. و یا همراهی کردن این افراد و به طور دائم استفاده از کلمات و جملات ترحم‌آمیز.
سه. عدم اعتماد به افراد در شرایط معلولیت در محیط خانه هنگامی که ابراز داوطلبی برای انجام یک کار خانگی را می‌کنند.
چهار. به رسمیت نشناختن حضور آن‌ها در خانواده و در نتیجه محروم کردن آن‌ها از دیدارهای خانوادگی و غیره.
پنج. به رسمیت نشناختن حقوق اقتصادی افراد در شرایط معلولیت و نیازهای مالی آن‌ها و کنترل دارایی‌ها و مخارج‌شان.
شش. به رسمیت نشناختن دستاوردها و توانمندی‌های تخصصی افراد در شرایط معلولیت در خانواده.
هفت. جویا نشدن نظرات افراد در شرایط معلولیت برای تصمیم‌گیری‌های خانوادگی؛ به رسمیت نشناختن قوة تشخیص این افراد.
هشت. «خارق‌العاده» نامیدن موفقیت‌ها و دستاوردهای افراد در شرایط معلولیت، برای مثال موفقیت تحصیلی کودکان در شرایط معلولیت، چرا که بر اساس هنجارهای جامعه، «عادی» تلقی نمی‌شوند و بنابراین دستاوردهایشان نیز فراتر از عادی تلقی می‌شود.
نه. سوءاستفاده از امتیازاتی که افراد دارای معلولیت ممکن است در جامعه و نظام اقتصادی و اجتماعی آن داشته باشند: برای مثال خرج کردن کمک‌هزینه‌های دولتی به افراد در شرایط معلولیت در یک خانواده، توسط دیگر اعضای خانواده.

📌@KhanehAmnTelegram