این کلیپ به همین صورت به دستم رسید. چهره و صدای منشه امیر گوینده صدای اسراییل است. این شخص از زمان آزاد شدن بنی اسراییل به دست کوروش بزرگ گوینده بخش پارسی صدای اسراییل بوده است.
این اعترافات آشکارا نمایانگر آن است که مردم ساده اندیش پای ماهواره‌ای ما در دی ماه گذشته چقدر راحت در دام توطئه صهیون ها افتادند و جان خود را قربانی منویات جنایتکارانه آنها کردند.
در جامعه ای که آموزش و آگاهی رسانی موثری انجام نشده، هزاران جوان بیگناه از هموطنان عزیز ما ندانسته سیاهی لشکر و ماده اولیه اجرای منویات ددمنشانه این رژیم پلید شدند.
بعدش هم شبانه روز برای مردم داغدار جاویدنام شمردند و آتش خشم آنها را زنده نگاه داشتند و در نهایت در آن فضای عاطفی و هیجانی وقتی در اسفند گذشته برای زمینه سازی هرج و مرج به مراکز امنیتی و مدنی و کلانتری ها حمله و ۵۰۰ تن از نیروهای انتظامی را به شهادت رساندند، مردم مسخ شده فکر کردند اسراییل دارد انتقام جاویدنام ها را می گیرد. آن جماعت پای ماهواره نمی دانستند جان آنها خوراک پخت و پز پروژه تجزیه ایران و تسلط اسراییل بر غرب آسیا بود.
میزان موفقیت این پروژه شیطانی حیرت انگیز بود.

۲۴ مهر ۱۴۰۵

درباره یاوه‌های «روبیو» پیرامون «جنگ تمدنی ایران و غرب» بسیار گفته‌ شد اما کمتر کسی به مضحک‌ترین بخش این ماجرا که چگونه جماعتی از لات‌های نشسته بر اریکه قدرت در آمریکا، خود را وارث و ادامه‌دهنده سنت فکری یونان باستان می‌پندارند، پرداخت.

👈 سقراط اگر امروز زنده بود، تحمل دیدن ترامپ و روبیو و هگست و نتانیاهو و اراذلی از این قبیل که خود را در امتداد اندیشه او جا می‌زنند، برایش از نوشیدن جام شوکران هم دشوارتر بود.

ندای همیشگی سقراط «خودت را بشناس» بود اما این جنایتکاران به مرحله‌ای از جهالت رسیده‌اند که زورگویی‌شان را «تفکر تمدنی» جا می‌زنند.

حالا باید پس از ۲۵۰۰ سال دوباره جسم سقراط در گور بلرزد. مردی که به جرم پرسیدن و اندیشیدن جام شوکران نوشید، دوباره باید شاهد این باشد که کسانی که جز الواتی و هرزگی و زور چیزی نمی‌شناسند، خود را میراث‌دار فلسفه‌ای بدانند که اساسش بر پرسش، گفت‌وگو و جست‌وجوی حقیقت بنا شده بود...
@kharmagaas

زمانی تصورم بر این بود که بحران اساسی بشر امروز غفلت از ادبیات و فلسفه و هنر و تکنولوژی‌زدگی بشر امروزی است اما روند حوادث و رویکردها نشان داد که مسئله و بحران فقط در میان دانشمندان و تکنسین‌ها و اساتید و دانشجویان رشته‌های علوم تجربی و فنی نیست بلکه بحرانی که امروز در میان اهالی به اصطلاح فلسفه و ادبیات و هنر مشاهده می‌شود به غایت اسف‌بارتر است.

برای مثال طرف استاد رشته فلسفه دانشگاه است یا نویسنده داستان و رمان است یا خود را منتقد ادبی و سینمایی و هنری معرفی کرده و صبح تا شب در حال صحبت درباره افلاطون و هگل و نیچه و کانت و داستایوفسکی و تولستوی و سارتر و کامو و دیگران است اما چنان سخنان تهوع‌آور، ضدبشری و ضداخلاقی در مورد کودکان غزه بر زبان می‌آورد یا چنان از خشونت و سبعیت و انسانیت‌زدایی از «دیگری» سخن می‌گوید که انسان انگشت به دهان می‌ماند که این فرد از این فلسفه و هنر و ادبیاتی که به آن مباهات می‌کند چه آموخته است و آیا اصولاً کتاب و فلسفه و ادبیات برای او چیزی بیشتر از نشخوار یک جانور بوده است؟

به نظر بحران چیزی فراتر از مطالعه رشته ریاضی یا ادبیات است. بحران در از میان رفتن قدرت تفکر است.
@kharmagaas

«اندیشه برانگیزترین» امر در زمانۀ «اندیشه برانگیز» ما آن است که ما هنوز «اندیشه» نمی کنیم و در این میان، وضعیت جهان مدام «تفکر برانگیزتر» می شود. (مارتین هایدگر)
@kharmagaas

فرهاد قنبری

جهان به واسطه مفاهیم ساخته می‌شود.

جهان خودبخود فاقد معناست و به واسطه مفاهیمی که انسان حمل بر آن می‌کند ساخته می شود و بدون این مفاهیم هیچ تحول فرهنگی و سیاسی و اجتماعی ممکن نخواهد بود. انقلابها و تغییرات بزرگ جهانی ابتدا در دگرگونی مفاهیم و تفسیر دیگرگونه‌ای از جهان صورت می گیرد و پس از آن در قالب پدیدارهای اجتماعی به صورت عینی خود را نشان می دهد.
برای مثال اگر رفرماسیون اتفاق می‌افتد به خاطر این است که اندیشمندانی چون لوتر ابتدا مفاهیم و تفاسیر جدیدی از مسیحیت ارائه می‌دهد و سپس بر اساس همان مفاهیم جهان دینی جدیدی متفاوت‌تر از جهان دینی قبل ساخته می‌شود. یا وقتی انقلاب فرانسه رخ می‌دهد ابتدا فیلسوفان و متفکرانی چون ولتر و دیدرو و روسو و مونتسکیو و دیگران جهان جدیدی را در قالب مفاهیم جدیدی شکل می‌دهند و سپس این مفاهیم در انقلاب فرانسه و حوادث پس از آن به عینیت می‌رسد و بروز و ظهور اجتماعی می‌یابد. (و به همین دلیل بود که هگل برای نقد خشونت مستتر در انقلاب فرانسه به سراغ نقد رفتارهای رهبرانی چون روبسپیر و دانتون نرفت و اندیشه‌هایی که در شکل گرفتن این جهان جدید نقش داشت را مورد نقادی قرار داد)
بشر یک روز با مفاهیمی که ادیان ابراهیمی تولید می‌کردند به حیات خود معنا بخشیده و مسیر پیش روی خود را پیدا می‌کرد. یک روز با آراء و اندیشه‌ها و مفاهیمی که افلاطون و ارسطو خلق کرده‌اند جهان را می‌فهمید و معنا می‌کرد. یک روز با اندیشه‌ها و مفاهیم تولیدی عارفان و آموزگاران بزرگی چون بودا و زرتشت و مولوی جهان را می‌فهمید و برهه‌ای دیگر با آراء و اندیشه‌های ماکیاولی و کانت و هگل و مارکس و نیچه و هایدگر و دیگران به جهان نگاه کرده و می‌فهمید.

اما جهان تکنیک‌زده امروز فاقد مفاهیم جدید است. جهان امروز به همان سرعت که در ساخت ابزارهای تکنولوژی و ابزارهای ارتباطی رشد می‌کند، خالی از خلاقیت هنری و فکری می‌شود و این زنگ خطر بزرگی برای حیات بشر است.
جهان امروز فاقد «مفاهیم» است و در جهان فاقد مفاهیم دیگر «آرمان» و «ایدئولوژی» و «روایت» و گفتمانی هم ساخته نمی‌شود و هر چه هست تکرار و تقلید و بی‌مفهومی و بی‌معنایی حیات بشر است.

انسان امروز غرق در رفاه و آسایش مادی است اما بیشتر از هر زمانی از دوره حیات بشر به افسردگی و پوچی و یاس و ناامیدی دچار است و بیشتر از هر دوره حیات بشر توان برقراری دیالوگ و ارتباطات انسانی را از دست داده و دست به دامان تراپیست (که خود او هم درگیر همین بحران است) و روانپزشک و قرص اعصاب و امثالهم شده است.
جهان امروز فاقد مفهوم است و در جهان فاقد مفهوم هرگونه امیدی برای گشایش افق‌های نویدبخش، امیدی واهی و ناشی از توهم است.

هر جنبش اجتماعی، هر حرکت اعتقادی و دینی، هر جنبش هنری و فرهنگی، هر انقلاب، هر نهضت و هر حرکت اصلاحی نیاز به مفاهیم جدید برای ارائه تفسیری متفاوت و جدید از جهان دارد.

آنکه می گوید انقلاب‌ها و جنبش‌های عصر پست‌مدرن (بخوانید عصر سخافت و تهی‌بودگی و میانمایگی) نیازی به فیلسوف و متفکر ندارد، به خاطر این است که هیچ فهمی از مقوله انقلاب و جنبش اجتماعی ندارد. آنکه می گوید جنبش‌های فرهنگی و هنری و سیاسی جهان ما نیاز به متفکران و رهبران و ایدئولوژی‌ها و مفاهیم جدید ندارد برای این است که هیچ فهمی از تحولات اجتماعی-سیاسی و هنری و فرهنگی ندارد و دانش و فکر و فلسفه سیاسی و هنر را در حد وراجی های به غایت مبتذل مجازی و تلویزیونی می فهمد.
@kharmagaas

⏬


فرانسوی‌ها شروع کرده‌اند به طعنه و توهین به مهاجران و آنها را مسبب به‌لجن‌کشیده‌شدن کشورشان معرفی می‌کنند.
اما این روایت، پیش از آنکه حاوی واقعیت باشد، پرده از یک ذهنیت عمیقاً استعماری و برتری‌جویانه برمی‌دارد.

👈 آنکه باعث شد بخش بزرگی از اعراب شمال آفریقا راهی فرانسه شوند، خودِ استعمار فرانسه بود. فرانسه سال‌ها آفریقا را غارت کرد، منابعش را بلعید و در مسیر تثبیت سلطه‌اش، کشتار و سرکوب فراوانی انجام داد. بعد هم همان مردمی را که روزی به چشم رعیت و نیروی کار مفت می‌دید، برای جنگ‌های اروپا بسیج‌شان کرد و امروز بسیاری از بازماندگان و نوادگان عصر استعمار را به‌عنوان نیروی کار ارزان، یا ورزشکارانی که قرار است برای فرانسه افتخار بیاورند، مصرف می‌کند.

- بخش بزرگی از وضعیت امروز فرانسه محصول تفکر پست‌مدرنی است که سال‌ها با ژست روشنفکری و نسخه‌های شبه‌اخلاقی، توسط مشتی شارلاتانِ متفکرنمای فرانسوی به جهان قالب شد.
@kharmagaas

جای پای غرب به ویژه انگلیس و فرانسه را در تمام بحران‌ها و شکاف‌های موجود در دویست سال اخیر منطقه ما می‌توان مشاهده کرد. از ایجاد و تقویت فرقه بهاییت تا شکاف شیعه-سنی و تقویت شکافهای قومی چون کُرد-ایرانی و عرب- ایرانی و کُرد-ترک تا نحوه تقسیم بندی کشورهای ترکیه و عراق و سوریه و لبنان و فلسطین پس از فروپاشی عثمانی، نقش غرب بسیار پررنگ و قابل مشاهده است. این دخالت‌ها بدون هیچگونه ملاحظه اخلاقی و انسانی، گاهی با تقویت هویت‌طلبی قومی، گاهی ایجاد آشوب، گاهی با حمایت گسترده سیاسی و اقتصادی و تجهیز نظامی گروهای بنیادگزا و تجزیه‌طلب و گاهی هم تلاش برای جنگ میان ملت‌های منطقه همراه بوده است.

در مقابل کشورهایی مانند ایران باید:
- حمایت کامل سیاسی از جمعیت مسلمان و مهاجران سیاه‌پوست در غرب و در صورت لزوم تلاش برای تجهیز نظامی آنان برای احقاق حقوقشان.
-ترغیب بیشتر مهاجران افغان و عرب و پاکستانی و آفریقایی و.. برای مهاجرت به آمریکا و اروپا با هدف به هم خوردن بیشتر ترکیب جمعیتی غرب.
- فشار سیاسی و ترغیب مهاجران برای به رسمیت شناخته شدن زبان مادریشان در غرب (ترکی در آلمان یا عربی در فرانسه) و امثالهم داشته باشد.
@kharmagaas

سال‌هاست عده‌ای در تهران و تبریز و اطراف، با دهن‌های کف کرده مدام مشغول تکرار عبارت «جمهوری باکو، خاک اسلام است» بودند اما همین دهان‌های همیشه آماده برای دفاع از باکو و رژیم علی‌اف، چند هفته‌ای است که ناگهان دچار یک گنگی عجیب شده‌اند! حالا دیگر نه از «خاک اسلام» خبری هست و نه از آن غیرت همیشگی روی سرزمین مسلمان و ابرو و عفاف و حرمت مسلمین!

ظاهراً وقتی اقدامات ضداسلامی حکومت باکو پای وسط می‌آید، این جماعت هم توسط امدادهای غیبی یا جادو جنبل‌های علیف دچار کوری و کری و لالی می‌شوند.

👈 گذشته از این تناقض، بهتر است کمی هم از افسانه‌سازی درباره «هم‌سرزمینی» و «هم‌هویتی» دست برداریم. دویست سال جدایی، همراه با سلطه روسیه و گسترش زبان و فرهنگ روسی، فاصله‌های جدی میان ایران و سرزمین آران ایجاد کرده است. به گونه‌ای که شباهت فرهنگی و تاریخی یک ترک‌زبان ایرانی، مثلاً یک زنجانی یا تبریزی، با یک شیرازی یا تهرانی به‌مراتب بیشتر از شباهت او با یک باکویی است.

👈 در دهه‌های اخیر هم، رژیم فاسد علیف تا توانسته در شکل‌گیری نگرش ضد ایرانی و کینه‌توزانه نسبت به ایران در رسانه‌ها و مدارس آن سرزمین سرمایه‌گذاری کرده است و به اندازه کافی نسلی متوهم و کینه‌توز و ضدایرانی پرورش داده است.

👈 مبارزه با حجاب و آیین‌های عاشورایی آخرین تلاش این مزدور صهیونیسم برای قطع کامل علقه‌های دینی و فرهنگی میان ایران و آن سوی رود ارس است و آنکه هنوز متوجه نمی‌شود که تک‌تک این رفتارهای رژیم علیف در تقابل با ایران است یا پرت از واقعیت است یا اینکه خود را به نفهمی کامل زده است.
@kharmagaas

عده‌ای کاسب‌مسلک و نوک‌دماغ‌بین، یحیی سنوار را «جاسوس اسرائیل» معرفی کردند و ویرانی کوچه‌ها و خانه‌های غزه را سندِ خیانت او گرفتند!

اما آنها نمی‌فهمند که سنوار چه آتش‌هایی را روشن کرد.

آتش نخست، در قلب‌های پر از کینه و عقده امثال نتانیاهو بود. آتشی که پرده از خوی درندگی و توحش آنان برداشت و چهره واقعی‌شان را پیش چشم جهانیان آشکار کرد.

اما آتش دوم، از جنس نور بود. آتشی که بر دل‌های جویای حقیقت تابید و نشان داد که در پس ویرانه‌های غزه، حقیقتی بزرگ‌تر از آنچه در قاب رسانه‌ها دیده می‌شود، در حال آشکار شدن است. این آتش، دیوارهای تبلیغات را شکافت، مرزهای جغرافیا را درنوردید و تصویری را که سال‌ها در ذهن بخشی از جهان ساخته شده بود، به چالش کشید.

سنوار، چه در مقام یک فرمانده و چه در مقام یک نماد، صدا و تصویر مظلومیت فلسطین را دوباره به متن جامعه جهانی آورد.

سنوار به احتمال بسیار می‌دانست که غزه ویران خواهد شد. اما این را هم می‌دانست که ویرانه‌های غزه را می‌توان دوباره با گذر زمان بازسازی کرد، اما حقیقتی که در میان آن ویرانه‌ها دیده خواهد شد، به این آسانی از حافظه جهان پاک نخواهد گشت.
@kharmagaas

این روزها، به‌واسطه اعتراضات مردم فرانسه، مقایسه‌های گسترده‌ای میان اعتراضات ایران و فرانسه صورت می‌گیرد.

عده‌ای فرانسه را در آستانه یک انقلاب می‌دانند. عده‌ای از دموکراسی و رواداری پلیس فرانسه سخن می‌گویند و عده‌ای نیز اساساً به کلیت نظام جمهوری می‌تازند و از هر رویدادی در جهان، ابزاری برای دفاع از سلطنت می‌سازند.

فارغ از تمام این بحث‌ها، یک نکته را باید در نظر داشت و آن مقایسه اعتراضات ایران و فرانسه، بدون توجه به تفاوت‌های بنیادین میان این دو جامعه است.

برخی از مهم‌ترین این تفاوت‌ها عبارت‌اند از:

- دموکراسی‌های غربی حاصل تجربه تاریخی و اجتماعی طولانی این جوامع‌اند و در طول زمان، نهادهای سیاسی و حکومتی قدرتمندی در آنها شکل گرفته است. این نظام‌ها، با وجود همه بحران‌ها و کاستی‌هایشان، از ظرفیت بالایی برای مدیریت بحران و بازتولید نظم سیاسی برخوردارند.

- دموکراسی در غرب، دست‌کم در سطح ساختار سیاسی، برآمده از رأی و اراده عمومی و مبتنی بر سازوکارهای تثبیت‌شده انتقال قدرت است. در مقابل، جریان‌های معترض در فرانسه الزاماً از یک آلترناتیو سیاسی مشخص و مورد پذیرش بخش بزرگی از جامعه برخوردار نیستند. بنابراین اعتراض به دولت را نمی‌توان به‌سادگی معادل نفی کلیت نظام سیاسی دانست.

- فرانسه و به‌طور کلی کشورهای غربی، با وجود اختلافات و شکاف‌های داخلی، از ثبات سرزمینی و سیاسی قابل‌توجهی برخوردارند. به همین دلیل، مسائلی مانند تجزیه‌طلبی، فروپاشی سرزمینی و جنگ داخلی، در شرایط کنونی، با اعتراضات خیابانی این کشورها قابل قیاس با جوامعی که با چنین تهدیدهایی مواجه‌اند نیست.

- شورش‌های فرانسه از سوی هیچ دولت و رسانه خارجی حمایت نمی‌شود و کسی به آنها آموزش ساخت بمب دستی نداده آنها را به کشتن و آتش زدن پلیس ترغیب و تشویق نمی‌کند.

👈 در نهایت اینکه دولت و پلیس فرانسه اگر احساس کند که شورشیان ممکن است باعث تجزیه و جنگ داخلی در کشور شده یا زمینه‌ساز و جاده صاف‌کن تهاجم خارجی شوند و یا از سوی دولت متخاصم (مثلا روسیه) هدایت و پشتیبانی می‌شوند، چنان آنها را جمع می‌کند، که انگار از ابتدا وجود نداشته‌اند.
@kharmagaas

فرهاد قنبری

تاریخ بیهقی، روایت انحطاط


تاریخ بیهقی، افزون بر آنکه نثری ادبی و فاخر است که ذوق زیبایی‌شناختی خواننده را برمی‌انگیزد و نمونه‌ای درخشان از نثر استوار، شیرین و هنرمندانهٔ فارسی را به نمایش می‌گذارد، اثری تاریخی و دقیق نیز هست که با جزئیاتی کم‌نظیر، تصویری روشن از فضای سیاسی، فکری، فرهنگی و اجتماعی عصر غزنوی به دست می‌دهد. این کتاب، روایتی جذاب و پرکشش است که وسواس نویسنده در ثبت جزئیات و شناخت عمیق او از انسان‌ها و مناسبات قدرت، به آن عمقی فراتر از یک گزارش تاریخی می‌بخشد. تاریخ بیهقی را باید، در کنار همهٔ این ویژگی‌ها، داستانی ژرف و عبرت‌آموز دربارهٔ سیاست، قدرت و سازوکارهای انحطاط حکومت‌ها نیز دانست.

بیهقی در لایه‌های زیرین این اثر ماندگار نشان می‌دهد که یک نظام سیاسی چگونه در نتیجهٔ مجموعه‌ای از تصمیم‌های نادرست، مناسبات فاسد و دگرگونی تدریجی معیارهای شایستگی، مسیر انحطاط را می‌پیماید و سرانجام به سوی فروپاشی می‌رود. بیهقی از همان آغاز، با برجسته‌کردن نقش فرومایگان، متملقان و بادمجان‌دورقاب‌چینان در دربار، تصویری گویا از سازوکار تباهی قدرت ترسیم می‌کند.

ببهقی با زیرکی و هوشیاری خاصی نشان می‌دهد که چگونه وقتی حاکمی اسیر هوا و هوس و داوری‌های نادرست خویش است، به‌تدریج نیروهای لایق، کاردان و باتجربه را از میدان بیرون می‌راند و راه را برای جاهلان، فرصت‌طلبان و جاه‌طلبانی می‌گشاید که بیش از مصالح حکومت، در پی منافع و موقعیت شخصی خود هستند. بدین‌ترتیب، همان دستگاه سیاسی که روزگاری با تکیه بر تدبیر، شایستگی و اقتدار شکل گرفته است، از درون فرسوده می‌شود و زمینه‌های زوال خود را فراهم می‌آورد.

بیهقی به ما می‌آموزد که ریشه‌های شکست مسعود غزنوی را نباید در نبرد دندانقان جست‌وجو کرد بلکه باید به سال‌های حکمرانی او بازگشت و فرایندی را بررسی کرد که طی آن، بنیان‌های قدرت غزنوی به‌تدریج سست شد. دندانقان، در نگاه بیهقی، نه آغاز فروپاشی، بلکه نقطهٔ آشکارشدن بحرانی است که ریشه‌های آن پیش‌تر در درون دستگاه حکومت گسترش یافته بود.

بیهقی با روایت دقیق و موشکافانهٔ سرگذشت و حذف چهره‌هایی چون حسنک وزیر، بونصر مشکان، حاجب علی قریب، سالار غازی، آلتونتاش، اریارق و امثالهم نشان می‌دهد که چگونه کنارزدن نیروهای مؤثر و باتجربه و جایگزین‌کردن آنها با افراد جاه‌طلب و فاسد می‌تواند بنیان‌های یک امپراتوری را از درون متزلزل کند.
بدین‌سان، تاریخ بیهقی تنها روایت فراز و فرود یک سلطان یا سرگذشت یک سلسله نیست بلکه کالبدشکافی نظامی سیاسی است که در آن، تصمیم‌های امروز حاکمان، ظرفیت بقای فردای حکومت را شکل می‌دهد.

پیام ژرف بیهقی این است که فروپاشی حکومت‌ها غالباً پیش از آنکه در میدان جنگ رقم بخورد، در شیوهٔ حکمرانی، در مناسبات درونی قدرت و در چگونگی انتخاب و حذف آدم‌ها آغاز می‌شود.
بیهقی به ما می‌گوید شکست در میدان نبرد ممکن است لحظهٔ سقوط را رقم بزند، اما آنچه یک حکومت را به آستانهٔ شکست می‌رساند، اغلب فرایندی طولانی از تصمیمات نادرست، زوال عقلانیت، تضعیف شایستگی و غلبهٔ تملق و منفعت‌طلبی است.
@kharmagaas

بلایی که در چند دهه اخیر، به نام «آزادی و حقوق زن» بر سر زنان در جهان آمد، بسیار غم‌انگیز و تلخ است، اما بلایی که با همین نام بر سر دختر و زن ایرانی آمد، نه‌تنها غم‌انگیز، بلکه پدیده‌ای کم‌سابقه و تکان‌دهنده است.
زن ایرانی در دو دهه اخیر، به‌وسیله رسانه‌ها و زیر پرچم پرطمطراق «آزادی زن»، قدم‌به‌قدم از یک انسان به یک «ویترین جنسی» انسان‌زدایی شد.

در این آشفته‌بازار غیرانسانی، که یک سوی آن در اختیار شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور و سوی دیگرش در قبضه شبکه‌های مجازی و بلاگرهاست، هیچ چیز زن ایرانی از گزند ویرانی در امان نمانده است. قیافه زن ایرانی را به نقاشی‌های درهم‌ریخته کودکان دبستانی بدل کرده‌اند، صدا و صوت زن ایرانی را به صدایی گوشخراش، تصنعی و واقعاً غیرقابل‌تحمل تبدیل کرده و ناخن و صورت و دماغ و لب و گونه زن ایرانی نیز یکی پس از دیگری از ریخت افتاده است.
در این بازار مکاره هر چیزی که عادی بود باید تغییر می‌کرد و هر چیزی که شبیه انسان واقعی بود یک نقص به حساب می‌آمد.
و حالا هم نوبت آن رسیده که اندام‌های خصوصی هم وارد این رقابت تهوع‌آور شوند تا دیگر هیچ چیز از «زن ایرانی» باقی نگذارند.
@kharmagaas

ما در میانه یک جنگ رسانه‌ای تمام‌عیار ایستاده‌ایم. جنگی که یکی از مهم‌ترین قربانیانش، قدرت تشخیص و قضاوت سیاسی جامعه است.

جامعه ما به واسطه جنگ رسانه‌ای سنگینی که علیه کشور در جریان است، در قضاوت‌های سیاسی به‌شدت بی‌رحم و کم‌حوصله شده است. فضایی که در آن، شایعه و اتهام مشتری بسیار پیشتری از حقیقت دارد و حکم نهایی به آنی صادر می‌شود.

در چنین بستری است که عده‌ای پروژه‌بگیر، فاسد و مزدور، پشت عناوینی همچون «افشاگر»، «دلسوز»، «انقلابی» و امثالهم کاسه داغ‌تر از آش شده و برای خودشان دکان ساخته‌اند.

آنها به خوبی می‌دانند که جامعه تشنه شنیدن خبر اختلاس، فساد اقتصادی و اتهام‌زنی به مسئولان و فرماندهان نظامی است.
این جماعت از همین عطش عمومی تغذیه می‌کنند و از خشم و بی‌اعتمادی جامعه برای خود سرمایه می‌سازند و از تخریب چهره‌های سیاسی و نظامی برای خود شهرت و ثروت می‌خرند.

این جماعت یک فرمول ساده را خوب فهمیده‌اند و آن ایجاد هیجان و موج‌سازی برای رسیدن به پروژه خویش است.
(و تأسف‌بارتر اینکه بخشی از نیروهای انقلابی هم در این بازی گرفتار شدند‌، بازی‌ای که نتیجه‌اش چیزی جز از بین رفتن اعتماد عمومی نیست)

حالا با جامعه‌ای طرفیم که بخشی هر روز بدبین‌تر و عصبانی‌تر می‌شود و در سوی دیگر، جماعتی را داریم که از همین بدبینی و عصبانیت برای خود شهرت و ثروت و سرمایه می‌سازند.

این مسئله هر چه باشد اسمش کار رسانه‌ای و مطالبه‌گری و افشاگری و دلسوزی برای کشور نیست بلکه یک کاسبی کثیف با موجودیت یک کشور و آینده نود میلیون ایرانی است.
@kharmagaas

فرهاد قنبری

انتقاد یا بی‌اعتبار کردن سیستم

بی‌اعتماد کردن مردم به تک تک کارگزاران حکومت روندی بود که با احمدی‌نژاد شکل علنی به خود گرفت.
البته ما سالهاست که نوشتیم و گفتیم که آنکه خود را دلسوز ایران و به ویژه اگر حامی جمهوری اسلامی می‌داند این روش نادرستی است و در نهایت دودش به چشم خود گفتمان انقلاب خواهد رفت.

بخشی از انقلابیون بیش از دو دهه است که در این زمین بازی می‌کنند و تصور می‌کنند که با بی‌اعتبار کردن تک تک مسئولان گذشته و فعلی در حال دفاع از جمهوری اسلامی هستند اما آگاه نیستند که این روش در نهایت باعث بی‌اعتبار شدن کلیت نظام در چشم عامه مردم خواهد شد.

اینکه یک روز محمد خاتمی، روز دیگر هاشمی رفسنجانی، روزی دیگر ناطق نوری، روزی دیگر خانواده لاربجانی، روزی دیگر حسن روحانی و امروز هم قالیباف و عراقچی و بسیاری دیگر را به عنوان جاسوس و عامل بیگانه معرفی کنیم در چشم عامه مردم باعث پالایش جمهوری اسلامی نخواهد شد بلکه در نهایت باعث تقویت دستگاه تبلیغاتی سازمان رجوی (که در جمهوری اسلامی یک نفر آدم سالم پیدا نمی‌شود) خواهد شد. این مسیر تایید همان حرف رسانه فارسی‌زبان اسرائیلی است که جمهوری اسلامی چیزی جز خسارت نبوده است. (و آیا کارکرد صداو سیما که از دولت موسوی و هاشمی تا دولت خاتمی و روحانی و پزشکیان را مشتی خائن و عامل بیگانه معرفی می‌کند، همان حرف اینترنشنال و من‌و‌تو در ضدملی بودن و ناکارآمدی و بی‌اعتباری سیستم نیست؟)

جریانی که به چنین رفتاری دامن می‌زند یا به غایت جاهل است (که خود تاییدی بر خطرناک بودن چنین افرادی برای ساختار سیاسی است) و یا نیروی دشمن است که عامدانه در حال تقویت شکاف‌ها و دوقطبی در جامعه و در نهایت در خدمت اهداف اسرائیل است.

این خط فکری را از احمدی‌نژاد و حواریونش تا امروز دنبال کنیم. آنکه از رفسنجانی تا سردار سلیمانی و سردار باقری و دکتر لاریجانی و امروز قالیباف را مورد تشکیک قرار داده و در وسط میدان جنگ هم هدفی جز تقویت شکاف ندارد، در هر جایگاهی که باشد دوست ایران و دوست جمهوری اسلامی نیست.

امروز از برنامه اینترنتی «جدال» که آگاهانه همان مسیر احمدی‌نژاد در بی‌اعتبار کردن تمام کارگزاران نظام را در پیش گرفته (و انقلابی‌نماها هم با شور و شوق برای مشارکت در آن از سر و کول هم بالا می‌روند) تا برخی از سیاسیون، عامدانه یا غیرعامدانه در این مسیر اعتیارزدایی از سیستم قدم برمی‌دارند.

پ.ن:
نقد به کارگزاران حکومت با ترور شخصیت آنها متفاوت است. از احمدی‌نژاد تا این سوپرانقلابی‌های مشکوک نه به دنبال نقد، بلکه همیشه به دنبال ترور شخصیت بوده‌اند.
@kharmagaas

فرهاد قنبری
این جماعت فکاهی

- صورتی از ملی‌گرایی که طرف خود
را شیفته زرتشت و ایران باستان می داند، گردنبد و دستبند کورش و فروهر بسته و شعار «ما آریایی هستیم، عرب نمی‌پرستیم» سر می‌دهد، هیچ نسبتی با سنت ایرانشهری، اساطیر ملی و خرد و فرهنگ ایرانی ندارد.

- این افراد که عموما با حرارت و تعصبی شدید و رگ‌های باد کرده گردن از عظمت ایران باستان و هخامنشیان و شاهان ایران باستان می‌گویند، نه از زرتشت چیزی می دانند، نه یکبار در عمرشان به اَوستا رجوع کرده اند، نه چرایی ماندگاری نام کوروش در تاریخ را می‌دانند، نه از شاهنامه و خِرد ایرانی چیزی می‌دانند و نه شناخت درستی از فلسفه و چرایی آئین های ملی و باستانی دارند.

- این جماعت فحاش و به غایت خشن و غیرستیز، توهم ملی‌گرایی و وطن دوستی دارد اما به مانند تجزیه‌طلبان مو به مو در خدمت منافع دشمنان ایران قدم برمی‌دارند و اغلب به چنان جمودیت و تعصبی دچار است که توان فهم و تحلیل بدبهی‌ترین مسائل پیرامون خود را  ندارند.

- این طیف در پیمودن مسیر تقابل و مخالفت و برانداری حکومت، در چنان توهمات کودکانه و ابلهانه‌ای غرق‌ است که به طور کامل ارتباط خود با واقعیات موجود در کشور، منطقه و جهان را از دست داده است. عموم آنها ضداسلام، ضدتشیع، ضد مسلمانان و ضد اعراب هستند و در توهم خودسفیدپنداری غربی، گوی سبقت را حتی از نژادپرستان غربی هم ربوده و به مدافع و توجیه‌گر بی‌چون و چرای جنایات و نژادپرستی و غیرستیزی، یهودیان و غربی‌ها بدل شده‌اند.

- این طیف از آینده‌ خیالی ایران و از نژاد خالص و ناب ایرانی‌ی سخن می‌گویند که هیچ نسبتی با اعراب و اسلام ندارند، همه از نژاد خالص ایران باستان‌اند، همه درفش کاویانی بر دوش‌اند و همه شهروند درجه یک جامعه جهانی‌اند و در کنار یهودیان و آریایی‌هایِ آلمانی و سفیدهای غربی نشسته و مشغول تمسخر و افسوس خوردن بر حال عقب‌مانده های جهان سومی هستند.

- این طیف که عموم سلولهای خاکستری و غیرخاکستری مغزشان توسط رسانه‌های فارسی‌زبان از بین رفته و به تمامی قدرت تفکر و تأمل خود را از دست داده‌اند، نادانسته به دشمن سرسخت ایران و ایرانی تبدیل شده و در حادثه و رویداد داخلی و بین‌المللی در کنار بدنام‌ترین دشمنان ایران قرار می‌گیرند.

- این طیف غرق در اوهام که به صورت هیستریک و عموم بدون دلیل و منطق خاصی از چین و شرق نفرت دارند، شیفته اسرائیل و جنایت‌هایش هستند، خواهان حمله نظامی و تحریم اقتصادی وطن خویش‌اند، حمال بی مزد پرچم نئونازی‌های اوکراینی‌اند و به راحتی هم بازیچه دست دشمنان کینه‌توز ایران می‌شوند، یکی از خطرناک‌ترین واقعیت‌های موجود در صفحه اجتماعی و سیاسی امروز و آینده ایران‌اند.

- این جماعت نه مفهوم استقلال ملی را می‌فهمد، نه چیزی از حاکمیت ملی سرش می‌شود، نه درک درستی از امنیت ملی دارد، نه ارزش میراث فرهنگی را می‌داند، نه ارتباطی با سنت و تاریخ این سرزمین دارد، نه برای حفظ محیط زیست این کشور پشیزی ارزش قائل است و نه بدیهی‌ترین قواعد حاکم بر عرصه بین‌الملل را می‌شناسد. عموم این طیف که شعار «جانم فدای ایران» هم می‌دهد، به ایران به چشم پله و نردبانی برای منافع شخصی نگاه می‌کند و به وقت حادثه جان که جای خود دارد، از یک وعده غذای خود هم به خاطر ایران نمی‌گذرد.

- رشد افرادی با چنین نگرش‌های ابلهانه‌ای بیش از هر چیز نتیجه چهار دهه سرمایه‌گذاری اسرائیل و انگلیس و آمریکا و کشورهای همسایه در تلویزیون‌ها و رادیوهای فارسی زبان است. (بی‌جهت نیست حاکمان غربی که از یک لیوان آبی که شهروندانشان می‌خورند هم مالیات می‌گیرند، سالیانه میلیون‌ها دلار صرف پرورش تروریست-خبرنگار شبکه‌های فارسی زبان می‌کنند)
@kharmagaas

شهرهای مغولستان پر از تندیس‌ها و مجسمه‌های چنگیزخان (یکی از خون‌خوارترین و وحشی‌ترین جاندارانی که تاریخ کره زمین به خود دیده) است اما نه در پایتخت و نه هیچکدام از شهرهای ایران یک تندیس و مجسمه شکوهمند از کوروش بزرگ یافت نمی‌شود!

کشورهای مختلف با بزرگنمایی در تاریخ و رهبران خود سعی در ایجاد هویت ملی برای خود دارند، اما در ایران شبه‌روشنفکران و قبیله‌گرایی و متحجران بلایی سر مردم آورده‌اند که سخن گفتن از تاریخ و رسومات سرزمین‌مان را نشان نژادپرستی معرفی می‌کنند!

سرزمین‌های دیگر اگر یک دهم شخصیت‌های سیاسی مانند کوروش و داریوش و انوشیروان و شاپور و یعقوب لیث و شاه عباس و امیراسماعیل سامانی و... و یا شخصیت‌های هنری و فرهنگی چون بوعلی و فردوسی و رازی و بیرونی و حافظ و...، را داشتند، قدم به قدم کوچه و خیابان‌های‌شان مملو از مجسمه و یادبودهای مختلف بود.

* بماند که از عشیره‌گرایان و قوم‌گرایانِ فرهنگ ستیز تا شبه‌روشنفکر کاسه لیسِ غرب در یک امر مشترک هستند و آن کهیر زدن از مشاهده نمادهای فرهنگی و تاریخی و هویتی ایران است.
@kharmagaas

ترامپ:
«مسئله ایران یکی از عوامل شکست بود، اما تصمیمات من ضروری بودند.»

حق با خوک زرد است. اگر آمریکا در نزدیک به یک قرن اخیر توانسته به این سطح از درآمد و رفاه اقتصادی برسد و فاصله‌ای معنادار با بسیاری از نقاط جهان ایجاد کند، بخش مهمی از این موقعیت را مدیون قدرت نظامی و خشونت عریانی است که برای غارت منابع و ثروت ملت‌های دیگر به کار گرفته است.

آمریکا جایگاه برتر خود را در حوزه‌های مختلف، از طریق مداخله سیاسی، کودتا و جنگ تثبیت کرده است. این کشور در بیش از صد کشور جهان پایگاه نظامی دارد، تنها کشوری است که از سلاح اتمی در جنگ استفاده کرده و در یک قرن اخیر، بارها به کشورهای دیگر حمله کرده است. همچنین در شکل‌گیری بسیاری از کودتاها، انقلاب‌های رنگی و جنگ‌های داخلی در نقاط مختلف جهان نقش داشته است.

آمریکا برای حفظ و گسترش موقعیت برتر خود، همواره در پی سرکوب قدرت‌های رقیب و هرگونه قدرت موازی در عرصه‌های مختلف بوده و در بسیاری از حوزه‌ها کارنامه‌ای تاریک دارد. این کشور از تولید گازهای گلخانه‌ای و غارت منابع سرزمین‌های دیگر گرفته تا کشتار، جنگ و استعمار را به ابزاری برای رشد و رفاه و حفظ موقعیت برتر خود تبدیل کرده است.

حال شهروند آمریکایی نیز پیش از آنکه ژست اخلاقیِ ضدجنگ بگیرد، باید به این واقعیت توجه کند که بخش مهمی از رفاه و موقعیت ممتاز کشورش، در بستر همین سیاست‌های سلطه‌جویانه و جنایت‌بار شکل گرفته است. سیاست‌هایی که ترامپ یکی از نمایندگان آشکار آن است. از این منظر، شهروند آمریکایی نمی‌تواند خود را از پیامدها و مسئولیت‌های این ساختار مبرا دانسته و با ژست‌های اخلاقی، تصویری منزه از خود ارائه دهد.
@kharmagaas

"وینان
دل به دریا افگنانند،
به‌پای دارنده‌ی آتش‌ها

زنده‌ گانی
دوشادوش مرگ
پیشاپیش مرگ
هماره زنده از آن سپس که با مرگ
و همواره بدان نام
که زیسته بودند،
که تباهی
از درگاه بلند خاطره‌شان
شرمسار و سرافکنده می‌گذرد

کاشفان چشمه
کاشفان فروتن شوکران
جویندگان شادی
در مجْری‌ آتشفشان‌ها
شعبده‌بازان لبخند
در شبکلاه درد
با جاپایی ژرف‌تر از شادی
در گذرگاه پرندگان
در برابر تندر می‌ایستند
خانه را روشن می‌کنند
و می‌میرند"
@kharmagaas