ترامپ در عرصه سیاسی آمریکا و در میان جمهوری‌خواهان، به رونالدو در فوتبال پرتغال شباهت داشت.

رونالدو از همان ابتدای شهرت، بیش از هر چیز برای خودش بازی می‌کرد. گویی در فوتبال هدفی جز دیده‌شدن و افزودن بر افتخارات فردی‌اش نداشت. سال‌ها باشگاه‌هایی که در آن‌ها بازی می‌کرد و حتی تیم ملی پرتغال نیز با این مسئله مشکلی نداشتند، چراکه موفقیت‌های فردی او را به‌منزله موفقیت تیمی خود می‌دیدند و در این مسیر، خودخواهی، خودبزرگ‌بینی و منفعت‌طلبی شخصی او را نادیده می‌گرفتند.

اما مسئله از جایی آغاز شد که رونالدو با افزایش سن، دیگر توان و کارایی گذشته را نداشت. از آن پس، خودخواهی و جاه‌طلبی او نه‌تنها مزیتی برای پیشبرد اهداف تیمی محسوب نمی‌شد، بلکه به مانعی در این مسیر تبدیل شده بود. از همین نقطه بود که انتقادها آغاز شد و سرانجام در تیم پرتغال با او همچون بازیکنی مازاد و اضافی که مانعی برای کسب موفقیت است رفتار شد.

ترامپ نیز اکنون در حزب جمهوری‌خواه با وضعیتی مشابه روبه‌روست. جمهوری‌خواهان حدود یک دهه از جاه‌طلبی‌ها و ویژگی‌های شخصیتی او برای پیشبرد منافع حزبی خود بهره بردند و در این مسیر، چشم بر خطاها، خودبینی‌ها و رفتارهای جنجالی‌اش بستند. اما حالا، پس از این شکست سنگین، جایگاه و کارکرد سیاسی او در حزب جمهوری‌خواه دستخوش تغییر خواهد شد و همان جریانی که روزگاری از او به‌عنوان ابزاری برای پیشبرد اهدافشان استفاده می‌کردند، با او همچون یک تکه «گُه» رفتار خواهند کرد و از او فاصله خواهند گرفت.
@kharmagaas

بازندگان انتخابات آمریکا

۱. اسرائیل

شاید هیچ بازیگر خارجی‌ای به‌اندازه اسرائیل از نتایج این انتخابات آمریکا متضرر نشده باشد. کنگره آمریکا برای دهه‌ها عملاً حیاط خلوت لابی اسرائیل بود، لابی‌ای که با صرف هزینه‌های هنگفت، تأمین منابع مالی و اعمال نفوذ سیاسی، نمایندگان هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه را به حمایت از منافع اسرائیل ترغیب می‌کرد.
اما تحولات سال‌های اخیر نشان داد که نفوذ و قدرت اقناع اسرائیل در آمریکا دیگر از آن جایگاه بلامنازع گذشته برخوردار نیست. همان‌گونه که حمایت بی‌قیدوشرط دولت بایدن از اسرائیل و سکوت آن در برابر فجایع غزه به یکی از عوامل فرسایش پایگاه اجتماعی دموکرات‌ها تبدیل شد، حمایت یک‌جانبه ترامپ از اسرائیل و نادیده‌گرفتن مطالبات رأی‌دهندگان آمریکایی باعث شکست سنگین حزب او شد.

واقعیت این است که اسرائیل به مسئله‌ای در سیاست داخلی آمریکا تبدیل شده است و از این پس، هر حزب و جریانی که خواهان کسب و حفظ اکثریت سیاسی در آمریکا باشد، ناگزیر است در حمایت بی‌قیدوشرط و علنی از اسرائیل تجدیدنظر کند.

۲. حاکمان عرب حوزه خلیج فارس

حاکمان عرب منطقه خلیج فارس همواره روابط نزدیک‌تری با جمهوری‌خواهان داشته‌اند و در بسیاری از موارد، رویکرد تقابلی و جنگ‌طلبانه این حزب در قبال ایران را به سیاست‌های حزب دموکرات ترجیح داده‌اند. برای آن‌ها، بازگشت جمهوری‌خواهان به قدرت همواره به معنای امید به اتخاذ سیاست‌های سخت‌گیرانه‌تر علیه ایران بوده است.
اما تحولات اخیر، به‌ویژه جنگ چهل‌روزه، مقاومت ایران و بحران تنگه هرمز، معادلات امنیتی و اقتصادی منطقه را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. آسیب‌پذیری زیرساخت‌های اقتصادی و امنیتی این کشورها در برابر تبعات یک درگیری منطقه‌ای، بار دیگر نشان داد که سیاست فشار و تقابل با ایران به تأمین امنیت آن‌ها منجر نمی‌شود.
از این منظر، نتایج انتخابات آمریکا برای حاکمان عرب خلیج فارس حامل پیام ناخوشایندی است.

۳. سلطنت‌طلبان و فرقه رجوی

این سازمانهای تروریستی و خودفروخته که در دنیای خیالی عجیبی سیر می‌کنند و در سالهای اخیر از هیچ جنایت و کثافتی علیه ایران دریغ نکرده‌اند، همه امید خود را به ترامپ و حزب او بسته بودند و حالا با شکست حزب او در انتخابات، کمی خواب خوش احمقانه‌شان به هم خواهد خورد.
@kharmagaas

سلبریتی ایرانی و توهم مجسمه

در ایران، هر سلبریتی‌ای که شاید روزگاری حتی از کنار کمپ‌های یکی از تیم‌های ملی عبور کرده (و سال‌ها هم از منافع مادی و معنوی آن بهره برده است)، در این توهم به سر می‌برد که قدرش در کشور دانسته نشده و اگر در کشور دیگری زندگی می‌کرد، نام خیابان‌های مختلف را به نامش تغییر می‌دادند و مجسمه‌اش را در میادین شهر برپا می‌کردند.

این تصور باطل که رسانه‌ها (به‌ویژه رسانه‌هایی که خارج از ایران، بهشت سلبریتی‌های ورزشی را به تصویر می‌کشند) به جامعه تزریق کرده‌اند، چنان در ذهن بخشی از مردم ریشه دوانده که واقعاً باور دارند، سلبریتی‌های ورزشی و سینمایی در ایران قدر نمی‌بینند و در کشورهای دیگر، تمام جامعه در برابر آن‌ها دست‌به‌سینه ایستاده و در خدمتشان هستند.

این گزاره چنان احمقانه و دور از واقعیت است که شاید ارزش پرداختن هم نداشته باشد، اما برای یادآوری به این جامعه فریز شده باید به آن اشاره کرد. در هیچ‌یک از کشورهای توسعه‌یافته، صرفاً به یک مجری تلویزیونی، فوتبالیست یا ورزشکار سابق ملی‌پوش، حق ویژه‌ای تعلق نمی‌گیرد و هیچ‌کس اجازه ندارد فراتر از جایگاه و ظرفیت واقعی خود برای جامعه تعیین تکلیف کند.

برای مثال، چند سال پیش، «اولی هوینس»، ملی‌پوش سابق آلمان و مدیر باشگاه بایرن مونیخ، به دلیل پنهان کردن بخشی از درآمد و فرار مالیاتی به چهار سال زندان محکوم شد. او با وجود عذرخواهی‌های متعدد، محکومیت خود را سپری کرد. بااین‌حال، در کشور ما، مطالبه مالیات از یک سلبریتی ورزشی گاهی به‌عنوان نشانه‌ای از قدرنشناسی و بی‌مهری تعبیر می‌شود.

مثال دیگر، «پل گسکوئین»، ستاره سابق تیم ملی انگلیس، و «آندریاس برمه»، ستاره سابق تیم ملی آلمان و زننده گل قهرمانی این کشور در جام جهانی ۱۹۹۰، هستند. افرادی که درگیر اعتیاد، قمار و مشکلات مالی شدند و بخش بزرگی از زندگی و ثروت خود را از دست دادند. اما آن‌ها هم از جایگاه سلبریتی بودن مصونیتی ویژه دریافت نکردند و با وجود شهرت و افتخارات ورزشی، با پیامدهای انتخاب‌ها و مشکلات شخصی خود روبه‌رو شده و سالهای پایانی عمر خود را در شرایط بسیار بدی سپری کردند.

اما در کشور ما، ورزشکاری که چند باری پیراهن تیم ملی را بر تن کرده و حالا به دام اعتیاد افتاده یا ثروتش را در قمار و عیاشی‌های متمادی بر باد داده است، چنان از جامعه و نظام طلبکار است که مسئولیت انتخاب‌ها و خطاهای شخصی خود را نیز به پای حکومت می‌نویسد و با نگاهی طلبکارانه، از این گلایه می‌کند که چرا مجسمه‌اش را در وسط شهر نساخته‌اند..
@kharmagaas

حال و هوای این سالهای (به ویژه دو دهه اخیر) غرب به واسطه سلطه همه جانبه گفتمان های خردستیز و هوچی‌گر که با انقلاب ارتباطات و قدرت و تبلیغات وسیع رسانه‌ای‌ تقویت می‌شود، به شدت سطحی، احمق‌ساز و سُفله‌پرور است. نمود این گفتمان های سطحی‌نگر و خردستیز امروز در همه شئونات اجتماعی و فرهنگی جوامع غربی (سقوط آزاد در عرصه موسیقی، سینما، ادبیات، فلسفه، سیاست، اخلاق و...) به سهولت قابل مشاهده است. کنش‌گری اپوزسیون ایرانی مقیم غرب نیز یکی دیگر از نمودهای سقوط فکری-فرهنگی جوامع غربی-اروپایی در دهه‌های اخیر است. تا روزگاری پیش اگر کسی از ایران پاهایش به غرب می‌رسید و مدتی پس از نفس کشیدن در آن اتمسفر به انسان دیگری تبدیل می‌شد، حالا هر کسی که به هر دلیلی از ایران می‌رود و مدتی تحت تاثیر جریان اصلی رسانه و تبلیغات جوامع غربی قرار می‌گیرد به فردی به مراتب متعصب‌تر، احمق‌تر، تک‌بعدی تر، جاهل‌تر و متوهم‌تر و عموما فحاش‌تر و خشن‌تر و بی‌فرهنگ‌تر تبدیل می‌شود.
@kharmagaas

این سلطنت‌طلبان ایرانی حقیقتا کیس بسیار مناسبی برای کمدی‌سازان و کمدی‌نویسان است تا اثری شاد و شنگول خلق کرده و کمی اوقات مخاطب را شاد کنند.

- ماشین خوب سوار می شوند. کت و شلوار شیک می‌پوشند. کراوات و عینک مارک‌دار می‌زنند. از لب تاپ و گوشی آیفن و اپل و تمام ابزارهای مدرن استفاده می کنند اما همین که زبان به سخن می‌گشایند یا به انجام کنشی مبادرت می‌ورزند، به گونه‌ای هستند که جناب دن‌کیشوت باید در کنارشان سر تعظیم فرود آورده و آموزش ببیند.

این چند دقیقه را نگاه کنیم. واقعا یک اثری کمدی بسیار ساده و سرراست. شبیه یک فیلم کوتاه که حتی چاپلین و کیتون هم با آن نبوغ به ذهنشان نرسید تا پلانی شبیه آن را به ثبت برسانند.
شاه خیالی،
تاج خیالی،
تاریخ خیالی،
پرچم خیالی،
سرزمین خیالی،
ملکه خیالی،
گارد خیالی
و...
از آن پیرمرد پیشتاز که با کت و شلوار و کراوات با جدیت به پیش می‌راند.
یا آن خانم که با لباس خواب مشغول کوبیدن بر طبل است.
یا آن حامل عبوس تاج شاهی و در نهایت آن جمعیت تماشاگر که با جدیت پرچم به دست مشغول تماشای پرفورمنس هستند.
حقیقتا یک کمدی مینیمالیستی است. یک گروتسک با تمام جزئیات. یک شاهکار:-)
@kharmagaas

«هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یُمنِ دعای شب و وِردِ سحری بود»

ـ بیچاره حافظ اگر می‌دانست هفت قرن بعد از درگذشت‌اش، ایرانیانی (که شادی را در حد بدمستی و اینسو و آنسو پرتاب کردن اندام‌های ناساز خود در امکان عمومی می‌فهمند) پیدا خواهند شد که مقام او را تا حد لات‌های همیشه مست و عرق‌خور قهوه‌خانه‌ها تقلیل خواهند داد، یقینا به جای غزل‌سرایی سراغ کار دیگری می‌رفت.

👈 همانگونه که از عالم عشق و عالم عرفان و عالم دین و عوالم دیگری که هر انسانی می‌تواند در آن‌ها سکونت داشته باشد، سخن می‌گوییم، حافظ هم از معدود هنرمندان تاریخ بشر است که عالم مخصوص خود را می‌آفریند: «عالم حافظ»، عالمی که قرن‌هاست انسانهای تشنه زیبایی در آن سکنا می‌گزینند.
توان برپایی چنین عالمی در تاریخ بشر از عهده معدود افرادی برآمده است. (عالم مولوی، عالم هومر، عالم فردوسی و تنی چند دیگر)

تقلیل چنان هنرمند متفکر و بزرگی به عرق‌خورِ همیشه مست، بزرگترین توهینی است که در مقام حافظ، از سوی جهان به غایت منحط و مبتذل ما صورت می‌پذیرد..
@kharmagaas

جنایتکاران حاکم بر آمریکا پس از چند ماه میدان داری جنگ توسط «ونس و بسنت» و با هدف پایین نگه داشتن قیمت انرژی، با شکست سنگین در انتخابات کنگره، دوباره این موجود بدترکیب را به میدان‌دار اصلی جنگ با ایران تبدیل کرده‌اند.

این مسئله در کنار آزادسازی بخش عظیمی از ذخایر راهبردی نفت این کشور و کاهش قیمت نفت، این گزاره که دولت جنایتکار این کشور به زودی تهاجم نظامی دیگری را علیه ایران آغاز خواهد کرد، را تقویت می‌کند.
@kharmagaas

فرهاد قنبری

وطن خیالی

هویت طلبی قومی در ایران یک پدیده کاملا جدید، استعماری، رسانه‌ای و دانشگاهی و یکی از ابزارهای غرب و اسرائیل برای جنگ با ایران است.
امروز یک شهروند بی‌سواد یا کم‌سواد در آذربایجان یا کردستان و بلوچستان که ارتباط چندانی با محیط رسانه‌ای ندارد، بیشترین فاصله را با هویت طلبی قومی دارد، چرا که تحت تاثیر این تبلیغات قرار ندارد و به صورت طبیعی، تاریخی و تمدنی خود را بخشی از هویت ایرانی می‌فهمد.
ایرانیان برای قرن‌های متمادی و بدون اینکه حتی در برخی مناطق زبان یکدگیر را متوجه بشوند خود را یک ملت می‌فهمیدند و درد و رنج دیگری را درد و رنج خود می‌دانستند.

قبیله‌گرایی قومی که یک قرن پیش در اندیشکده های شوروی و سپس ترکیه و در دهه‌های اخیر امارات و عربستان و ناتو برنامه‌ریزی و پیاده‌سازی می‌شود، اولین و مهمترین هدفش از بین بردن هویت‌های زبانی و قومی در ایران و جعل هویتی جدید برای آنان است.
برای مثال ترکیه تمام تلاش خود را برای از بین بردن هویت و زبان آذری در آذربایجان و اشاعه زبان ترکی استانبولی به عنوان زبان ترکی معیار به کار گرفته است. یا پانکردیسم تمام تلاش خود را برای ایجاد زبان معیار کردستان ترکیه و از بین بردن لهجه‌های و گویش‌های مختلف کردی و لکی در ایلام و کرمانشاه و بخش‌هایی از کردستان و آذرایجان غربی به کار گرفته است.

در این راستا:
آنکه شعار «ما آرایی هستیم، عرب نمی‌پرستیم» سر می‌دهد. (تلاش برای تقویت شکاف مذهبی و غیرمذهبی)
آنکه به نمادهای ملی مانند پرچم و سرود ملی و تیم ملی و امثالهم بی‌احترامی می‌کند. (تقویت شکاف ملی)
آنکه شعار علیه زبان و رسومات و پوشش و سبک زندگی سایر اقوام می‌دهد. (تقویت شکاف قومی)
آنکه در منبر و روضه و مراسم دینی بر علیه سایر مذاهب توهین و فحاشی می‌کند. (تقویت شکاف مذهبی میان شیعه و سنی)
و...
تمام این افراد با هر شعاری و با هر ادعایی در زمین چیده شده توسط اسرائیل و ترکیه بازی می‌کنند و خواسته و ناخواسته در مسیری جز ایجاد جنگ و نزاع داخلی در ایران قدم برنمی‌دارند.
@kharmagaas

«آریاییِ عرب‌نپرست» ایرانی، توهم ریشه و تباری اروپایی برای خود دارد و همسایگان را مشتی شپشو و عقب‌مانده می‌بیند، اما اگر در واقعیت از بخشی از جامعه (که اتفاقا اغلب آنها توهم آریایی ندارند و خود را هم‌نژاد و هم‌مسلک همسایه‌ها می‌بینند) فاکتور بگیریم، فرهنگ عمومی جامعه تفاوتی با خیابانهای پاکستان و هند ندارد.

- اپوزسیون و شبه‌روشنفکری نادان ایرانی چنان به موتورسواران و رانندگان تاکسی و اسنپ، حس قربانی بودن فروخته است که طرف وقتی در کوچه و خیابان است، تصور طلب‌کاری از کل جامعه را دارد و عدم رعایت قانون و حرکت و پارک موتور در پیاده‌رو را حق کاملا طبیعی و قانونی خود می‌داند.

- خیابانها و پیاده‌روهای تهران و شهرهای بزرگ کشور چیزی بدتر از خیابانهای شلوغ هند و پاکستان شده است و هر ورود ممنوع و پیاده‌رویی را گروهی موتورسوار احاطه کرده‌اند، که ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی را هم نمی‌فهمند.

👈 همین موتورسواران که عدم رعایت قانون و تردد در پیاده‌رو را حق طبیعی خود می‌دانند، بدون شک حق و حقوقی بیشتر از شهروند سوئیس و نروژ را طلب کرده و از اینکه در این مملکت عقب‌مانده به دنیا آمده است، اظهار تأسف می‌کنند.
@kharmagaas

فرهاد قنبری

میراث فرهنگی یا بنگاه درآمدزایی؟

نگاه کاسبکارانه به همه شئون اجتماعی باعث شده است که وزارت میراث فرهنگی نیز فیلش یاد هندوستان کند و هر بنای تاریخی و اثر فرهنگی کشور را همچون ملکی در بنگاه معاملات املاک ببیند.

برای مثال، بسیاری از کاروانسراهای تاریخی ایران به عده‌ای اجاره داده شده‌اند تا آنها نیز این بناها را به محلی برای درآمدزایی تبدیل کنند و به‌تدریج دچار این توهم شوند که مالکیت و اختیار آنجا را در دست دارند.

تحت تأثیر چنین نگاهی، کاروانسرای تاریخی مرنجاب، کاروانسرای دیرگچین و بسیاری دیگر از کاروانسراها یا برخی خانه‌ها و اماکن تاریخی ایران به بنگاه درآمدزایی عده‌ای تبدیل شده‌اند که بیگانه با تاریخ و فرهنگ این سرزمین‌اند. این افراد، علاوه بر سوءاستفاده از وضعیت موجود، با نگاهی کاملاً مصرفی و کالایی، به میراث فرهنگی کشور آسیب می‌زنند.

چندی پیش، به همراه یکی از دوستانم برای بازدید از کاروانسرای دیرگچین (در مسیر ورامین به قم)، مسافتی بیش از صد کیلومتر را طی کردیم اما هنگام رسیدن با تصویر عجیبی مواجه شدیم. عده‌ای به‌صورت غیرقانونی و خودسرانه، شماره تماس خود را بر سردر بنا نصب کرده بودند و اجازه ورود به بازدیدکنندگان نمی‌دادند. آنها مدعی بودند که برای ورود باید از قبل هماهنگ می‌کردیم و هزینه اقامت را می‌پرداختیم تا اجازه ورود صادر شود.

اینکه هیچ فرد یا سازمانی حق دخل‌وتصرف خودسرانه در اماکن تاریخی و میراث ملی را ندارد، به کنار اما اینکه یک بنای تاریخی به مسافرخانه و محل کسب‌وکار عده‌ای تبدیل شود و بازدید از آن به پرداخت هزینه اقامت مشروط شود، از عجایب مدیریتی کشور ماست.

(اگر نگرانی وزارت میراث فرهنگی، آسیب دیدن این بناها بر اثر تردد بی‌رویه بازدیدکنندگان یا هزینه‌های نگهداری و حفاظت از آنهاست می‌تواند با تعیین روزهای مشخص برای بازدید و دریافت بلیت ورودی، هم از این آثار تاریخی محافظت کند و هم بخشی از هزینه‌های نگهداری آنها را تأمین کند)

وظیفه وزارت میراث فرهنگی نه سوءاستفاده از میراث فرهنگی و بنگاه‌داری، بلکه حفاظت و صیانت از آثار تاریخی کشور است. این سازمان هیچ حقی برای شخصی‌سازی و واگذاری بی‌ضابطه اماکن تاریخی و فرهنگی به بخش خصوصی با هدف کسب درآمد ندارد.
از گورستان ظهیرالدوله (که با اندکی رسیدگی، مرمت و بلندنظری می‌توان آن را به یکی از مکان‌های پربازدید فرهنگی پایتخت تبدیل کرد و حتی از طریق بلیت‌فروشی، درآمدی بسیار بیشتر از هزینه‌های نگهداری آن به دست آورد) تا بسیاری از خانه‌های تاریخی و اماکن فرهنگی کشور، همگی قربانی این مدیریت کاسبکارانه و بیگانه با فرهنگ شده‌اند. مدیریتی که یا این آثار را در معرض تخریب و فراموشی قرار می‌دهد یا با واگذاری‌های سودجویانه و نگاه کالایی، زمینه دستکاری و نابودی ارزش‌های تاریخی آنها را فراهم می‌کند.

حداقل وظیفه وزارت میراث فرهنگی، حفاظت درست و اصولی از این بناهاست نه اینکه آن دسته از بناهایی را که به گمان خود مشتری دارند، به هتل و مسافرخانه تقلیل دهد و آنهایی را که مشتری ندارند، به امان خدا رها کند تا به مخروبه یا محلی برای دفن زباله تبدیل شوند.
@kharmagaas

خدای رنگین‌کمان

امپریالیسم نوین با محوریت رسانه نه تنها تلفیقی از استحمار و استعمار را به بحشی از توده‌ها و سلبریتی‌های جنوب جهانی اعمال کرد که در تاریخ هیچ نمونه خارجی نداشت بلکه هنر و فرهنگ و هویت و حتی دین و خدای جدیدی هم برای آنها تولید کرد.

امپریالیسم جدید فقط حمال بی‌مواجب منافع صهیونیسم که گوش به فرمان مشتی لات و بنگی و علفی برای ویران کردن وطن خود است خلق نکرده بلکه خدا و مکتب و ایدئولوژی‌ خودش را هم خلق کرده است. خدایی رنگین کمانی (در برابر خدای جبار) که نه تنها ما را به دفاع از عزت و شرف و وطن خود نمی‌خواند بلکه خدایی است که عاشق استعمار و استعمارگران غربی است و از مقاومت در برابر آنها بیزار است اما در عین حال در مواجهه با جنازه  کودکان غزه و میناب، قِر دادن چرب‌های انباشته در اندام‌های متعفن را به عنوان کنش انسانی تجویز می‌کند.

این خدای رنگین کمانی که سلبریتی ایرانی آن را می‌پرستد وقتی به جهاد در مقابل دشمن غربی و مقاومت در برابر صهیونیسم می‌رسد از خشونت بیزار است و دین‌اش انسانیت است اما وقتی شامه‌اش بوی خون کودکان غزه و لبنان و ایران و یمن را استشمام می‌کند از خود بیخود می‌شود.
@kharmagaas

دایی و فردوسی‌پور هر دو با رانت کامل و تمام و کمال حکومتی برای بیش از دو دهه هر چه می‌توانستند اسب خود را تازاندند و در آخر که دیدند که اسب دیگر نای و توانی برای حرکت ندارد، ردای قهرمانان را پوشیدند. علی دایی با حمایت تمام و کمال دولت‌ها حداقل شش سال اضافه سربار تیم ملی بود و هیچ مربی‌ای هم جرات تعویض کردن یا عدم دعوت ایشان به تیم ملی را نداشت. دایی پس از آن با حمایت و لابی مستقیم رئیس‌جمهور وقت و بدون هیچ کارنامه خاصی به مربیگری تیم ملی رسید و پس از آن هم با کارنامه فاجعه باری مربیگری در عرصه باشگاهی وقتی دید دیگر هیچ عرصه‌‌ فوتبالی برای کاسبی از حکومت باقی نمانده به آنی جایگاه منتقد و مخالف را اشغال کرده و خود را به قهرمان توده‌ها تبدیل کرد.. فردوسی‌پور هم به واسطه حمایت‌ها و لابی‌های بی‌دریغ مدیران تلویزیون از یک گزارشگر با صدای تودماغی تا حد یک ابرقهرمان بالا کشیده شد و هنگامی که فهمید مردم دیگر علاقه‌ چندانی به حکومت ندارند با چند ژست قهرمانانه و به ظاهر مردمی از تلویزیون جدا شده و جایگاه دلسوز و مدافع حقوق ملت را اشغال کرده و به مانند علی دایی بساط کاسبی خود را در این زمین جدید پهن کرد.
@kharmagaas

👈 دنبال وسط‌باز و نان به نرخ روز خور و امثالهم می‌گردید در این حوزه‌ها بجویید.
از رمالانی چون آیین قدرت که مدیر سابق فلان وزارتخانه بود تا انبوه استان بی‌سواد و بی‌مصرف دانشگاهی که بابت خرعبلات ضدملی خود حقوق با مزایای عالی می‌گیرند. از مهدی نصیری مدیرسابق کیهان تا اشکان خطیبی و و احسان کرمی و فرخ نژاد و انبوه سلبریتی‌های بی‌مصرف که پای ثابت تلویزیون عزت ضرغامی بودند. از فلان شطرنج‌باز و فوتبالیست فراری که همه شهرت و اعتبار خود را از نام ایران گرفته بودند. از فلان مدیر دولتی که همین الان هم حقوق و پاداش و مزایای عالی می‌گیرد و پای ثابت اینترنشنال و چکمه‌لیس خوک‌های حاکم بر آمریکا و اسرائیل است.
دنبال حرام‌لقمه و بی‌وجود و خودفروش و فاحشه مغزی می‌گردید در اینجاها بگردید نه در زندگی فلان شهروند معمولی که چرخ زندگیش به سختی می‌چرخد و گاهی از سر دلسوزی یا احساس مسئولیت نکاتی را بر خلاف علاقه ذائقه عموم مطرح می‌کند...
@kharmagaas

یکی از دلایل نفرت پراکنی شماری از محیط زیستی ها و علوم اجتماعی ها به سدسازی این بوده که ایران با ساخت این سازه ها در سالهای پس از جنگ توانست برای تامین نیازهای آبی با توجه به الگوی پر تکرار بارندگی های کوتاه اما سیل آسا در فصل سرد و دوره طولانی نبود بارش در فصل گرم، روان آبهایی که سیل در یکی دو روز می آورد را با همین سدها به دام انداخته و آب مورد نیاز مردم برای ۶ ماه بعد را تامین کند‌.
الگوی دیکته شده به محیط زیستی ها و مردم گرایان این است که سیل بیاید خوزستان را مثل بنگلادش از جا بکند بعد آنها بیایند در شبکه اجتماعی بگویند سرمایه مملکت را بردید سوریه و خوزستان زیر آب غرق شد!
الان نه تنها این بارانها ضرر نمی رساند بلکه آب مورد نیاز میلیونها هکتار از زمینهای کشاورزی سال آتی را در سدها ذخیره می کند.
جهان اطلاع؛ آبی که در ۲۴ ساعت گذشته در رود دز به دام افتاده، و اگر سد دز نبود الان در خلیج فارس تخلیه و از دسترس خارج شده بود، از کل آبی که در یک سال از رودخانه های منطقه به مرکز کشور انتقال می یابد بیشتر است!
اما محیط زیستی ها با ادبیات وارداتی و جهت دار مامور به تصویر سازی دیگری بوده اند!

۱۷ آبان ۱۴۰۵

بخشی از این بی‌هویتی، غرب‌پرستی و خودباختگیِ موجود در جامعه ما، محصول اذهان استعمارزده و تبلیغات رسانه‌های غربی است. بخشی دیگر نیز حاصل عملکرد صداوسیما و نظام آموزشی ناکارآمدی است که هیچ‌گاه سخنی درخور تأمل درباره تاریخ استعمار و پیامدهای آن بر حیات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ملت‌های دیگر نداشته‌اند.
تا دلتان بخواهد، در مدارس زنگ عربی و انگلیسی و جلبک‌شناسی وجود دارد اما تا پایان پایه دوازدهم، حتی یک واحد درسی هم به آموزش سازوکار استعمار و تبیین آن از طریق نمونه‌های تاریخی اختصاص نیافته است.
حتی یک درس وجود ندارد که به کودک و نوجوان ایرانی بیاموزد استعمار چگونه شهروند یک سرزمین را به «بومی» تقلیل می‌دهد و حقوق انسانی‌اش را یک‌به‌یک از او سلب می‌کند. بیاموزد که چگونه استعمارگران اروپایی، انجیل به دست، ده‌ها میلیون نفر از صاحبان اصلی سرزمین‌های آن سوی اقیانوس اطلس را قتل‌عام کردند و در فرایندی خونین، جمعیت بومی قاره آمریکا را به‌شدت کاهش دادند. بیاموزد که چگونه نام‌های جغرافیایی و هویت تاریخی آن سرزمین‌ها را دگرگون کردند و نام «آمریکا» را بر آن نهادند. بیاموزد که چگونه نام قدیسان خود، از «سن‌فرانسیسکو» و «سن‌لورنس» گرفته تا «سن‌آنتونیو» و «سن‌دیه‌گو»، را به ابزاری برای تثبیت سلطه، گسترش نفوذ مذهبی و به حاشیه راندن هویت ملت‌های بومی تبدیل کردند. بیاموزد که چگونه بر ویرانه‌های جوامع بومی و بر بستری از خون و رنج انسان‌ها، شهری را بنا کردند که امروز «لس‌آنجلس» یعنی شهر «فرشتگان»، نامیده می‌شود!

شهروند ایرانی از یک سو در معرض بمباران خبری رسانه‌های قدرت‌های استعمارگر قرار دارد، از سوی دیگر، با انبوهی از اظهارنظرهای احمقانه، سطحی و جهت‌دار از جانب کسانی مواجه است که در قامت سلبریتی، تحلیلگر و استاد علوم انسانی ظاهر می‌شوند و در سوی دیگر، با غفلت و بی‌عملی صداوسیما و نظام آموزشی رها شده است. حاصل این وضعیت، جامعه‌ای است که شناخت درستی از تاریخ استعمار، سازوکارهای سلطه و جنگی که خود نیز درگیر آن است، ندارد.
@kharmagaas

استعمار انگلیس، اقتصاد سنتی هند که یکی از بزرگترین مراکز تولید نساجی و فلزکاری و صنایع دستی دنیا بود را نابود کرد. استعمار انگلیس تمام صنایع بومی هند را نابود کرده و هند را به واردکننده کالاهای انگلیسی تبدیل کرد. استعمارگران با مالیات‌های سنگین و صادرات اجباری محصولات کشاورزی باعث قحطی‌های گسترده در سراسر هندوستان شده و مرگ میلیون‌ها نفر را رقم زدند. استعمار انگلیس با تقویت شکاف‌های قومی و مذهبی جامعه هندوستان به جنگ‌های فرقه‌ای دامن زد.
استعمار انگلیس در جنگ اول استقلال هند (۱۸۵۷)، دهلی نو را اشغال کرده و تمام حامیان بهادرشاه و مردان بالای ۱۶ سال را به قتل رساندند.

- حال فقط امتیاز حمایت از استعمار پلید انگلیس مانده بوده که حمالان بی‌جیره امپریالیسم و سلطنت‌طلبان خودسفیدپندار ایرانی آن را هم از دست ندادند.
@kharmagaas

غرب وحشی

- سیاهپوستان تا کمتر از یک قرن پیش در بلژیک به عنوان حیوان در باغ وحش به معرض تماشا گذاشته می‌شدند.

- صد و بیست سال پیش انگلیسی‌ها طی چند روز نزدیک سی هزار بوئر را در آفریقای جنوبی قتل‌‌عام کردند.

- در جنگ اول استقلال هند (۱۸۵۷)، انگلیسی‌ها دهلی نو را اشغال کرده و تمام حامیان بهادرشاه و مردان بالای ۱۶ سال را به قتل رساندند.

- اروپایی‌ها طی سه قرن ریشه سرخ‌پوستان در آمریکا را خشکاندند.

- صدها هزار سیاهپوست در مزارع جورجیا و ویرجینیا و در مسیر انتقال برای بردگی به سفیدپوستان آمریکایی جان خود را از دست دادند.

- تا همین نیم قرن پیش به بومیان استرالیا (همین تصویر) به چشم حیوان نگاه می‌شد و سفیدهای مهاجر حق شکار آزادانه آنها را داشتند.

- نیم قرن پیش بیش از یک میلیون الجزایری و صدها هزار شهروند هندوچین در راه استقلال خود، توسط فرانسه سلاخی شدند.

- نسل‌کشی غزه فقط بازتکرار بخش بسیار کوچکی از تمدن استیلاگر جدید شکل گرفته در غرب است.
@kharmagaas