#مزدیسنان

پیروان بینش پاک آموزگار ایرانی "اشوزرتشت" را گاهی بهدینان ، زمانی مزداپرستان و مزدیسنان می‌نامیدند.

اعراب بیابان گرد آنان را مجوس ، برگرفته از واژه ی مگوس نام نهادند.
مگوس برگرفته از واژه ی مگه (maga) به چم (:معنی) دانا گرفته شده که در گویش پارسی به ریخت (:شکل) واژه ی موبد و گاهی مغ درآمده است.
با همین شیوه مگوپتان نیز به ریخت موبدان درآمده است.

از آن جا که اعراب بیابان گرد واک (:حرف) "گ" را نداشتند ، مگوس را نیز "مجوس" گفته اند.
همانند نرگس که نرجس شده و گرگان را که جرجان نامیدند.
۱
@khashatra

✅ توجه نمایید 👇
《 گاهی نیز دروندان (:پیروان دروغ)
برای پیروان آیین راستی و زرتشتیان از واژه ی "گبر" استفاده می کردند که بیشتر برای توهین و ناسزا بوده و چم آن را آتش پرستی می دانستند.》

آشکار است که پیروان بینش زرتشت ، آتش را نیز همانند ؛ آب ، خاک و هوا پیوسته گرامی داشته و هرگز آن ها را آلوده نکرده اند.
ولی هیچ گاه آتش پرست نبوده اند ، بلکه آتش را پرستاری کرده تا هم چنان روشن و پر فروغ بماند.
آتشکده ها را نیز که یادگار روزگار پادشاهی هوشنگ بوده ، ویران نکرده اند زیرا هرگونه روشنایی به ویژه نور خورشید و فروغ آتش را پرستش سو (:قبله) خود به هنگام نیایش می دانستند.

زرتشتیان به هنگام نیایش ، خواستار روشن دلی و شادی روان خویش بوده اند.

❇️ حافظ چه نیکو سروده است :
از آن به دیر مغانم عزیز می دارند ،
که آتشی که نمیرد همیشه ، در دل ماست.
۲
@khashatra

✅ نیکوترین نامی که می توان به پیروان زرتشت داد در بخشی از نیایش روزانه آنان آمده است.

《مزده یسنو اهمی ، مزده یسنو زره‌توشتریش.》

مزدا را ستایش می کنم که سفارش شده ی اشوزرتشت است.

مزدا به چم دانایی و آگاهی بیکران است.
مزدا ، سرچشمه ی منش نیک است.
مزدا ، بنیان آفرینش است.
مزدا ، سراسر هستی است.

و ما ذره‌ای از این هستی بوده و فروزه ای از مزدا...
نیکوترین واژه برای رهروان آیین راستی و خرد و پیروان منش اشوزرتشت " مزدیسنان" است-

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز


به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مهر ایزد از آبان ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۱۰ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ مهر = فروغ و روشنایی.

✔️ دیدار در پیر مهر ایزد (یزد).

@khashatra

#مهر_ایزد

در فرهنگ‌های فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانسته‌اند که در ماه مهر (ماه هفتم از سال خورشیدی) و روز مهر (روز شانزدهم هر ماه) بدو پیوند یافته است و شمارآفریدگان از نیکی و بدی به دست اوست.
مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده می‌شود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده می‌شود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت، دوستی و عشق، تدبیر برای یافتن دارایی و خواسته‌ها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.

مهر ایزد موکل بر فعالیت‌های ست که دو طرف دعوا دارند. هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری، دوستی، قول و قرار، پیمان‌ حاضر است.

مهر یکی از برجسته‌ترین ایزدان در دین زرتشتی ست. یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشت‌ها به مهریشت ویژه شده است.


فردوسی می‌سراید‌:

«دو مهر است با من که چو آفتاب،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».

ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی می‌دهد. مهر نام آتشکده‌ای نیز بوده است.

فردوسی پیرامون آن می‌سراید :

«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر،
فروزان به کردار گردان سپهر»

🌺 گل بنفشه نماد مهر ایزد است.

@khashatra

#گاه_شماری_زرتشتی.

✅ بخش نخست :

مزدیسنان در فرهنگ ترادادی خود ، گاه‌شماری ویژه ای دارند که شامل دوازده ماه سی روزه است و هر روز نام ویژه ای برای خود دارد که عبارتند از :

《اورمزد ، وَهُمَن ، اردی بهشت ، شهریور ، خوردادو، اَمُرداد ، دی‌ به‌ آذر ، آذر ، آبان ، خور ، ماه ، تیر ، گوش ، دی‌ به‌ مهر ، مهر ، سروش ، رَشن ، فروردین ، ورهرام ، رام ، باد ، دی‌ به‌ دین ، دین ، ارد ، اشتاد ، آسمان ، زامیاد ، مانتره سپند و انارم. 》

بنابراین پس از گذشت یک سال خورشیدی ۳۶۵ روز به پایان خواهد رسید.

پنج روز پایان سال را زرتشتیان گاهِ گاتابیو می نامند.
زیرا نام این ۵ روز برگرفته از نام بخش های پنج‌گانه ی سرود‌های اشوزرتشت (گاهان) است‌.

✳️ به ترتیب : اَهنَود ، اُشتَوَد ، سپَنتَمَد ، وُهوخشتر ، و وَهیشتُوایش.
که به این روزهای آخر سال پنجه یا پنجی نیز می گویند.
پس از هر چهار سال روزی دیگر به نام اَوَرداد (روز اضافی) به پنجه آخر سال افزوده خاهد شد.

در این گاه‌شماری ، هفت روز هفته پیش بینی نشده است.
و به جای آن روزهای اورمزد ، دی‌ به‌ آذر ، دی‌ به‌ مهر و دی‌ به‌ دین به فاصله ی هفت و هشت روز در گاه شماری ترادادی وجود دارد و از روزهایی است که بیشتر به شادی و استراحت و نیایش خواهد گذشت.

✳️ چهار روز در این گاه‌شماری به نام‌های وَهمن ، ماه ، گوش و رام را زرتشتیان به باور ترادادی خود از خوردن گوشت و خوراکی هایی که در آن گوشت وجود دارد پرهیز می کنند.
👈(وهومن ، ماه ، گوش ، رام)

❇️ روزه گرفتن و نخوردن خوراکی در تمام روز ، در باورترادادی زرتشتیان وجود ندارد.
و به جای آن در هر ماه و در روزهای یاد شده که نَبُر nabor نام دارد ، آن‌ها هیچ‌گونه خوراکی که گوشت در آن استفاده شده باشد را در سبد خوراکی خود ندارند.
در باور ترادادی زرتشتیان ، پرهیز از خوردن گوشت زیاد در هر ماه ، تندرستی انسان را به خطر خواهد انداخت.

❇️ پژوهش گران درباره ی چگونگی گاه‌شماری ، نام ماه و سال و میزان آن‌ها در ایران باستان از زمان پادشاهی هخامنشی به بعد گزارش داده اند.
به این ترتیب که در زمان هخامنشی دو گونه گاه‌ شماری وجود داشته است ؛

❇️ یک نمونه از آن چگونگی نام و میزان ماه و گردش سال است که در یادگارها و سنگ نوشته‌های پادشاهان آن زمان باقی مانده است.
❇️ دیگری گاه‌ شمار اوستایی که جانشین آن گردیده و تا کنون نیز ادامه دارد.
در سنگ نوشته‌های هخامنشی و میراثی که در پرسپولیس به یادگار مانده است ، به نام ماه‌هایی بر می‌خوریم که مشخص نیست از چه زمانی کاربرد داشته است.
آیا در زمان مادها نیز وجود داشته است یا ابتکار ایرانیان در زمان هخامنشی بوده است.
نام ۹ ماه از این گاه شماری در کتیبه داریوش بزرگ در بیستون آمده ؛
و نام بقیه ی ماه‌ها تا ۱۲ ماه را در لوح‌های گِلی تخت جمشید یافته اند که شاید برای صورتِ مالیات و حساب‌های کشور بوده است.
در این گاه شماری ۱۲ ماه وجود داشته است ،
برخی از پژوهش گران باور دارند آغاز سال از فصل پاییز شروع شده است و شاید کوچنده های آریایی این گاه‌ شماری را با خود آورده بودند که به باور پژوهش گران در زمان پادشاهی داریوش فراموش شده و گاه‌ شماری اوستایی جایگزین آن شده است.
گاه‌ شماری اوستایی همان است که تاکنون مبنای تقویم خورشیدی ایران بوده و اسامی ۱۲ ماه را از فروردین تا اسفند با خود دارد.
در گاه‌شماری اوستایی هر سال ۳۶۵ روز و هر ماه سی روز دارد که هریک نام ویژه ای دارد که در گاه شمار ترادادی زرتشتی آمده است.
✳️ در گاه‌شماری ایران باستان دو فصل در سال وجود داشته است.
❇️ نخست تابستان بزرگ که از ماه فروردین آغاز شده و تا پایان ماه مهر یعنی هفت ماه ادامه داشته است.
❇️ دوم زمستان که از ماه آبان آغاز شده و تا پایان اسفند ادامه داشته است.
۱
@khashatra

✅ بخش دوم‌.

در این گاه‌شماری ۵ روز و چند ساعت در پایان اضافه بوده که به گزارش پورریحان در آثار الباقیه آن را «پنجه»، «اندرگاه» و اندرگاهان» می‌نامیدند.

❇️ این گاه‌شماری در سراسر ایران به ویژه از زمان ساسانی رواج یافته و با گویش‌های گوناگون آمیخته شده که تاکنون آثار برخی از نام‌ ها در گویش محلی روستایی برخی از بخش‌های ایران هم چنان باقی مانده است.

❇️ گویش مازندرانی به ماه تیر می‌گوید (تِره ماه) ، شهریور (شرور ماه) ، مهر (میر ماه) و آبان (اونماه) که نشان می‌دهد با گویش محلی به این شکل در آمده است.
گردش سال خورشیدی و زمانی که در زمین یک چرخش کامل پیرامون خورشید دارد ، کمی بیشتر از ۳۶۵ روز است یعنی نزدیک به شش ساعت بیشتر و اگر این زمان اضافی در گذر هر سال به حساب نیاید به آرامی و پس از چند سال در گاه شماری خورشیدی ، ناهماهنگی و نارسایی به وجود خواهد آمد.
بدین ترتیب که پس از گذشت ۱۲۰ سال ، جشن نوروز به جای آغاز ماه فروردین به اول اسفند انتقال خواهد یافت.
ایرانیان باستان برای این که در روزهای ماه و سال ناهماهنگی ایجاد نشود ، پس از گذشت ۱۲۰ سال مجموع ساعت های اضافی هر سال را که به ۳۰ روز تبدیل شده بود به ترتیب آن را به آخر یکی از ماه‌های سال می‌افزودند و در ۱۲۰ سال دوم به پایان ماه بعدی و نام این ماه نیز «بهیژک» به چَم (معنی) خجسته بود.

❇️ به یاد سپردن و حساب کردن درست سال و ماه توسط موبدان و دانش ستاره شناسی در آتشکده‌ها انجام می‌گرفته است.
آخرین کبیسه سال‌های ایرانی به این شیوه در زمان پادشاهی انوشیروان صورت گرفت که یک ماه اضافی به پایان ماه آبان افزوده شده بود و آن را بهیژک نام نهادند.
پس از آن کبیسه ای پس از ۱۲۰ سال اضافه نگردید زیرا حکومت ساسانی در ایران به دست تازیان پست و پلید بیابانگرد شکست خورد و مرکزی از آن پس تشکیل نشد تا حساب سال و ماه را نگهداری کند و به مردم آگاهی دهد.
تا پیش از شکست بسیار دردناک ساسانیان که این گونه گاه‌شماری در ایران رواج داشته است ، پس از ۱۲۰ سال که موبدان آن را اعلام می کردند ، یک ماه بدون نام ، مردم به جشن و شادی می‌پرداختند تا پس از یک ماه ، سال و ماه دوباره در جای فصلی خود قرار بگیرد.
ضرب‌المثل ایرانی که در آن آرزوی ۱۲۰ سال عمر برای مردم را داشته به این دلیل بوده است که هر نفر شانس آن را داشته باشد تا در عمر خود یک بار شاهد برگزاری جشن یک ماهه‌ای به نام بهیژک باشد.

📚بن مایه :

پیش گفتار نسک(کتاب) یادگار دیرین.

نگارش روان شاد ؛ موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز


به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سروش ایزد از آبان ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۱۱ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ سروش = فرمان برداری.

@khashatra

#سروش_ایزد

روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کرده‌ایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.

اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است، می‌طلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا می‌باشد. (۳۳_۵)


اشوزرتشت می‌گوید :

کسی را که مزدا دوست دارد، نیوشایی و منش نیک به او روی می‌آورد (۴۴_۱۶)

اشوزرتشت می‌خواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)

نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا می‌رود (۲۸_۵)

نیوشایی راه رستگاری را، هم برای رستگار و هم برای دروغ کار، همواره روشن می‌سازد (۴۳_۱۲)

از این گفته‌ها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است‌، بر می‌آید‌، که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.

🌺 گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.

@khashatra

#زرتشتیان_دیروز_امروز_فردا

تاریخ زرتشتیان با پیدایش اشوزرتشت آغاز می شود.
در دوران پادشاهی گشتاسب کیانی بر تعداد زرتشتیان افزوده می شود.
در دوران هخامنشی بیشتر پادشاهان و مردم زرتشتی بودند،
بدون آن که آیین زرتشت دین رسمی باشد.
ساسانیان دین زرتشتی را دین رسمی کشور اعلام نمودند.
دین و حکومت هستند که می توانند به یک دیگر نیرو بدهند ، ولی تاریخ نشان می دهد که هر زمان دین سالاران با کشور مداران یکی شده اند.
دین تحریف و حکومت فاسد شده است.
در دوران هخامنشی که دین رسمی وجود نداشت و پادشاهان سایر ادیان را گرامی می داشتند.
ایران زمین مهد آزادی اندیشه بود و آفریننده ی حقوق بشر شد.
در سده ی هفتم تازیان بر مردم ایران چیره شدند.
گروهی از زرتشتیان زیر فشار تازیان و تعصب ایرانیان تازه مسلمان ، ترک دین کردند و گروهی در سده ی نهم به هندوستان مهاجرت نمودند.
تا در محیطی آزاد فرهنگ دین خود را پاسداری کنند و به آیندگان بسپارند.
گروهی از زرتشتیان که در ایران مانده بودند آتش عشق به دین را در کانون سینه و خانواده خود گرم و پر فروغ نگاه داشتند.
یورش سخت تر در دوران استیلای مغولان به زرتشتیان ، کلیمیان و مسیحیان وارد آمد.
بسیاری کشته شدند و گروهی به نقاط دور دست پناه بردند.
تا از ستم و تهدید مغولان در امان بمانند.
در زمان صفویان که اسلام دین رسمی ایرانیان شد،
فشار به غیر مسلمانان شدت گرفت این وضع تاسف بار در زمان قاجار هم ادامه داشت.
در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار پارسیان هند که از بیداد و فشار وارده به هم کیشانشان آگاهی یافتند ، نماینده ای عالی رتبه ای به نام ((مانکی لمینجی)) را به ایران فرستادند.
او نزد شاه شکایت برد و با پشتیبانی حکومت هند موفق شده از آن فشارها تا حد زیادی بکاهد.
از جمله فشارها و تبعیض ستم گرانه نسبت به زرتشتیان عبارت بود از :
◀️ زرتشتیان مجبور بودند علامت مشخصه ای روی لباس خود بزنند تا از مسلمانان تَمَیُز دار شوند.
(همانند یهودیان در آلمان نازی)
◀️ زرتشتیان در موقع خرید حق نداشتند به اجناس مورد نظر دست بزنند زیرا به باور مسلمانان آن مواد نجس می شد.
◀️ زرتشتیان حق نداشتند در برابر مذهبیون سوار چاپار بمانند یا در بازار سواره حرکت کنند.
◀️ زرتشتیان روزهای بارانی حق نداشتند بیرون بروند که مبادا خیابان آلوده شود.
◀️ اگر جوانی زرتشتی مسلمان می شد برادران و خواهران او از ارث پدر و مادر محروم می شدند. و همه ی ارث به جوان تازه مسلمان شده می رسید.
◀️ هنگامی که یک زرتشتی به دست یک مسلمان کشته می شد.
شوربختانه مسلمان قاتل قصاص نمی شد و تنها می بایست خون بها به وارث مقتول بدهد.
در جریان انقلاب مشروطیت ایران که منجر به پدید آمدن قانون اساسی در سال ۱۹۰۶ شد.
گروهی از زرتشتیان به مشروطه طلبان یاری دادند.
زرتشتیان چند تن کشته دادند و سرانجام توفیق یافتند.
در مجلس شورای ملی کرسی برای خود و سایر اقلیت های دینی تاسیس کنند.
۱
@khashatra

✅ ادامه ی 👈 امروز :

از سال ۱۹۵۰ م عده ای از پارسیان هند در جستجوی زندگی بهتر به آمریکا و اروپا مهاجرت نمودند.
در هندوستان زرتشتیان با نام پارسیان از پیشگامان صنعت ، تجارت و… هستند.
هواپیمای تجاری هند بانام ایرانیا ،
نخستین کارخانه ی ذوب آهن ، نخستین شرکت کشتی سازی هند و نخستین کارخانه ی نساجی متعلق به پارسیان است.
پدر انرژی اتمی هند یک پارسی ست.
فرماندهان نیروهای مختلف هند از پارسیان بودند.
و تنها مارشال هند و فاتح جنگ هند و پاکستان یک پارسی ست.
در ایران نیز زرتشتیان با وجود کمی عده در دوران پهلوی ، در آبادانی و سازندگی ایران هم سهم مهمی داشتند.
نخستین بانک داری مدرن ، موسس آب یاری مدرن و پدر شهر سازی نوین در ایران زرتشتی بودند.
نخستین غیر مسلمان ایرانی که به مقام معاونت نخست وزیری ، معاونت وزارت ، سپهبدی و ریاست دانشگاهی رسیدند زرتشتی بودند.
نخستین کسی که در انگلیس به نمایندگی مجلس عوام انتصاب شد یک پارسی بود.
موفقیت های زرتشتیان انعکاس باورهای آنان در الگوهای رفتاری شان است.
وفاداری ، درستی ، پرکاری ، شجاعت و سازندگی اجزا تفکیک ناپذیر آموزش اشو زرتشت است.
پرفسور جکسن استاد دانشگاه کلمبیا در باره ی ایرانیان باستان می گوید :
(( ایرانیان تحت باور های دینی شان ، دارای فروزه هایی هستند که در سازندگی ، کوشش و ارزش های علمی جلوه گر می شود )).
۲
@khashatra

✅ فردا :

دین زرتشت دینی است که با پیش رفت و نوگرایی سازگار است.
مقررات و قواعد دست و پا گیر در دین نیست ، دین زرتشت دینی جهانی است.
در دین زرتشت امر یا نهی غالبا کلی است نه موردی.
تساوی حقوق زن و مرد و عدم تبعیض مبنی بر نژاد ، رنگ برای زرتشتیان ممکن است زیرا با اصول کلی گات ها سازگار است.
مراسم سدره پوشی ، پاسداری گاهنبار ، برپا داشتن جشن های مذهبی و ملی این مراسم زیبای شادی آفرین قسمتی از هویت ملی و مذهبی زرتشتیان است.
باشد که با رایزنی منش پاک ، پیمودن راستی و داد و به کار بردن مهر و گذشت از چنان نیروی اهورایی برخوردار شوند که به رسایی و جاودانی دست یابند.
اهورامزدا خداوند جان و خرد را سپاس گزارم و پیمان می بندم که بر دین نیک و پاک زرتشتی استوار بمانم…

📚 بُن مایه :

برگرفته از نسک دیدی نو از دینی کهن ،

نگارش روان شاد ؛ دکتر فرهنگ مهر.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra

(پایان)

#امروز


به روز ، پیروز ‌و فرخ روز رشن ایزد از آبان ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه ۱۲ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ رشن = دادگری.

@khashatra

#رشن_ایزد

ایزد عدل و داد در دین مزدیسنى. در اوستا رَشْنو Rašnu و در پهلوى رَشْن Rašn به چمار (: معناى) عادل و دادگر است.
رَشْن در اوستا بیشتر با صفت رَزْیشْته Razišta (در پهلوى رَزیستک Razistak) وبه صورت رَشْنو رَزْیشْتَه به چم راست‌تر و درست‌تر آمده است، و در فارسى بیشتر این ایزد با صفتش «رَشْن راست» خوانده مى‌شود.

هجدهمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام رشن پیوند یافته است.
رَشن (رَشْنو) ـ ایزد دادگرى و آزمایش ایزدى، ایزد درستی و دادگری كه از ایزدان سرای پسین و از داوران روز جزا ست.
یشت رشن، یشتی هست در ستایش رَشن، رَشنو، رشن یشت، یشت دوازدهم اوستا هست.

پورریحان بیرونى در الآثار الباقیة (ص۷۳) در فهرست روزهاى ایرانى، این ایزد را رَشْن خوانده که در زبان سُغدى رَسْن Rasn و در خوارزمى همان رَشْن خوانده مى‌شده است.
در ادبیات فارسى این واژه به صورت «رش» بدون نون به کار رفته است.

فردوسى سترگ می گوید :
چو هور سپهر آورد روز رَش،
ترا زندگى باد پدرام و خَوش.

خسروى مى گوید :
مِى سورى بخواه کامد رَش،
مطربان پیش دار و باده بکَش.

🌺 گل نسترن نماد روز رشن ایزد است.

@khashatra

#تش_به_چم_آتش ،
#مس_به_چم_بزرگ ،
در گویش زرتشتیان تش و مس است.

در گذشته های دور این سرزمین هر گاه که روستا و یا شهری جدید ساخته می شد ، مردم در کنار هرگونه آبی که در آن جا یافت می شد (چشمه ، رودخانه ، دریاچه) ساختمانی به نام آتشکده نیز بنا می کردند.
تا همراه با گرامی داشت چهارآخشیج (عنصر) پاک کننده : 
آب ، آتش ، خاک و هوا ،
کانونی در محل زندگی خود ساخته باشند تا اجاق خانه ها را نیز فروزان نگاه داشته باشد.
بنابراین با مراسم ویژه ای ، آتش این مکان را فروزان تر و بزرگ می کردند.
که آیین « تش، مس کردن» نام گرفته است.
و در بخشی از این آیین ، برای این که همه ی مرتوگان آتش این مرکز را از خود بدانند ، موبدان از پیشه هایی که با آتش سر و کار داشتند ،
نیز گلوله های اندکی از آتش  آنان را وام می گرفتند ،
مانند آتش آهنگری ، آتش حمامی ، آتش زرگری ، آتش مسگری ، آتش خانگی ، آتش نزدیک ترین آتشکده و... 
پس از آن در روزی ویژه بسیاری از مردم آن سامان ، در کنار بنای تازه گرد می آمدند ، موبدان با سرایش سرود «آتش نیایش» این آتش چند گانه را در بخشی از ساختمان آتشکده تخت نشین و پایدار (مستقر) می کردند. که به آن مراسم «تش و مس» می گفتند.

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز


به روز ، پیروز ‌و فرخ روز فروردین ایزد از آبان ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۱۳ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۴ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ فروددین = فروهر ، پیش برنده.

@khashatra

#فروردین_ایزد

نخستین ماه هر سال و نیز نوزدهمین روز هر ماه به نام فروردین (فروهر یا فروشی) است.
بر گرفته از فرَه وَهر fravahr به چم (: معنی) پیش برنده و پیش کشنده است.
«فروردین» به زبان پهلوی «فرورتن»، گرفته شده از پارسی باستان ؛ «افرورتینام» و به چم فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است.
فروردین همان فروهر است.
فروهر ذره‌ای نور اهورایی ست که در بدن هر کس نهاده شده تا روان را به راه راست راهنمایی کند.
فروهر هیچ گاه آلودگی به خود نمی‌پذیرد.
این ذره در آغاز پاک و بدون آلودگی بوده و همیشه هم پاک خواهد ماند و هرگز هیچ آلودگی و ناپاکی را به خود نخواهد گرفت.
پس از مرگ بدن، فروهر راه بالا را می‌پیماید، به سرچشمه ی خود می‌پیوندد.
چه نیکو است در این  روز جامه ی نو پوشیدن و به یاد درگذشتگان بودن.

زرتشتیان در این روز جامه (: لباس) نو می‌پوشند و از درگذشتگان خود یاد می‌کنند.
بنا بر اندیشه ی زرتشتیان فروهر روان مردگان و نیز روان آنانی است که هنوز زاده نشده‌اند.

جایگاه فروهر نزد خداست و هنگامی که کسی می‌میرد.
روان او به فروهر او می‌پیوندد و هنگامی که کسی زاده می‌شود نیز روان از فروهر جدا و به تن او در جهان مادی می‌پیوندد.

بنابر اوستا انسان دارنده‌ی پنج نیروی ست که بخشی از آن ها میرا و بخشی دیگر نامیرا هستند این نیروها چنین‌اند :

۱- نیروی اَهو : در فارسی این واژه را می‌توان به جان معنی کرد که نیروی پویایی، جنبش و زندگی است.
این نیرو با جسم انسان پدید آمده و با مرگ تن، نابود می‌شود.

۲- نیروی دَئِنا : در فارسی می‌توان این واژه را به دین یا وجدان، معنی کرده‌اند. وارون(: برخلاف) «اهو»، این نیرو را آغاز و پایانی نیست.
این نیرو با زاده شدن انسان، در او، دمیده می‌شود و با مرگ به جهان مینوی می‌رود.
وجدان نهاد آگاه و خدایی انسان است و انسان را از کار‌های ناروا، باز‌می‌دارد.

۳- نیروی بئوذ : نیروی ادراک، فهم و هوش است.
این نیرو قوه‌ی تشخیص نیک از بد است.

۴- نیروی اورون : این نیرو در فارسی، به روان معنی شده است.
بر روان است تا به یاری نیروی بئوذ، راه نیک را بپذیرد و از بدی پرهیز کند چراکه در جهان واپسین، روان است که بازخواست می‌شود.
در پی نیکی، فرجامی نیک و در پی بدی، سرانجامی بد خواهد داشت.

سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :

فروردین است و روز فروردین،
شادی و طرب را کند تلقین.

ای دو لب تو چو می، مرا مِی ‌ده،
کان باشد رسم روز فروردین.


اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

سوگند مخور و آن روز، یزش فروهر،
پارسایان کن تا خشنودتر باشد.


اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

مخور هیچ سوگند در (فروردین)،
که زشت است، ویژه به روزی چنین.

🌺 گل تاج خروس نماد فروردین ایزد است.

@khashatra

#شيوه_آموزشی_اشوزرتشت.

✅ شیوه ی آموزشی اشوزرتشت ؛

روش خردورزی و پرسش و پاسخ.

آموزش های اشو زرتشت بر پايه ی بر انگيختن انديشه ، تكان دادن مغز و گسترش و تازه و نو كردن ، ديدگاه در برابر زندگی پی ريزی شده اند.
شيوه ای كه بزرگ آموزگار دانا ، اشو زرتشت ، در گاتاها به كار می برد ، روش «پرسش و پاسخ» است.
او هيچ چيزی را تا زمانی كه با خرد خود در نيابد نمی پزيرد.
و برای پی بردن به درست بودن يا نادرست بودن هر چيزی ، از پيش پا افتاده ترين رويداد زندگی تا بزرگ ترين پديده های جهان هستی.
او ؛
«می پرسد «و » می پرسد و » باز هم «می پرسد»
و تا پاسخ نگيرد آرام نمی نشيند.
او می داند كه هيچ چيزی نبايد در تاريكی بماند.
چون تاريكی ست كه انديشه را آشفته كرده و دروازه ها را بر دروغ و خرافات باز می كند.
۱
@khashatra

✅ اشو زرتشت در سراسر سروده ی نهم در گاتاها پرسش می كند و پاسخ می خواهد ،
و در سراسر نسک گاتاها او نزديک به ۱۰۰ پرسش می نمايد.

ولي اشو زرتشت از كه می پرسد؟
و از كه پاسخ می خواهد؟
روش او فرو رفتن در انديشه است ،
فرو رفتن تا جایی كه بيشتر از آن ممكن نيست.
و در ژرفناترين نقطه از انديشه است كه او بی پرده با اهورامزدا ، سرچشمه ی خرد ، رو در رو می شود و از او می پرسد و پاسخ می گيرد.

او می خواهد بداند زندگی چيست؟
مفهوم زندگی كدام است؟
جهت زندگی به چه سویی است؟
راز پی ريزی يک زندگی خوش بخت چگونه است؟
رخدادهای زندگی چگونه شكل می گيرند؟
و سرچشمه ی آن ها كجا هستند؟
او تمام اين پرسش ها را از اهورامزدا می كند.
او باز می خواهد بداند ، چه كسی سازنده ی زمين و ستارگان و خورشيد و ماه است.
چه كسی به وجود آورنده ی راستی و انديشه ی نيک می باشد.
۲
@khashatra

✅ او می پرسد ؛

«ای اهورامزدا ؛

برای كی تو اين جهان بارور و شادی بخش را آفريده ای؟»
و باز می پرسد :

«ای اهورامزدا ؛

سرچشمه ی يک زندگی خوش بخت در كجاست؟
و چيست پاداش آن كه در جستجوی اين چنين زندگی ست؟»
به من بگو ، به من بگو ، به من بگو ای مزدااهورا.

با پرسش و پاسخ است كه اشو زرتشت ؛
ديدگاه خود را در برابر جهان هستی می سازد.
و بر پايه ی اين ديدگاه است كه آموزش هايش را در گاتاها پی ريزی می كند.
از اين روست كه در سراسر گاتاها كوچک ترين تناقض و دو گانگی و ناهمگونی به چشم نمی خورد و هيچ تاريكی وجود ندارد.

همه چيز مانند آب چشمه شفاف و مانند روز روشن است.

📚 بُن مایه :

پیش گفتار گاتاها ،

نگارش ؛ دکتر خزاعی (پردیس)

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺