#انارم_ایزد
انارم به چم (معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا، همان خانه ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.
مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان،
که مِی خورد باید به رطل گران».
زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند،
گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.
@khashatra
انارم به چم (معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا، همان خانه ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.
مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان،
که مِی خورد باید به رطل گران».
زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند،
گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.
@khashatra
#پرسش
اگر یک زرتشتی از دینکرد و بندهش و نسک های پهلوی پیروی نکند آیا از دین خارج شده است؟
پاسخ :
نوشته های پهلوی مانند دینکرد ، بندهشن ،
اردای ویراف نامه و روایت های پهلوی نیز ،
همه برای پژوهش فرهنگ ایران باستان و دوران ساسانی ، بسیار ارزشمند می باشند و پژوهش در هر یک ما را ، با فرهنگ ایران باستان آشناتر خواهد کرد.
ولی هیچ کدام پیام اشوزرتشت نیست که دانستن آن ها ، برای هر پیرو کیش زرتشتی بایسته باشد.
هر پیرو اندیشه ی راستی و خرد که بایسته است ویژگی های ؛
اندیشه ، گفتار و کردار خویش را بر پایه ی منش زرتشت هماهنگ کرده باشد.
هرگاه پیروی از این شیوه ی رفتاری را فراموش کند.
بدون این که خود اراده کرده باشد از این دین بیرون شده است.
آشکار است که دین از واژه ی اوستایی «دَاِنه» به چم ، نیروی تشخیص خوب از بد (وجدان آگاه و بیدار) می باشد.
و این فرد هنگامی که از آیین راستی و خرد دور شود ، دین را در آن هنگام به کار نگرفته است.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@Khashatra
اگر یک زرتشتی از دینکرد و بندهش و نسک های پهلوی پیروی نکند آیا از دین خارج شده است؟
پاسخ :
نوشته های پهلوی مانند دینکرد ، بندهشن ،
اردای ویراف نامه و روایت های پهلوی نیز ،
همه برای پژوهش فرهنگ ایران باستان و دوران ساسانی ، بسیار ارزشمند می باشند و پژوهش در هر یک ما را ، با فرهنگ ایران باستان آشناتر خواهد کرد.
ولی هیچ کدام پیام اشوزرتشت نیست که دانستن آن ها ، برای هر پیرو کیش زرتشتی بایسته باشد.
هر پیرو اندیشه ی راستی و خرد که بایسته است ویژگی های ؛
اندیشه ، گفتار و کردار خویش را بر پایه ی منش زرتشت هماهنگ کرده باشد.
هرگاه پیروی از این شیوه ی رفتاری را فراموش کند.
بدون این که خود اراده کرده باشد از این دین بیرون شده است.
آشکار است که دین از واژه ی اوستایی «دَاِنه» به چم ، نیروی تشخیص خوب از بد (وجدان آگاه و بیدار) می باشد.
و این فرد هنگامی که از آیین راستی و خرد دور شود ، دین را در آن هنگام به کار نگرفته است.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@Khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز انارم ایزد از آبان ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. شنبه ۲۴ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۵ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ انارم = فروغ و روشنایی بی پایان. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز اورمزد و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
یک شنبه ۲۵ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۶ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.
✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز اورمزد و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
یک شنبه ۲۵ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۶ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.
✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.
@khashatra
#اورمزد
امروز اورمزدست ای يار مِی گسار،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.
🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.
👈 اورمز، هورمزد، هرمزد = مخفف اهورامزدا، خدای یگانه، نام ستاره ی مشتری، نام فرشته‌ای، نام روز اول از هر ماه مزدیسنی.
👈 اهورامَزدا؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد، هورمَزد، اورمُزد، هورمُز و هُرمُز)، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است. اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی، و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.
✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده، و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است. هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :
۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.
۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.
۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.
۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.
۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.
۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش، منش نیک، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق، و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم، و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.
🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.
@khashatra
امروز اورمزدست ای يار مِی گسار،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.
🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.
👈 اورمز، هورمزد، هرمزد = مخفف اهورامزدا، خدای یگانه، نام ستاره ی مشتری، نام فرشته‌ای، نام روز اول از هر ماه مزدیسنی.
👈 اهورامَزدا؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد، هورمَزد، اورمُزد، هورمُز و هُرمُز)، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است. اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی، و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.
✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده، و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است. هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :
۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.
۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.
۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.
۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.
۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.
۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش، منش نیک، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق، و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم، و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.
🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.
@khashatra
#پرسش
در دين مزدیسنی نذر كردن چگونه است؟
زرتشتيان برای برآورده شدن خواسته‌های شان چه نذری می كنند؟
پاسخ :
بهترین شیوه ی پیشکش مینوی (:نذرکردن)
در بینش زرتشت ، انجام کار نیک است.
آشکار است که هر کس هنر و توانایی ویژه ای دارد.
بر او شایسته است تا بخشی از دارایی خویش مانند ؛ (هنر ، دانش ، ثروت ، سخن و...) را به نیازمندان برساند.
هر مرتو در بخش های گوناگون مادی و مینوی نیاز هایی دارد بنابراین همه به گونه ای نیازمندند.
در برابر آن هر انسانی نیز توانمندی های مادی و مینوی گوناگونی دارد.
که برخی برتر و بیشتر از دیگران است.
چنان چه بخشی از این گونه توانمندی به ریخت (:شکل) رایگان به نیازمندان رسانده شود بهترین شیوه ی پیشکشی (:نذر) خواهد بود.
کسی که بنیادهایی مانند ؛ بیمارستان و آموزشگاه را بنا می گزارد ، با برپایی جشن هایی مانند «گاهنبار» با دهش خویش خوراک و پوشاک را برای همه فراهم می کند.
آن که دانشی دارد و آموخته های خود رابرای بهزیستی و رستگاری دیگران به آنان آموزش می دهد.
دیگری که با راهنمایی خود مشکلی را از پیش روی نیازمندی بر می دارد.
سخنرانی که گفته های نیک و سازنده را به مردم بیان می کند.
نویسنده ای که با خامه ی (:قلم) خویش پیام بهزیستی را بازگو می کند.
آن که با پاک نگهداشتن چهار آخیشج ؛
آب ، خاک ، هوا و آتش ، محیط زندگی را برای همه سالم نگه می دارد.
و همه ی کسانی که با سفارش اشو زرتشت اسپنتمان ، خوش بختی خود را در خرسندی دیگران احساس می کنند.
(اوشتا. اَهمایی. یَهمایی، اوشتا. کَهمایی. چیت) ،
نذر و پیشکشی خود را به خوبی ادا کرده اند.
تا توانی به جهان ، خدمت نیازمندان کن.
به دمی یا درمی یا قلمی یا قدمی.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@Khashatra
در دين مزدیسنی نذر كردن چگونه است؟
زرتشتيان برای برآورده شدن خواسته‌های شان چه نذری می كنند؟
پاسخ :
بهترین شیوه ی پیشکش مینوی (:نذرکردن)
در بینش زرتشت ، انجام کار نیک است.
آشکار است که هر کس هنر و توانایی ویژه ای دارد.
بر او شایسته است تا بخشی از دارایی خویش مانند ؛ (هنر ، دانش ، ثروت ، سخن و...) را به نیازمندان برساند.
هر مرتو در بخش های گوناگون مادی و مینوی نیاز هایی دارد بنابراین همه به گونه ای نیازمندند.
در برابر آن هر انسانی نیز توانمندی های مادی و مینوی گوناگونی دارد.
که برخی برتر و بیشتر از دیگران است.
چنان چه بخشی از این گونه توانمندی به ریخت (:شکل) رایگان به نیازمندان رسانده شود بهترین شیوه ی پیشکشی (:نذر) خواهد بود.
کسی که بنیادهایی مانند ؛ بیمارستان و آموزشگاه را بنا می گزارد ، با برپایی جشن هایی مانند «گاهنبار» با دهش خویش خوراک و پوشاک را برای همه فراهم می کند.
آن که دانشی دارد و آموخته های خود رابرای بهزیستی و رستگاری دیگران به آنان آموزش می دهد.
دیگری که با راهنمایی خود مشکلی را از پیش روی نیازمندی بر می دارد.
سخنرانی که گفته های نیک و سازنده را به مردم بیان می کند.
نویسنده ای که با خامه ی (:قلم) خویش پیام بهزیستی را بازگو می کند.
آن که با پاک نگهداشتن چهار آخیشج ؛
آب ، خاک ، هوا و آتش ، محیط زندگی را برای همه سالم نگه می دارد.
و همه ی کسانی که با سفارش اشو زرتشت اسپنتمان ، خوش بختی خود را در خرسندی دیگران احساس می کنند.
(اوشتا. اَهمایی. یَهمایی، اوشتا. کَهمایی. چیت) ،
نذر و پیشکشی خود را به خوبی ادا کرده اند.
تا توانی به جهان ، خدمت نیازمندان کن.
به دمی یا درمی یا قلمی یا قدمی.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@Khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز اورمزد و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. یک شنبه ۲۵ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۶ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند. ✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان. @khashatra
#امروز
نَبُر
به روز ، پیروز و فرخ روز وهومن امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
دو شنبه ۲۶ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۷ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ وهومنه = منش،نیک.
✔️ نَبُر =پرهیز از خوراک های گوشتی،
و پرایز از کشتار حیوانات سودمند.
@khashatra
نَبُر
به روز ، پیروز و فرخ روز وهومن امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
دو شنبه ۲۶ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۷ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ وهومنه = منش،نیک.
✔️ نَبُر =پرهیز از خوراک های گوشتی،
و پرایز از کشتار حیوانات سودمند.
@khashatra
#وهومن_امشاسپند
وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه در گاه شمار زرتشتی است.
واژه‌ی وهومن دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است. هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک.
بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود.
استاد فرزانه فردوسی بزرگ می‌سراید :
سرش سبز بادا، منش ارجمند،
منش بر گذشته ز چرخ بلند.
وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست.
در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست.
آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد. وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد.
ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد. اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست.
نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند.
با ایزد ماه، گوش، و رام روز هم کار هستند.
اندیشه‌ی نیک، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد.
در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به روشنی به‌چشم می‌خورد.
وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید. واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است.
اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت.
اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورا مزدا است که خود سرچشمه خرد است.
🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است.
@khashatra
وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه در گاه شمار زرتشتی است.
واژه‌ی وهومن دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است. هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک.
بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود.
استاد فرزانه فردوسی بزرگ می‌سراید :
سرش سبز بادا، منش ارجمند،
منش بر گذشته ز چرخ بلند.
وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست.
در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست.
آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد. وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد.
ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد. اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست.
نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند.
با ایزد ماه، گوش، و رام روز هم کار هستند.
اندیشه‌ی نیک، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد.
در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به روشنی به‌چشم می‌خورد.
وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید. واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است.
اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت.
اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورا مزدا است که خود سرچشمه خرد است.
🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است.
@khashatra
#چهار_روز_نبر
روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.
این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم منش نیک است.
روز «ماه»، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.
"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.
@khashatra
روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.
این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم منش نیک است.
روز «ماه»، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.
"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.
@khashatra
#زایش_و_رویش_در_باور_مزدیسنان
زاده شدن فرزندان ، چه پسر و چه دختر درفرهنگ وباور نیاکان ما از جایگاهی ارزشمند و شکوهی ویژه برخوردار بوده است.
در روزگاران گذشته هنگامی که بانوی خانواده کودکی را به زندگی پیشکش می کرد ، پدر خانواده نیز در زمستان همان سال به نشان یادگاری فرزندشان نهالی از درخت همیشه سبز مانند ؛ سرو ، مورد و کاج را در جایی مناسب و نزدیکی خانه در خاک می کاشت و برای رشد و سرسبزی آن درخت ،
همانند فرزندش کوشش می کرد تا درخت یاد بود هر فرزندی زاستار را زیباتر گرداند.
او در همان سال از انگور شربتی فراهم می کرد تا چندی از آن سپری شود.
سپس بخشی از آن را به هنگام جشن پیوند زناشویی فرزندش از مهمانان اروسی پذیرایی کند.
شایسته است تا این تراداد زیبا که سبب سرسبزی و خرمی زمین و جایگاه زندگی بوده و شادمانی بیشتر همگان را در پی داشته است ، بار دیگر به شادی روان و فروهر نیاکان خوش اندیش خویش بازسازی کنیم و هر فرزندی که درخانواده چشم به این جهان می گشاید ، نهال درختی را به یادمان او در زمین بکاریم ، تا یادمان سرسبز او نیز پیوسته در هستی زنده و برافراشته بماند.
📚 بُُن مایه :
برگرفته از نسک یادگار دیرین.
✍نگارش روان شاد موبد :
کورش نیکنام.
✍ رونوشت بردیا بزرگمهر.
@khashatra
زاده شدن فرزندان ، چه پسر و چه دختر درفرهنگ وباور نیاکان ما از جایگاهی ارزشمند و شکوهی ویژه برخوردار بوده است.
در روزگاران گذشته هنگامی که بانوی خانواده کودکی را به زندگی پیشکش می کرد ، پدر خانواده نیز در زمستان همان سال به نشان یادگاری فرزندشان نهالی از درخت همیشه سبز مانند ؛ سرو ، مورد و کاج را در جایی مناسب و نزدیکی خانه در خاک می کاشت و برای رشد و سرسبزی آن درخت ،
همانند فرزندش کوشش می کرد تا درخت یاد بود هر فرزندی زاستار را زیباتر گرداند.
او در همان سال از انگور شربتی فراهم می کرد تا چندی از آن سپری شود.
سپس بخشی از آن را به هنگام جشن پیوند زناشویی فرزندش از مهمانان اروسی پذیرایی کند.
شایسته است تا این تراداد زیبا که سبب سرسبزی و خرمی زمین و جایگاه زندگی بوده و شادمانی بیشتر همگان را در پی داشته است ، بار دیگر به شادی روان و فروهر نیاکان خوش اندیش خویش بازسازی کنیم و هر فرزندی که درخانواده چشم به این جهان می گشاید ، نهال درختی را به یادمان او در زمین بکاریم ، تا یادمان سرسبز او نیز پیوسته در هستی زنده و برافراشته بماند.
📚 بُُن مایه :
برگرفته از نسک یادگار دیرین.
✍نگارش روان شاد موبد :
کورش نیکنام.
✍ رونوشت بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز نَبُر به روز ، پیروز و فرخ روز وهومن امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. دو شنبه ۲۶ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۷ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ وهومنه = منش،نیک. ✔️ نَبُر =پرهیز از خوراک های گوشتی، و پرایز از کشتار حیوانات سودمند. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۲۷ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۸ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۲۷ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۸ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی.
@khashatra
#اردی_بهشت_امشاسپند
اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی است.
اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.
اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست. نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده ی طبیعت آتش هستند، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).
واژه اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه توانمندی در نظم دادن به زندگی، خانواده، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «اَشا» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.
اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند. در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.
در آموزه‌های آیین اَشو زرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه ناپاکی‌ها است و به همین شوند، سِدره و کُشتی، لباس آیینی و نشانه زرتشتیان، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.
🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.
@khashatra
اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی است.
اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.
اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست. نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده ی طبیعت آتش هستند، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).
واژه اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه توانمندی در نظم دادن به زندگی، خانواده، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «اَشا» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.
اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند. در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.
در آموزه‌های آیین اَشو زرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه ناپاکی‌ها است و به همین شوند، سِدره و کُشتی، لباس آیینی و نشانه زرتشتیان، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.
🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.
@khashatra
#خنیاگری_در_بینش_زرتشت
گاتاها، سرودهای اشوزرتشت اسپنتمان که نخستین ادبیات شعر گونه ی جهان به حساب می‌آید ، سرایش آن آهنگین است و از آغاز با آهنگ ویژه‌ی خود سروده می‌شده است.
وجود واک (حرف) های کوتاه و کشیده در دین دبیره (خط اوستایی) ، سرایش آهنگین بندهای اوستا و گاتاها سرودهای اشوزرتشت را گواهی می‌کند.
شاد زیستن و فراهم آوردن شادی برای روان خویش و دیگران ، از سفارش‌های بینش اشوزرتشت است.
به همین روی "وهیشتم منو" : بهترین مینو ،
که در گویش پارسی به آن "بهشت" می‌گویند
در باور پیروان اشوزرتشت ، سرایی است روشن و نورانی که سرشار از سرودها و نغمه‌های شادی آفرین است.
به چنین سرایی که برای نیکوکاران آرزو شده است ، "گروسمان" نیز می‌گویند.
در #سنگ_نگاره‌های دوران هخامنشی نیز چنین مشاهده می‌شود :
بزرگ است اهورامزدا که آسمان را آفرید ،
که زمین را آفرید ،
که مرتوها (مردم) را آفرید.
و « شادی » را برای مردم آفرید.
در روزگار باستان خوراک روان را شادی وابزار خنیاگری (موسیقی) ،می‌دانستند و نواختن سازهایی کهن مانند تنبور (دوتار) ،
نی و دف که پیشینه نزدیک به پنج هزار سال ، در سرزمین ایران دارد نشان از اهمیت خنیا و شادی نیاکان ما دارد.
خنیاگری و موسیقی جدا از زندگی زرتشتیان و نیاکان ما نبوده است.
وجود خنیاگران نامی در زمان ساسانی هم چون باربد و نکیسا ، گواهی بر ارزش موسیقی و بهره‌مندی آن در ایران باستان بوده است.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
گاتاها، سرودهای اشوزرتشت اسپنتمان که نخستین ادبیات شعر گونه ی جهان به حساب می‌آید ، سرایش آن آهنگین است و از آغاز با آهنگ ویژه‌ی خود سروده می‌شده است.
وجود واک (حرف) های کوتاه و کشیده در دین دبیره (خط اوستایی) ، سرایش آهنگین بندهای اوستا و گاتاها سرودهای اشوزرتشت را گواهی می‌کند.
شاد زیستن و فراهم آوردن شادی برای روان خویش و دیگران ، از سفارش‌های بینش اشوزرتشت است.
به همین روی "وهیشتم منو" : بهترین مینو ،
که در گویش پارسی به آن "بهشت" می‌گویند
در باور پیروان اشوزرتشت ، سرایی است روشن و نورانی که سرشار از سرودها و نغمه‌های شادی آفرین است.
به چنین سرایی که برای نیکوکاران آرزو شده است ، "گروسمان" نیز می‌گویند.
در #سنگ_نگاره‌های دوران هخامنشی نیز چنین مشاهده می‌شود :
بزرگ است اهورامزدا که آسمان را آفرید ،
که زمین را آفرید ،
که مرتوها (مردم) را آفرید.
و « شادی » را برای مردم آفرید.
در روزگار باستان خوراک روان را شادی وابزار خنیاگری (موسیقی) ،می‌دانستند و نواختن سازهایی کهن مانند تنبور (دوتار) ،
نی و دف که پیشینه نزدیک به پنج هزار سال ، در سرزمین ایران دارد نشان از اهمیت خنیا و شادی نیاکان ما دارد.
خنیاگری و موسیقی جدا از زندگی زرتشتیان و نیاکان ما نبوده است.
وجود خنیاگران نامی در زمان ساسانی هم چون باربد و نکیسا ، گواهی بر ارزش موسیقی و بهره‌مندی آن در ایران باستان بوده است.
📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛ موبدکورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. سه شنبه ۲۷ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۱۸ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز شهریور امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
چهار شنبه ۲۸ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ شهریور = شهریاری اهورایی.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز شهریور امشاسپند و آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
چهار شنبه ۲۸ آبان ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱۹ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ شهریور = شهریاری اهورایی.
@khashatra
#شهریور_امشاسپند
خشَتَره وییریه یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی»، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری از فلزات است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان است.
در اوستا نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا است.
نگهبانی توپال‌ها (فلزات) بر روی زمین به او سپرده شده است.
شهریور (امشاسپند)، خَشَتَرَه وَیریَه نام یکی از امشاسپندان زرتشتی است.
در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر، همانا کشور است، چنان‌که سرزمین ایران را، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه، یعنی «ویریه»، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس، خشتره‌ویریه، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان روایی اهورا مزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.
در جهان مادی پاسبان فلزات است. شهریاری اهورایی از قانون اشا (هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.
در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.
در گاه شمار مزدیسنی روز چهارم هر ماه شهریور نامیده می‌شود و برابر آیین، هرگاه نام روز و نام ماه برابر می‌شد آن روز را جشن برپا می‌کردند و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورا مزدا می‌پرداختند و آن روز را شهریورگان می‌نامیدند.
مسعود سعد سلمان می‌سراید :
ای تنت را ز نیکویی زیور،
شهره روزی ست روز شهریور.
چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»
شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است،
خیز و مایه شادی به من بیآر.
باده شناس، مایه شادی و خرمی،
بی باده هیچ جان نشد از مایه شاد خوار.
سرودهی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
این تنت را ز نیكویی زیور،
شهره روزی است روز شهریور.
تا به اقبال شهریار جهان،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
خوش باش.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سرودهی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (شهریور) اندر شوی شادخوار،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.
🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.
@khashatra
خشَتَره وییریه یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی»، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری از فلزات است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان است.
در اوستا نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا است.
نگهبانی توپال‌ها (فلزات) بر روی زمین به او سپرده شده است.
شهریور (امشاسپند)، خَشَتَرَه وَیریَه نام یکی از امشاسپندان زرتشتی است.
در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر، همانا کشور است، چنان‌که سرزمین ایران را، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه، یعنی «ویریه»، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس، خشتره‌ویریه، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان روایی اهورا مزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.
در جهان مادی پاسبان فلزات است. شهریاری اهورایی از قانون اشا (هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.
در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.
در گاه شمار مزدیسنی روز چهارم هر ماه شهریور نامیده می‌شود و برابر آیین، هرگاه نام روز و نام ماه برابر می‌شد آن روز را جشن برپا می‌کردند و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورا مزدا می‌پرداختند و آن روز را شهریورگان می‌نامیدند.
مسعود سعد سلمان می‌سراید :
ای تنت را ز نیکویی زیور،
شهره روزی ست روز شهریور.
چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»
شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است،
خیز و مایه شادی به من بیآر.
باده شناس، مایه شادی و خرمی،
بی باده هیچ جان نشد از مایه شاد خوار.
سرودهی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :
این تنت را ز نیكویی زیور،
شهره روزی است روز شهریور.
تا به اقبال شهریار جهان،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.
اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)
خوش باش.
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سرودهی استاد ملک‌الشعرای بهار :
به (شهریور) اندر شوی شادخوار،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.
🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.
@khashatra
#داستانی_شنیدنی_از_بهرام_گور_ساسانی
✅ بهرام گور (بهرام پنجم ساسانی) که در کار مردم می نگریست.
با لباس مبدل شبی به خانه ی مردی جهود با نام براهام رهسپار شد.
و به در خانه وی رسید و در را کوبید که پیش کار جلو آمد.
به او گفت من با پادشاه در شکار بودم و راه را گم کرده ام،
اگه ممکنه منو امشب جای ده.
براهام نپذیرفت و گفت ما جایی برای کسی نداریم...
بهرام دوباره اسرار کرد که من هیچ زحمتی برایت نخواهم داشت.
که براهام جهود پیام داد این خانه تنگ است.
و تنها جای برای خواب یک درویش گرسنه است ، که بهرام گفت پس من بر در خانه ات می خوابم.
براهام گفت وی را بداخل بیاور چرا که می ترسم ، چیزی از او بدزدند و سپس از من مطالبه کنند.
پیش از ورود مرد جهود به بهرام گفت ؛
باید اگر اسبت سرگین کرد تمیز کنی و خشتی از این خانه آسب دید تاوان دهی!
بهرام پذیرفت و زین و نمد را برداشت و به زیر افکند و خوابید،
مرد جهود در پیش بهرام مشغول خوردن خوراک شد و به بهرام گفت :
هر که در دنیا مال دارد خواهد خورد و هرکه به مانند تو ندارد باید نگاه کند.
به گیتی هر آن کس که دارد خورد
چو خوردش نباشد همی بنگرد.
بهرام گفت آری این سخن پیش تر شنیده بودم اما اکنون باورم شد.
براهام جهود بعد آن بساط مَی گسترد و خورد و مست شد.
و به بهرام که گرسنه بود گفت :
هر که مال دارد دلش روشن است کسی هم ندارد ،
به مانند تو نیمه شب گرسنه خواهد خوابید!
که هرکس که دارد دلش روشن است
درم پیش او چون یکی حوشن است
کسی کو ندارد بود خشک لب
چنان چون تویی گرسنه نیم شب
بهرام پاسخ داد این شگفتی را هم یاد گرفتم!
بامدادروز بعد بهرام زود برخاست وخواست که برود ،
براهام جهود آمد و گفت نخست پِهِن اسب خود را تمیز کن سپس برو ،
بهرام با دستمالی سرگین اسبش را تمیز کرد و رفت...
روز دیگر بهرام شاه تاجش را بر سر نهاد براهام جهود را خواست و دستور داد ؛
تمامی اموال مرد جهود را بیاورند که یک هزار بار شتر بود.
به همراه گوهرهای بی شمار که همه را بین نیازمندان تقسیم کرد.
📚 بُن مایه :
«برگرفته از شاهنامه فردوسی»
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
✅ بهرام گور (بهرام پنجم ساسانی) که در کار مردم می نگریست.
با لباس مبدل شبی به خانه ی مردی جهود با نام براهام رهسپار شد.
و به در خانه وی رسید و در را کوبید که پیش کار جلو آمد.
به او گفت من با پادشاه در شکار بودم و راه را گم کرده ام،
اگه ممکنه منو امشب جای ده.
براهام نپذیرفت و گفت ما جایی برای کسی نداریم...
بهرام دوباره اسرار کرد که من هیچ زحمتی برایت نخواهم داشت.
که براهام جهود پیام داد این خانه تنگ است.
و تنها جای برای خواب یک درویش گرسنه است ، که بهرام گفت پس من بر در خانه ات می خوابم.
براهام گفت وی را بداخل بیاور چرا که می ترسم ، چیزی از او بدزدند و سپس از من مطالبه کنند.
پیش از ورود مرد جهود به بهرام گفت ؛
باید اگر اسبت سرگین کرد تمیز کنی و خشتی از این خانه آسب دید تاوان دهی!
بهرام پذیرفت و زین و نمد را برداشت و به زیر افکند و خوابید،
مرد جهود در پیش بهرام مشغول خوردن خوراک شد و به بهرام گفت :
هر که در دنیا مال دارد خواهد خورد و هرکه به مانند تو ندارد باید نگاه کند.
به گیتی هر آن کس که دارد خورد
چو خوردش نباشد همی بنگرد.
بهرام گفت آری این سخن پیش تر شنیده بودم اما اکنون باورم شد.
براهام جهود بعد آن بساط مَی گسترد و خورد و مست شد.
و به بهرام که گرسنه بود گفت :
هر که مال دارد دلش روشن است کسی هم ندارد ،
به مانند تو نیمه شب گرسنه خواهد خوابید!
که هرکس که دارد دلش روشن است
درم پیش او چون یکی حوشن است
کسی کو ندارد بود خشک لب
چنان چون تویی گرسنه نیم شب
بهرام پاسخ داد این شگفتی را هم یاد گرفتم!
بامدادروز بعد بهرام زود برخاست وخواست که برود ،
براهام جهود آمد و گفت نخست پِهِن اسب خود را تمیز کن سپس برو ،
بهرام با دستمالی سرگین اسبش را تمیز کرد و رفت...
روز دیگر بهرام شاه تاجش را بر سر نهاد براهام جهود را خواست و دستور داد ؛
تمامی اموال مرد جهود را بیاورند که یک هزار بار شتر بود.
به همراه گوهرهای بی شمار که همه را بین نیازمندان تقسیم کرد.
📚 بُن مایه :
«برگرفته از شاهنامه فردوسی»
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra