✅ فلسفه ی روزهای نبر یا پرهیز از خوردن گوشت.

در تراداد (:سنت) دیرینه ی ایرانیان، پاسداری از حیوانات سودمند، از كارهای ارزشمند و سفارش شده بوده است.

✔️ نام ‌روز های نبر

۱ - وهمن، روز دوم هر ماه در گاهشمار زرتشتی.
۲ - ماه، روز ۱۲ هر ماه درگاهشمار زرتشتی.
۳ - گوش، روز ۱۴ هر ماه در گاهشمار زرتشتی.
۴ - رام، روز ۲۱ هر ماه در گاهشمار زرتشتی.

شایدایرانیان باستان و (اکنون زرتشتیان) باور دارند تا فلسفه ی نیک اندیشی را بیشتر آشکار سازند. بنابراین از كشتار حیوانات نیز پرهیز می كنند. و دراین چهار روز ویژه از«گوشت» در خوراک خود استفاده نمی کنند ، در باور خویش به این نتیجه رسیده اند كه خوردن گوشت زیاد نه تنها سودی برای بدن ندارد بلكه زیان آور نیز می باشد.
۵
@khashatra

#فلسفه_ی_نخوردن_گوشت

سخنان ارزشمند روانشاد موبد رستم شهزادی
درباره ی فلسفه ی نخوردن گوشت.

۶
@khashatra

#قربانی_کشتار_حیوانات_سودمند

سخنان ارزشمند روانشاد موبد رستم شهزادی
درباره ی قربانی (کشتار حیوانات سودمند)
۷
@khashatra

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز باد ایزد از شهریور ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

دو شنبه ۱۷ شهریور ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۸ سپتامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ باد = وای ، وایو ، باد.


@khashatra

#باد_ایزد

«باد»، نام بیست‌ و‌دومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی ست. باد، به چم هوا ست. در فرهنگ زرتشتی هوا از چهار آخشیج ستودنی و سپندینه مانند آب و آتش و خاک است.
در فرهنگ ایران پاک نگهداشتن چهار آخشیج خویش کاری هر انسان است.

در اوستا ایزد وَیو (باد) همراه و همکار ایزدان آب و آتش و خاک است.
ایزد وَیو (ایزد «باد» یا «هوا») همواره با ایزد رام آمده است.
در اوستای سی‌روزه آمده : «…یاری باد به همه رزم و کارزار برساد. هر که را باد پشتیبان است پیروزی همیشه با اوست.

ایزد وَیو یا ایزد باد همواره با ایزد رام آمده است. ” وای یا وایو ”باد” چهره‌ای دوگانه دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. او نیکوکار است و در عین‌حال می‌تواند با نیروی ویران گر خود همه‌ چیز و همه ‌کس را نابود سازد.

در ادبیات پهلوی دارای دو نیمه‌ی بد و خوب است که در اوستا نیمه‌ی نیک او که دشمن دیوان است ستوده شده. ایزد وایو در یشت پانزدهم اوستا به عنوان ایزدی مهم مورد ستایش قرار گرفته و این ستایش تا دوران اشکانی و ساسانی ادامه داشته‌است. در فرهنگ ایران قدیم ایزد یا الهه ی باد است.

این خداوندگار نه تنها برای تمام موجودات زنده روح حیات بوده بلکه روح دنیا و گیتی نیز محسوب می شده است. وایو هم چنین هوایی است که در آن تمام موجودات زنده در هنگام مرگ نابود می شوند.

ایزد باد در اوستا چنین گزارش شده : جوینده، نیک‌كردار، چیره‌شونده، پس‌رونده، پیش‌رونده، پاینده‌فر، سخت‌ترین، قوی‌ترین، شكست‌دهنده، موج‌ریزنده، زبانه‌كشنده و ….
 
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی نسک (:کتاب) بندهش ؛

چون باد‌روز، روز نشاط آمد ای نگار،
شادی فزای هین و بده باده و بیار.

باده است شادی دل پیوسته باده خور،
بی‌باده هر چه بینی باد هوا شمار.

اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

در بخش (نیایش خواندن سرود و ادعیه) از بر کن و به کار نو مَپیوند.

 
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

وگر با شدت کار، با داوران،
در این روز رو، تا شوی کامران.

سزد روز (باد) ار درنگی شوی،
نپیوندی امروز کار از نوی.

🌺 گل باد رنگ بویه نماد باد ایزد است.

@khashatra

#زبان_دری_یا_گورونی_چیست.

✅ زبان رایج در میان زرتشتیان ایران، دری یا گورونی نام دارد.

پیشینه ی این زبان به پارسی میانه در دوران اشکانیان می رسد.
بررسی های انجام شده توسط زبان شناسان حکایت از سیر تحول این زبان در درازای تاریخ دارد.
از آن جایی که زبان همواره به سوی ساده تر شدن پیش می رود ، پارسی دری تکامل یافته ی پارسی میانه است.
واج های موجود و ساختار دستوری زبان این موضوع را ثابت می کند.
برای نمونه ؛ خط پهلوی ساسانی ساده تر از خط پهلوی اشکانی ست.
زبان گورونی دارای دو گویش یزدی و کرمانی است.
هریک ازاین دو گویش به لهجه هایی بخش می شوند.
از سویی دیگر هر یک از این لهجه ها نشان دهنده ی قوم خاصی از مناطق جغرافیایی این سرزمین پاک و پهناور است.
برای نمونه ؛ لهجه ی رحمت آبادی به گویش خراسانی نزدیک است.
۱
@khashatra

✅ گویش و لهجه های زیبای یزدی عبارتند از :

◀️ ۱ - محلتی.

◀️ ۲ - خرمشاهی.

◀️ ۳ - کوچه بیوکی.

◀️ ۴ - اهرستانی.

◀️ ۵ - کهنویی.

◀️ ۶ - نرسی آبادی.

◀️ ۷ - خیر آبادی.

◀️ ۸ - رحمت آبادی.

◀️ ۹ - مریم آبادی.

◀️ ۱۰ - شریف آبادی.

◀️ ۱۱- نصرت آبادی‌.

✍ پژوهش و گردآوری آوری : بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺

#پرسش :

#همازور_یعنی_چه

پاسخ :

«همازور» نام بخشی از سرود اوستای کشتی در خرده اوستا و از نیایش های زرتشتی ست.
در این سرود در می یابیم که سراینده ی سرود، از شنوندگان و باشندگان خواستار است و آرزو می کند تا نیکوکاری گسترش یابد و بد اندیشی و کژروی نابود گردد.
بنابراین سرود همازوری را می توان سفارشِ هم بستگی ، هم باوری ، هم پیمانی ، همراهی ، هم دلی و هم اندیشی نامید.
به هنگام نیایش این سرود برای پیمان داری ، نیایش کننده هر دو دست خود را بر هم می گذارد و همازوری را می خواند.
این سرود چنین است :
همازوربیم ، همازور هما اشو بیم ، همازور ویش کرفه بیم ، هم کرفه ی کرفه کاران بیم ، دیر اژ وناه و وناه کاران بیم ، هم کرفه ی بسته کشتیان و نیکان هفت کشور زمین بیم...
در ترجمه ی روان این سرود این گونه برداشت می شود که :
بیایید تا همه هم بستگی داشته باشیم ، هم راهی با اشوان و نیکان بکنیم ، ازکسانی باشیم که ثواب شان بیشتر است ، همراه با ثواب کاران گردیم ، از گناه وگناه کاران دور بمانیم ، از نیکوکاران و بسته کشتیان هفت کشور زمین باشیم...( در زمان سرودن اوستا سرزمین ها به هفت بخش (قاره) تقسیم شده بود که نام این هفت کشور زمین در اوستای همازور دهمان چنین آمده است :
ارزه - سوه - فره ددفش - وی ددفش - واروبرشن - واروجرشن - هنیرس (ایران).

📚 بُن مایه :

برگرفته از : تارنمای روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگ مهر.

@khashatra

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز دی به دین از شهریور ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

سه شنبه ۱۸ شهریور ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۹ سپتامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دی به دین = آفریدگار.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.


@khashatra

#دی_به_دین

این روز كه هم چون، دی‌ به آذر و دی‌به مهر به معنای دادار یا آفریدگار ست یكی دیگر از تعطیلی‌های هر ماه به‌شمار می‌آمده است.
در ایران باستان  استراحت کاری بوده و روز نیایش همگانی است.

بیست‌وسومین روز در گاه شماری دینی زرتشتی دی‌به دین نامیده شده است.
دی به چم آفریننده و آفریدگار است.  در گاه‌شماری ایران باستان به جز روز یکم هر ماه که اورمزد روز نامیده می‌شود سه روز دیگر به نام اهورامزدا ست که به صورت دی آمده و چون در ماه سه دی وجود دارد برای مشخص شدن، نام روز بعد را به آن می افزایند تا از هم مجزا  گردد "دی‌به آذر، دی به مهر، دی به دین”. دی در ادبیات اوستا به چم اهورامزدا می باشد که به شوند سپندینگی این نام بارها در ماه بازگویی شده است. در اوستا نام همکاران را اورمزد اواگاه, سه دی ویسپه شام نامیده‌اند.

دی یکی از نام‌های اهورامزداست و در اوستا به صورت دَثوش یا دَدوش یا دَذوه صفت و به چم (: معنی) آفریننده آمده ‌است.

روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم ماه دی برای آن که نام این روزها با نام ماه یکی شده، جشن ماهانه گرفته می‌شود.

🌺 گل شنبلید نماد دی به دین است.

@khashatra

#گات_ها_نسک_دینی_زرتشتیان.

✅ هنگامی كه از پیروان ادیان الهی درباره ی سخنانِ پیامبرشان پرسش می شود هر یک نسک (:كتاب) ویژه ای را معرفی می كنند كه دربرگیرنده ی وحی و الهام خداوندی به آن پیامبر است.
به همین روی مسلمانان قرآن، یهودیان و مسیحیان به ترتیب تورات و انجیل را نام می برند. 
پیش تر از آن ، آیین یكتاپرستی در ایران باستان شكل گرفته و اشوزرتشت ، پیام آوری ست كه در گویش آن زمان ، گفتارش را به اوستایی بیان كرده است.
بدین سبب هر جا سخن از نسک (:كتاب) دینی زرتشتیان باشد ، در پاسخ از اوستا یاد می شود. این پاسخ از یک سو درست است. زیرا این نسک به زبان اوستایی است ولی هنگامی كه همه ی بخش های اوستا بررسی شود با نگرش به جستار (:موضوع) هر بخش از اوستا و چگونگی نگارش هر سرود ونیایش از گنجینه ی اوستا ، درمی یابیم كه همه ی بخش های اوستا گفته های اشوزرتشت نیست.
تنها سروده هایی از اوستا ، به نام  «گات ها» كه در بخشی از یسنا جای گرفته است ، گفتار و بینش پیام آور ایران است که این بخش پیام اشوزرتشت است. 

باید باور داشته باشیم كه تاریخِ تمدن، در سرزمین ایران بسیار فراتر از برخی كشورهای نوپای پس از آن بوده است. هم چنین بپذیریم كه ایرانیان ، پیش از دوره ی یكتاپرستی در این سرزمین ، درباورهای استوره ای خود بسیاری از آداب و رسوم ، پندار و گفته ها داشته اند و درباره ی آخرین نتیجه هایی كه در پی هر رویداد زاستاری (:طبیعی) می گرفتند. باور ، دستور و آیینی تازه را در هازمان (:اجتماع) خود گسترش می دادند.
از آن جا كه زبان گفت و گوی مردم در روزگاران باستانی ایران ، زبان اوستایی بوده ، همه ی این سرودها ، نیایش ها و استورها ، اوستا نام گرفته اند.
اوستا ، نسکی گسترده و ارزشمند است كه سرودن بخشی از آن به سده هایی پیش از اشوزرتشت و پیش از آغاز یكتاپرستی در ایران باستان بر می گردد.
در گنجینه ی اوستا ، سرودها و گفته هایی آمده كه درباره ی باورهای دینی ، تاریخی ، گاه شماری ، بهداشتی ، دادگری و دانش های دیگر آن دوران است.
۱
@khashatra

✅ به همین روی گنجینه ی اوستا كه در گاهداد (:تاریخ) و ادبیات از آن یاد شده از پنج بخش تشكیل شده است.

❇️ ۱ - یسنا.
❇️ ۲ - یشت ها.
❇️ ۳ -ویسپرد.
❇️ ۴ - وندیداد.
❇️ ۵ - خرده اوستا. 

❇️ خرده اوستا از همه بخش ها جوان تر است، گزیده ی بخش هایی از یشت های كهن با سرودهای جدید است.
نمازهای روزانه و سرودهایی درباره ی برگزاری تراداد (:سنت) آیینی و مراسم درگذشتگان در آن گنجانده شده است. 

❇️ وندیداد كه بخش دیگر است ، به گویش اوستا" وی دَئِو داتَه" به چم (:معنی) قانون ضد دیو است.
دیو در باور مرتو (:مردم) پیش از دوره ی یكتا پرستی ، خدایان پنداری ویران كننده بودند كه می بایست برای آنان قربانی و فدیه انجام شود تا از خشمِ آنان كاسته شود.
در این نسک و به گویش اوستایی سفارش هایی درباره ی پاكیزگی و دستورها (:احكام) پرهیز از مُردار به شیوه ی زمان باستانی ایران بیان شده  كه بی گمان در دانش آن روزگار ارزشمند بوده و بیانگر نگرش هوشمندانه ی ایرانیان باستان به یافته های پزشكی ، بهداشت و هنجارهای هازمانی بوده است. 

❇️ ویسپَرَد، یكی از بخش های اوستا است كه وابسته به نمازها و نیایش های آیین گاهنبار است.
این جشن، شش نوبت در سال برگزار می شود.
در آغاز به مناسبت های گوناگون پیشه ی كشاورزی پدیدار شده و اكنون با برپایی نیایش های همگانی به داد و دهش و پذیرایی پرداخته می شود. 
۲
@khashatra

✅ یَشت ها ، سرودها و گفته های بسیار كهن اوستاست و درحماسه هایی به ریخت ِ(:شکل) نثر در ستایش ایزدان است كه از مهم ترین آن ها ؛
◀️ اورمَزد یشت.
◀️ وَرَهرام یشت.
◀️ اَردی بهشت یشت.
◀️ مِهر یشت.
◀️ هوم یشت.
◀️ سروش یشت است كه بخش دیگری از اوستا را تشكیل می دهد. 

❇️ یسنا، نیایش هایی در ستایش پروردگار و آفریده های نیک اوست.
سرودهای یسنا، ٧٢ بخش دارد كه هر یگ را "یسن" یا "هات" می گویند.
یسنا مهم ترین بخش گنجینه ی اوستا نام گرفته ، زیرا سخنان و پیام اشو زرتشت نیز در میان این اوستا جای دارد.

✔️ گات ها درمجموع ١٧ هات از یسنا را تشكیل می دهد كه خود نیز شامل پنج بخش به نام های ؛
◀️ اَهنود.
◀️ اُشتَوُد.
◀️ سپنته مد.
◀️ وهوخشتر.
◀️ وَهیشتوایش، است. 

سرودهای گات ها ، اندیشه برانگیز و آموزنده است.
این پیام، دانشِ آموزش اخلاق نیگ و ارزش های نیکِ مرتوگانی(:انسانی) است.
اشوزرتشت در گات ها از روش درست زیستن و رستگار شدن سخن می گوید. 
پیام گات ها برای پیشرفت كار جهان است.
در این بینش سستی ، تنبلی و بیكاری روا نیست.
نوسازی و تازه گردانیدن جهان هستی خویش کاری (:وظیفه ی) مرتوگان است.
گات ها ، كسانی را كه با دانش و بینش خود در كار ، جهان را به پیش می برند و تازه می گردانند ،  «سوشیانت» می گویند.
در پیام اشوزرتشت زن و مرد جایگاهی برابر و یكسان دارند.
او باور دارد كه هر دو از فروزه ی منش نیک برخوردارند ، پس باید از خرد رسا بهره مند شوند وبه سوی دانایی گام بردارند.

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز دین ایزد از شهریور ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

چهار شنبه ۱۹ شهریور ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۱۰ سپتامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دین = دئنا ، وژدان ، نگرش درونی.


@khashatra

‍ #دین_ایزد

«دین» واژه‌ای پارسی و به چم (:معنی) وجدان، بینش و نگرش درونی است که از سوی اهورامزدا در نهاد هر انسان جای داده شده تا در زندگی با نیروی آن بتواند راه درست و راست را یافته و در آن گام بردارد.

دین، نام روز بیست‌ و‌ چهارم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی است و نگهبانی روز بیست‌ وچهارم ماه به ایزد دین سپرده شده است. دین نام ایزدی از ایزدان آیین زرتشتی، نگهبان خامه هست. در این روز فرزند به درس و آموزگار سپرند.

پورریحان بیرونی در فهرست نام‌های روزهای ایرانی نام این روز را «دین» و در سغدی هم «دین» و در خوارزمی نیز «دین» یاد کرده است. دین که از واژه‌ی دئنا گرفته شده به چم سروش كه همان وجدان آمده است.

نگرشی درونی که از سوی اهورامزدا در نهاد هر آدمی مى‌باشد، تا در زندگی با نیروی آن بتواند راه راست و درست را یافته و در آن گام بردارد.

در سانسکریت و گات ها و دیگر بخش‌های اوستا بارها واژه‌ِ ی «دئنا» آمده كه هشت بار مى‌شود.
دین در گات ها به چم‌های گوناگون کیش، و آیین و سروش و … معنا شده است.


فردوسی پیرامون این ایزد می‌سراید :

همه مردمی باید آیین تو،
همه  رادی و راستی دین تو.


مسعود سعد پیرامون آن می‌سراید :

دین‌روز ای روی تو آکفت دین،
مَی خور و شادی کن و خرم نشین.

🌺 گل سد برگ نماد دین ایزد است.

@khashatra

‍ #زرتشتیان_پرستار_آتش

‍ ✅ زرتشتیان؛پرستار یا پرستنده ی آتش؟؟

به دلیل جایگاه و تقدس بالای آتش در ادیان ایران باستان به ویژه در بین پیروان دین زرتشتی به اشتباه بسیاری زرتشتیان و هتا ایرانیان پیش از زرتشت را آتش پرست خوانده اند.
امروز برای افروختن آتش از انواع فندک ها و یا در سخت ترین حالت از کبریت استفاده می کنیم ولی هزاران سال پیش همین کار بسیار ساده یکی از سخت ترین کارها برای اجداد و نیاکان ما بوده.
برای امتحان می توانید دو سنگ آتش زنه را برداشته و با مقداری برگ خشک اقدام به روشن کردن آتش کنید آن وقت متوجه خواهید شد که این کار چه مشقتی دارد.
اما مسئله از این هم پیچیده تر بوده چرا که در ابتدا آتش توسط ساعقه بر درخت های خشک افروخته می شده و در زمانی که هنوز انسان نحوه ی روشن کردن آتش را با سنگ آتش زنه نیاموخته بود مجبور بود برای حفظ آتشی که به طور طبیعی افروخته شده بود تمامی تلاش خود را انجام دهد تا این آتش را برای استفاده از نور و گرمای آن روشن نگاه دارد.
۱
@khashatra

✅ این امر پس از سده ها و به مرور زمان جنبه ی تقدس به خود گرفت چرا که آتش دیگر یکی از عناصر حیات بخش زندگی بشریت به شمار می رفت و روشن نگاه داشتن آن بسیار الزامی بود.
بنابراین کم کم اماکنی برای روشن نگاه داشتن آتش ساخته شد و افراد خاصی نیز مسئول این اماکن و روشن نگاه داشتن آتش شدند.
بعد ها که انسان نحوه ی افروختن آتش را به دست خود فرا گرفت این جایگاه های روشن نگاه داشتن آتش که نام آتشکده را به خود گرفته بودند به خاطر سهم بسیار عظیمی که آتش در سیر تکاملی انسان داشت ، جنبه ی تقدس خود را حفظ کرده و وارد باورها و اعتقادات اجداد و نیاکان ما شدند.
نکته ی دیگری که حائز اهمیت می باشد این است که در هر باوری قبله ای وجود دارد :
در اسلام ؛ مکه.
در مسیحیت ؛ تصویر یا مجسمه ی مسیح مسلوب.
در یهود ؛ اورشلیم و...
اما در ایران باستان این قبله نور و روشنایی می باشد و چه قبله ای زیباتر از نور.
۲
@khashatra

✅ ایرانیان باستان به سمت نور که آن را نمادی از تجلی اهورا مزدا می دانستند نیایش می کردند.
حال چه این نور از جانب خورشید بود چنان که پیروان آئین مهر (میترائیسم) پیش از زرتشت به سمت خورشید نیایش می کردند که آن را هدیه و یا نماد میترا می دانستند چه مانند زرتشتیان که به سمت آتش نیایش می کردند.
همان گونه که در اوستا آمده آن ها آتش را بخشوده و نعمتی از سوی اهورا مزدا می دانستند.
در آئین میترائیسم خدای یگانه مهر یا میترا بود ولی پیروان آن رو به خورشید نیایش می کردند پس آیا باید گفت که آن ها خورشید پرست بودند؟؟؟
این مسئله در مورد دین زرتشت و اهورامزدا و آتش نیز صدق می کند.
با تمام  احترام و تقدسی که آتش در دین زرتشت داشت که دلیل آن نیز در ابتدای متن گفته شد ولی باز خدای یگانه اهورا مزدا مورد پرستش بوده و هست.
نگذاریم دشمنان و یا انسان هایی که خود را دوست می دانند با نادانی خود به حیثیت تاریخ مان خدشه ای وارد کنند.

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز، پیروز ‌و فرخ روز ارد ایزد از شهریور ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی

پنج شنبه ۲۰ شهریور ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی

۱۱ سپتامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ ارد = توانگری و دارایی.


@khashatra

#ارد_ایزد

ایزدی ست که همه ی خوشی‌ها و آسایش‌ها به او ویژه شده است و گویند اگر به خانواده‌ای «ارت» به گونه دختری زیبا رو کند، داده و خواسته و گشایش و گسترش به آن خانه و خانواده روی می‌آورد. آموزش‌های اشوزرتشت آرامش درونی را همراه با توانگری و به دست آوردن خواسته سفارش می‌کند.
هر زرتشتی برای به دست آوردن خواسته از راه درست و راست، به کار و کوشش می‌پردازد.
خواندن سرود «اشم وهو»؛ به بهدینان می‌آموزد که : «خوش بختی از آن کسی ست که در پی خوش بختی دیگران باشد».
ایزد ارد كه در اوستا به گونه‌ی «‌اشا ونگهوئی» آمده است، بیست و پنجمین روز هر ماه است. در یشت ها «ارد ایزد»، خواهر امشاسپندان خوانده شده است. یکی از یشت های اوستا به نام او «ارت‌یشت» است. ایزد ارد یا «ارت»، در اوستا «اشی ونگوهی»، و به چم توانگری، خواسته و دارایی است و به چم «خوب و نیک» نیز آمده است.
در اوستا یشت هفدهم، به‌نام این ایزد است. نگهبانی از ثروت و دارایی بر دوش این ایزد است. آموزش‌های اشوزرتشت آرامش درونی را همراه با توانگری و به‌دست آوردن خواسته سفارش می‌کند. زرتشتی برای به دست آوردن خواسته از راه درست و راست، به کار و کوشش می‌پردازد. این یشت ۶۲ بند دارد.
‍ در اوستا اَشی وَنگوهی به چم توانگری، خواسته و دارایی است و در پهلوی اَرت آمده، کلمه ونگهو صفت است به چم نیک وخوب. ترکیب این کلمه‌ به چم اشی نیک است و آن در پهلوی به گونه‌ی اَرشَش وَنگ و اَشَش وَنگ و اَرشوش وَنگ و بیشتر اَشیش وَنگ آمده است که همگی به چم اَشی نیک است. ارت یا ارد نیز پهلوی است که در فارسی باقی مانده. در لغت‌نامه ها اَرد و آراد و آرد هر سه یاد شده است. در گات‌ها و دیگر بخش‌های اوستا، ارت (اشی) گاه اسم مجرد است به چم توانگری و بخشایش و برکت و نعمت و مزد و بهره و گاهی اسم خاص ایزدی که نگهبان مال و خواسته و دارایی است. اسم این ایزد در گات‌ها یاد شده است. وی مانند سپندارمذ، آناهید و چیستا (فرشته ی دانش) مونث شناخته شده. در جهان مادّی مال و جلال و خوشی دین داران از پرتو وجود اوست و در جهان مینوی و روز واپسین ، پاداش کارهای نیک و سزای کردارهای زشت به یاری او انجام شود. برخی نیز او را اشیش ونگ می‌نامند، او بِه فَر و شکوه خانه می‌افزاید.
زیرا هرکه به دیگران چیزی بدهد همان چیز افزوده و بزرگ تر شده به خانه ٔ وی بازگردد (چنان که در یسنای ۴۳ بند ۱۲)
زرتشتیان در این روز جامه نو می‌پوشند، به سفر می‌روند و سالمندان را یاری می‌کنند.

سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :

ارد‌ روز است فرخ و میمون،
با همه لهو و خرمی مقرون.
ای دلارای یار گلگون‌رخ،
خیز و پیش‌آر باده‌ی گلگون.

اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

هرچیز نو بخر و اندر خانه بر.
 
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به بازار شو، روز (ارد) ای پسر،
نوانو بخر چیز و به خانه بر.

🌺 گل همیشه بهار نماد ارد ایزد است.

@khashatra