#پرهیز_از_خوردن_گوشت_چیست؟

✅ چرا نباید در روز های گماشته شده گوشت خورد؟

❇️ روز های نَبُر چیست؟


✔️ روزه گرفتن و نخوردن خوراکی در درازای روز ، در آیین زرتشتیان نیست زیرا آنان باور دارند که تن جایگاه روان است و هنگامی که تن کمبودی داشته باشد ، روان آزرده خواهد شد.
مزدیسنان به باور ترادادی(:سنتی) خود ، در هر ماه در روزهای گماشته شده ای که نَبُر nabor نام دارد ، آن ها هیچ گونه خوراکی که در آن گوشت به کار رفته باشد ، نمی خورند.
نام روزهای نَبُر در گاه شماری ترادادی (:سنتی) زرتشتیان ؛
#وهمن #ماه #گوش و #رام است که روزهای پرهیز از خوردن گوشت شمرده می شود.
اندیشه ی این پرهیز نخست این است که به شَوَند «وهمن» که امشاسپندی با فروزه ی نیک اندیشی ست با ایزدان همکار آن که ماه، گوش و رام می باشند.
آدمی باید نیک اندیشی خود را در چنین روزهایی به ویژه در برابر جانداران نیز آشکار کند.
دوم این که از نابودی جانوران تا اندازه ای جلوگیری شده باشد و نیز این که با نخوردن گوشت در زمان های گماشته شده در هر ماه ، کیستی آدمی در آنان افزوده گردد و ویژگی های جانوری و ددمنشی در او کاهش یابد.

روز های نَبُر در گاه شماری مَزدَیَسنان،
به چم (:معنی) پرهیز از خوردن خوراک گوشت‌دار برای یاری رسانی و پشتیبانی به جانوران سودمند است ، گذشته از آن خوردن بیش از اندازه گوشت و خوراک های گوشت‌دار زیان‌بار است.

در هیچ سرزمینی ،
در هیچ فرهنگی ،
در هیچ گاه شماری ،
چنین روزی را نمی‌توان یافت ، فرهنگ نیک و به جای ایران زمین با دیگر فرهنگی ها سنجیدنی نیست..!!!

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دی به مهر از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۹ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳۰ نوامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دی به مهر = آفریدگار.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

@khashatra

#دی_به_مهر

«دی» اوستایی «دَثوش» به چم پروردگار و دادار است.
روزهای دی به چم (:معنی) پروردگارست، در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است (روز استراحت)، روز اورمزد نیز که نام پروردگار و خدا در دین مزدیسنا هست نیز شامل این روزها می شود.

دی به‌مهر است مهربانی کن،
که از همه چیز مهربانی به.

روز پانزدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی دی به‌ مهر نام گرفته است. سه روز در هر ماه زرتشتی با پیشوند «دی» همراه است. روزهای هشتم، پانزدهم و بیست‌وسوم ماه زرتشتی كه برای پرهیز از اشتباه با پسوند نام روز پس از خودش شناخته می‌شوند ؛ برای نمونه فردای روز دی‌‌ به‌ مهر روز مهر است.


«سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش»

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی،
ای ترک، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

🌺 گل کاردک نماد دی به مهر (آفریدگار) است.

@khashatra

#در_آیین_زرتشت_سرنوشت_و_قسمت_چگونه_بیان_می شود؟

✅ دین زرتشت ، آیین خردورزی است و گزینه ای به نام «سرنوشت و تقدیر» در آن نقشی ندارد.
این که برخی باور دارند که «سرنوشت هر کس از آغاز بر پیشانی او نوشته شده» یا باور دارند که ؛
«گلیم بختِ کسی را که بافتند سیاه،
به آبِ زمزم و کوثر سپید نتوان کرد»
هیچ یک در دیدگاه زرتشت جایگاهی ندارد. چه کسی گلیم بخت انسان را سیاه بافته است؟ خداوند؟؟؟
به دور از دانایی اهورامزدا است ، بنابراین سرنوشت از پیش نوشته شده برای مَرتو (:انسان) در اندیشه ی اشوزرتشت جایگاهی ندارد.
آن چه در هر زمان و رویدادی رو به روی انسان قرار می گیرد از پیش آمد های گوناگون و طبیعی است که هرگونه ی آن برای کسی پیش خواهد آمد.
شایسته است تا هر کس از دانش و خردمندی بهره بگیرد سپس با آن پدیده روبرو شود.
چنان چه بخت (:شانس) خوب پیش روی آمده است ، آن را بپذیرد و از دست ندهد. چنان چه پدیده ای آسیب رسان فرارسیده باشد در پی مبارزه با آن برآید.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#سال_روز_بازپس_گیری_جزایر_سه_گانه.

✅ نهم آذر ماه خورشیدی سال روز بازپس گیری جزایر سه گانه در سال ۱۳۵۰ خورشیدی.

صبح ۹ آذر ۱۳۵۰ خورشیدی نیروی دریایی شاهنشاهی ایران به فرماندهی دریابد فرج الله رسایی با ناوشکن آرتمیس و نیروهای تحت فرماندهی او از جمله ناخدا فرید خزعل(از نوادگان شیخ خزعل) کنترل جزایر تنب بزرگ ، تنب کوچک و بوموسا را به دست گرفت و حاکمیت ایران را بر این سه جزیره تثبیت کرد.

❇️ جزایر سه‌گانه ی خلیج فارس در درازای تاریخ همواره بخشی از خاک ایران بوده‌اند.
این جزایر چندین دهه در اشغال امپراتوری بریتانیا بود اما حکومت پهلوی هرگز این اشغال را نپذیرفت و نسبت به اقدام انگلیسی‌ها معترض بود به طوری که بوموسا به همراه تنب بزرگ و تنب کوچک در تقسیمات کشوری و نقشه ایران قرار داشتند.

❇️در سال ۱۹۷۱ ترسایی پس از خروج نیروهای نظامی بریتانیا از منطقه و چند روز پیش از تأسیس کشور امارات متحده ی عربی ، جزایر تنب بزرگ ، تنب کوچک و بوموسا پس از چند دهه شکایت‌های مداوم دولت ایران علیه اشغال‌گری بریتانیا سرانجام با تکیه بر نیروی نظامی به مام‌میهن بازگشت.
یک دهه پیش نیز حاکمیت ایران بر جزیره ی سیری تثبیت شده بود.

📚 بُن مایه :

برگرفته از درگاه زرتشت و مزدیسنان ،
روان شاد موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مهر ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه ۱۰ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ مهر = فروغ و روشنایی.

✔️ دیدار پیرمراد در شهر یزد.

@khashatra

#مهر_ایزد

در فرهنگ‌های فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانسته‌اند که در ماه مهر (ماه هفتم از سال خورشیدی) و روز مهر (روز شانزدهم هر ماه) بدو پیوند یافته است و شمارآفریدگان از نیکی و بدی به دست اوست.
مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده می‌شود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده می‌شود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت، دوستی و عشق، تدبیر برای یافتن دارایی و خواسته‌ها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.

مهر ایزد موکل بر فعالیت‌های ست که دو طرف دعوا دارند. هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری، دوستی، قول و قرار، پیمان‌ حاضر است.

مهر یکی از برجسته‌ترین ایزدان در دین زرتشتی ست. یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشت‌ها به مهریشت ویژه شده است.


فردوسی می‌سراید‌:

«دو مهر است با من که چو آفتاب،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».

ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی می‌دهد. مهر نام آتشکده‌ای نیز بوده است.

فردوسی پیرامون آن می‌سراید :

«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر،
فروزان به کردار گردان سپهر»

🌺 گل بنفشه نماد مهر ایزد است.

@khashatra

#چگونه_به_خانواده_ی_بزرگ_زرتشتیان_بپیوندیم؟

✅ این نیز پرسشی ست که در اندیشه ی بسیاری از بازگشتگان به آیین مادری می‌باشد.
نخستین گام آن می‌باشد که هم اندیشان و هم راهان خود را بیابیم و با آنان هماهنگ شویم.

این هم اندیشان می‌توانند زرتشتی(زاده) باشند و یا نباشند.
و سپس کم کم گروه های بزرگ تر را بیابیم و به آنان بپیوندیم.
برای دانستن و آگاهی بیشتر می‌توان از گفتارها و نوشتارهای مناسب و گوناگون بهره گرفت.

❇️ پنج «ب» را همواره به یاد داشته باشیم :

#بنگریم ،
#بپرسیم ،
#بشنویم ،
#بیندیشیم ،
#برگزینیم ،

پیامد های گزینش خویش را نیز بپذیریم.
و با نگرش به آن ها راه خویش را درست گردانیم.
و همواره به یاد داشته باشیم که ؛ می‌خواهیم به راه راستی برویم و از دروغ دوری کنیم.
به این می گویند زرتشتی بودن و پیوستن به خانواده ی بزرگ زرتشتیان.
اما چشم داشت خانواده نیز این است که این پیوستن‌ها ،
آن را نیرومندتر گرداند و به نیروی مثبت و سازنده اش بیفزاید.
از این رو شایسته و بایسته است که با آن پیوند ، یافت و پیمانه (:اندازه) نیز نگاه داشت.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

‍ ‍ #درفش_کاویانی

✅ساسانیان به پرچم خود درفش کاویان می گفتند.
که از یک تکه چرم چهار گوش و بر بالای نیزه ای که نوک نیزه از پشت آن پیدا بود استوار شده بود.
روی چرم را دیبا کشیده بودند و گوهر کاره شده بود.
و نقش ستاره ای چهارپر در میان آن بود که فردوسی سترگ آن را «اختر کاویانی » می گوید.
درفش ساسانیان همان درفش کاویان فریدون بود که بزرگ تر و در پایین درفش چهار رشته نوار به رنگ های سرخ ، زرد و بنفش آویخته بود.
و نوک رشته ها را گوهر نشان کرده بودند.
این همان رنگ هایی ست که در شاهنامه آمده است.

در جریان هجوم تازیان پلید بیابان گرد و در نبردی که میان تازیان و ایرانیان ،
در نزدیکی نهاوند رخ داد ، شوربختانه سپاه ایران شکست خورد و تازیان به درفش کاویان ساسانیان دست یافتند.
و به همراه فرش بهارستان نزد عمر گجستک فرزند خطاب بردند که از گوهر های بسیار پرچم شگفت زده شد.
و از نابخردی و پستی و پلشتی دستور داد فرش را تکه تکه کردند! و پرچم را سوزاندند!
و گهر های آن را تقسیم نمود.

به روایت بیشتر نسک تاریخی ، درفش کاویان زمان ساسانیان ، از پوست شیر یا پلنگ ساخته شده بود ، بدون آن که نقش جانوری بر روی آن باشد.
هر پادشاهی که به قدرت می رسید تعدادی جواهر بر آن می افزود.
به امید روزی که دوباره درفش کاویانی که نماد قدرت هزاران ساله ی ایرانیان است ،
شکوه خود و سرزمین دردمندش را به دست فرزندان پاک سرشت و نیک اندیش سرزمینش به تماشا بنشیند.
ایدون باد ایدون ترج باد.

@khashatra

‍ #شیردال_سنگی.

✅ در این فَرتور ، خورشیدِ واپَسینِ روز ،
سنگ‌های دیرسال را چون زرِ ناب می‌تاباند ؛
سنگ‌هایی که از فرازِ سده‌های شاد و پرغرور پادشاهان پرافتخار و گاهی شاهان بی لیاقت این سرزمین دردمند گذشته‌اند
و هم چنان پاسدارانِ خاموشِ این خاک‌اند.

این جا ، هر پاره‌ سنگ اگر شکسته و آزرده
باز فرّ و شکوه کیانی ایران را در خود نگاه داشته است.
این نگاره‌های رزمی‌ پوش ، هرچند از کالبدِ خویش جدا افتاده‌اند ،
اما از ایستادگی هرگز فرو نیفتاده‌اند؛
چنان که گویی هنوز در گذرگاه زمان ،
در آرامِ غروب ، نگهبانی می‌دهند.

پس‌زمینه ی فرتور ، با ستون‌های سرفراز و دروازه ی کهن و شیر دال ایرانی یک سره یاد آور آن است که بزرگی یک سرزمین با تریبونِ مردم‌ فریب ، یا گفتارِ ناپسند و ناشایست و ناسره ی برخی بی خردان بی وجود ، بی ریشه ی ، بی هویت و کاسه لیس ، پست و پلشت فرو نمی‌ریزد.
بلکه با نشانه‌های راستینش زنده می‌ماند.
این سنگ‌ پیکره ها ، هر چند آماج باد و باران بوده ، اما فروغِ دیرین را هنوز در پهنای خود نگاه می‌دارد.
گویی هر پرتوِ آفتاب ، دوباره بر آن جان می‌دمد و آوازِ دیرینه ی هویت ایران را در گوشِ همگان می‌نوازد.
کهن سرزمینم این نخستین بار نیست که نانجیبان ، ناپاک که خود حاصل ناپاکی و نانجیبی کَس و کسان بی هویتی هستند تو رو دردمند می کنند و تو باز با سخاوت گام های آن ناپاکان را بر خاک پاکت پذیرایی و   روزی باز جسم ناپاک شان رو بی کینه در دل پاکت دفن خواهی کرد.

پس :

#کهن_سرزمینم_گزندت_مباد.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سروش ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۱۱ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ سروش = فرمان برداری.

@khashatra

#سروش_ایزد

روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کرده‌ایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.

اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است، می‌طلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا می‌باشد. (۳۳_۵)


اشوزرتشت می‌گوید :

کسی را که مزدا دوست دارد، نیوشایی و منش نیک به او روی می‌آورد (۴۴_۱۶)

اشوزرتشت می‌خواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)

نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا می‌رود (۲۸_۵)

نیوشایی راه رستگاری را، هم برای رستگار و هم برای دروغ کار، همواره روشن می‌سازد (۴۳_۱۲)

از این گفته‌ها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است‌، بر می‌آید‌، که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.

🌺 گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.

@khashatra

#تفاوت_ادیان

✅ چرا دین ها با هم تفاوت دارند؟ 
مگر خدا یکی نیست ؟

✔️ آشکار ست که اندیشه ی مَرتوگان (:انسان ها ، بشر) از روزگارانِ باستان در پی گزینش و پذیرش پدیده و فروزه ای به نام خداوند و نماد توانایی و پاسخ به پرسش های ناشناخته بوده است.
از آن جا که هر یک در بخشی از جهان و سرزمین خویش از فرهنگِ ویژه‌ای برخوردار بوده اند ، نام و جایگاهی گوناگون نیز به خدای اندیشه ی خویش داده‌اند.
در پی رویدادهای زاستاری (:طبیعی)  مانند ؛ زلزله ، آتشفشان و آفت‌ها که هرگاه برای مرتوگان پیش آمده ، آنان باور به خدایان خشمگین نیز داشته اند که سبب خشم و ویرانی بوده‌اند بنابراین برای شان فدیه (:قربانی) می‌دادند و قربانی می‌کردند. 
این شیوه در بین بسیاری از مرتوگان در روزگاران باستانی گسترش داشته است چون آنان از دانش کافی بهره مند نبوده اند.

در سرزمین پهناور ایران باستان ، واز آن چه در استوره ها ، حماسه ها ، ادبیات اوستایی و شاهنامه به یادگار مانده است.
چنین برداشت می‌شود که نخست خورشید مورد ستایش بوده ، 
پس از آن نورخورشید که «مهر» نام گرفته است ستایش شده است و آیین مهر پرستی فراگیرشده است و به ریخت (:شکل) میتراییسم به اروپا نیز راه یافته است.
«اردویسور اَناهیتا» (:آب بالنده پاک) نیز مورد ستایش بوده است.
۱
@khashatra

✅ اندکی پس از آن از دوران هوشنگ که «آتش» مهار شده و در زندگی مرتوگان آشکار گشته است ، آتشکده ها برپا شده که این پدیده زندگی ساز نیز پرستاری گردد تا هم چنان در خانه ها پایدار بماند ، (سرودهایی درستایش خورشید ، مهر ، آب و آتش از آن دوران هم چنان در اوستا به یادگار مانده است).
باور پس از آن «اَهوره» در ایران و در «اَسوره» در هندوستان بوده است. 
پدیده‌ای که  به باور مَرتوگانِ آن زمان ، هستی را به ریخت (:شکل) آورده اند.
(هستی ، هستی بخش) برگردان این واژگان بوده است.
زرتشت پس از این روزگار با دل آگاهی به اندیشه ای تازه دست می یابد و آن را آشکار می سازد ، نخست این که در می‌یابد هیچ پدیده ای به نام خداوند نباید با خشم و بی داد ، سبب آزار به مرتوگان و آسیب به زندگی آنان گردد.
سپس می‌اندیشد که خورشید ، مهر ، آناهیتا ، آتش ومانند این ها همگی در زندگی ارزش دارند ولی خداوند هستی چیز دیگری باید باشد!
اشوزرتشت واژه ی «مَزدا» (: دانایی و آگاهی بی کران) را برای مرتوگان آشکار می‌سازد ، از آن پس مرتوگان در ایران و جهان در می‌یابند که هستی بر پایه ی دانش و آگاهی به ریخت آمده است.  
با این نگرش ، اهورامزدا ، (دانایی و آگاهی هستی مند)  ویژگی خدای ایرانی است که جایگاه ویژه ی خود را داشته و یگانه است.
۲
@khashatra

✅ همه چیز بر هنجار راستی استوار است ، اهورامزدا (:دانش وآگاهی) توانایی پیش رفت ، سازندگی و بهروزی در زندگی مرتوگان دارد و همان باید ، پیروی و پرستش شود.
در این منش و با این فلسفه همه چیز بر جای خود پدیدار شده و زندگی در هستی به ریخت آمده است.
همه رویدادها در فرآیندِ هستی بر پایه ی نیکی است و خداوند بدی را پیش نخواهد آورد بلکه مَرتو (:انسان) چنان چه اراده کند پدید آورنده ی بدی خواهد بود.
درشیوه ی مزدایی زندگی بر پایه ی دانش و خرد پیش خواهد رفت و تازه خواهد شد.
مَرتو ؛ یاور ، همراه و هم کار اهورامزدا در سازندگی و پیشرفت زندگی است.
اوبنده و برده ی خداوند (دانش و آگاهی) نیست  که از خدای خویش ترس و هراس داشته باشد بلکه باید با دانش اندوزی و آموزش به دیگران ، گسترش دهنده ی دانایی باشد زیرا «مزدا» فروزه ی اهورایی است و توانایی در پذیرش دانایی است چنانوکه فردوسی نامدار نیز می فرماید :
توانا بود هرکه دانا بود ،
زِ دانش دل پیر برنا بود. 
در این راستا خداوندان پس از اهورامزدا نیز که به مرتوگان در فرهنگ و گویش گوناگون دیگر بیان شده چنان چه با این ویژگی باشند ، آشکار است که خداوندِ هستی یگانه خواهد بود تنها با نام های گوناگون به تیره های دیگری بیان شده اند.  

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز رشن ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۱۲ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ رشن = دادگری.

@khashatra

#رشن_ایزد

ایزد عدل و داد در دین مزدیسنى. در اوستا رَشْنو Rašnu و در پهلوى رَشْن Rašn به چمار (: معناى) عادل و دادگر است.
رَشْن در اوستا بیشتر با صفت رَزْیشْته Razišta (در پهلوى رَزیستک Razistak) وبه صورت رَشْنو رَزْیشْتَه به چم راست‌تر و درست‌تر آمده است، و در فارسى بیشتر این ایزد با صفتش «رَشْن راست» خوانده مى‌شود.

هجدهمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام رشن پیوند یافته است.
رَشن (رَشْنو) ـ ایزد دادگرى و آزمایش ایزدى، ایزد درستی و دادگری كه از ایزدان سرای پسین و از داوران روز جزا ست.
یشت رشن، یشتی هست در ستایش رَشن، رَشنو، رشن یشت، یشت دوازدهم اوستا هست.

پورریحان بیرونى در الآثار الباقیة (ص۷۳) در فهرست روزهاى ایرانى، این ایزد را رَشْن خوانده که در زبان سُغدى رَسْن Rasn و در خوارزمى همان رَشْن خوانده مى‌شده است.
در ادبیات فارسى این واژه به صورت «رش» بدون نون به کار رفته است.

فردوسى سترگ می گوید :
چو هور سپهر آورد روز رَش،
ترا زندگى باد پدرام و خَوش.

خسروى مى گوید :
مِى سورى بخواه کامد رَش،
مطربان پیش دار و باده بکَش.

🌺 گل نسترن نماد روز رشن ایزد است.

@khashatra

#چگونه_یک_زرتشتی_راستین_باشیم.

✅ خیلی از هم میهنان پاک سرشت مان می پرسند چگونه زرتشتی شویم؟
که این پرسش بیشترین شمار پرسش ها را در بر گرفته است.
برای یافتن پاسخ مناسب ، نخست باید بدانیم که ؛
#زرتشتی_شدنی_نیست ، بلکه #بودنی_ست.
ولی این سخن چه چماری (:معنایی) دارد؟
چم (:معنی) این سخن در واقع آن ست که زرتشتی شدن نمی تواند ،
با خواندن نیایشی ویژه ، یا پوشیدن یک پوشش ویژه و یا در کل ، انجام یک آیین ترادادی (:رسم سنتی) ویژه روی دهد.
بلکه زرتشتی بودن هر کس در هر هنگامه (:لحظه) بااندیشه ، گفتار و کردار وی سنجیده می شود.
به سخن بهتر ، نمی توان به گونه ای مطلق گفت که فلان کس ، زرتشتی است یا خیر ، بلکه درست تر آن ست که بگوییم ،
این اندیشه ، یا گفتار و یا کردار او زرتشتی منشانه بود یا خیر؟
۱
@khashatra

✅ بنابراین همانا زرتشتی بودن ، پیروی عملی از اشوزرتشت اسپنتمان ، در هر اندیشه ، گفتار و کردار می باشد که ؛
❇️ نخستین گام برای آن آگاهی از چیستی و چگونگی آموزه های اشوزرتشت است.
آموزه هایی که آن ها را تنها و تنها در چهارچوب گاتاها ،
( یگانه نسک او ) می توان جستجو اش نمود.

❇️ گام دوم این ست که پس از آگاهی از آن آموزه ها برای یافتن ،
درستی یا نادرستی آن ها بیندیشیم و پژوهش کنیم.
و نیز آن را با دیگر جهان بینی ها بسنجیم.
این جاست که اگر خرد مرتو (:انسان) به نیکی و درستی و برتری آموزه های اشوزرتشت پی برد ، می تواند به سوی ،
❇️ گام سوم رود که آن جز پیاده نمودن آموزه های وی در اندیشه و گفتار و کردار خویش نیست.
۲
@khashatra

✅ اینک شاید این پرسش پیش آید که آیا جز شناختن ، سنجیدن و برگزیدن آیین زرتشت و سپس پیاده کردن آن در هر اندیشه و گفتار و کردار ، هیچ خویش کاری (:وظیفه) دیگری برای زرتشتی بودن نیست؟
و هیچ تراداد و آیینی ( آداب و رسومی ) برای پاس داشتن نیست؟

پاسخ این پرسش چنین است که ترادادها و آیین ها در واقع ، نمادهایی برای بزرگ داشت ارزش ها و آرمان های یک اندیشه هستند.
که با پدید آوردن هم بستگی میان پیروان آن اندیشه و نیز پدید آوردن یک ریشه هویت تاریخی مشترک شوند.
سبب پابرجایی و پایداری و پویش بقای آن اندیشه می شوند.
پس به سخنی دیگر چنین می توان گفت که آیین ها در برابر باورها مانند صدفی در برابر مروارید هستند.
هم چنین هیچ یک از این ترادادها و آیین ها را خود اشوزرتشت ، بنیاد نگزارده ، بلکه این کار از سوی خود زرتشتیان انجام گرفته ، که نیکی های آن را یاد نمودیم.
پس افزون بر آن چه گفته شد ، بر هر مزدیسنی بایسته است که ،
تا جایی که در توانش هست آن آیین ها و ترادادها را پاس دارد.
ولی شوربختانه آیینی چون سدره پوشی که نماد پیوستن ، به همبودگاه (:جامعه) زرتشتی و پذیرفته شدن از سوی دیگر زرتشتیان است ، در روزگار کنونی برابر دات (:قانون) ایران ،
در ایران زمین بر ما روا داشته نمی شود و جز به گونه پنهانی ، نمی تواند انجام پذیرد.
بنابراین نیازی بر انجام اش نیست مگر اگر بتوانیم.
۳
@khashatra