✅ در پایان آن که ما زرتشتی بودن را به پاس داشت اصل آموزه های اشوزرتشت اسپنتمان با دل و جان ، در گاتاها می دانیم که باید در باور و رفتارمان نمایان شوند و بدین گونه است.

◀️ ۱ - ستایش اهورامزدا
اهورامزدا (:آگاهی بیکران هستی مند) به عنوان بنیاد آفرینش و خداوند یگانه.

◀️ ۲ - پذیرش اشوزرتشت اسپیتمان.
به عنوان بزرگ ترین آموزگار راستی و پیام آور خرد در تاریخ جهان.

◀️ ۳ - کوشش برای رسیدن به نیک بختی
در هر دو جهان گیتوی (:مادی) و مینوی (:اندیشه ای) به عنوان دو بستر برای زیست مرتو که نخستین آن ، با مرگ پایان خواهد یافت ولی دیگری همیشگی خواهد بود.

◀️ ۴ - هماهنگی با اشا.
اشا (:راستی) به عنوان هنجار هستی و بازتابی از نهاد (:ذات) اهورامزدا.

◀️ ۵ - پیروی از خرد و دئنا.

دئنا (:وجدان) به عنوان دو نیروی سنجش برای هر کس که خوراک آن ها دانش و آگاهی است.

◀️ ۶ - پرورش امشاسپندان.

امشاسپندان (:شش فروزه اهورامزدا) به عنوان شش گام در رازوری (:عرفان) ،
برای پیش رفت هر مرتو که شامل وهومن (:نیک اندیشی) ، اشا (:راستی) ، خشتره وئیریه (:خود چیرگی) ، سپنتا آرمئیتی (:پارسایی) ، هئوروتات (:بالندگی) و امرتات (:نامیرایی ) هستند.

◀️ ۷ - داد و دهش.

به عنوان دست گیری از نیازمندان راستین تا آن جا که توان داریم.

◀️ ۸ - پاسداشت و نگاهداری از زاستار.

زاستار (:طبیعت) به ویژه چهار آخشیج ( آب ، هوا ، خاک و آتش ) به عنوان چهار گوهر بنیادین زاستار.

◀️ ۹ - کار و کوشش در راستای انجام فرشگرد
( نو سازی و تازه گردانیدن جهان پیرامون و هم گامی خود با آن ) ،
به عنوان خویش کاری و تلاش برای پیشرفت همه جهان و جهانیان.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۴
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز فروردین ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۱۳ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۴ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ فروردین = فروهر ، پیش برنده.

@khashatra

#فروردین_ایزد

نخستین ماه هر سال و نیز نوزدهمین روز هر ماه به نام فروردین (فروهر یا فروشی) است.
بر گرفته از فرَه وَهر fravahr به چم (: معنی) پیش برنده و پیش کشنده است.
«فروردین» به زبان پهلوی «فرورتن»، گرفته شده از پارسی باستان ؛ «افرورتینام» و به چم فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است.
فروردین همان فروهر است.
فروهر ذره‌ای نور اهورایی ست که در بدن هر کس نهاده شده تا روان را به راه راست راهنمایی کند.
فروهر هیچ گاه آلودگی به خود نمی‌پذیرد.
این ذره در آغاز پاک و بدون آلودگی بوده و همیشه هم پاک خواهد ماند و هرگز هیچ آلودگی و ناپاکی را به خود نخواهد گرفت.
پس از مرگ بدن، فروهر راه بالا را می‌پیماید، به سرچشمه ی خود می‌پیوندد.
چه نیکو است در این  روز جامه ی نو پوشیدن و به یاد درگذشتگان بودن.

زرتشتیان در این روز جامه (: لباس) نو می‌پوشند و از درگذشتگان خود یاد می‌کنند.
بنا بر اندیشه ی زرتشتیان فروهر روان مردگان و نیز روان آنانی است که هنوز زاده نشده‌اند.

جایگاه فروهر نزد خداست و هنگامی که کسی می‌میرد.
روان او به فروهر او می‌پیوندد و هنگامی که کسی زاده می‌شود نیز روان از فروهر جدا و به تن او در جهان مادی می‌پیوندد.

بنابر اوستا انسان دارنده‌ی پنج نیروی ست که بخشی از آن ها میرا و بخشی دیگر نامیرا هستند این نیروها چنین‌اند :

۱- نیروی اَهو : در فارسی این واژه را می‌توان به جان معنی کرد که نیروی پویایی، جنبش و زندگی است.
این نیرو با جسم انسان پدید آمده و با مرگ تن، نابود می‌شود.

۲- نیروی دَئِنا : در فارسی می‌توان این واژه را به دین یا وجدان، معنی کرده‌اند. وارون(: برخلاف) «اهو»، این نیرو را آغاز و پایانی نیست.
این نیرو با زاده شدن انسان، در او، دمیده می‌شود و با مرگ به جهان مینوی می‌رود.
وجدان نهاد آگاه و خدایی انسان است و انسان را از کار‌های ناروا، باز‌می‌دارد.

۳- نیروی بئوذ : نیروی ادراک، فهم و هوش است.
این نیرو قوه‌ی تشخیص نیک از بد است.

۴- نیروی اورون : این نیرو در فارسی، به روان معنی شده است.
بر روان است تا به یاری نیروی بئوذ، راه نیک را بپذیرد و از بدی پرهیز کند چراکه در جهان واپسین، روان است که بازخواست می‌شود.
در پی نیکی، فرجامی نیک و در پی بدی، سرانجامی بد خواهد داشت.

سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی کتاب بندهش :

فروردین است و روز فروردین،
شادی و طرب را کند تلقین.

ای دو لب تو چو می، مرا مِی ‌ده،
کان باشد رسم روز فروردین.


اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

سوگند مخور و آن روز، یزش فروهر،
پارسایان کن تا خشنودتر باشد.


اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

مخور هیچ سوگند در (فروردین)،
که زشت است، ویژه به روزی چنین.

🌺 گل تاج خروس نماد فروردین ایزد است.

@khashatra

#اهمیت_درفش_کاویانی_برای_ایرانیان.

✅ در یکی از متن‌های پهلوی به نام یادگار زریران از درفش کاویانی با صفت پیروز نام رفته است که نشان فال نیک زدن برای پیروزی در جنگ‌هاست.
۱
@khashatra

✅ در شاهنامه برای درفش کاویانی دو نوع صفت یاد شده است.
یکی صفات تابان ، درفشان ، فروزان ، فروزنده و دل‌انگیز که اشاره به درخشندگی و زیبایی درفش کاویانی دارند ، چه از جهت ریشه‌های رنگارنگ درفش (سرخ و زرد و بنفش) و چه به خاطر گوهرهای گوناگونی که بدان آویخته یا دوخته بودند «و درفش کاویانی چنان می‌درخشید که اندر شب تیره چون شید بود.»
و دیگر صفات همایون و خجسته که نشان تقدیس درفش کاویانی در میان ایرانیان است.
از این رو پیش از حرکت سپاه ، پنج موبد درفش کاویان را بر می‌افراختند.
در هنگام نبرد ، ایرانیان ، چشمی به درفش کاویانی داشتند و اگر آن را در جای خود نمی‌دیدند و یا درفش به دست دشمن می‌افتاد روحیه ی خود را می‌باختند.
برای مثال در جنگ پَشن وقتی فریبرز فرمانده ی سپاه ایران با درفش کاویانی از جنگ می‌گریزد ، بسیاری از پهلوانان ، میدان نبرد را ترک می‌کنند و هتا گودرز نیز آهنگ گریز می‌کند.
در این هنگام گیو، پسر خود بیژن را به نزد فریبرز می‌فرستد که یا باز گردد و یا درفش را به بیژن دهد.
ولی فریبرز نه خود باز می‌گردد و نه درفش را به بیژن می‌دهد ، بدین بهانه که درفش باید همیشه با سپهسالار باشد و پهلوانان دیگر شایستگی حمل درفش کاویان را ندارند.
۲
@khashatra

✅ بیژن که وضعیت سپاه ایران را در خطر می‌بیند شمشیر کشیده ، درفش را به دو نیمه می‌کند و با نیمه‌ای که به چنگ می‌آورد به سوی سپاه باز می‌گردد.
در این هنگام ترکان که او را با درفش می‌بینند برای گرفتن درفش کاویان بدو حمله می‌کنند و از آن سو ایرانیان نیز به کمک بیژن می‌شتابند و در این نبرد بسیاری از پهلوانان ایران در راه دفاع از درفش کاویان جان می‌سپارند و از آن میان ریو نیز پسر کیکاوس.
در شاهنامه صحنه ی دیگری نیز هست که اهمیت درفش کاویان را نمایش می‌دهد.
در داستان جنگ گشتاسپ با ارجاسب ـ و هم چنین در صورت پهلوی آن یادگار زریران - وقتی در گیراگیر نبرد ، درفش کاویان بر زمین می‌افتد ، یکی از پهلوانان ایران به نام «گرامی» از اسب پیاده شده ، درفش را بر می‌گیرد و پس از زدودن آن از خاک دوباره بر اسب می‌نشیند ، ولی در این هنگام ترکان او را دیده و محاصره‌اش می‌کنند و یک دست او را می‌اندازند. گرامی ، درفش را به دندان می‌گیرد و با یک دست می‌جنگد تا کشته می‌شود.

📚 بُن مایه :

برگرفته از آثار :
دکتر جلال خالقی مطلق.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز ورهرام ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۱۴ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۵ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ ورهرام = پیروزی و سرافرازی.

✔️ دیدار در شاه ورهرام ایزد.

@khashatra

#ورهرام_ایزد

ورهرام، ایزد پیروزی و سرافرازی ست. در ادب مزدیسنا و آریایی کهن، بهرام ایزد در پیکره‌های بسیار زیبا، نیرومند، تیزرو، برنا، شاداب، شاهین تیز پرواز، مرد رایومند و …. دادگری و درستی و خوشی و یک رنگی مى‌دارد و اهریمن زدایی مى‌کند، به نیکان و ستایندگان نیرو مى‌دهد و بر دشمنان خشم مرگ مى‌آورد و در کار آشتی هم کوشاست. آشتی که از راه درست اشوزرتشت سپنتمان آن را ستود و همواره در آرزوی برپایی‌اش بود و از برای پیروزی خود و پیش بردن آواژگان بهرام ایزد را ستایش کرد.

بیستمین روز از هر ماه در گاه شماری ایرانی «وَرَهرام» نامیده می‌شود، در اوستا ورترغن آمده و در پهلوی ورهران و درپارسی بهرام آمده، ورهرام به چم پیروزی و کامیابی قابل ستایش است. فروزه‌ی پیروزی است. ورهرام ایزد به چم (:معنی) پیروزی قابل ستایش است و به سبب جایگاه پر اهمیتش «شاه ورهرام ایزد» نامیده می‌شود.

در باور ایرانیان پیروزی همواره با ارزش و قابل ستایش بوده است به همین دلیل در اوستا سرود‌های زیبایی در ستایش پیروزی آمده است.

ایرانیان باستان پیش از آغاز هر کار گروه، در نیایش‌گاه ویژه‌ای گردهم می‌آمدند و سرود‌های ستایش پیروزی را با هم می‌خواندند و با روانی نیرومند و اراده‌ای استوار، برای پیروزی، پای به میدان مبارزه‌ی زندگی می‌گذاشتند.

این مکان‌ها به تدریج به نیایش‌گاه ورهرام ایزد شناخته شد.
اکنون زرتشتیان دست‌کم ماهی یک بار، در روز ورهرام، در نیایشگاه شاه ورهرام ایزد گردهم می‌آیند و اهورا مزدا را نیایش می‌کنند و از او می‌خواهند که پیروزی را در زندگی، بهره‌ی آنان گرداند و نیز همه‌ی کسانی را که به پیروی از پیام اشو زرتشت در«تازه گردانیدن ِ زندگانی‌»، «پیش بردن جهان هستی» و «گسترش آیین راستی» می‌کوشند، پیروز و سر افراز گرداند.

در بهرام‌یشت آمده‌است که بهرام آفریده ی اهورا نیرومند و فرهمند است و نیروی بینایی شگفت‌انگیزی دارد.
او یورش همه ی دشمنان را، چه جادوان و پریان، و چه کَوی‌ها و کَرَپان‌های «ستمگر» را در هم می‌شکند، جهان را تازگی و آشتی می‌بخشد و به خوبی آرمان‌ها را بر آورده می‌کند.
بهرام هم‌چنین توانایی فرزندآوری و بازوان نیرومند و تندرستی و دلیری می‌بخشد.

آذر بهرام همان سومین آتشکده‌ی بررگ ایران هست آذر برزین مهر در ریوند خوراسان، در آتش بهرام نیایش، بند شش آن، کوه نام برده شده است.

نیایشگاه‌های شاه ورهرام ایزد در خرمشاه یزد، زین‌آباد یزد، شریف‌آباد اردکان، امیریه‌ی تهران، تهران پارس، کرج، کرمان و اهواز وجود دارد.
از آیین‌های این روز پختن آش، سیروگ و پخش شیرینی و نخود مشکل‌گشا است.

🌺 گل قاسدک نماد ورهرام ایزد است.

@khashatra

#ورهرام_یشت

با آوای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#سرور_امشاسپندان

✅ سّروَرِ اَمشاسپندان ، سروده ای قدیمی و ترادادی(:سنتی) در وصف شاه ورهرام ایزد.

خواننده : فرشید جوانمردیان.

نوازنده ی دَف : آرش چهل مرد.

تدوین : فرانک تیمساری.

به نامگانه ی روان شاد : بهیدخت دانشمند.

@khashatra

#قربانی_کردن_حیوانات_در_دین_زرتشتی

✅ چنان که در دین باستانی زرتشت قربانی کردن حیوانات گناه بوده است ، آیا اکنون نیز این گونه است؟ چرا؟

✔️ قربانی کردن در بینش زرتشت کاری ناشایست و به دور از کردار نیک انسانی است.
در این بینش ، گیاه ، حیوان و مَرتو (:انسان) همه در هستی پدیدار شده اند تا هر یک به گونه ای زندگی خود را دنبال کنند.
آشکار ست که در زندگی گیاهان ، حشره ها ، ماهی ها ، خزندگان ، دوزیستان ، پستانداران و دنیای آنان سخن از توان و نیروی بیشتر است ، آن که توانایی بیشتری دارد دیگری را شکار خواهد کرد تا برای خود خوراکی فراهم کرده باشد و گرنه زنده نخواهد ماند و این رویدادِ راز هستی (:بقای) آنان است.
هم زیستی (:رابطه) بین مَرتویِ (:انسان) هوشمند با دیگر آفریدگان نیز چنین است با این گونه گونی (:تفاوت) که مَرتو با خرد خویش راه بهتر زیستن را آموخته است و با دگرگونی (:تغییراتی) در زندگی گیاهان و حیوان ها ، نه تنها برای خود خوراک فراهم می آورد تا هم چنان زنده بماند بلکه از گیاه و حیوان بهره های گوناگون و بیشتری نیز می برد.
پرسش این است که انسان چرا بایستی برای رسیدن به هدفی به دور از اندیشه (:غیرمنطقی) و غیر اخلاقی کشتن حیوانی را جشن بگیرد و با نمایش خون ریختن حیوان ها ، توانایی و جایگاه انسانی خود را آشکار کرده باشد.
با چنین بینشی ، پیروان اندیشه ی زرتشت و آیین راستی بر خود شایسته نمی‌دانند تا حیوانی را قربانی کنند.
زرتشتیان گاهی از گوشت برخی از حیوان ها نیز خوراک فراهم می کنند ولی با کشتن آن ، مراسمی ویژه که با شادی و افتخار همراه باشد را شایسته نمی‌دانند.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز رام ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۱۵ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۶ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ رام = رامش ، آرام ، آرامش.

✔️ نَبُر : پرهیز از کشتن حیوانات سودمند ،
و پرهیز از خوردن خوراک های گوشت دار.

@khashatra

#رام_ایزد

واژه‌ی رام به معنای آرام، خوشحال، فرمان بردار آمده‌است و هنوز هم این واژه به همین صورت یا به صورت رامش در معنی صلح و شادی و سازش به کار می‌رود.
ایزد رام در آیین مزدیسنی، پاسدار و موکّل روز بیست و یکم هر ماه خورشیدی است و در اوستا با صفت «بخشنده ی چراگاه و اغذیه‌ی خوب» از وی یاد شده‌است.

رام یا ایزد رام، که در اوستا به صورت رامه یا رامن آمده و در زبان پهلوی به صورت رامشن یا همان رام خوانده شده‌است.
در آیین زرتشت یکی از ایزدان یا فروزه‌ی درخور نیایش است. این ایزد که آن را وای وه نیز گفته‌اند، بر روز بیست و یکم هر ماه که آن را رام روز می‌نامند، موکّل است. چهارمین روز نَبُر یا پرهیز از خوردن گوشت است.

در کنار بهمن (وهمن یا وهومانا از امشاسپندان) سه دستیار او قرار می‌گیرند که نخستین آن ها ماه، دومین گؤشورون و سومین رام است که قرینه ی وای محسوب می‌شود و در زندگی پس از مرگ نقش خاصی را ایفا می‌نماید.
در واقع در زندگی پس از مرگ، رام به ارواح نیکوکار و عادل مدد می‌رساند تا مشکلات و موانع را پشت سر بگذارند.
رام یکی از جنبه‌های زمان نیز به شمار می‌رود او نخستین پزشک مینوی است که چاره و درمان دردها به دست او سپرده شده است.

 فردوسی می‌سراید :

ترا روز رام از جهان رام باد،
همان باد را با تو آرام باد.

🌺 گل خیری زرد نماد رام ایزد است.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه»، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی دستوری ست و جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی، #اندیشه و #احساس همیشه روزه داشته باشند.
به آن چم که با این سه حس،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra

#ازدواج_زرتشتی_با_مسلمان.

✅ آیا یک پسر زرتشتی اجازه دارد که با یک دختر مسلمان ازدواج کند؟

✔️ هر پسری با خواسته ی خود و خانواده ، با خشنودی دختر و خانواده اش اجازه دارند با هم پیوند زناشویی داشته باشند.
تنها مشکلی که در پیوند زناشویی دو جوان ایرانی از دین های گوناگون وجود دارد این است که در دات (:قانون) ایران ، با توجه به مذهبی بودن حکومت ، یک غیر مسلمان اگر بخواهد با مسلمان پیوند زناشویی داشته باشد ، بایستی در دفتر ثبت ازدواج اسلامی این ازدواج ثبت شود بنابراین پسر یا دختری که غیر مسلمان است به هنگام ثبت ازدواج در این دفاتر ، ناخواسته مسلمان می شود و دینش ، خود به خود به اسلام تغییر پیدا می کند.
دفتر های ثبت ازدواج اسلامی ، اجازه ی ثبت چنین پیوند هایی با سایر دین ها را نمی دهند.
به این ترتیب کمتر زرتشتیانی یافت می شوند که مایل باشند تا به انگیزه ی ازدواج ، از دین نیاکان خود که با رنج فراوان در گذر تاریخ تا به امروز به یادگار مانده است ، دست بردارند.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز باد ایزد از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۱۶ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۷ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ باد = وای ، وایو ، باد.

@khashatra

#باد_ایزد

«باد»، نام بیست‌ و‌دومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی ست. باد، به چم هوا ست. در فرهنگ زرتشتی هوا از چهار آخشیج ستودنی و سپندینه مانند آب و آتش و خاک است.
در فرهنگ ایران پاک نگهداشتن چهار آخشیج خویش کاری هر انسان است.

در اوستا ایزد وَیو (باد) همراه و همکار ایزدان آب و آتش و خاک است.
ایزد وَیو (ایزد «باد» یا «هوا») همواره با ایزد رام آمده است.
در اوستای سی‌روزه آمده : «…یاری باد به همه رزم و کارزار برساد. هر که را باد پشتیبان است پیروزی همیشه با اوست.

ایزد وَیو یا ایزد باد همواره با ایزد رام آمده است. ” وای یا وایو ”باد” چهره‌ای دوگانه دارد، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد. او نیکوکار است و در عین‌حال می‌تواند با نیروی ویران گر خود همه‌ چیز و همه ‌کس را نابود سازد.

در ادبیات پهلوی دارای دو نیمه‌ی بد و خوب است که در اوستا نیمه‌ی نیک او که دشمن دیوان است ستوده شده. ایزد وایو در یشت پانزدهم اوستا به عنوان ایزدی مهم مورد ستایش قرار گرفته و این ستایش تا دوران اشکانی و ساسانی ادامه داشته‌است. در فرهنگ ایران قدیم ایزد یا الهه ی باد است.

این خداوندگار نه تنها برای تمام موجودات زنده روح حیات بوده بلکه روح دنیا و گیتی نیز محسوب می شده است. وایو هم چنین هوایی است که در آن تمام موجودات زنده در هنگام مرگ نابود می شوند.

ایزد باد در اوستا چنین گزارش شده : جوینده، نیک‌كردار، چیره‌شونده، پس‌رونده، پیش‌رونده، پاینده‌فر، سخت‌ترین، قوی‌ترین، شكست‌دهنده، موج‌ریزنده، زبانه‌كشنده و ….
 
سروده‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ی نسک (:کتاب) بندهش ؛

چون باد‌روز، روز نشاط آمد ای نگار،
شادی فزای هین و بده باده و بیار.

باده است شادی دل پیوسته باده خور،
بی‌باده هر چه بینی باد هوا شمار.

اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

در بخش (نیایش خواندن سرود و ادعیه) از بر کن و به کار نو مَپیوند.

 
اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

وگر با شدت کار، با داوران،
در این روز رو، تا شوی کامران.

سزد روز (باد) ار درنگی شوی،
نپیوندی امروز کار از نوی.

🌺 گل باد رنگ بویه نماد باد ایزد است.

@khashatra

#جایگاه_اندیشه_زرتشت_در_جهان_امروز

✅ بینش و پیام اشوزرتشت اسپنتمان ، کُهن‌ترين يادگاراخلاقی و انسان محور برای بشر در جهان امروزی است.

از يک‌ سو نخستين دين و فلسفه ی يکتا پرستی در جهان است که با آموزه‌های خود هر مرد و زن از هر باور و فرهنگی را در جهان به رستگاری سفارش می‌کند.
و از سوی ديگر با انگيزه ی تازه کردن زندگی و هماهنگ شدن با دانش زمان در جهان ، به خواسته و نيازهای مردم در هر مکانی سازگار شده است. 
بی گمان داشته و ابزار انسان در جهان محدود بوده و خواسته‌ ی او نیز نامحدود است.
ولی بسياری از آرزوها و روياهای اين آفريده ی اهورايی ، در گذر زمان با بهره‌ گيری از دانش به واقعيت تبديل شده و انسان آن را تجربه کرده است.
جهان امروز جهانی ست به کوچکی يک دهکده که ساکنان آن به یاری ابزار علمی و کم ترين زمان امکان دستيابی به انديشه ، تمدن و فرهن گها را در دور ترين مسافت خواهند داشت.
در اين دهکده ی جهانی انديشه هايی رنگارنگ از روزگاران گذشته نيز شکل گرفته و دين های خدا محور ، پديدار شده‌اند که همه ی آن ها به زبان قوم خويش مردم زمان را از بيداد و ستم روزگار رهايی بخشيده‌اند و بشر را به اخلاق و رفتار نيکو دعوت کرده‌اند.
چند مکتب بشری نيز در گوشه‌هايی از جهان شکل گرفته و راه کارهايی به انسان پيشنهاد داده‌اند در اين ميان اشوزرتشت اسپنتمان کهن ترین یکتاپرست گیتی می باشد.

📚 بُن مایه :

برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دی به دین از آذر ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه ۱۷ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۸ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ دی به دین = آفریدگار.

@khashatra