کره جنوبی برای مقابله با بحران کاهش جمعیت، طرحی را برای حمایت مالی از خانواده‌ها اعلام کرده که ارزش مجموع کمک‌های آن می‌تواند به حدود ۵۶ هزار دلار برای هر کودک برسد.
این مبلغ قرار نیست یک‌جا پرداخت شود؛ بلکه مجموع کمک‌هزینه تولد، پرداخت‌های ماهانه کودک و حمایت‌های تکمیلی در طول چند سال است. اجرای برنامه برای ژوئیه ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده و جزئیات نهایی آن به تصویب بودجه و مقررات اجرایی بستگی دارد.
نرخ باروری کره جنوبی از پایین‌ترین نرخ‌های جهان است. هزینه مسکن، آموزش و نگهداری کودک و دشواری جمع میان کار و فرزندپروری، از عوامل این بحران‌اند.
تجربه کره جنوبی یک پرسش مهم پیش روی ما می‌گذارد: آیا می‌توان از خانواده‌ها انتظار فرزندآوری داشت، بی‌آنکه جامعه و دولت سهم خود را در تأمین هزینه‌ها و امنیت آینده کودکان بپذیرند؟


@kherad_jensi

فاحشه‌های واقعی!

✍ محسن نکویی
کارشناس ارشد مدیریت و فعال حوزه صنعت

یکی از ماندگارترین و تکان‌دهنده‌ترین داستان‌های کوتاه ادبیات جهان، «تُپُلی» (Boule de suif) اثر گی دو موپاسان، نویسنده نامدار فرانسوی است؛ داستانی که نخستین‌بار در سال ۱۸۸۰ منتشر شد و از مشهورترین آثار او به شمار می‌رود. داستان در جریان جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ اتفاق می‌افتد. گروهی از مردم، برای فرار از نیروهای پروسی، سوار یک کالسکه می‌شوند: اشراف، بازرگانان، یک کارخانه‌دار، یک جمهوری‌خواه و دو راهبه؛ و در کنار همه آنها زنی به نام الیزابت روسه که به دلیل شغلش لقب «تُپُلی» گرفته است.

در آغاز، بسیاری از مسافران با تحقیر و انزجار به او نگاه می‌کنند؛ گویی حضور او لکه‌ای بر «آبرو» و «شرافت» آنان است. اما چند ساعت بعد، وقتی گرسنگی بر آنها غلبه می‌کند، معلوم می‌شود تنها کسی که برای سفر غذا همراه آورده، همین زن مطرود است. او بدون حساب‌گری، غذایش را با دیگران تقسیم می‌کند؛ همان کسانی که تا چند لحظه پیش حاضر نبودند او را هم‌سطح خود بدانند. ماجرا زمانی تلخ‌تر می‌شود که افسر پروسی اعلام می‌کند کالسکه اجازه حرکت ندارد، مگر آنکه تُپُلی خواسته او را بپذیرد. او ابتدا مقاومت می‌کند؛ نه از سر خودخواهی، بلکه به‌دلیل غرور، باورهای شخصی و مخالفتش با تسلیم شدن در برابر اشغالگر.

اما اتفاق عجیب اینجاست: همان آدم‌هایی که ابتدا از شنیدن درخواست افسر خشمگین شده بودند، به‌تدریج شروع به فشار آوردن بر تُپُلی می‌کنند. اشراف، بازرگانان، ثروتمندان و حتی کسانی که خود را مذهبی و اخلاق‌مدار می‌دانند، هرکدام به شیوه‌ای تلاش می‌کنند او را قانع کنند که «برای مصلحت جمع» کوتاه بیاید.

مذهب، میهن‌پرستی، منطق، مصلحت و حتی استدلال‌های اخلاقی، همه به ابزارهایی برای متقاعد کردن یک زن تبدیل می‌شوند تا کاری را انجام دهد که خودِ همان افراد تا چند ساعت پیش آن را ننگ و بی‌اخلاقی می‌دانستند. و اینجاست که نبوغ موپاسان آشکار می‌شود: او نشان می‌دهد اخلاق، وقتی پای منفعت شخصی در میان باشد، چگونه می‌تواند برای توجیه هر کاری تغییر شکل دهد. تُپُلی سرانجام برای نجات همه مسافران تسلیم می‌شود. کالسکه دوباره به راه می‌افتد.

اما حالا همان جماعتی که برای آزادی خود به او نیاز داشتند، دوباره از او فاصله می‌گیرند؛ غذاهایشان را بیرون می‌آورند و می‌خورند، در حالی که تُپُلی تنها، گرسنه و تحقیرشده، در گوشه کالسکه نشسته است. آنان دوباره از میهن، شرافت، اخلاق، مذهب و پاکدامنی سخن می‌گویند؛ اما کسی حاضر نیست به زنی نگاه کند که بهای آزادی همه آنان را پرداخته است.

موپاسان در این داستان، بیش از آنکه درباره «فاحشگی» سخن بگوید، درباره ریاکاری اجتماعی حرف می‌زند. پرسش واقعی داستان این نیست که «فاحشه کیست؟» بلکه این است که چه کسی واقعاً شرافت خود را فروخت؟ زنی که برای نجات دیگران قربانی شد؟ یا کسانی که اخلاق و ارزش‌هایشان را تا زمانی دوست داشتند که هزینه‌ای برایشان نداشت؟

و شاید به همین دلیل است که بیش از یک قرن پس از انتشار داستان، «تُپُلی» هنوز خواندنی است؛ چون شخصیت‌های آن فقط متعلق به فرانسه قرن نوزدهم نیستند. آنها می‌توانند در هر جامعه‌ای، در هر زمان و در میان هر طبقه‌ای دوباره ظاهر شوند. گاهی «فاحشه‌های واقعی» کسانی نیستند که جامعه با این عنوان تحقیرشان می‌کند؛ بلکه کسانی‌اند که شرافت، اخلاق و باورهایشان را در نخستین معامله با منفعت شخصی می‌فروشند!

@kherad_jensi

دغدغه والدین آموزش برای مراقبت از نقاط خصوصی کودکان است اما خود نادانسته چگونه حریم خصوصی فرزند را می‌شکنند؟

@kherad_jensi

واژینوکراسی ایرانی و وفاق اجباری بر سر ریاست یک دانشگاه!

✍قیاس الدین مع الفارق!

پسوند «کراسی/cracy» بر سر هر چیزی بیاید به معنای سالاری و حاکمیت آنست، مثل دموکراسی (مردم‌سالاری)، اوتوکراسی (خویش‌کامگی) و ... . اینکه سالاری در امر سیاسی -چه کلان مانند حاکمیت کل جامعه، چه خُرد مانند نهادهای اجتماعی همچون خانواده، دانشگاه و ... – از آنِ چه ارزش‌ها یا چه کسانی باشد، در تاریخ بشر معرکه آراء بوده است.

به‌هرروی، بسیاری مردمان در برابر مدعیان خودپرستِ سروری اعم از شاه و اشراف و ...، با نفی هرگونه برتری نژاد، رنگ، جنس، طبقه و ...، فضیلت‌سالاری را عرضه کرده‌اند و گفته‌اند «کسی باید ریاست را به عهده داشته باشد که بیشتر بداند و کمتر بخواهد و بیشتر بتواند»، یعنی هم دانش حقیقی‌اش او را به حال دیگران سودمندتر گرداند و هم مدیریت و تدبیرش بر اساس تجربه (و نه ادعا) ثابت‌شده باشد و هم دستش کج نباشد. و اگر چنین باشد، فضیلت‌سالاری اتفاق افتاده است.

و اگر محوریت با فضیلت باشد، دیگر ملاک‌ها ازجمله روابط نسَبی و سببی کنار می‌روند. چون هرکسی که «فرزند خصال خویشتن» باشد با هر جایگاه اقتصادی، طبقاتی و جنسیتی و از هر نسَبی می‌تواند در مسابقه فضیلت شرکت جوید.

اما شوربختانه، تاریخِ دراز تأثیر روابط نسَبی و سببی بر حکمرانی‌ها، همچنان در بسیاری از زمینه‌های زندگی بشر ادامه دارد.

مصداقِ سالاریِ روابط نَسبی، به‌کار‌گماردن برادران و فرزندان و ... و مصداقِ سالاریِ روابط سببی، به‌کار‌گماردن همسران و عروسان در مناصب است که می‌شود آن را "واژینوکراسی" (Vaginocracy) نام نهاد. اما روی نویسنده به دیوار چین! و اگر خواننده بگوید مودبانه نیست که این‌قدر صریح باشیم و نامی از عضو خصوصی بدن را بر یک پدیده سیاسی-مدیریتی بگذاریم، باید پاسخ داد که شاید! اما نه بی‌ادبانه‌تر از رفتار کسانی که سرنوشت اقتصادی-اجتماعی و رفاه و ترقی میلیون‌ها نفر را قربانی خویش‌پرستی می‌کنند.

اما این واژینوکراسی که حتی در شرکت‌های اقتصادی هم ظلم است، وقتی در فضیلت‌بنیادترین نهاد اجتماعی، یعنی دانشگاه دیده شود، بزرگ ترین ظلم است.

مخاطبِ ناراحت از این عنوان، فرض بفرماید در میان صدها عضو هیئت‌علمی که تمام عمرشان را صرف کسب فضیلت‌های علمی و مهارتی و اخلاقی نموده‌اند، ملاکِ ریاست و مدیریت، نه «تکیه بر تقوا و دانش»، بلکه این باشد که "تو زنِ فلانی باشی!". و این مصیبت وقتی شدیدتر می‌شود که در بزرگ‌ترین دانشگاه زنانه کشور با شعار «زن فرهیخته، جامعه بالنده» اتفاق بیفتد و مدیریت زنانه را بدنام سازد.
اما کسانی که با واژینوکراسی به ریاست می‌رسند را باید "واژینوکرات" خواند.

حالا، واژینوکراتِ دانشگاه یادشده، زن یکی از اعضای فلان شورای عالی است که «از قضا» عضو کمیته پنج نفره تائید صلاحیت کسانی است که وزیر علوم برای ریاست دانشگاه‌های کشور پیشنهاد می‌کند. و این یعنی اگر وزیر علوم، دستِ زن آن عضو محترم را از صندلی ریاست ببُرد، دستش زیر ساطور ایشان خواهد بود؟! و افرادی که به ریاست دانشگاه ها می گمارد در آن کمیته تأیید نمی شوند؟! و باز باید پرسید آیا همین «وفاق اجباری» است که سبب شده است وزارت علوم از بیداد این رئیس تحمیلی چشم بپوشد و تغییرش ندهد؟!
کوتاه آنکه، نمی توان وفاقِ اجباری دولت با واژینوکراسی را ندید.

@kherad_jensi

عدم حفظ حریم خصوصی والدین، چگونه روان کودکان را دچار آسیب می‌کند؟

@kherad_jensi

-در چرا قفل بود؟
-تو چرا لخت بودی؟

راهکارخانم دکتر خویی برای پاسخ به سوالات کودکان!
@kherad_jensi

حجابی که از شدت بی تدبیری آرزو شد!

@kherad_jensi

سوالات والدین در مورد فضای خصوصی‌ و هنگام قفل کردن در اتاق خواب

راهکار سرکار خانم دکتر خویی برای پاسخ به سوالات کودکان.

@kherad_jensi

چگونه نادیده گرفتن نشانه‌های آسیب در کودکان یا پرسش‌های مکرر و غیرتخصصی از آن‌ها، می‌تواند آسیب‌های روانی را تشدید کند!
@kherad_jensi

پشت هر بار لمس کودک باید آگاهی، احترام و فکر باشد؛ نه عادت و عجله!

بهانه‌های اشتباه برای دست زدن بی‌جهت به اندام خصوصی کودکان

@kherad_jensi

📌گروه جامعه‌شناسی پزشکی و سلامت با همکاری گروه مطالعات‌ زنان انجمن جامعه‌شناسی ایران برگزار می‌کند:

🔍نشست مجازی:
«آندومتریوز؛ بیماری نامرئی! 
خوانشی بین‌رشته‌ای از تجربۀ بیماری، جنسیت و سلامت زنان»

سخنرانان:
▫️زهره کشاورز
پزشک، فلوشیپ طب جنسی، متخصص سلامت باروری
استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

▫️ملیحه عرشی
دانشیار مددکاری اجتماعی دانشگاه علوم‌توانبخشی و سلامت اجتماعی

▫️نگار سراج
دانشجوی دکتری مددکاری اجتماعی دانشگاه علامه‌طباطبائی و مددکار اجتماعی حوزه سلامت

▫️فرزانه کشاورز میرزاخانی
دانش‌آموخته ارشد جامعه‌شناسی و راوی تجربه زیسته

دبیر نشست و سخنران: 
▫️شیرین احمدنیا
دانشیار جامعه‌شناسی دانشگاه علامه‌طباطبائی، 
مدیر گروه‌های جامعه‌شناسی پزشکی و سلامت و مطالعات زنان

🗓زمان: دوشنبه، ۱۱ آبان ۱۴۰۵ 
ساعت ۱۷ تا ۱۹

🔗لینک نشست:
https://meet.google.com/ysz-xrbw-ruj


@EveDaughters
@kherad_jensi

مواجهه کودکان با محتوای نامناسب رسانه‌ای همیشه قابل پیش‌بینی نیست. آگاهی و همراهی والدین، به کودک کمک می‌کند این پیام‌ها را درست بشناسد و از آن‌ها تأثیر نگیرد.

@kherad_jensi

روبه‌رو شدن کودک با فرهنگ‌های متفاوت، به معنای الگوبرداری جنسی از آن‌ها نیست؛ فقط دنیای تازه‌ای از سؤال‌ها را پیش روی کودک باز می‌کند!

@kherad_jensi

پربازدیدترین ویدیوی جهان در ۲۴ ساعت اخیر!

توی ترکیه یه مردی داشت از کنار خیابون رد میشد که به صورت اتفاقی یه زنی رو دید و بدون هیچ دلیلی و بدون اینکه بشناستش یه سیلی محکم زد تو صورتش‌.
مرد بعد از دستگیری گفت به صورت اتفاقی دستم خورده بهش. در حالیکه زن به خاطر همین یک سیلی پرده گوشش پاره شده و شنواییش رو از دست داده.

@kherad_jensi

چرا دخالت یا مواجه مستقیم؟
همه چیز دست ما نیست، ولی اگه یاد بگیریم چگونه کنار کودک باشیم، وقتی چیز عجیبی دید، به درستی تشخیص میدهد و آرام می‌ماند! بستگی به مدیریت والدین دارد.

@kherad_jensi

آخرین فرصت آموزش و تربیت جنسی در چه سنی است؟
@kherad_jensi