🔸 جنگ هیبریدی معکوس (Reversed Hybrid Warfare): جنگ هیبریدی معمولاً به استراتژی قدرت‌های ضعیف‌تر (مانند جمهوری اسلامی) گفته می‌شود که از ابزارهای غیرمتقارن (نیروهای نیابتی، تروریسم، جنگ سایبری) برای ضربه زدن به یک قدرت بزرگتر استفاده می‌کنند. اما سناریوی فعلی، یک «جنگ هیبریدی معکوس» است. در اینجا، یک قدرت نظامی برتر (اسرائیل)، از یک حمله نظامی دقیق و متعارف به عنوان اهرمی برای فعال‌سازی بزرگترین نقطه ضعف غیرمتقارن حریف خود (نارضایتی گسترده مردمی) استفاده می‌کند. در این دکترین، موشک‌ها تنها جرقه را می‌زنند؛ آتش اصلی را مردمی روشن خواهند کرد که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند.

🔸 محاصره استراتژیک چندوجهی (Multi-Dimensional Strategic Siege): این دکترین، فراتر از تحریم یا تهدید نظامی صرف است. این یک استراتژی هماهنگ برای اعمال فشار حداکثری بر یک حکومت از تمام زوایای ممکن (اقتصادی، دیپلماتیک، نظامی، اطلاعاتی و روانی) به صورت همزمان است. هدف از این محاصره، فرسایش کامل توانایی‌های دشمن، نابودی انسجام داخلی آن، و ایجاد یک بحران بقا است تا در نهایت یا تسلیم شود، یا از درون دچار فروپاشی کنترل‌نشده گردد. جمهوری اسلامی امروز در مرکز این محاصره استراتژیک قرار گرفته است.

پست قبل: 💢 تحلیل شخصیت خامنه ای.

🔸 آینه عبرت: دیگران چه کردند؟
- نروژ: این کشور نیز مانند ایران یک غول نفتی است. اما به جای بنیادهای غیرشفاف، یک «صندوق ثروت ملی» شفاف تأسیس کرد و درآمدهای نفتی را برای نسل‌های آینده سرمایه‌گذاری نمود، نه صرف هزینه‌های جاری و خرید وفاداری.
- عربستان سعودی: رقیب منطقه‌ای ایران، با وجود ساختار غیردموکراتیک، بقای خود را در توسعه اقتصادی می‌بیند. برنامه «چشم‌انداز ۲۰۳۰» آن‌ها تلاشی استراتژیک برای کاهش وابستگی به نفت و جذب سرمایه‌گذاری جهانی است؛ دقیقاً مسیری معکوس با استراتژی جمهوری اسلامی.
- سنگاپور: این کشور بدون هیچ‌گونه منابع طبیعی، با تمرکز بر سرمایه انسانی، ایجاد یک محیط امن برای سرمایه‌گذاری خارجی، مبارزه با فساد و تبدیل شدن به یک قطب تجاری جهانی، به یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان تبدیل شده است.

🔸 جنگ شناختی (Cognitive Warfare): این دکترین نظامی مدرن، فراتر از جنگ روانی سنتی است. هدف آن، نه فقط ترساندن دشمن، بلکه فلج کردن فرآیند تصمیم‌گیری او از طریق «اشباع اطلاعاتی»، ارسال سیگنال‌های متناقض، افشای اطلاعات طبقه‌بندی‌شده و ایجاد بی‌اعتمادی و پارانویا در سطوح بالای فرماندهی است. افشاگری‌های دقیق موساد، همزمان با فشارهای دیپلماتیک و اقتصادی، نمونه‌ای از یک جنگ شناختی پیچیده است که تلاش دارد ذهن رهبران جمهوری اسلامی را مختل کرده و آن‌ها را به سمت اشتباهات مرگبار سوق دهد.

🔸 ذهنیت پناهگاهی (Bunker Mentality): این اصطلاح روانشناسی سیاسی، وضعیت کنونی رهبران جمهوری اسلامی را به بهترین شکل توصیف می‌کند. این ذهنیت زمانی شکل می‌گیرد که یک گروه حاکم، خود را تحت محاصره کامل از خارج و تهدید دائمی از داخل می‌بیند. در این حالت، هرگونه انتقاد به عنوان «خیانت»، هر صدای مخالفی به عنوان «جاسوسی»، و هر عقب‌نشینی به عنوان «نشانه‌ فروپاشی» تلقی می‌شود. نتیجه این ذهنیت، پارانویای شدید، تصمیم‌گیری‌های هیجانی و توسل به خشونت حداکثری به عنوان تنها راه بقا است. اعدام امروز، محصول مستقیم همین ذهنیت پناهگاهی است.

🔸 استراتژی انقباض (Constriction Strategy / Anaconda Strategy): این یک دکترین نظامی-استراتژیک است که هدف آن نه یک حمله سریع و برق‌آسا، بلکه خفه کردن تدریجی دشمن از طریق یک محاصره چندوجهی و فزاینده است. این استراتژی شامل مسدود کردن شریان‌های اقتصادی، انزوای دیپلماتیک، ایجاد ائتلاف‌های نظامی در اطراف مرزهای دشمن، قطع کردن بازوهای نیابتی آن، و تضعیف توانایی‌های داخلی‌اش می‌شود تا دشمن بدون نیاز به یک جنگ تمام‌عیار، از درون تحلیل رفته و تسلیم شود یا فرو بپاشد. جمهوری اسلامی امروز دقیقاً در حلقه این استراتژی انقباضی گرفتار شده است.

بعد از دو سه سال پس از جنگ ، این روشنفکران دوباره برگشتند به قهر با مذهب، قهر با بنیان‌های بومی، روی آوردن به غرب با دلبستگی و وابستگی بی‌قیدوشرط و پذیرش هرچه از غرب می‌آید.
یکی از مواردش این است که غربی‌ها و روشنفکران از مذهب گریختند.
اخوان ثالث برای مشهدی‌ها، چه سنتی‌ها و چه طبقه متوسط‌شان، مقام و احترام و جایگاه ویژه‌ای دارد نسبت به دیگر شاعران ایران؛ دلبستگی خاصی به او دارند. خامنه‌ای هم خیلی سعی کرده بود وارد حلقه او شود، اما اخوان کمی متفاوت بود با آدم‌های سنتی و تحمل کسانی مثل آقای خامنه‌ای یا آخوندها را نداشت، چون خودش اهل برخی مسائل بود، خلوت دوست داشت و با دوستان خاصش می‌چرخید. این کجا و آن کجا؛ حوصله این چیزها را نداشت، ولی ارتباطی داشتند. وقتی خامنه‌ای رئیس‌جمهور شد، تلفن را برداشت و یک روز به خانه اخوان زنگ زد و گفت: حالا انقلاب شده و این‌طور شده، شما بیایید اینجا، بیایید ریاست‌جمهوری و شروع کنید به کار در این تشکیلات؛ یعنی آبروی خودتان و موقعیت‌تان را در خدمت جمهوری اسلامی قرار دهید. اخوان هم با صراحت تمام گفت – یک تعبیری به کار برد ، چیزی شبیه این – که شما آدم‌هایی نیستید که نان‌تان حلال باشد. آقای خامنه‌ای به شدت ناراحت شد و بهش برخورد، چون خودش را رئیس‌جمهور می‌دانست و فکر می‌کرد حالا دست و پایش را گم کرده. این جواب صریح و تحقیرآمیز خیلی آزارش داد، طوری که در نماز جمعه – آمد و گفت که علیه روشنفکران حرف زدم، ولی اسم نبرد و گفت این‌ها آمده‌اند حالا این را می‌گویند، قدرنشناس‌اند و فلان، خیلی عصبانی بود. ولی وقتی اخوان فوت کرد و وصیت کرده بود در توس، نزدیک آرامگاه فردوسی دفن شود، اجازه ندادند؛ شفیعی کدکنی تنها کاری که بعد از انقلاب با آقای خامنه‌ای صحبت کرد یا با حکومت تماس داشت، سر قضیه اخوان بود و خامنه‌ای قبول کرد، یعنی به خاطر اینکه او قبول کرد، توانستند اخوان را آنجا دفن کنند.

🔸 مدیریت اِدراک (Perception Management): این یک دکترین پیچیده در جنگ‌های شناختی است که در آن، هدف اصلی نه تغییر «واقعیت»، بلکه تغییر «تصور و برداشت مخاطب از واقعیت» است. در این استراتژی، یک قدرت حاکم با برجسته‌سازی داده‌های مثبتِ حداقلی (یک کنسرت) و به حاشیه راندن داده‌های منفیِ حداکثری (فروپاشی اقتصادی)، یک روایت جایگزین و مطلوب برای خود می‌سازد. این یک فریب نیست؛ بلکه یک «هدایتگری» هوشمندانه است که از سوگیری‌های شناختی و تمایلات روانی خودِ جامعه علیه آن استفاده می‌کند. هشیاری در برابر این استراتژی، اولین قدم برای شکست دادن آن است. باید آموخت که «به بالا نگاه کنیم».