قزوین,تصویر رضا شاه دوم در دست هم میهنان
@khod2

خیابان جمهوری تهران
@khod2

یوسف آباد تهران
@khod2

حضور انبوه مردم در وکیل آباد مشهد
@khod2

آریاشهر حضور پرشور مردم
@khod2

قرچک جاویدشاه
@khod2

این آخرین نبرده پهلوی برمیگرده
🔗 tweetnewsofficial
@khod2

این آخرین نبرده پهلوی برمیگرده,هفت حوض تهران،جاویدشاه
🔗 tweetnewsofficial
@khod2

شروع تظاهرات در منطقه فلاح تهران
@khod2

شریعتی تهران با شعار جاوید شاه
@khod2

پونک
@khod2

این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده،کرمان
@khod2

سیل جمعیت در تالش استان گیلان،جاوید شاه
🔗 cheshm_abi (@chawshin_83)
@khod2

شیراز,این آخرین نبرده پهلوی برمیگرده.
@khod2

منیریه تهران
@khod2

این آخرین نبرده پهلوی برمی‌گرده،اهواز ۱۸ دی ۲۵۸۴ #جاویدشاه
@khod2

تهرانمون اینطوری قشنگتر نیست؟
@khod2

پل سیدخندان تهران مملو از جمعیت
@khod2

خیابان آزادی تهران تقاطع اسکندری،مملو از جمعیت
@khod2

در دل این خیزش عظیم، انقلاب ملی،رژیمی خون‌ریز با تمام قوای سرکوب‌گر خود از بسیج و لباس‌شخصی تا سپاه و ارتش و نیروی انتظامی به جنگ مردمی رفت که دیگر سکوت را برنتافتند.
علی خامنه‌ای و فرماندهانش گمان بردند که با گلوله و گاز اشک‌آور و شکنجه و تیر مستقیم به سر و سینه می‌توان آتش خشم انباشته‌شده‌ی یک ملت را خاموش کرد؛ اما تاریخ گواه است و این بار نیز گواهی می‌دهد
خشمِ سرکوب‌شده‌ی ملتی، هرگز با خونریزی افروخته‌تر نمی‌میرد؛ بلکه از دل همان خون، شعله‌ورتر برمی‌خیزد.
مردم ایران، بار دیگر، دردناک‌ترین و درخشان‌ترین درس را به جهانیان دادند
هیچ قدرتی نه قدرت سلاح، نه قدرت نفت، نه قدرت تبلیغات، و نه حتی قدرت متحدین خارجی به اندازه‌ی قدرتِ متحد و آگاهِ یک جامعه نیست.
این قدرت، از قدرت آمریکا، از قدرت ائتلاف‌های غربی، از قدرت هر امپراطوری دیروز و امروز، سنگین‌تر و پایدارتر است؛ زیرا از درون خاک و خون و تاریخ خود برمی‌خیزد.
اکنون، در افق، سایه‌ی مداخله‌ی نظامی مستقیم آمریکا دیده می‌شود؛ اما آیا این بار نیز به بازیِ تغییر رژیم از بیرون» بسنده خواهد شد یا آنکه جهان شاهد همراهی واقعی با اراده‌ی درونی ملت ایران خواهد بود؟ پاسخ هنوز در پرده است، اما یک چیز تغییر کرده است ،این بار، فرق می‌کند.
آمار خون، فریاد می‌زند
بیش از بیست هزار جان به قربانگاه سرکوب رفته‌اند؛ سیصد هزار تن زخم بر تن و جان دارند.
این نه اعتراض است، این جنگ تمام‌عیار علیه یک ملت است؛ جنگی که یک‌طرفش سپاهیان مسلح به سلاح‌های سنگین و دیگری مردمی‌اند که جز غیرت و عزم و ایمان، سلاحی در دست ندارند.
دیگر، دست خالی به میدان نخواهیم آمد.
انتقام، دیگر یک احساس شخصی نیست؛ یک وظیفه‌ی تاریخی و اخلاقی است.
هر نیروی مزدور رژیم از لباس‌شخصی تا پاسدار و بسیجی که دستش به خون این مردم آلوده است، باید بداند: دیگر جایی برای پنهان شدن نیست.
سازماندهی میکنیم
نه از سر کینه‌ی کور، بلکه از سر عدالتِ انقلابی
خشونتِ هدفمند و سازمان‌یافته در برابر خشونتِ سازمان‌یافته‌ی رژیم نه تنها مشروع است، بلکه ضروری است تا این چرخه‌ی مرگ را بشکنیم.
و در پایان، این حقیقت جاودانه باقی می‌ماند که هیچ قدرتی، هرگز، به اندازه‌ی قدرت یک جامعه‌ی بیدار و متحد، نخواهد بود.
ایران، امروز، نه فقط در خیابان‌هایش، که در قلب هر ایرانیِ آزاده‌ای، زنده است. و این قلب، تا پیروزی یا شهادت خواهد تپید.

@khod2