من خدا هستم

🔘 رقصِ روشنفکران روی کوهِ جنازه‌ها؛ چرا «چپِ ضدامپریالیست» خونِ ایرانیان را نمی‌بیند؟
(تحلیل و واکاوی یک خیانت ایدئولوژیک)

▪️ انتشار مقاله‌ای به قلم یک ایرانی در وب‌سایت «الجزیره»، موجی از خشم و انزجار را در میان مردم داغدار ایران برانگیخته. نویسنده در این مقاله، آمار هولناک ۳۰ هزار کشته در قیام دی‌ماه را «المپیکِ آمار مرگ» نامیده و ادعا کرده که این اعداد ساخته شده‌اند تا «افکار عمومی را برای حمله نظامی آمریکا آماده کنند» و «نسل‌کشی در غزه را به حاشیه ببرند.»

▪️ در روزهایی که کامیون‌های یخچال‌دارِ در حال جابجایی اجساد از سردخانه‌های لبریزِ کهریزک هستند و خانواده‌ها برای تحویل جنازه فرزندانشان باید پولِ گلوله بدهند، تئوری‌بافی برای «کوچک‌نمایی» این قتل‌عام، چیزی جز پاشیدن نمک بر زخم یک ملت نیست. اما چرا این نگاهِ مسموم خریدار دارد؟

▫️ کالبدشکافی وضعیت: سندرومِ کوریِ ایدئولوژیک

۱. امپریالیسمِ معکوس و جهانِ دوقطبی
نشریات معتبری چون آتلانتیک و نیو ریپابلیک اخیراً سکوت کرکننده‌ی رسانه‌ها و فعالان «چپِ غربی» در قبال ایران را بررسی کرده‌اند. مشکل کجاست؟ در ذهن این جریان، جهان یک فرمول ساده دارد: «آمریکا و متحدانش شرِ مطلق هستند.» بنابراین، جمهوری اسلامی چون شعار «مرگ بر آمریکا/اسرائیل» می‌دهد، در بلوک «ضدامپریالیسم» قرار می‌گیرد. برای این ایدئولوژی، خون کودکان در غزه ارزش سیاسی دارد، اما خون ۳۰ هزار ایرانی در کف خیابان‌های رشت، تهران و زاهدان، یک «مزاحمت خبری» است که تئوری‌هایشان را خراب می‌کند.

۲. توهین به شعور و عاملیتِ ملت ایران
دردناک‌ترین بخش این تفکر (که در مقاله الجزیره هم مستتر است)، نگاه مستعمراتی به مردم ایران است. آن‌ها نمی‌توانند بپذیرند که کارگران، دانشجویان و زنان ایرانی، با اراده خودشان و برای حقوق اولیه‌شان قیام کرده‌اند. برای اینکه ذهنِ دگمِ خود را آرام کنند، راحت‌ترین برچسب را به جوانان ما می‌زنند: «عوامل سیا، موساد و اسرائیل». این دقیقاً تکرارِ خطبه‌های خامنه‌ای از زبانِ روشنفکرانِ کافه‌نشین در غرب است.

۳. تکرار خطای خونینِ تاریخ (از ۶۷ تا ۱۴۰۴)
تاریخ در حال تکرار است. در سال ۱۳۵۷، چپ‌گرایان ایران فریب شعارهای «ضدامپریالیستی» روحانیون را خوردند و «آزادی و دموکراسی» را قربانی مبارزه با آمریکا کردند. پاداش آن‌ها چه بود؟ اعدام‌های فله‌ای در تابستان ۱۳۶۰ و قتل‌عام خاوران در سال ۱۳۶۷ (که گزارشگر ویژه سازمان ملل اخیراً آن را نسل‌کشی نامید). امروز نیز بازماندگان فکری همان جریان، در حال توجیهِ بزرگترین کشتار قرن ۲۱ در ایران (دی‌ماه ۱۴۰۴) هستند.

🔸 مفهوم کلیدی: «تنهاییِ استراتژیک و عمل‌گرایی ملی»
آنچه مقاله الجزیره و سکوت چپ‌گرایان جهانی به ما می‌آموزد، یک درس تلخ اما رهایی‌بخش است: ما در این نبردِ وجودی، کاملاً تنهاییم.
مردم ایران نباید منتظر تأیید، همدردی یا اشک ریختنِ ایدئولوژی‌هایی باشند که انسان‌ها را بر اساس «دشمنی با آمریکا» ارزش‌گذاری می‌کنند. اگر رژیم از فرصتِ سکوتِ جهانی استفاده کند، ایران به یک «کره شمالیِ اسلامی» تبدیل خواهد شد؛ کشوری ویران، گرسنه و مطیع.

ما برای نجات خانه‌مان، نه به تئوری‌های ضدامپریالیستی نیاز داریم، نه به دلسوزی غرب. ما به بالاترین سطح از «عمل‌گراییِ ملی» نیاز داریم تا در شکافِ درگیری‌های پیش‌رو (تهدیدات نظامی و فروپاشی اقتصادی)، کار این غارتگران را تمام کنیم. تاریخ را نه مقاله‌نویسان الجزیره، که خون‌های شسته شده از کف خیابان‌ها می‌نویسند.

@khod2

👍29❤5👎5😢5

2.34K viewsedited 05:52