ایران یکپارچه زیر پرچم شیر و خورشید

به نام خرد

در این بزنگاه تاریخی بیانیه‌ی رضا پهلوی در باب حفظ تمامیت ارضیِ ایران، نه فقط به‌جا بود بلکه ضرورت داشت. در لحظات حساسی که آینده‌‌ی سیاسیِ ایران در هاله‌هایی از ابهام و التهاب و در آستانه‌ی گذار و انقلاب قرار دارد، ضروری بود اولین و مهمترین خط مشی، توسط رهبر بی‌بدیل و بی‌رقیب این گذار برای همگان ترسیم شود:
- ایران، بی‌چون‌وچرا یکپارچه خواهد ماند

تمامیت ارضیِ ایران نه در هیچ ابهامی است، نه روی هیچ میز معامله‌‌ای و نه موضوع هیچ مذاکره‌ای
در اوضاع و احوالی که برخی جریانات قوم‌گرا می‌کوشند با الفاظی چون «فدرالیسم قومی» یا «حق تعیین سرنوشت ملل» به معانی و مفاهیم خیانت و جسارت کنند، این بیانیه نقشی تعیین‌کننده‌ در بازگرداندن گفتمان‌ها به چهارچوب‌های ملی و مرزهای مجاز داشت. زیرا از تجربه‌ی تاریخی و حقوق بین‌الملل آموخته‌ایم که تبدیل و تعبیر «مردم» به «ملت‌های جداگانه‌ی قومی» مهمترین مقدمه‌ی واگراییِ سیاسی و در نهایت تجزیه‌ی ارضی خواهد بود
واکنش‌ها به این بیانیه را هم باید مورد توجه تامی قرار داد
اگر کسی حقیقتاً و بدون ادا و نمایش به ایران یکپارچه باور دارد و هدفش واقعاً تحقق حقوق فرهنگی-زبانی و توسعه‌ی عادلانه‌ی امور کشور برای همه‌ی شهروندان است، این پیام را نباید تهدیدی علیه خود تلقی کند. تأکید بر تمامیت ارضی نه فقط نفی حقوق شهروندی نیست بلکه پیش‌شرط تحقق و تضمین پایدار آن است
اگر کسان یا جریاناتی از چنین موضع ابتدایی و روشنی برآشفته شدند، باید پرسید و بررسید که چرا؟
کدام بخش از «ایران تجزیه‌ناپذیر» یا «تأکید جدی و مصمم بر حفظ این تمامیت» برای ایشان مسئله‌ساز و تهدید تلقی شده است؟
مرزبندیِ شفاف با دشمنان این مرز و بوم، تنها برای آنهایی ناخوشایند و اعلان خطر است که مقاصد و پروژه‌هایی فراتر از عدم تمرکز اداری یا توسعه‌ی منطقه‌ای در ذهن دارند
در این میان برخی احزاب کردی — از جمله جریاناتی مانند حزب دموکرات کردستان ایران یا کومله — سال‌هاست گفتمانی را به کار می‌برند که بر مفهوم «ملت‌های ساکن ایران» تکیه دارد. این نوع صورت‌بندی، گرچه گاه در قالب و لفافه‌ی فدرالیسم تقریر می‌شود اما به لحاظ نظری و سیاسی فاصله‌ی اندکی با گفتمان جدایی‌طلبی دارد و می‌شود گفت در کشور ما مترادف با همان است. وقتی یک حزب، یک قوم را «ملت مستقل بالقوه» تعریف کرد، اقتضای منطقی آن چیزی جز توقع داشتن دولت مستقل نخواهد بود — حتی اگر امروز آن را تصریحاً مطالبه نکند.
با همه‌ی اینها، باید بین مردمان شریف کرد، ترک، بلوچ و عرب ایران با برخی احزاب سیاسی تفکیک کرد. بسیاری از منتقدان جدیِ تجزیه‌طلبی و قوم‌گراییِ افراطی، خود از میان همین اقوام برخاسته‌ و از بزرگ‌ترین سرمایه‌های انسجام ملی‌اند. مخالفت با فدرالیسم قومی، هرگز مخالفت با حقوق فرهنگی نیست، بلکه مخالفت با پروژه‌ای است که در کشوری با این درهم‌تنیدگیِ جمعیتی و اقتصادیِ عمیق و وسیع می‌تواند به تنش‌های دائمی و حتی درگیری‌های مرزیِ بین واحدهای فرضی منجر شود.
بیانیه‌ی اخیر رضا پهلوی دقیقاً برای همین مرحله ضرورت داشت:
برای آنکه روشن شود گذار از جمهوری اسلامی — نظامی که خود قوی‌ترین عامل تبعیض و تفرقه بوده — ابداً قرار نیست به تجزیه‌ی ایران بینجامد
گذار سیاسی بدون تضمین یکپارچگیِ سرزمینی، نتیجه‌ای جز بی‌ثباتیِ دائمی نخواهد داشت.
ایرانِ آینده می‌تواند کشوری باشد با تمرکززداییِ اداری، مدیریت محلیِ کارآمد، توسعه‌ی متوازن منطقه‌ای و آموزش زبان مادری در کنار زبان ملی؛ اما بدون تعرض به تمامیت ارضی و در چهارچوب ملتی یکپارچه و حاکمیتی ملی.
در چنین مقطعی، شفافیت، فضیلت و بهترین سیاست است
و کشیدن این خط قرمز حول تمامیت ارضیِ ایران توسط رضا پهلوی، دقیقاً همان شفافیت و سیاستی است که این بزنگاه تاریخی تشنه‌ی آن بود.

پاینده ایران

@islie
@khod2
@ktyab

ریشه رو نمیشه از این سرزمین گرفت،این مردم رو نمیشه از هم جداکرد،ایران همیشه ایران میمونه❤️
@khod2

مرگ بر تجزیه طلب در مراسم چهلم جاویدنامان ممسنی❤️
@khod2

چقد باشکوه برگزار کردن چهلم جانفدایان میهن رو
سیل پرچم شیرو خورشید در نورآباد ممسنی
لرها واقعا درجه میهن پرستیشون خیلی بالاس
#جاویدشاه

🔗 🇮🇷 آرتش۲ (@Aryammehr_2)
@khod2

🔘سقف واقعی انتظارات تهران از مذاکرات ژنو و معامله بزرگ پشت پرده.

💢در عمق بازی پیچیده‌ای که این روزها در ژنو جریان دارد، آنچه جمهوری اسلامی به عنوان سقف انتظار خود تعریف کرده، بسیار فراتر از لغو چند تحریم یا آزادسازی منابع مالی بلوکه‌شده است. بر اساس نشانه‌های آشکار و گزارش‌های موثق از داخل حلقه‌های تصمیم‌گیری، هدف اصلی تهران پیشگیری کامل از هرگونه اقدام نظامی مستقیم آمریکا تا برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره ایالات متحده در نوامبر ۲۰۲۶‌ است. همزمان، رژیم به شدت به دنبال سناریویی است که در آن دموکرات‌ها مجدداً اکثریت مجلس نمایندگان را به دست آورند و بدین‌ترتیب، اهرم فشار جمهوری‌خواهان بر سیاست خارجی بایدن (یا جانشین او) تا حد زیادی خنثی شود.
این دو هدف، برای جمهوری اسلامی نه یک آرزو‌‌بلکه یک ضرورت حیاتی است. حمله نظامی آمریکا حتی محدود در شرایط کنونی می‌تواند کل ساختار قدرت را به لرزه درآورد؛ از فروپاشی کامل اقتصاد گرفته تا فروپاشی احتمالی انسجام نیروهای مسلح و نهادهای امنیتی. بنابراین، زمان خریدن تا پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، برای تهران به معنای بقا است.

💢جالب‌تر، و در عین حال خطرناک‌تر، این است که برای رسیدن به این هدف، قدرت پنهان درون حکومت همان شبکه‌ای که سال‌هاست فراتر از شخص خامنه ای عمل می‌کند و در لایه‌های عمیق سپاه، اطلاعات و بیت رهبری تصمیمات کلیدی را هدایت می‌نماید حاضر است به هر شرطی تن بدهد.
حتی شرطی که تا دیروز غیرقابل تصور بود مانند حذف مهندسی‌شده و کنترل‌شده خامنه‌ای.

💢این حذف، الزاماً به معنای مرگ فیزیکی نیست؛ بلکه می‌تواند به شکل استعفا به دلیل بیماری انتقال قدرت به شورای رهبری موقت یا هر سناریوی دیگری که با حفظ ظاهر انقلابی و جلوگیری از خلأ قدرت همراه باشد، مهندسی شود. آنچه برای این قدرت پنهان اهمیت دارد، نه بقای شخص، بلکه بقای نظام به مثابه یک مجموعه است.
اگر برای خرید زمان تا انتخابات آمریکا و بازگشت دموکرات‌ها به اکثریت، لازم باشد که خامنه‌ای به عنوان قربانی سازش معرفی شود، این جریان آماده پرداخت این هزینه است.
به عبارت دقیق‌تر مذاکرات ژنو برای جمهوری اسلامی در حال حاضر نه یک دیپلماسی معمولی، بلکه یک عملیات نجات رژیم است که در آن همه چیز از برنامه هسته‌ای گرفته تا آینده شخص رهبر روی میز معامله قرار دارد.
قدرت پنهان می‌داند که اگر این پنجره زمانی از دست برود، احتمال حمله پیش‌دستانه اسرائیل-آمریکا به شدت افزایش می‌یابد و دیگر فرصتی برای مهندسی خروج نخواهد ماند.


در واقع آنچه در ژنو در جریان است، نه مذاکره برای احیای برجام بلکه معامله برای بقای نظام تا انتخابات ۲۰۲۶ آمریکا است؛ معامله‌ای که حتی حذف مهندسی‌شده خامنه ای را نیز در سبد گزینه‌های قابل قبول قرار داده.

@khod2