دکترررررر مسعود پزشکیان: با زبان سانتیری فوژ!

دوستان تا پیش از این اشتباه تلفظ میکردیم سانتریفیوژ.
@khod2

پزشکیان: یا امنیت را با هم می‌سازیم یا ناامنی را با هم تحمل می‌کنیم.

مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «صلحی که برای همه نباشد، صلح نیست. یا امنیت را با هم خواهیم ساخت یا ناامنی را با یکدیگر تحمل خواهیم کرد. ما آماده گفت‌وگو هستیم، اما زبان زور را نخواهیم پذیرفت.»

پزشکیان گفت: «ترامپ بداند که این سخنان ملت ما را منسجم‌تر می‌کند و باید بداند که ملت ما در برابر زور سر خم نکرده و متجاوزان را پشیمان خواهد کرد.»

@khod2

با همین فرمون برید جلو، حمایتتون میکنیم🙏

مسعود پزشکیان درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی گفت: «برای دفاع از کشورمان از هیچ‌کسی اجازه نمی‌گیریم. ایران نمی‌پذیرد که دانش هسته‌ای در انحصار چند کشور باشد؛ سلاح هسته‌ای را عامل امنیت نمی‌دانیم.»

@khod2

مارکو روبیو:

فکر می‌کنم ایرانی‌ها تحت این توهم هستند که دموکرات‌ها در نوامبر پیروز خواهند شد و ترامپ دیگر قادر به انجام کارهایی علیه آن‌ها نخواهد بود.فقط فکر نمی‌کنم آن‌ها سیستم ما را به خوبی درک کنند.

@khod2

محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی:

اگر کشورهای همسایه پروازهایمان را ممنوع کنند،پروازهای آنها نیز متوقف خواهد شد.

@khod2

نتانیاهو گفته موقع سخنرانی در سازمان ملل سورپرایزهایی خواهد داشت.

@khod2

مارکو‌ روبیو:

مساله جمهوری اسلامی را یک بار برای همیشه تمام میکنیم یا با روش خوب یا با روش خیلی خطرناک.

@khod2

سفیر اسرائیل در سازمان ملل:

«ماموریت ما درباره ایران هنوز تمام نشده است.»

@khod2

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، چهارشنبه اول مهر، اندکی پس از سخنرانی مسعود پزشکیان، رییس دولت در جمهوری اسلامی، به‌تندی به اظهارات او درباره دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، واکنش نشان داد و گفت جمهوری اسلامی صلاحیت اظهارنظر درباره قواعد بین‌المللی و موعظه دیگران را ندارد.

او در نشستی خبری در حاشیه نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در پاسخ به سوالی درباره قلدر خواندن ترامپ و مغایر بودن سخنرانی او در روز سه‌شنبه ۳۱ شهریور در مجمع عمومی سازمان ملل با منشور این سازمان از سوی پزشکیان،‌ گفت:

حکومتی که مردم خود را قتل‌عام می‌کند و به حاکمیت ملی، مناطق غیرنظامی و زیرساخت‌های انرژی همسایگان خود حمله می‌کند و منشور سازمان ملل متحد را زیر پا می‌گذارد، صلاحیت اظهارنظر درباره قوانین بین‌المللی و موعظه دیگران را ندارد.

رییس دولت در جمهوری اسلامی سخنان دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، را نشانه «خوی قلدری و منطق زور» و مغایر با منشور سازمان ملل خواند.

@IranIntl
@khod2

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا:

به احتمال زیاد، بیش از 80 یا 90 درصد از پروازهای بین‌المللی از ایران متوقف شده‌اند.

@khod2

اسکات بسنت وزیر خزانه داری آمریکا:

مطمئن نیستم نمایندگان جمهوری اسلامی در سازمان ملل چطور قرار است به کشورشان برگردند. (اشاره به مسدود بودن حریم هوایی ایران)

@khod2

پرزیدنت ترامپ:

درباره ایران با رئیس‌جمهور چین گفت‌وگو خواهم کرد.

@khod2

عروس خانم زیرلفظی میخوان!

آقا داماد: یه گونی قات تقدیم عروس خانم.

@khod2

میدونید بیشرف تر از خامنه ای و قاتلانش چه کسانی هستن ؟

امثال مسعود پزشکیان کسانیکه خونشویی میکنند و چشم بر قتل عام‌ مردم ایران میبندند .

@khod2

ترامپ یه سری B-1 لنسر پارک کرده بود اون حوالی،برای استقبال از رییس جمهور چین:))))))

@khod2

عراقچی وپزشکیان جلسه سازمان ملل را پیش از سخنرانی ترامپ ترک کردند، اما ناصر اسدی، نماینده سوم ایران و داماد منوچهر متکی، در جلسه ماند.

ترامپ در سخنرانی خود مدعی شد که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران، بیش از ۷۲ هزار نفر کشته شده‌اند.اما اسدی واکنش علنی‌ای به این ادعا نشان نداد.

پزشکیان هم روز بعد در صحن سازمان ملل سخنرانی کرد؛ اما چرا درباره این آمار موضع روشنی نگرفت؟ چرا آن را تکذیب نکرد؟ چرا درباره کشته‌شدگان دی‌ماه سخنی نگفت؟چرا نگفت این اتفاقات نتیجه اقدامات موساد یا آمریکا بوده است؟

مگر خودش پیش از سفر نگفته بود که برای دفاع از حقوق مردم ایران به آمریکا می‌رود؟ پس چرا یکی از مهم‌ترین موضوعات مربوط به حقوق مردم، یعنی تعداد کشته‌شدگان دی ماه، در سخنرانی او جایی نداشت؟

جمهوری اسلامی به وضوح می داند که اسناد مربوط به پزشکی قانونی،سردخانه‌ها، قبرستان‌ها و سایر اطلاعات مرتبط با قربانیان دی ماه، با اشراف کامل در اختیار موسادقرار دارد و تکذیب تعداد کشته شده ها و انداختن مسئولیت دی ماه به گردن بیگانگان،جز رسوایی برای جمهوری اسلامی در پی ندارد،درحالیکه نمایندگانش در خاک آمریکا به سر میبرند!

@khod2

حین سخنرانی پزشکیان، نماینده‌های:
‏1. ایالات متحده آمریکا
‏2. بریتانیا
‏3. آلمان
‏4. فرانسه
‏5. اسرائیل
‏6. سوریه
‏7. لبنان
‏8. عربستان
‏9. مصر
‏10. امارات
‏11. الجزایر
‏12. لهستان
‏13. سوئد
‏14. دانمارک
‏15. کانادا
‏16. ژاپن
‏17. جمهوری آذربایجان
‏18. مالزی
‏19. نیوزیلند
‏20. استرالیا
‏21. جمهوری خلق کنگو
‏22. اکوادور
‏23. قبرس
‏24. ایسلند
‏25. مکزیک
‏26.قزاقستان
27. بلغارستان
‏28.گامبیا
29-بحرین
30-کویت

‏سالن مجمع‌ بین‌المللی‌ سازمان‌ملل رو ترک کردند.

@khod2

خب، اول پاسخ جناب احمد خان فعال را می‌دهم و بعد پرسش‌هایی از ایشان و همفکرهای ذوب‌شده در ولایت مارکس و لنین خواهم پرسید.

جناب استاد فعال،

در کلاسیک‌ترین پارادایم‌های جامعه‌شناسی که شما هم مطمئناً با این پارادایم‌ها آشنا هستید، جامعه را به مثابه یک ارگانیک بررسی می‌کنند.

من با همین دیدگاه ارگانیکی پاسخ شما را خواهم داد.

وقتی یک ارگانیک مثل بدن انسان دچار اختلال می‌شود، به دو صورت این اختلال برطرف خواهد شد و البته اگر برطرف نشود، منجر به از کار افتادن آن ارگانیک خواهد شد.

۱_ ارگانیک به‌صورت درون‌سیستمی خود را اصلاح و متعادل می‌کند.

مثلاً وقتی یک ویروس مهاجم در بدن انسان فعال می‌شود و موجب برهم خوردن تعادل ارگانیک می‌شود، سیستم دفاعی بدن وارد عمل شده و ویروس مهاجم را سرکوب می‌کند تا تعادل به ارگانیک بازگردد. در اصطلاح پزشکی، به برهم خوردن تعادل ارگانیک بیماری و به بازگشت تعادل، بازیابی سلامتی گفته می‌شود.

اما در بسیاری از موارد، سیستم درونی ارگان توان برگرداندن تعادل را ندارد.

اینجاست که از روش دوم استفاده می‌کنیم؛ یعنی مداخله برون‌سیستمی.

۲_ مداخله برون‌سیستمی یعنی وقتی تعادل ارگانیک به هم می‌خورد و درون سیستم نمی‌تواند تعادل را بازیابی کند، سعی می‌کنیم با مداخله خارجی این تعادل را برقرار کنیم که اساس علم پزشکی هم همین است.

حال، گاه این مداخلات خارجی در حد تقویت سیستم است، مثل آنتی‌بیوتیک‌ها که به سیستم دفاعی کمک می‌کنند تا باکتری مهاجم را سرکوب کند و گاهی مداخله مستقیم است، مانند جراحی‌ها؛ مثلاً وقتی یک غده سرطانی توسط جراحی از بدن خارج می‌شود.

با این مقدمه کوتاه، وارد پاسخ به پرسش شما خواهم شد.

جامعه مدنی ایران را به مثابه یک ارگانیک در نظر می‌گیریم.

ما تقریباً بلافاصله پس از ۵۷ متوجه عدم تعادل در این جامعه شدیم و تلاش‌های بسیاری جهت برقراری تعادل درون‌سیستمی صورت گرفت. بزرگ‌ترین نماد این تلاش، دوم خرداد ۷۶ و ظهور جبهه اصلاحات بود.

پس از آن، تلاش‌ها ادامه داشت؛ تیرماه ۷۸، خرداد ۸۸، دی‌ماه ۹۶، آبان ۹۸، ۴۰۱ و نهایتاً دی‌ماه خونین ۴۰۴.

تمام این‌ها تلاش‌هایی برای برگرداندن تعادل درون‌سیستمی بود که نهایتاً با شکست مواجه شد و تجربه میدانی نشان داد این سیستم، دست‌کم در چارچوب سازوکارهای موجود، امکان اصلاح درون‌سیستمی را ندارد.

اینجا یک نکته اساسی وجود دارد:

اگر یک سیستم در طول چند دهه، بارها با بحران‌های جدی مواجه شود و هر بار تلاش برای اصلاح آن از درون به نتیجه نرسد، نمی‌توان تا ابد تنها به تکرار همان روش قبلی امیدوار بود و هر بار انتظار نتیجه‌ای متفاوت داشت.

بیمار سرطانی را در نظر بگیرید که تمام تلاش‌ها برای درمان را امتحان کرده و نتیجه حاصل نشده.

آخرین امید نجات این بیمار از مرگ، جراحی است، ولی شانس موفقیت ۵۰_۵۰ است.

اگر جراحی موفق باشد، بیمار نجات پیدا خواهد کرد و اگر شکست بخورد، از دست خواهد رفت.

و نکته مهم اینجاست که اگر جراحی انجام نشود، ۱۰۰٪ بیمار از دست خواهد رفت؛ فقط ممکن است کمی زمان بیشتری طی شود.

اینجا مسئله این نیست که جراحی بدون خطر است؛ اتفاقاً دقیقاً برعکس، جراحی خودش ریسک دارد و ممکن است درد و هزینه بیشتری به بیمار تحمیل کند.

مسئله این است که وقتی راه‌های درون‌سیستمی امتحان شده و به نتیجه نرسیده‌اند، باید میان «ریسک مداخله» و «ریسک عدم مداخله» مقایسه کرد.

اگر عدم مداخله نیز نهایتاً به همان نتیجه منجر شود، صرفاً به دلیل ترس از ریسک جراحی نمی‌توان بیمار را از تنها امکان باقی‌مانده برای نجات محروم کرد.

حکم عقل اینجاست که برای بقای ارگانیک، نه‌تنها رضایت به جراحی بدهیم، بلکه از جراحان خواهش کنیم که هرچه زودتر این جراحی انجام بگیرد.

جامعه مدنی ایران در چنین رنجی گرفتار شده.

آقای رضا پهلوی هم به حکم عقل خواهان مداخله خارجی برای نجات این جامعه به مثابه ارگانیک است.

حال اگر موفقیت‌آمیز باشد، جامعه نجات خواهد یافت.

اگر شکست بخورد، جامعه مدنی رنج به‌مراتب بیشتری را تا فروپاشی کامل تجربه خواهد کرد.

ولی اگر این مداخله صورت نگیرد، جامعه حتماً به این رنج و فروپاشی خواهد رسید؛ فقط ممکن است کمی دیرتر.

پس درخواست مداخله خارجی کاملاً موجه است و حکم عقل.

البته اینکه مداخله خارجی دقیقاً با چه سازوکاری، با چه هدفی و با چه میزان دخالتی انجام شود، بحث دیگری است و می‌توان درباره آن ساعت‌ها بحث کرد.

اما اصل استدلال من این است:

وقتی اصلاح درون‌سیستمی بارها آزموده شده و نتیجه نداده، رد کردن مداخله برون‌سیستمی صرفاً به دلیل خارجی بودن آن، بدون ارائه یک راه عملی برای خروج از وضعیت موجود، پاسخ مسئله نیست.

پ.ن: در خصوص فرایندهای نابودی جامعه مدنی در صورت بقای جمهوری اسلامی، استدلال فراوان است که در این مقال نمی‌گنجد.

اما پرسش از شما و همفکرانتان:

بعد از فاجعه دی‌ماه، برای نجات این جامعه چه کردید؟

به غیر از سنگ‌اندازی، توهین، تخریب و تخطئه اپوزیسیون و تلاش برای بقای غده سرطانی جمهوری اسلامی چه کردید؟

کلام را با بیتی از بابا طاهر تمام می‌کنم:

«اگر درمان نی‌دردم، چرایی
نمک پاش دل ریشم، چرایی»

هادس

بی بی وارد نیویورک شد.

@khod2