«جاویدشاه» و «بهشتی بسشه، ملی دیگه اسمشه»؛ شعارهای دانشجویان دانشگاه ملی (بهشتی) تهران، چهارشنبه ۶ اسفند.

🔗 Amirhossein Miresmaeili (@AmirMiresmaeili)
@khod2

این توییت سازمان اطلاعات مرکزی (CIA) باید به دست تمام مردم ایران برسه.
این ویدیو رو در تلگران، ایسنتاگرام، فیسبوک و هر جایی که می دونید به دست عزیزانتون میرسه، نشر بدید تا در شرایط لازم بتونن تماس امن برقرار کنن.
#انقلاب_شیروخورشید

🔗 Neo (@Realneo101)
@khod2

شاه میاد به خونه ضحاک سرنگونه،جلوی درب دانشگاه هنر تهران-۶ اسفند.
@khod2

گرگان؛ گل‌های آفتابگردان در چهلم سینا حق‌شناس جان‌باخته انقلاب ملی
🔗 manotoofficial
@khod2

دانشگاه فردوسی مشهد؛«خون‌هایی که چکیده از یادمون نمی‌ره»

🔗 manotoofficial
@khod2

ازتون خواهش میکنم صدای #محمدامین_بیگلری باشید.
قاضی صلواتی حرامی بدون هیچ جرمی بهش حکم اعدام داده، این بچه فقط 19 سالشه و تازه مادرش رو از دست داده.صدای این بچه باشید، چون واقعا غریب و بی کسه....
🔗 Persian picture (@Persian_picture)
@khod2

🔘 پایانِ مدارا با «هیولا»؛ چرا دیکتاتورِ متوهم مقصرِ اصلیِ آتشِ پیش‌روست؟
(تحلیل وضعیت در چهارشنبه ۶ اسفند ۱۴۰۴)

▪️ دونالد ترامپ در سخنرانی «وضعیت اتحادیه» (SOTU) صراحتاً استراتژی نهایی واشنگتن را اعلام کرد: «ما هرگز به بزرگترین حامی تروریسم در جهان اجازه داشتن سلاح هسته‌ای را نمی‌دهیم.» او با اشاره به کشته شدن ده‌ها هزار معترض ایرانی، نشان داد که دوران چشم‌پوشی تمام شده است. همزمان با این سخنرانی، مناظره‌ای در برنامه «پیرز مورگان» میان موافقان و مخالفان اقدام نظامی آمریکا برگزار شد که پرده از یک بن‌بست فکری برداشت.

▪️ در این مناظره و گفتگوهای مشابه، جریانِ مخالف جنگ تنها یک استدلال تکراری دارد: «ایران خطر بزرگی نیست و آمریکا فقط به خاطر نفوذ لابی اسرائیل می‌خواهد بجنگد.» آن‌ها با گفتن «نه به جنگ»، ژست اخلاقی می‌گیرند، اما هیچ استراتژی و راه‌حل جایگزینی ارائه نمی‌دهند. این افراد فراموش کرده‌اند که آمریکا این حجم عظیم از ناوگان و نیروی نظامی را برای «هیچ» به خاورمیانه نیاورده است. مهم‌تر از آن، این اسرائیل نیست که به جمهوری اسلامی دیکته می‌کند سیاست‌های مخرب منطقه‌ای را پیش ببرد، موشک بسازد یا مردم خودش را در خیابان‌ها به خاک و خون بکشد.

▫️ تحلیل راهبردی: ریشه‌های یک انتحارِ حاکمیتی

۱. ورشکستگیِ ایده «مماشات»
کسانی که امروز نسخه «دیپلماسی و تحریمِ نرم» می‌پیچند، چشم بر واقعیت بسته‌اند. سیاست مماشات دموکرات‌ها (دوران اوباما و بایدن) نه تنها نتیجه مطلوبی نداشت، بلکه به فاجعه ختم شد. جمهوری اسلامی به آن‌ها نیز دروغ گفت؛ پول‌های آزاد شده از تحریم‌ها، صرف رفاه مردم نشد، بلکه به موشک‌های بالستیک، زرادخانه‌های پهپادی و توسعه برنامه اتمی (اورانیوم با غنای ۶۰ درصد) تبدیل شد. رژیمِ امروز، به مراتب خطرناک‌تر و یاغی‌تر از یک دهه پیش است.

۲. وضعیت قرمز؛ فرار از خاورمیانه
خطر جنگ دیگر یک بلوف رسانه‌ای نیست. طبق گزارش الجزیره، فهرست کشورهایی که به شهروندانشان دستور داده‌اند فوراً ایران را ترک کنند هر لحظه طولانی‌تر می‌شود: آلمان، استرالیا، هند، لهستان، صربستان، کره جنوبی و سوئد. همزمان، آمریکا سفارت خود در بیروت را از نیروهای غیرضروری تخلیه کرده است. این آرایش، آرایشِ کشوری نیست که بخواهد صرفاً «پیام دیپلماتیک» بفرستد.

۳. ژنو؛ سرابِ توافق یا آخرین اتمام حجت؟
شبکه CNBC در گزارشی اشاره کرده که بازارها هنوز به دور جدید گفتگوها در ژنو (که فردا برگزار می‌شود) امید دارند، چرا که ترامپ ذاتاً به دنبال «نمایش یک توافقِ پیروزمندانه» است. اما مشکل جای دیگری است؛ ترامپ به دنبال خلع سلاح و تغییر رفتار رژیم است، در حالی که حاکمان تهران (با وقاحتی که سخنگوی وزارت خارجه‌شان امروز ترامپ را به گوبلز تشبیه کرد) همچنان بر طبل لجاجت می‌کوبند. مذاکرات ژنو احتمالاً آخرین گفتگوی مستقیم پیش از آغاز عملیات نظامی است؛ عملیاتی که آمریکا دیگر آن را محدود نخواهد کرد، بلکه ماشین جنگی رژیم را هدف قرار می‌دهد تا شانس جنگ فرسایشی را از تهران بگیرد.

🔸 نکته کلیدی: مقصرِ اصلیِ در بیت است، نه کاخ سفید
گزارش هولناک و مستند امروز نیویورک‌تایمز از زبان ۴۰ پزشک و پرستار ایرانی ثابت می‌کند که این رژیم در دی‌ماه، با دوشکا و گلوله جنگی، ۳۲ هزار نفر از مردم بی‌دفاع را قتل‌عام کرده است.

مشکل، سیاست‌های دولت آمریکا نیست؛ مشکل یک حکومت عقب‌مانده، قرون‌وسطایی و مستبد است که در توهمات ایدئولوژیک خود غرق شده است. این حکومت با رفتار بیمارگونه‌اش، دشمنی با جهان را روزبه‌روز بیشتر می‌کند. اگر فردا آتشی بر سر ایران ببارد، مقصر آن لابی‌های خارجی یا امپریالیسم نیست؛ مقصرِ انحصاریِ آن، دیکتاتوری است که برای حفظ تاج‌وتخت خونینِ خود، ایران را به لبه پرتگاه نابودی کشانده است.

@khod2

مراسم خاکسپاری جاویدنام داوود سهرابی؛ بر اساس گزارش‌ها، جاویدنام داوود سهرابی، جوان
ورزشکاری که در جریان اعتراضات ۱۸ دی‌ماه در تهران با اصابت گلوله از ناحیه چشم به‌شدت مجروح شده بود، پس از ۵۰ روز کما در چهارم اسفندماه جان خود را از دست داد.گفته می‌شود او از زمان انتقال به بیمارستان در وضعیت بحرانی قرار داشت و در نهایت بر اثر شدت جراحات وارده جان باخت.
🔗 manotoofficial
@khod2

حضور هدیه تهرانی در مراسم چهلم جاویدنام سیناحق شناس.
@khod2

حضور مردم شریف گرگان در مقابل منزل پدری جاوید نام #سینا_حق_شناس پس از اینکه نیروهای حکومتی مانع ادامه ی مراسم بر سر مزار جاوید نام نام سینا حق شناس شدند .
ما ادامه داریم ……
#جاویدنامان_گرگان #گرگان
#انقلاب_شیروخورشید #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
🔗 armin_rostammi
@khod2

نه اینکه رضا پهلوی منجی و معصوم است اصلا

اما همسو شدن احزاب تجزیه طلب کردستان ، جمهوری اسلامی و چپ ها برای حمله به رضا پهلوی و خاندانش یک نتیجه و برداشت بیشتر ندارد ؛
ایجاد تفرقه در اتحاد بی سابقه ملت
کم رنگ شدن و به حاشیه بردن خون و جنایت دی ماه

انتخاب با شماست
شریک خون و رفیق رژیم
منتقم خون و مقابل رژیم


@khod2

طنین‌انداز شدن شعارهای شاه میاد به کشورش/ممسنی پشت سرش و داس، چکش، عمامه/پنجاه‌وهفت تمامه در مراسم چهلم جاویدنامان #ممسنی
۷ اسفند ۲۵۸۴ شاهنشاهی
🔗 ائتلاف ۱۰ ꪜ 👀 (@etelaf10)
@khod2

ایران یکپارچه زیر پرچم شیر و خورشید

به نام خرد

در این بزنگاه تاریخی بیانیه‌ی رضا پهلوی در باب حفظ تمامیت ارضیِ ایران، نه فقط به‌جا بود بلکه ضرورت داشت. در لحظات حساسی که آینده‌‌ی سیاسیِ ایران در هاله‌هایی از ابهام و التهاب و در آستانه‌ی گذار و انقلاب قرار دارد، ضروری بود اولین و مهمترین خط مشی، توسط رهبر بی‌بدیل و بی‌رقیب این گذار برای همگان ترسیم شود:
- ایران، بی‌چون‌وچرا یکپارچه خواهد ماند

تمامیت ارضیِ ایران نه در هیچ ابهامی است، نه روی هیچ میز معامله‌‌ای و نه موضوع هیچ مذاکره‌ای
در اوضاع و احوالی که برخی جریانات قوم‌گرا می‌کوشند با الفاظی چون «فدرالیسم قومی» یا «حق تعیین سرنوشت ملل» به معانی و مفاهیم خیانت و جسارت کنند، این بیانیه نقشی تعیین‌کننده‌ در بازگرداندن گفتمان‌ها به چهارچوب‌های ملی و مرزهای مجاز داشت. زیرا از تجربه‌ی تاریخی و حقوق بین‌الملل آموخته‌ایم که تبدیل و تعبیر «مردم» به «ملت‌های جداگانه‌ی قومی» مهمترین مقدمه‌ی واگراییِ سیاسی و در نهایت تجزیه‌ی ارضی خواهد بود
واکنش‌ها به این بیانیه را هم باید مورد توجه تامی قرار داد
اگر کسی حقیقتاً و بدون ادا و نمایش به ایران یکپارچه باور دارد و هدفش واقعاً تحقق حقوق فرهنگی-زبانی و توسعه‌ی عادلانه‌ی امور کشور برای همه‌ی شهروندان است، این پیام را نباید تهدیدی علیه خود تلقی کند. تأکید بر تمامیت ارضی نه فقط نفی حقوق شهروندی نیست بلکه پیش‌شرط تحقق و تضمین پایدار آن است
اگر کسان یا جریاناتی از چنین موضع ابتدایی و روشنی برآشفته شدند، باید پرسید و بررسید که چرا؟
کدام بخش از «ایران تجزیه‌ناپذیر» یا «تأکید جدی و مصمم بر حفظ این تمامیت» برای ایشان مسئله‌ساز و تهدید تلقی شده است؟
مرزبندیِ شفاف با دشمنان این مرز و بوم، تنها برای آنهایی ناخوشایند و اعلان خطر است که مقاصد و پروژه‌هایی فراتر از عدم تمرکز اداری یا توسعه‌ی منطقه‌ای در ذهن دارند
در این میان برخی احزاب کردی — از جمله جریاناتی مانند حزب دموکرات کردستان ایران یا کومله — سال‌هاست گفتمانی را به کار می‌برند که بر مفهوم «ملت‌های ساکن ایران» تکیه دارد. این نوع صورت‌بندی، گرچه گاه در قالب و لفافه‌ی فدرالیسم تقریر می‌شود اما به لحاظ نظری و سیاسی فاصله‌ی اندکی با گفتمان جدایی‌طلبی دارد و می‌شود گفت در کشور ما مترادف با همان است. وقتی یک حزب، یک قوم را «ملت مستقل بالقوه» تعریف کرد، اقتضای منطقی آن چیزی جز توقع داشتن دولت مستقل نخواهد بود — حتی اگر امروز آن را تصریحاً مطالبه نکند.
با همه‌ی اینها، باید بین مردمان شریف کرد، ترک، بلوچ و عرب ایران با برخی احزاب سیاسی تفکیک کرد. بسیاری از منتقدان جدیِ تجزیه‌طلبی و قوم‌گراییِ افراطی، خود از میان همین اقوام برخاسته‌ و از بزرگ‌ترین سرمایه‌های انسجام ملی‌اند. مخالفت با فدرالیسم قومی، هرگز مخالفت با حقوق فرهنگی نیست، بلکه مخالفت با پروژه‌ای است که در کشوری با این درهم‌تنیدگیِ جمعیتی و اقتصادیِ عمیق و وسیع می‌تواند به تنش‌های دائمی و حتی درگیری‌های مرزیِ بین واحدهای فرضی منجر شود.
بیانیه‌ی اخیر رضا پهلوی دقیقاً برای همین مرحله ضرورت داشت:
برای آنکه روشن شود گذار از جمهوری اسلامی — نظامی که خود قوی‌ترین عامل تبعیض و تفرقه بوده — ابداً قرار نیست به تجزیه‌ی ایران بینجامد
گذار سیاسی بدون تضمین یکپارچگیِ سرزمینی، نتیجه‌ای جز بی‌ثباتیِ دائمی نخواهد داشت.
ایرانِ آینده می‌تواند کشوری باشد با تمرکززداییِ اداری، مدیریت محلیِ کارآمد، توسعه‌ی متوازن منطقه‌ای و آموزش زبان مادری در کنار زبان ملی؛ اما بدون تعرض به تمامیت ارضی و در چهارچوب ملتی یکپارچه و حاکمیتی ملی.
در چنین مقطعی، شفافیت، فضیلت و بهترین سیاست است
و کشیدن این خط قرمز حول تمامیت ارضیِ ایران توسط رضا پهلوی، دقیقاً همان شفافیت و سیاستی است که این بزنگاه تاریخی تشنه‌ی آن بود.

پاینده ایران

@islie
@khod2
@ktyab